De FilmBlog

Er komt een wel heel bizarre komedie op ons af, met name een film waar de Griekse goden tussen de mensen leven. De film heet Gods Behaving Badly en wordt zowaar vertolkt door een aantal Hollywood-zwaargewichten: Christopher Walken, Oliver Platt en Sharon Stone. Het zijn de mensen van Entertainment Weekly die met het nieuws komen:

It's probably safe to say that a modern day, blue collar Zeus played by Christopher Walken will be a welcome new take on the genre. Walken joins an impressive gaggle of stars in the film adaptation of Marie Phillips' novel, set in a New York City brownstone where the fallen and downtrodden gods are being forced to live and work like the rest of us.

Big Beach Films confirmed its full list of stars-as-gods via release on Tuesday, with shooting slated to begin mid-July. The Marc Turtletaub directed film will also star Sharon Stone as Aphrodite, Oliver Platt as Apollo, Edie Falco as Artemis, Phylicia Rashad as Demeter, Gideon Glick as Eros, John Turturro as Hades, Henry Zebrowski as Hermes, Rosie Perez as Persephone, and True Blood's flamboyant fry cook Nelsan Ellis as Dionysus.

Dit kan alle kanten uit, ofwel bijzonder grappig ofwel bijzonder van de pot gerukt. Elk van deze acteurs heeft zich reeds bezondigd aan compleet verkeerde filmkeuzes. Anderzijds hebben ze allemaal al sterke rollen vertolkt. Griekse goden zien als mensen lijkt me tevens niet zo’n stretch, gezien ze meer zwakheden en menselijke kantjes vertonen dan onze christelijke God. Het lijkt wel een leuk concept voor een hilarische film.

De regisseur van dienst wordt Marc Turtletaub die met deze film zijn langspeelfilm debuut zal maken. De man was producer bij Big Beach, die ondermeer Little Miss Sunshine (2006) maakte, maar wil nu blijkbaar zijn stempel zetten door zelf de film te regisseren. Geen gemakkelijke klus met zo'n script.

Toen ik me gisteren naar het werk begaf (te voet, gezien MIVB vandaag volledig stil lag naar aanleiding van het zoveelste geweldfeit in één van de stations) kreeg ik de nieuwe poster van Largo Winch 2 (2011) te zien in het straatbeeld. Ik moest wel goed kijken, want mijn eerste indruk was dat het om een nieuwe poster zou gaan van de nieuwe James Bond film (ook al was dit véél te vroeg). Maar de gelijkenissen tussen deze poster en die van Casino Royale (2006) zijn toch wel treffend. Ik laat jullie zelf oordelen.

Korte inhoud : Largo Winch (Tomer Sisley), die na de dood van z’n adoptievader aan het hoofd van de Groep 'W' kwam te staan, besluit om het bedrijf te verkopen en een ambitieuze humanitaire stichting op te richten. Maar op de dag dat er getekend moet worden, wordt Largo Winch door een mysterieuze getuige beschuldigd van misdaden tegen de menselijkheid. Largo zal z’n onschuld moeten bewijzen door in z’n verleden te graven, diep in het hart van de Birmese jungle.

De regie van de film is wederom in handen van Jerome Salle, die voor deze prent actrice Sharon Stone heeft kunnen strikken. De actrice heeft waarschijnlijk ook een grote hap in het productiebudget genomen. Laten we hopen dat ze nog over voldoende charisma beschikt om voldoende volk naar de bioscoop te lokken, want ik loop zelf niet meteen warm van deze prent, evenmin van de vorige film.

We hebben er lang moeten op wachten maar hier is dan uiteindelijk Universal met zijn Blu-ray van Total Recall (1990). De science-fiction actieprent van meester Paul Verhoeven, die gekend is voor zijn provocatieve filmstijl. Het enfant terrible die steeds opzoek is om grenzen te verleggen. En wat mij betreft de enige Benelux-regisseur met internationale allure.

Hij schrikt er ook niet voor terug om risico's te nemen. Zo liet die Hollander zijn Total Recall baden in een bloedrode kleur, wetende dat 'rood' niet bepaald de beste kleur was om mee te werken op videoformaten zoals VHS. Maar daar trok Paul zich niet veel van aan. Zijn film moest rood zijn en uitstekend belicht voor de bioscoop-release, de rest kon hem geen moer schelen. Gelukkig is er ondertussen het digitale formaat, en kunnen we met volle teugen genieten van deze dreigende rode kleur die vermengd met bloed van ons HD-scherm druipt.

Korte inhoud: Douglas Quaid (Arnold Schwarzenegger) kan zijn droom, een reis naar Mars, niet betalen. Hij besluit in plaats hiervan een virtuele vakantie in z'n hersenen te laten implanteren. Dit gaat echter fout: Quaid herinnert zich dat hij een geheim agent is. Hij reist naar Mars af om de rebellen aldaar te helpen. Of zijn al de dingen die hij meemaakt onderdeel van z'n geïmplanteerde vakantie?

Het probleem met science-fiction films, met uitzondering van misschien 2001: A Space Odyssey (1968), is dat er snel slijt op komt. Een ook deze Total Recall zou perfect in de remake strategie passen van Hollywood, gezien bepaalde scènes toch wel wat gedateerd overkomen qua visuele effecten en kitscherige decors. Hoewel, in tegenstelling tot veel andere 90'ties SF-films, is de film dankzij zijn charismatische vertolking, het verhaal van Philip K. Dick die voldoende tijd steekt in de ontwikkeling van zijn science-fiction elementen, en regisseur Paul Verhoeven die zich volledig laat gaan in de gestileerde gore, de geweldscènes en de noodzakelijke erotiek. Verhoeven is geen Spielberg of een Jonh Woo, maar de man weet wel hoe hij een aantrekkelijke prent moet afleveren en de fans van het genre tevreden stellen. Total Recall heeft een aantal zwaktes, maar deze bederven in geen geval de pret.

Niet alleen Arnold, maar ook Sharon Stone als zijn onbetrouwbare vrouw en de hilarische Michael Ironside die naar goede gewoonte opnieuw een aantal ledematen verliest in de film. De film zit uiteraard vol verrassingen, met een plot die schakelt tussen het imaginaire en de realiteit, en de kijker met veel vragen opzadelt. Maar niet alles is even geslaagd, ik denk dan aan de enscenering van de oproerkraaiers op Mars. Dat had beter gekund, zeker voor een 90'ties film. Ook de muziek van Jerry Goldsmith vond ik niet overtuigend genoeg, en leek bij momenten iets teveel op de muziekscore uit Conan the Barbarian van componist Basil Poledouris. Maar gezien de film toch ambitieuzer en slimmer is dan wat we gewend waren van het genre, blijft deze harde actieprent een mijlpaal in de science-fiction geschiedenis.

De extras op de blu-ray zijn wederom zo goed als waardeloos. We krijgen een oppervlakkige reportage te zien van een klein onderdeel van de speciale effecten uit de film. Een document die voor de helft wordt opgevuld door een gefrustreerde visuele effectenmaker die lult om het feit dat ze zijn naam vergeten zijn op de credits en dat hij toch opgelucht was dat Arnold een witte t-shirt droeg tijdens de motion-capture i.p.v. van een zwarte. Boring! Er is ook geen aanwezigheid van Arnold en Verhoeven, die commentaar geven over de film, laat staan een commentaarstem over de gehele film. En dat allemaal voor een Special Edition Blu-ray. Een onbegrijpelijke en spijtige zaak. Maar anderzijds is de geluids en beeldkwaliteit van de film wel in orde, en daar is het hem toch hoofdzakelijk om te doen.

***Related Post***
27/02/2009: Total Recall krijgt mogelijk een "recall"

Het kon niet uitblijven en het is vandaag een feit geworden. Total Recall (1990) van Paul Verhoeven, gebaseerd op het werk van Philip K. Dick, zal binnenkort ook een remake ondergaan. De science-fiction prent blijft trouwens één van de betere films van Arnold Schwarzenegger met voldoende actie, leuke visuele effecten, knappe dialogen en een valse Sharon Stone.

Het haalt niet het niveau van een Blade Runner (1982) maar deze prent behoort zeker tot de betere Sci-Fi uit recente filmgeschiedenis. Verder was de film genomineerd voor de Oscars voor beste effecten en voor beste klank en kreeg hij de Special Achievement Award voor speciale effecten. De film bracht ook een slordige 261 miljoen dollar op wereldwijd met een productiebudget van 60 miljoen. FirstShowing komt met het nieuws.

Power producer Neal H. Moritz is currently developing a "contemporary version" of Total Recall at Columbia Pictures.

Total Recall is one of only a handful of films (Blade Runner being another) based on a short story by sci-fi author Philip K. Dick. "We Can Remember It for You Wholesale" follows a man haunted by a recurring dream of journeying to Mars who buys a literal dream vacation from a company called Rekall Inc., which sells implanted memories.

Met een dergelijke producer aan boord kan je meteen aannemen dat dit in geen geval een straight-to-dvd-remake zal worden, maar wel degelijk een blockbuster film, dus verwacht ik ook "grote" namen in de cast en in de regiestoel. Deze supergewelddadige roller-coaster was toen R-rated en ik ben benieuwd of ze het even gortig zullen houden als het origineel. Ik herinner me nog scènes met hoertjes met 3 borsten van Eroticon 7, mutanten met levende embryonale wezens die uit de bui steken, en een neustang die een chip uit de hersenen kon halen en als puber hebben die beelden echt wel indruk op me gemaakt.

Korte inhoud: De bouwvakker Douglas Quaid (Arnold Schwarzenegger), die hem geen reis kan betalen naar Mars, besluit een 'fictieve reis' te kopen van het bedrijf Rekall; een reis die niet echt is doordat enkel de herinnering eraan geïmplanteerd wordt in de hersenen. Nadat deze herinnering is geïmplanteerd, lijkt er iets mis te gaan. Hij is als het ware een ander persoon geworden en infiltreert in een rebellenkolonie op Mars. Of zijn avontuur echt is of gewoon het product van 'Rekall', wordt aan de toeschouwer overgelaten.

Is deze film wel rijp genoeg voor een remake? Wel (1) Het origineel is goed genoeg voor een remake - CHECK, (2) het is ook geen meesterwerk waar je best met je pollen vanaf blijft - CHECK, (3) het origineel zal op het moment dat de nieuwe in de zalen draait ouder zijn dan 20 jaar - CHECK, (4) de film moet geregisseerd worden door een bekwaam iemand – dat valt nog af te wachten maar het ziet er goed uit (5) de film moet de ambitie hebben met de nieuwe technieken een betere film te maken - CHECK. Ik heb er dus niet echt iets op tegen. Ik bedoel, mocht ik hier elke remake afbreken dan zou ik consequent moeten zijn en ook de nieuwe Batman films moeten afbreken. Er zijn heel was slechte remakes, maar af en toe kunnen ze het oorspronkelijke werk nog pittiger maken en wie kan daar nu tegen zijn.

Welke acteur zou in aanmerking komen voor de rol van Douglas Quaid, wel, na het zien van Taken (2008) zou ik er niets op tegen hebben mocht Liam Neeson in aanmerking komen voor de rol. Hij bezit over alle dramatische en fysieke mogelijkheden om de film in goede banen te leiden. Maar wat denken jullie? Zien jullie een Total Recall wel zitten? En wie zou voor jullie een geschikte acteur zijn voor de hoofdrol? …en komt niet af met Nicolas Cage!

***Related Posts***
18/09/2008: Paul Verhoeven laat zijn oog vallen op Jeanne d’Arc
22/06/2007: Tanya Van Graan in Starship Troopers 3
30/05/2006: Hollow Man 2 straight-to-dvd
22/01/2006: Basic Instinct 2 pics
19/11/2005: Robocop krijgt misschien een remake
03/07/2005: Geruchten over Showgirls 2

Het moet gezegd worden, sommige films weten gewoon niet van ophouden. Police Academy heeft er ondertussen al 7 edities op zitten en als we de mensen van Slashfilm mogen geloven zit er een Police Academy 8 aan te komen:

Steve Guttenberg told The Sun over the weekend that a screenplay is being written for an eighth Police Academy movie with all the available original stars set to return.

"So far it is really great, everyone from the original movies who is still around will return," says Guttenberg. "I know Kim Cattrall and Sharon Stone have been asked but they haven’t said yes yet. It would be really great to have them onboard."

Met de eerste 3 films kun je nog wel een beetje lachen, maar de rest is het bekijken niet waar. De grappen vallen in herhaling en de grappen zijn om van te huilen. Maar nu de bijna voltallige cast zou willen terugkomen kan dit wel een nostalgische snaar raken. Slechter dan Police Academy: Mission to Moscow (1994) is immers niet mogelijk. Eugene Tackleberry zal niet meer van de partij zijn, want acteur David Graf stierf in 2001 aan de gevolgen van een hartaanval op 51-jarige leeftijd. Ook Leslie Easterbrook zal waarschijnlijk niet meer te zien zijn als de rondborstige babe, want de dame zal 60 worden.

Hoe dan ook, sinds Guttenberg als Mahoney de franchise had verlaten na de 4de film, ging alles van kwaad naar erger. Nu hij schijnt terug te willen keren is er hoop dat de studio ook iets meer talentvolle scenaristen zal aanwerven en een bekwame regisseur aan het project zal toevoegen.

Een poos geleden had ik al eens uitgepakt met een Hitchcock foto-collectie van Vanity Fair met een resem bekende Hollywood sterren. Fotografe Annie Leibovitz die heel wat cover maakte voor Vanity, heeft ook een prachtige film noir collectie in elkaar gestoken. De serie draagt de naam: Killers Kill, Dead Men Die. En alle ingrediënten van het filmgenre zijn present; de femme fatale, de privé detective, de lugubere steegjes, de muffe interrogatie cellen, de boks-kampioen, de artistocraten, de zangeres, de moordenaar en de moord, de spion die te weinig weet en de mol die teveel weet, de bedreigende schaduwen, en ga zo maar door.

De cast die kwam opdraven voor deze reeks zijn in alfabetische volgorde: Amy Adams, Ben Affleck, Jessica Alba, Pedro Almodóvar, Alec Baldwin, Adam Beach, Jessica Biel, Abigail Breslin, Jennifer Connelly, Penélope Cruz, Judi Dench, Robert De Niro, Robert Downey Jr., Kirsten Dunst, Aaron Eckhart, James Franco, Djimon Hounsou, Jennifer Hudson, Anjelica Huston, Rinko Kikuchi, Diane Lane, Derek Luke, Tobey Maguire, James McAvoy, Helen Mirren, Julianne Moore, Jack Nicholson, Bill Nighy, Ed Norton, Peter O'Toole, Sylvester Stallone, Sharon Stone, Kerry Washington, Naomi Watts, Forest Whitaker, Bruce Willis, Patrick Wilson, Kate Winslet en Evan Rachel Wood.

*** Vanity Fair Film Noir Covers ***

***Related Posts***
04/03/2008: Vanity Fair Alfred Hitchcock Covers
22/08/2004: Keira Knightley's The Wizard of Oz Covers

Jullie weten ondertussen dat actrice Sharon Stone niet naar het volgende internationale Filmfestival van Shanghai mag. Stone had zich de woede van de Chinese filmwereld op de hals gehaald door tijdens het Filmfestival van Cannes te suggereren dat de recente aardbeving in de Volksrepubliek een vergelding was voor het beleid van China in Tibet.

Je zou denken dat de slimste actrice van Hollywood misschien iets snugger was in haar verklaringen voor de wereldpers. Maar ik moet ook bekennen dat de Communistische Partij in China (die tevens Indy 4 wilden boycotten) haar woorden ook compleet heeft verdraaid en hiermee wat extra olie op het vuur gegooid.

Vorig jaar was Sharon Stone nog een graag geziene gast op het Franse filmfestival, maar velen hadden plaatsvervangende schaamte bij de beledigende uitspraken van de blondine. Ze had de gevoelens van de Chinese bevolking kunnen respecteren en misschien zelfs compassie getoond met de 68'000 slachtoffers van de aardbeving. Of gewoon gezwegen had ook goed geweest. Nu denk ik niet dat Stone nog uitgenodigd zal worden voor het Festival van Cannes. Maar bon, het zal haar een zorg wezen. Tegenwoordig is acteren toch niet meer haar hoofdbezigheid. Of toch acteren in films die enigszins de moeite zijn.

Ook het modemerk Christian Dior, dat Stone als (lichaam en) gezicht voor zijn internationale reclamecampagne gebruikt, was niet te spreken over de uitlatingen van de filmster, en verwijderde de Dior-advertenties in China. De ster uit Basic Instinct heeft haar verontschuldigingen vorig weekend aangeboden in de New York Times en toegegeven dat haar uitspraken ongepast waren. Maar daarmee is de storm nog niet gaan liggen. Het is MovieHole die met het nieuws kwam:

According to China.Org.CN, the actress has been dropped from upcoming Mermaid Island (2010), a $50 million dollar U.S-China production that would’ve re-teamed the ageing sex symbol with her Catwoman (2004) director Pitof, after her ridiculous comments about the recent Earthquake in China.

After hearing her crack-induced rant (you know the one), producers decided to drop her form the flick. Stone was originally in talks to play an Evil Witch in the flick.

Stone moet zich toch niet al te druk maken, want met Pitof heeft haar carrière niet meteen een nieuwe impuls gekregen. De man had een budget van 85 miljoen dollar voor Catwoman en kon nog geen degelijk verhaal vertellen, wat zou hij uitvangen met veel minder. Het verbaast me wel dat de man na 4 jaar bezinning nu absoluut films wil maken. Het lijkt er wel op dat de Uwe Boll klonen als hardnekkig onkruid uit het filmlandschap blijft groeien.

Onder het mom van beter laat dan nooit is hier dan uiteindelijk de 10de editie van de Movie BlogTalk. Deze keer ga ik samen met de collega filmbloggers Mike (Mikes Webs), Karen (Popcorn), Timothy (At The Movies) en Sine (Sinemetu) even zoeken naar onze 10 favoriete vrouwelijke killer babes.

Er zijn heel wat meer mannelijke helden dan vrouwelijke soortgenoten, en als er al vrouwelijke heroïnes op het scherm verschijnen is dat niet altijd met evenveel overtuiging. Ik denk dan aan films zoals Elektra (2004), Aeon Flux (2005), Catwoman (2004) en Barb Wire (1996). Het waren allemaal niet meteen Kill Bill achtige Uma Thurman’s. Maar de vrouwelijke villains en de Femmes Fatales daarentegen laten meestal wel een indruk achter.

Voor mijn top 10 Killer Babes heb ik voornamelijk gezocht bij vrij recente vrouwelijke boosdoeners die er niet voor terugschrikken om hun tegenstanders te roosteren op de grill, om die nadien te serveren met wat Bechamelsaus. Hier zijn ze dan:

10. Naomi uit The Spy Who Loved Me (1977)

Uit de Bondfilms zou je heel wat stoute vrouwelijke villains kunnen halen, en laat ik daarmee ook meteen uitpakken. Ze had misschien een pietluttig klein rolletje maar de presence van Caroline Munro zal me altijd bijblijven. Niet alleen de scène waar ze – zoals de traditie het voorschrijft – haar intrede doet aan de kustlijn zal me bijblijven. Ze is verzot op speedboats en haar favoriete wapen is een helikopter geladen met genoeg afweergeschut om een klein dorpje weg te blazen.

9. Catherine Tramell uit Basic Instinct (1992)

Ook al is Basic Instict overroepen, de vertolking van Sharon Stone is onvergetelijk. Het klinkt vreemd, maar hoezeer de film verwerpelijk en smaakloos kan zijn, werkt het. Dat moest ik toch constateren na een tweede visie een paar jaar geleden. Ik denk niet dat dit alleen maar te danken was aan de geslaagde muziek. Stone straalt evenveel sex-appeal uit als dat ze gevaarlijk is. Ik zwijg over Basic Instinct 2. Het favoriete wapen van Catherine is de ijspik.

8. Cherry Darling uit Planet Terror (2007)

Rose McGowan moet de meest sexy actrice zijn van het moment en de eerste beelden uit Planet Terror wijzen erop dat deze dame zeker niet mag ontbreken aan het lijstje van top babe killers. Van sexy girl power gesproken. Haar favoriete wapen: machine gun with rocket launcher.

7. Hu Li uit Rush Hour 2 (2001)

Ziyi Zhang is niet enkel bijzonder aantrekkelijk, maar de dame kan ook klappen uitdelen in pure Jet Li stijl. Het mag dan misschien wel een inspiratieloos vervolg zijn op de eerste Rush Hour, maar het is gewoon fun om te zien. Haar favoriete wapen: martial art.

6. Lola uit Transporter 2 (2005)

Kate Nauta heeft een indruk gemaakt in deze oersaaie sequel, en was misschien het enige wat de film enigszins nog memorabel maakte. Met haar lange benen, hoge hakken, sexy lingerie en zware machinegeschut kon je toch maar beter uit haar buurt blijven. Helaas is haar acteer-talent vrij beperkt, maar bon, dat is nu ook het laatste wat je bij haar zal bekijken. Zeg nu zelf. Haar favoriete wapen: twee Glock 18C's met 33-round magasines en silencer.

5. Yuriko Oyama a.k.a. Deathstrike uit X2 (2003)

Geen katje om zonder handschoenen vast te pakken. Kelly Hu ziet er in X2 op het eerste gezicht vrij onschuldig uit, maar eenmaal ze de strijd aanbindt met Wolverine, ontwaakt een geduchte vijand. Ze is zowat de vrouwelijke versie van Wolverine, en vecht met iets meer soepelheid en snelheid. Hadden ze een soortgelijk personage gecast in T3 (2003) in plaats van die blondine in rood-lederen pakje, had het resultaat er veel beter uit gezien. Favoriete wapen: maar metalen klauwen.

4. Baby Firefly a.k.a. Vera-Ellen uit The Devil's Rejects (2005)

Pure evil has never come that beautiful. Sheri Moon ziet er uit als een losbollige countrygirl, maar verwacht niet al te veel medelijden van haar wanneer ze bezig is jou te bewerken met een scheermesje. Voor de echte fans van de 70’ties exploitation films. Het resultaat is niet alleen walgelijk, maar straalt tevens karakter uit met een goede dosis zwartgallige humor. Sheri Moon bewijst dat ze een intelligente actrice is en dat ze zeker ander filmmateriaal zou aankunnen. Of ze het zelf zou willen zou ik eigenlijk betwijfelen. Sheri is geen gewone actrice. Haar favoriete wapen: alles wat schiet en snijdt.

3. Takako Chigusa uit Battle Royale (2000) en Gogo Yubari uit Kill Bill: Vol 1 (2003)

Kijk, een lijstje over Killer Babes zonder de dames uit Kill Bill te vernoemen zou een ware zonde zijn. Maar de vrouw die mij nog het meest kon overtuigen was Chiaki Kuriyama, een rol die veel weg had van de rol die ze had vertolkt in Battle Royale, daarom ook de dubbele vermelding. Beware of Japanese school girl who wields a ball and chain!

2. Asami Yamazaki uit Audition (1999)

Zelden werd zo een supermodel zo goed gecast voor een rol als Eishi Shiina voor de rol van Asami in deze shock-horror extravaganza. De jonge dame blijkt bizarre voorliefde te hebben voor mutilaties en decapitaties. Ze voldoet niet echt aan het beeld van de ideale vrouw, maar de film is om van te smullen in perfecte Takashi Miike-stijl. Favoriete wapen: een snijdraad.

1. Xenia Zirgavna Onatopp uit GoldenEye (1995)

Ik ben begonnen met een Bondgirl, misschien moet ik ook maar eindigen met een bondgirl. En waarom niet Famke Janssen die in GoldenEye de rol vertolkte van Alex Trevelyan's sexy assistente die een orgasme kreeg bij het vermoorden van haar slachtoffers. Haar favoriete wapens zijn haar dijen.

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
BlogTalk #9: Top 10 Best and Worst Movies of 2006
BlogTalk #11: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
BlogTalk #14: Top 10 Best Monster
BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008

Dat Gina Gershon ondertussen de leeftijd van 45jaar heeft bereikt en er nog steeds uitziet als een babe van 30 is toch wel opmerkelijk, en dit zonder veel ingrijpende plastische chirurgie. Ik ken vriendinnen van 25 die er nu al uitzien als versleten moeders van 50. Spijtig genoeg ziet de carrière van Gershon er niet altijd even aanstekelijk uit als haar donkere ogen en sexy gelaat. De flops en straight-to-dvd films zijn ondertussen niet meer bij te houden. In zekere zin is Gina Gershon een beetje een zwart-harige Sharon Stone; niet op haar tong gevallen, intelligent, talentvol, begeerlijk en een wisselvallige carrière. Hoewel, Gina weigerde om haar benen te kruisen voor Paul Verhoeven in Showgirls (1996) zoals Stone deed in Basic Instinct (1992).

De actrice heeft nochtans bewezen in Bound (1996) van de gebroeders Wachowski dat ze haar vrouwtje kan staan in de acteerwereld. Ze is trouwens met deze film een rolmodel geworden voor heel wat lesbo's. Nu heeft ze een kleine rol in Delirious (2006), de nieuwe independent prent van de maatschappij-kritische-wacko-regisseur Tom DiCillo (Living in Oblivion, The Real Blonde). Ook Steve Buscemi en guitarist Elvis Costello zijn van de partij.

Korte inhoud: De ietwat zielige paparazzi Les Galantine (Steve Buscemi) raakt bevriend met Toby (Michael Pitt), een dakloze zwerver die ervan droomt om acteur te worden. Wanneer Toby een affaire begint met de blonde teenage-popster K'Harma Leeds (Alison Lohman), wordt Les jaloers en besluit hij op zijn manier wraak te nemen.

Hopelijk komt Delirious bij ons uit. Tot nu toe is er nog geen release-datum, ook al mocht de prent een aantal filmfestival prijzen in ontvangst nemen (San Sebastian, Istanbul). Maar dit moeten we toch even nuanceren, want tegenwoordig kan je uw film in zowat honderden filmfestival opsturen. De kans dat je genomineerd wordt voor een festival is vrij groot, of je moet al een draak van een film afleveren. En als er een prijs uit de bus komt, maken distributeurs daar maar al te graag gebruik van als promotiemiddel. Zelfs films die zijn opgenomen in een nominatie-lijst (!) volstaat al om alle tv-zenders en kranten het hoofd op hol te brengen. Cannes, Sundance, Toronto, The Academy Awards en in mindere mate Venetië zijn de belangrijke filmfestivals wat mij betreft – de rest is mooi meegenomen voor de winnende bioscoopfilms.

In het onderstaande fragment zien jullie Gina Gershon die in eigen persoon wordt gevraagd voor een interview in een hotelkamer met regisseur DiCillo. Dit lijkt na verloop van een tijd een soort promotie te worden in de vorm van een uitgelekte seks-tape (iets wat sterren tegenwoordig graag gelekt zien op grote media-stations). Maar Gina is totaal niet op de hoogte van de plannen van de regisseur om een porno te shooten. Nope, dit heeft niets te maken met de echte film, maar was best grappig als promotiestunt. In de film speelt Gershon de rol van een castingregisseur. Hier is trouwens de échte trailer.

Jullie kennen ondertussen al mijn top 10 van de slechte films van 2006, maar welke films haalden hun quota niet in 2006? Welke prenten kregen schaamrode wangen bij het zien van hun rampzalige box-office cijfers? Welke films waren de grootste flops van 2006? Let wel, een flop betekent niet noodzakelijk dat de film slecht is (cf. Cinderella Man), en omgekeerd, een succesvolle film is niet altijd een goede film (cf. The Da Vinci Code, Saw II).

Maar een box-office flop is zeker niet iets waar je mee kan pronken, want in de meeste gevallen betekent dit toch wel dat het publiek gewoon geen interesse had in je film (ten gevolge van de kwaliteit, het gebrek aan promotie, de zware concurrente,…). Het gevolg van een flop is dat (sommige) regisseurs vaak iets minder vrijheid krijgt bij hun volgend filmproject. De Top 10 van de grootste flops uit 2006 werd opgemaakt rekening houdend met het productiebudget en de uiteindelijke bioscooprecette in de wereld. Volgendeweek zijn de 10 box-office successen aan de beurt.

10. Home of the Brave (2006) Irwin Winkler
Productioncost: $12 million - Worldwide Gross: $499'912 (MGM)

En hoewel 2006 geen slecht jaar was voor Hollywood, was het een barslecht jaar voor Home of the Brave. Het is een film over 4 soldaten die terugkeren van het front in Irak om opnieuw in het dagelijkse leven te functioneren als gewone burgers. Maar de psychologische impact van wat ze hebben meegemaakt achtervolgt hen nog steeds. Goede intenties voor een sterk drama, maar de film hangt met haken en ogen aan mekaar. De gevecht-sequenties zijn dik in orde maar het drama-gedeelte is teleurstellend en dit omwille van de gebrekkige karakter-uitwerking. Nog een geluk dat we konden geilen op Jessica Biel.

9. Tideland (2006) Terry Gilliam
Productioncost: $19,3 million - Worldwide Gross: $566'611 (ThinkFilm)

Tideland is geen slechte film maar het verhaal loopt wat vast in het midden. Anderzijds spreekt de production design opnieuw tot onze verbeelding (iets wat we van Terry Gilliam gewoon zijn) en het is een bijzondere filmervaring. Het is misschien wel Gilliam's meest bizarre film, en dat was toch wel een groot risico want na zijn Brothers Grimm flop was de regisseur dringend toe aan een box-office hit. Maar dit is het dus niet geworden.

8. The Fountain (2006) Darren Aronofsky
Productioncost: $35 million - Worldwide Gross: $15,98 million

Films die in 2006 iets met 'water' van doen hadden, deden het over het algemeen niet zo goed in deze Top 10. The Fountain moest niet enkel zijn top-cast (Brad Pitt / Cate Blanchett) inruilen voor een tweede keuze (Hugh Jackman / Rachel Weisz) maar moest het ook nog eens met de helft van zijn productiebudget doen. De film nam zichzelf iets teveel au serieus, maar de inhoud ontgoochelde en het publiek bleef weg. The Fountain was geen slechte film, maar iedereen was het er over eens dat het ook geen goede film was, en haalde 51% op Rotten Tomatoes.

7. BloodRayne (2006) Uwe Boll
Productioncost: $25 million - Worldwide Gross Estimation: $3,65 million

Uiteraard zit er een Uwe Boll film in de lijst en dit jaar was het de beurt aan BloodRayne met de knappe Kristanna Loken. En je moet al echt van camp houden om deze film te willen zien. De film is zo slecht dat je je bij momenten afvraagt of het niet intentioneel is.

6. The Good German (2006) Steven Soderbergh
Productioncost: $32 million - Worldwide Gross: $5,91 million (warner bros)

The Good German is een mislukte poging een film noir te brengen. Visueel komt hij dicht in de buurt maar voor de rest schiet hij op vele vlakken tekort. Zo zijn de karakters gewoon te licht uitgevallen en is het verhaal nauwelijks de moeite om verteld te worden. Zelfs de klassieke film noir thema's ontbreken. Het enige waar je nog kan van genieten is de flair waarmee Cate Blanchett en George Clooney hun rol aanmeten.

5. Bandidas (2006) Joachim Rønning & Espen Sandberg
Productioncost: $46 million - Worldwide Gross: $18,38 million

In Bandidas lopen Penélope Cruz en Salma Hayek rond in sexy corsets en vuurwapens, maar geloof me, deze film willen jullie NIET zien.

4. Basic Instinct 2 (2006) Michael Caton-Jones
Productioncost: $70 million - Worldwide Gross: $38,63 million

Niemand verwachte veel goeds van deze Basic Instinct 2, behalve Sony Pictures die zomaar eventjes 70 miljoen dollar investeerde in de film en een gigantische promotie-campagne op de been bracht. Resultaat, niemand lag wakker van een halfnaakte, rimpelvrije Sharon Stone. Vreemd genoeg deed de film het nog redelijk goed in de rest van de wereld met een recette van 32 miljoen, maar verre van genoeg om de put op te vullen. Sharon Stone mag dan nog één van de slimste actrices zijn in Hollywood, slim is ze niet wanneer het om de keuze van filmprojecten gaat. Basic Instinct 2 haalt nog maar net 7% op Rotten Tomatoes en staat in menig filmlijstjes van de slechte films van 2006.

3. Flyboys (2006) Tony Bill
Productioncost: $60 million - Worldwide Gross: $17,83 million

Dit moet de eerste keer zijn dat ik van Flyboys hoor. De film had de doorbraak moeten worden van James Franco (Harry Osborn in de Spider-Man films), maar niemand had blijkbaar interesse in die oude vliegtuigen van de Eerste Wereldoorlog en de teleurstellende 30% op Rotten Tomatoes wees er meteen ook op dat de critici er ook niet wild van waren. Maar volgens de geruchten zou de papa van het rijkeluiszoontje David Ellison zo’n 30 miljoen dollar op tafel hebben gelegd indien zijn zoon mocht meedoen. Bij deze is de flop voor MGM nog draaglijk.

2. Freedomland (2006) Joe Roth
Productioncost: $58 million - Worldwide Gross: $14,66 million

Freedomland had niet enkel een comfortable productiebudget, maar tevens een sterke cast met Julianne Moore en Samuel L. Jackson. De film was tevens geschreven door de talentvolle Richard Price (The Color of Money, Clockers). Maar films die in de maand februari worden uitgebracht zijn meestal wel van bedenkelijke kwaliteit. Waarom? Wel, het is de periode die net buiten de award-shows valt en traditioneel ook de maand waar het publiek het laat afweten. Maar de critici hadden er ook geen probleem mee om te film af te breken en kreeg een zwakke 24% op Rotten Tomatoes. Joe Roth is een uitstekende producer, maar als regisseur maakt hij de ene rotzooi na de andere (America’s Sweethearts, Christmas with the Kranks, Revenge of the Nerds II).

1. All the King's Men (2006) Steven Zaillian
Productioncost: $55 million - Worldwide Gross: $9,45 million

Er is bijna een consensus bij zowel publiek als pers, dat All the King's Men stinkt, en geen beetje. De Sony Pictures prent haalt nog maar net 10% op Rotten Tomatoes en deed een slechte zaak aan de box-office. En dit met een monster-cast: Sean Penn, Jude Law, Anthony Hopkins, Kate Winslet en Mark Ruffalo. Regisseur Steven Zaillian, die vooral belend is voor zijn scenario’s (Hannibal, Clear and Present Danger, Shindler’s List) heeft zich deze keer in nesten gewerkt met een belabberde bewerking van de bekende roman van tweevoudig Pulitzer Prize winnaar Robert Penn Warren en de oscarwinnende film All the King's Men (1949). Maar ook de zware concurrentie van Jackass: Number Two is voor een stuk verantwoordelijk voor de flop. Komt daar nog bij dat de film heel wat kritiek kreeg omdat hij een jaar lang in de montagecel bleef haperen, en dat was meteen ook geen goed voorteken.

***Related Posts***
16/08/2011: Top Flop 2010
08/08/2011: Top Flop 2009
21/04/2009: Top Flop 2008
07/04/2009: Top Flop 2007
27/12/2006: Top Flop 2006