De FilmBlog

Eén van de betere romantische komedies in Victoriaanse outfit is Shakespeare in Love (1998) van John Madden. Deze Universal film is net verschenen op blu-ray, dus een uitgelezen moment om deze release even in de aandacht te brengen. Dit film traceert het ontstaan van het 'Romeo & Juliet' stuk. En het resultaat behoort bij één van de beste 'Romeo & Juliet' verfilmingen, tezamen met het klassieke Romeo and Juliet (1968) van Franco Zeffirelli en het hedendaagse Romeo + Juliet (1996) van Baz Luhrmann.

Korte inhoud: De jonge schrijver William Shakespeare (Joseph Fiennes) heeft problemen met zijn laatste werk "Romeo en Ethal de Piratendochter". De jonge en rijke Viola (Gwyneth Paltrow) is een groot fan van Shakespeare, en droomt ervan om actrice te worden. Vrouwen zijn echter niet toegestaan op het toneel, dus verkleedt ze zich als jongen, en krijgt ze de rol van Romeo. Wanneer zij en William verliefd worden heeft hij eindelijk de inspiratie om zijn toneelstuk verder uit te werken.

De film is buitengewoon grappig en als kijker wordt je echt ondergedompeld in de vuile en grauwe straten van het Elizabethaanse tijdperk, zonder dat de film zwartmoedig wordt. Anderzijds is het ook een acteurs film, met niet alleen een geweldige Fiennes en Paltrow, maar tevens een sterke Geoffrey Rush, Judi Dench, Colin Firth en Tom Wilkinson. Ze hebben er zichtbaar allemaal plezier in om hun rol te spelen, en dat vertaald zich in een geweldige dynamiek en een mooi samenspel. Het delicate bij dergelijke films is dat acteurs gemakkelijk vervallen in over-acting, maar gezien het talent dat aan deze film deelnam was dit niet het geval.

We ontdekken er een Shakespeare die tegen alle verwachtingen in heel veel weg heeft van de Romeo die we kennen uit zijn werk. De film vertelt niet alleen het verhaal van Shakespeare en zijn romance met Viola, maar tevens het verhaal van Romeo en Juliet. De film zit vol van verwijzingen tussen zijn leven en zijn oeuvre, en voor zij die het oorspronkelijke werk ooit hebben gelezen op de schoolbanken, zal hier zeker veel plezier aan beleven. De scenaristen Marc Norman en Tom Stoppard hebben duidelijk hun huiswerk gedaan. Het is een film die zowel situationele humor vertoont (de non die de kamer van Viola bewaakt maakt extra veel lawaai met haar schommelstoel om het gestoei in de kamer te overstemmen), humor gebonden aan het tijdperk (het feit dat vrouwen niet mochten acteren op de planken), humor gebonden aan een bepaalde karaktertrek van een personage (Shakespeare is een grote leugenaar en praat zich meestal uit elke moeilijke situatie), en humor met een knipoog naar het werk van Shakespeare ("A Plaque on both your houses", de bekende zin uit het werk van Romeo & Juliet komt van een effectieve mededeling die Shakespeare had overhoord).

Romantiek en humor gaan hand in hand (zo getuigen de vele Meg Ryan films), maar slechts een uitstekend regisseur weet de twee in balans te brengen. De romantiek mag geen domper worden op de humor en omgekeerd, je mag niet beginnen lachen bij een romantisch moment. En Madden slaagt hier goed in en voelt de relatie niet te artificieel aan. Het is wel iets van een gehaaste romance, maar dit zit dan weer geheel binnen de stijl van de film, iets wat je gemakkelijk aanvaard met zo’n intelligent script. Maar uiteindelijk heeft de komedie toch wel de bovenhand op de romantiek. Shakespeare in Love kreeg 13 Oscar-nominaties en won er 7, waaronder Beste Originele Script. De regisseur kreeg echter geen Oscar voor Beste Regie. Maar de concurrentie was groot (cf. Steven Spielberg met Saving Private Ryan)

Twee zaken die ik nog wel onderstrepen, enerzijds de prachtige kostuums van Sandy Powell, en in het bijzonder de kleding voor de vrouwelijke personages, alsook de emotionele en dramatische muziek van Stephen Warbeck. Twee zaken die pas goed op hun recht komen op een groot wit doek in de bioscoop, of op een breedbeeld televisie in High Def. Mijn enige kritiek is dat de film zich iets teveel afspeelt op dezelfde plaatsen en iets te weinig openbreekt. Maar laat het duidelijk zijn, Shakespeare in Love is een voortreffelijke volwassen romantische komedie met een intelligent script en talentvolle acteurs. Een film die tevens de naam van Shakespeare in de titel waardig is.

Achter gesloten deuren probeert Disney de merchandise van Miramax van de hand te doen voor een smak geld. De portefeuille heeft meer dan 700 films en meer dan 200 Oscar-nominaties, met titels als Pulp Fiction, Good Will Hunting, No Country for Old Men, The English Patient en Shakespeare in Love. Volgens The New York Times zouden er 7 tot 10 kandidaten zijn die meteen 700 miljoen dollar op tafel willen leggen voor de naam en de films. Wie er alsnog niet op de lijst van de kandidaten staat zijn de Weinsteins.

De broers, Harvey Weinstein en Robert Weinstein, hebben de onafhankelijke filmstudio in 1979 opgericht. In 1993 kwam de studio in handen van de Walt Disney Company voor een slordige 75 miljoen dollar. De broers Weinstein bleven de studio runnen, maar verlieten de onderneming in 2005 na een rel rond de film Fahrenheit 9/11 (2004) die Disney niet in Florida wou uitbrengen uit vrees voor represailles van gouverneur en republikein Jeb Bush. De oprichters richttten toen The Weinstein Company op. Walt Disney Company maakte de laatste jaren verlies met de films van Miramax, en besloot daarom tot een herstructurering van de bedrijfstak.

En in het aanbod zit ook Summit Entertainment, de kleine studio die de Twilight saga gestalte heeft gegeven, een franchise die geld in het laatje bracht. Hoewel Disney nooit met nummers voor de dag kwam, schatten analisten de DVD-inkomsten tussen 100 en 300 miljoen dollar. Maar die cijfers zijn uiterst speculatief. Neem nu dat het 100 miljoen dollar zou bedragen dan spreekt men over minstens 7 jaar alvorens er gesproken kan worden van een terug-verdien-effect. En mochten er toch geen overnemers zijn, dan zie ik de Weinstein nog wel terugkeren aan het roer van de filmstudio.

Dat de crisis ook de filmstudio's kon raken had niemand ooit kunnen denken. De enorme recettes die de Hollywood-industrie kon maken in crisis-tijd was blijkbaar enkel schijn. Ook het faillissement van MGM was een enorme verrassing.

***Related Post***
28/09/2009 : Faillissement van MGM

Regisseur James Gray smijt het over een andere boeg met deze Two Lovers (2008). Deze keer brengt hij geen grillige misdaadthriller (Little Odessa, We Own the Night, The Yards) maar wel een romantisch drama. Dit wordt in ieder geval wel zijn derde samenwerking met Joaquin Phoenix die in tussentijd Hollywood de rug toekeerde om de losgeslagen loser uit te hangen in het hip-hop-circuit en gewoon wordt uitgelachen op David Letterman. Van een waste of talent gesproken. Het is in ieder geval de derde film van Gray die genomineerd is voor een Gouden Palm op het filmfestival van Cannes.

Korte inhoud: Leonard (Joaquin Phoenix) is een aantrekkelijke, maar depressieve man die na een pijnlijke breuk in zijn liefdesleven weer bij zijn ouders is gaan wonen. Zijn ouders proberen hem weer aan een nieuwe vriendin te helpen, maar hun pogingen blijken niet aan Leonard besteed. Dan ziet hij op een avond vanuit zijn raam de mysterieuze Michelle (Gwyneth Paltrow). Zij woont sinds kort in hetzelfde gebouw, in een appartement dat betaald wordt door een rijke man met wie zij omgaat.

Two Lovers vond zijn inspiratie in het korte verhaal van Fyodor Dostoevsky, White Nights. Gray vond het intrigerend hoe het concept liefde in dit perspectief werd behandeld. Het is vaak moeilijk om liefde serieus te benaderen in films. Gray zei het volgende: "Meestal is het resultaat een romantische komedie, omdat 'verliefd zijn' bijna absurd is. Vaak zijn we echt verliefd op een fantasie of een obsessie." Vanuit dit gegeven begon hij aan een script, over liefde, maar dan nog iets persoonlijker. Na de opnames van We Own the Night liet Gray het script zien aan producer Donna Gigliotti (Shakespeare in Love). Gray en Gigliotti waren al eens samen begonnen aan een film, maar dit liep op niets uit. Gedurende deze samenwerking had Gray wel ontdekt dat Gigliotti talent had en dat ze op dezelfde golflengte zaten. Gray benaderde schrijver Richard Menello, waarmee hij ook samen had gewerkt aan We Own The Night. Ze werkten aan het concept en binnen een paar maanden was het script klaar om te worden verzonden naar de hoofdrolspelers.

Joaquin Phoenix zou zichtbaar zijn best doen als een depressieve, enigszins verwarde man. Iets slepends, traags in zijn stem houdt hij consequent vol. Hij lijkt niet helemaal ongeloofwaardig, maar of je het personage daadwerkelijk zal volgen in zijn emoties en met hem mee zal voelen is nog maar een andere vraag. Vinessa Shaw speelt het ‘gewone meisje' Sandra op een geloofwaardige manier en zal met weinig middelen toch een beetje lichtheid en humor in het nogal zware verhaal brengen. Ik ben niet zeker of datzelfde kan gezegd worden van de vertolking van Gwyneth Paltrow. Ze is mooi om naar te kijken, maar haar emoties komen niet altijd oprecht over en de hysterische momenten worden daardoor pijnlijk onecht.

Het script zet drie volwassen dertigers neer zich gedragen als naïeve en gekwelde pubers en de dialogen zijn uiteraard van hetzelfde niveau. Maar hoewel er allerlei ongeloofwaardige elementen in zitten (de depressieve Leonard gaat break-dansend uit zijn dak op de dansvloer, WTF?!) zou het grootste pijnpunt de voorspelbaarheid. zijn Iedere gebeurtenis zie je lang, heel lang van te voren al aankomen. De cinematografie is gelukkig wel helemaal in orde. Joaquín Baca-Asay brengt het verhaal met subtiele close-ups en winterse grijstinten mooi in beeld.

Laten we hopen dat Joaquin niet al teveel onder invloed van Two Lovers is gekomen en dat hij snel weer zijn acteer-carrière oppikt, want de man is een ontegensprekelijk acteertalent ... en zijn alter-ego die hij nu neerzet doet me iets teveel denken aan een stunt à la Andy Kaufman (maar dan minder grappig).