De FilmBlog

Game of Thrones is één van de betere HBO tv-series van de laatste 10 jaar, en met enig enthousiasme kunnen we aankondigen dat de blu-ray van het eerste seizoen in de rekken ligt. Dit fantasy drama werd geschreven door David Benioff en D.B. Weiss en speelt zich af in een soort herkenbaar middeleeuws Lord of the Rings wereldje, waar de bovennatuurlijke elementen tot een minimum werden herleid. En de reden waarom de serie zo gesmaakt wordt, is juist het bijzonder appetijtelijke scenario met een gezonde afwisseling tussen actie, drama en romantiek. En laten we eerlijk zijn, het is dankzij het succes van LotR dat deze serie mogelijk werd. Het is tot op heden de duurste 10-delige fantasy serie ooit gemaakt. Elke aflevering heeft een duurtijd van 60 minuten.

Korte inhoud: Het verhaal van Game of Thrones speelt zich af in een mythische wereld, vooral in de Zeven Koninkrijken op het westelijke continent Westeros. Maar ook in het uiterste noorden van Westeros en op het oostelijke continent Essos. De Zeven Koninkrijken vormden ooit zeven aparte staten maar werden verenigd door de Targaryens. Zij regeerden 200 jaar over de Zeven Koninkrijken totdat Aerys II Targaryen "de gekke koning" door een verbond van Baratheons, Starks, Arryns, Tullings en Lannisters werd afgezet en gedood. Robert Baratheon (Mark Addy) werd de nieuwe koning. De Zeven Koninkrijken worden van het verre noorden gescheiden door de grote ijsmuur. De muur wordt bemand door de Nachtwacht, die het rijk beschermen tegen de gevaren van achter de muur.

En elke goede serie heeft een sterke cast. De meest opvallende rollen in het eerste seizoen worden vertolkt door Lena Headey, Emilia Clarke, Jason Momoa, Peter Dinklage Sean Bean en Roxanne McKee. Het verhaal van de serie werd gebaseerd op het boek A Song of Ice and Fire van George R. R. Martin, en de verfilming heeft het boek zo goed als op de letter gevolgd. Ja, het is duister en grauw, maar het is wel een serie waar het verhaal en de personages op de voorgrond treden, in tegenstelling tot de sfeerbeelden en de speciale effecten. Zelfs voor mensen die niet van fantasy houden, kan ik deze serie enkel maar aanraden.

Misschien het enige puntje van kritiek is dat alles wel de tijd nodig heeft om te rijpen. En dat is uiteindelijk wel logisch gezien we hier te maken hebben met een clash tussen verschillende families, en dat elke familie ook uitvoering aan bod komt. Voor diegene die het boek niet hebben gelezen zullen er dan wel even het kopje moeten bijhouden.

Anderzijds is het wel niet de typische familie-serie, gezien er nogal wat seks en geweld in voorkomt en de humor beperkt wordt tot cynische en sarcastische opmerkingen. Maar vooral de slimme en scherpe verbale interventies van de dwerg, gespeeld door de een getalenteerde Peter Dinklage, doorprikken nu en dan de statigheid van de traditionele middeleeuwse replieken. Wat uiteraard ook in het oog springt is de set decoratie, met name de troonzaal, of de kerker met uitzicht op de kliffen, alsook de oorlogskampen, zijn uitstekend. En wat hier bij aansluit is de fotografie van de Noord-Ierse en Schotse landschappen, die op een efficiënte manier afwisselt tussen grootse beelden en intieme scènes. Het is tevens niet de eerste keer dat een HBO-serie zo'n realistisch portret weet te maken vol intrige, seks en geweld, denk maar aan Rome en The Sopranos.

En gezien het succes van de serie is ondertussen al het tweede seizoen in kannen en kruiken en zit het derde seizoen er aan te komen. Maar dat lag uiteindelijk al een beetje in het verschiet met het open einde van het eerste seizoen. De serie heeft een sterke fundering gelegd voor een episch verhaal die zeker niet moet onderdoen voor de LotR trilogie.

***Related Post***
09/02/2006: Top 25 Beste TV-series

Ik had in de zomer van 2010 al eens laten vallen dat regisseur Guillermo del Toro benaderd werd voor een Snow White project, genaamd Mirror Mirror (2012) met Julia Roberts als de boze heks en Lily Collins als sneeuwwitje. Ondertussen is bekend dat del Toro de film niet zal maken, maar wel de fantasierijke Tarsem Singh, en hij bezig zou zijn met een andere verfilming van een sprookje, met name Beauty and the Beast (2013) waarin we de Harry Potter babe Emma Watson zouden aantreffen.

Mirror Mirror van Relativity Media zou een vrij accurate adaptatie worden van het verhaal van de gebroeders Grimm, met een prins (Armie Hammer), een koning (Sean Bean) en zeven dwergen. De eerste keuze voor sneeuwwitje had eigenlijk moeten gaan naar Saoirse Ronan, die volgens wat ik kan uitmaken uit hun mijn bescheiden mening ook een betere actrice was, werd uiteindelijk niet gekozen omwille van haar te jonge leeftijd en te kleine gestalte in vergelijking met de rol van de prins, gespeeld door Armie Hammer, een acteur die eerder nog weigerde zijn borsthaar af te scheren voor een shot met de boze heks waarbij het shot dan aar werd weggelaten. Ik hoop dat de makers hier de juiste keuzes hebben gemaakt.

Maar ik denk dat de producers van Mirror Mirror zich nog meer zorgen zullen maken omwille van een geduchte concurrent. Inderdaad, er zal diezelfde periode een tweede sneeuwwitje-film op de markt komen en dan nog wel een productie onder de hoede van Universal. Snow White and the Huntsman (2012) brengt een eigenzinnige versie van het verhaal van sneeuwwitje, met het tiener-idool Kristen Stewart als Snow White, Charlize Theron als de boze heks en Chris Hemsworth als prins/The Huntsman. Veder zien we ook nog de naam van Ian McShane opduiken in de rol van Caesar, één van de zeven dwergen die nota bene allemaal namen hebben van Romeinse keizers: Caesar, Tiberius (Nick Frost), Constantine (Bob Hoskins), Claudius (Toby Jones), Hadrian (Eddie Marsan), Nero (Johnny Harris) en Trajan (Ray Winstone). De regie van de film is in handen van Rupert Sanders, een regisseur zonder langspeelfilm-ervaring maar wel een befaamd pub-regisseur.

Laten we hopen dat de laatste filmproductie zijn lessen heeft getrokken van het afschuwelijke Red Riding Hood (2011). Een adaptatie van een oud sprookje spreekt me meer aan dan een getrouwe weergave ervan, maar dat wil niet zeggen dat je het moet verminken tot een teenage soap-opera. En met de casting van Twilight actrice Kristen Stewart heb ik hier wel wat schrik van.

Maar de strijd tussen de twee films is begonnen. Ik weet niks van de regisseur van Snow White and the Huntsman af, dus kan ik ook niet inschatten wat hij ervan zal bakken. Maar de adaptatie-formule lijkt me wel interessanter. Daarnaast heb ik een voorkeur voor Charlize Theron als boze heks, boven die van Julia Roberts. Zelfs Kristen Stewart vind ik een betere cast voor sneeuwwitje dan Lily Collins. Anderzijds hebben heel wat acteurs bedankt voor een rol in Snow White and the Huntsman; gaande van Hugh Jackman, Johnny Depp, Tom Hardy tot Viggo Mortensen. Ik ga afwachten op de eerste trailers om me verder uit te spreken welke van de twee het onderspit zal moeten delven.

Update 11/11/2011: En hieronder hebben we dan de trailer van Snow White and the Huntsman en de beelden zien er sterk uit. Mijn enige bedenking is waarom ze de muziek van Daft Punk (Tron: Legacy) en Hans Zimmer (Inception) hebben willen namaken. Ik ben er vrij zeker van dat geen van beide muziekmakers hebben gewerkt op deze prent (anders zou er toch al een vermelding staan op Imdb). Maar goed, het is een trailer en het zou niet de eerste keer zijn dat muziek van een andere film wordt gebruikt om de beelden op te krikken, ook al doet het wat afbreuk aan de creatie. Anderzijds ben ik onder de indruk van het visuele aspect. Er steekt zelfs een soort Lord of the Rings vibe in de trailer, zeker met de stem van Charlize Theron die doet denken aan die van Galadriel. Charlize ziet er tevens bangelijk uit. Vergelijk dat maar eens met de lullige outfit van Julia Roberts! Ik kijk hier al naar uit.

***Related Post***
21/02/2011: Mila Kunis wordt heks in Oz: The Geat and Powerful
12/02/2011: Famke Janssen als boze heks in Hansel and Gretel
11/02/2011: Julia Roberts in de rol van de boze heks in Mirror Mirror
14/06/2010: Regisseur del Toro benaderd voor sneeuwwitje film

Hier nog maar eens een gitzwarte film uit de middeleeuwen, en wel nog eentje die de ‘zwarte pest’ als premisse heeft. Films uit de middeleeuwen zijn meestal slechte kostuum-drama’s die vaak vervallen in groteske scènes en clichés, maar de laatste jaren zijn er toch ook een paar interessante films gemaakt, en hopelijk kunnen we deze Black Death (2010) van Christopher Smith daar aan toevoegen. En na het zien van de trailer denk ik dat we hier wel eens een geslaagde en goed gecaste thriller kunnen hebben. Het heeft er in ieder geval alle schijn van dat in deze film alle gore en bloed buiten beeld zal afspelen en de focus zal komen te liggen op het menselijke drama en de religieuze kwestie.

Korte inhoud: Het Middeleeuwse Engeland wordt geteisterd door de pest. Lijken liggen bij honderden verspreid en het land is ondergedompeld in chaos. De kerk verliest zijn greep op de bevolking, bij wie de angst overheerst. Er is echter een dorp dat vooralsnog gespaard lijkt te blijven voor de ziekte. Het is veraf gelegen, omringd door moeras. Er wordt gefluisterd dat het dorp geleid wordt door een tovenares. Deze Langiva (Carice van Houten) zou doden weer tot leven kunnen wekken. De gevreesde ridder Ulrich (Sean Bean) krijgt van de kerk de opdracht deze geruchten te onderzoeken. Als gids neemt hij de jonge monnik Osmund (Eddie Redmayne) mee, die hem en zijn bende huurlingen als gezant van God veilig door het moerasland naar het dorp moet leiden. De reis is vol gevaren, maar pas in het dorp zelf stuiten ze op de ultieme gruwel.

De regisseur is ook geen compleet onbekende. Hij heeft eerder de niet onaardige thriller Triangle (2009) ingeblikt over een groep jongeren die met hun yacht in volle storm in de problemen komen en hun toevlucht nemen tot een voorbij drijvend schip, waar hen nog een grote nachtmerrie te wachten staat. Deze Brit is een talentvol regisseur die weet hoe hij terreur in beeld moet brengen. Hij heeft tevens duidelijk progressie gemaakt sinds zijn toch wel teleurstellende horrorprent Creep (2004). Je wordt er wel niet meteen vrolijk van, maar zijn films verdienen ten minste een plaatsje in de bioscoop in plaats van een directe dvd-release.

De Juiste atmosfeer scheppen in dergelijke films is van cruciaal belang, maar ook de rest van de film moet kloppen en mag het geheel niet om zeep helpen. Niemand kan ontdekken dat Rob Zombie de juiste atmosfeer heeft neergezet met zijn Halloween remakes, maar wie kon verwachten dat hij alles om zeep ging helpen door te pas en te onpas zijn vrouw te casten in idiote droomsequenties. Christopher Smith is niet meteen het soort regisseur die zijn film zou verklooien met foute beslissingen, hoewel hij ook wel de neiging heeft om als een gek zijn camera heen en weer te schudden. Hopelijk wordt een mengeling van Aguirre, Wrath of God (1972) met wat eigentijdse Valhalla Rising (2009). Spijtig genoeg hebben ze bij ons nog geen releasedatum en zal het waarschijnlijk dvd-release worden, al blijf ik de hoop koesteren dat het BIFFF deze film alsnog opneemt in zijn programma.

Bij Nicolas Cage is het vaak erop (Leaving Las Vegas, Adaptation) of eronder (Ghost Rider, The Wicker Man) en ook bij deze sequel is het afwachten op zijn release. Cage was de laatste jaren enkel maar te zien in weinig interessante prenten. Zijn nieuwste film is het vervolg op de bioscoophit National Treasure (2004).

De sequel kreeg de naam National Treasure: Book of Secrets (2007). En zoals dat wel met meer sequels voorkomt zal je meer van hetzelfde mogen verwachten.

Korte inhoud: Schatzoeker Benjamin Franklin Gates (Nicolas Cage) gaat op onderzoek naar de moord op voormalig president Abraham Lincoln door John Wilkes Booth. Hij heeft namelijk diens dagboek gevonden waarin 18 pagina's ontbreken. De moord blijkt samen te hangen met een complot dat ver over de grenzen van Amerika reikt. Samen met geschiedkundige Abigail Chase (Diane Kruger) en grapjas Riley Poole (Justin Bartha) stort hij zich in het avontuur. De zoektocht leidt hen naar Buckingham Palace, waar ze inbreken om aanwijzingen te achterhalen. Ook in de Oval Office, de werkplaats van de Amerikaanse president, vinden ze informatie die van belang kan zijn in hun onderzoek. Uiteindelijk stuiten ze op een van de grootste verborgen schatten aller tijden...

Net zoals de eerste National Treasure is de sequel geregisseerd door Jon Turtletaub (While You Were Sleeping, Phenomenon, The Kid). Aangezien hij en Nicolas Cage vroeger klasgenoten waren, was het voor hem niet lastig om de acteur over te halen om opnieuw in de huid van Ben Gates te kruipen. Turtletaub heeft met deze sequel de kans om de dingen die bij de eerste film niet helemaal vlekkeloos verliepen, recht te trekken. Een heikel punt uit de eerste National Treasure was dat het nogal cliché aanvoelde en naadloos het oude bekende patroon volgde van de avonturenfilms.

Het script van de eerste film had bovendien veel te veel plotgaten en onregelmatigheden, die voor het publiek werden verhuld met behulp van vele overdadige actiescènes, geïnspireerd door de blockbuster-producent Jerry Bruckheimer. Aangezien het script van dit tweede deel uit de koker van exact hetzelfde schrijversteam afkomstig is, is te hopen dat ze van hun eigen fouten zullen leren. Als we de eerste reacties uit de test-screenings in de Staten mogen geloven zou deze sequel beter zijn dan het origineel.

We zien tevens ook heel wat bekende gezichten terugkeren. Het enige personage dat verdwenen is, is Ian Howe, die in de eerste film gespeeld werd door Sean Bean en aan het einde van het verhaal in de gevangenis belandde. Het wegvallen van Bean is jammer, aangezien hij op uitstekende wijze het dubbelzinnige karakter van Howe wist neer te zetten. Ed Harris zou de rol van antagonist op zich nemen. Niet alleen Harris is nieuw, ook de oscarwinnende Helen Mirren zal in Book of Secrets opdraven. Jon Voight duikt net als in de eerste film weer op als Patrick Gates, Bens vader en ook Harvey Keitel is weer van de partij. Aan deze indrukwekkende cast zal het zeer waarschijnlijk niet liggen, mocht dit tweede deel niet het succes van het eerste evenaren, zover is duidelijk.

Ook al werd er aanvankelijk beweerd dat er geen sequel zou komen op National Treasure, om de wereldwijde opbrengst van $ 347,5 miljoen konden de studiobazen uiteraard niet heen. En het ziet ernaar uit dat ook deze tweede film weer een hoop geld in het laatje zal brengen. Dit is geen film om je druk te maken om karakterontwikkeling, een tot in de puntjes uitgewerkt verhaal of briljante acteerprestaties. Bij National Treasure: Book of Secrets staat, net als in zijn voorganger, de actie en het avontuur op de voorgrond. En hoewel de lat met het oog op de release van de nieuwe Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (2008) dit keer erg hoog ligt, zal het publiek de bioscopen ongetwijfeld weer massaal weten te vinden. De film komt bij ons uit op 2 januari 2008. Hier is de HQ trailer.

***Related Post***
18/01/2005: National Treasure (2004)

Wat weinig mensen schijnen te weten is dat er wel degelijk een The Hitcher II (2003) bestaat met acteur C. Thomas Howell die ook in de originele The Hitcher (1986) te zien was. De film deed pijn aan de ogen – als je de kritieken mag geloven - en belandde snel in het DVD-circuit waar hij blijkbaar een clandestien bestaan leidt tussen Porky's 7 en Tremors 5. In ieder geval was er iets meer budget en iets meer middelen voorzien voor de remake, The Hitcher (2007), in een productie van Michael Bay.

Ik heb geen probleem met remakes, voor zover ze de film (1) beter kunnen maken en/of (2) een originele bewerking kunnen brengen. Voor zover ik weet van de Michael Bay producties is het vooral om de poen te doen en de rest is bijzaak. Bay is ondertussen aan zijn 3de remake toe na The Amityville Horror (2005) en The Texas Chainsaw Massacre (2003). Binnenkort komt ook de prequel van de remake van TCM in de zalen; TCM: The Beginning (2006). Ze hebben allemaal iets gemeen: ze worden geregisseerd door videoclip-makers (in dit geval Dave Meyers) of beginnende regisseurs, hebben allemaal een Calvin Klein/student look (jonge acteurs in trendy kleding), mikken op het jonge publiek van 16-jarigen tot 25 jarigen, zijn fotografisch zeer knap (met ook een serieuse kleurcorrectie via het post-productiehuis Digital Domain), hebben allemaal een behoorlijk budget tussen de10 en de 20 miljoen dollar, en zuigen als geen ander.

De trailer van The Hitcher remake is dus niets bijzonders. Integendeel, dit is een soort Diet Coke versie van het origineel met een Sean Bean die vergeleken met een Rutger Hauer zichtbaar een maatje te klein is. Terwijl Rutger meteen de stuipen op het lijf kon jagen met zijn, onvoorspelbaar gedrag, zijn glimlach en zijn scherpe blik, is Bean net niet krankzinnig genoeg. Meer nog, Bean is gewoon verkeerd gecast, en dat zie je al aan de hand van een aantal scènes in de trailer. Een acteur zoals Ted Levine of Sid Haig had een veel betere keuze geweest. Maar goed, een origineel concept uitwerken in plaats van te teren op het succes van een knappe thriller had nog veel beter geweest. Maar zo zullen we ook eens de knappe Sophia Bush aan het werk gezien. De film heeft bij ons nog geen release-datum, maar verondersteld wordt dat deze vanaf de zomer 2007 in de zalen draait.

*** The Hitcher trailer ***

***Related Posts***
01/07/2006: Transformers teaser trailer
18/08/2005: The Island van Michael Bay
19/02/2005: Michael Bay plant een nieuwe remake

We zitten ondertussen al aan onze 5de Movie BlogTalk en deze keer gaan we onze 25 favoriete tv-series opsommen. Opgelet, sitcoms not included! Dus hoewel ik zelf verzot ben op "The Simpsons" (1989), "Friends" (1994), Arrested Development (2003), "The Office" (2005) of "How I Met Your Mom" (2005), heb ik deze niet opgenomen in de lijst. Maar hiervoor kan je terecht in onze Top 10 Beste Sitcom.

Tv-series zijn tegenwoordig enorm innoverend en overtreffen qua scenario-structuur vaak de doorsnee bioscoopfilm. Een aantal jaren geleden werd de filmsets bevolkt met regisseurs die afkomstig waren van de reclame-sector, maar stilaan is er een nieuwe trend op komst waarbij heel veel cineasten komen uit het televisie-circuit (Mission: Impossible III, Serenity). Ze zijn vaak minder handig in hun mise-en-scènes, maar op vlak van schriftuur gaan ze tot het uiterste en verleggen in vele gevallen de grenzen.

Hier volgt mijn…

25. "Alias" (J.J. Abrams en Alex Kurtzman)
Ik heb nooit begrepen dat Alias zo’n succes zou worden. Stond iedereen te wachten op een nieuwe Femme Nikita? Je zou als onervaren snuit dit concept moeten pitchen, dan hadden de studio’s jou waarschijnlijk een schop onder uw viool gegeven. Abrams moet een overtuigend spreker geweest zijn, want hij kon Alias voorzien van het nodige geld. Maar er steekt toch wat meer vlees aan deze spionnenfilm met sexy pakjes en een collectie uitzinnige pruiken dan je op het eerste gezicht zou vermoeden. Alias is goed geschreven, het is grappig, spannend, dramatisch, romantisch en heeft ook fijne karakters. Uiteraard is de hoofdattractie van de film, Jennifer Garner, in de rol van de speciale agente Sydney Bristow, een streling voor het oog.

24. "Band of Brothers" (Steven Spielberg & Tom Hanks)
Band of Brothers is een geslaagde 10-delige spin-off serie die in goede banen werd geleid door de makers van de film, Hanks en Spielberg, en de focus ligt op de Easy Company van het 506th Parachute Infantry Regiment, US 101st Airborne Division. De serie begint met de boot-camp in Amerika voorafgaand aan de landing in Normandië en eindigt in het befaamde ‘Adelaarsnest’ van Adolf Hitler, aan het einde van de oorlog. Dit jaar komt trouwens "The Pacific" uit, een nieuwe 10-delige serie, van dezelfde makers. Deze serie zal de Tweede Wereldoorlog in Azië belichten. Zowel de regie, als de dialogen als het acteursspel is uitmuntend. Enkel de karakter-uitwerking viel me wat tegen, en daarom ook mijn iets lagere quotering. De serie is bij momenten ook iets te nostalgisch en vaart wat mij betreft te weinig een eigen koers. Ook de muziek viel wat tegen. Maar het gevoel dat het maar een aanhangsel is van de film (met dezelfde kadrages en gelijkaardige kleurcorrecties) verdwijnt al snel en maakt plaats voor een boeiende kijk in de wereld van de soldaten uit de 2de W.O.. Maar Saving Private Ryan (1998) blijft echter superieur.

23. "Lost" (J.J. Abrams)
Lost geniet van een royaal productiebudget en overschot aan acteertalent, maar slaagt er niet altijd in om een verhaal te vertellen die kant noch wal raakt. Maar het is bij momenten fun om de kijker aan het lijntje te houden met het mysterie van wat er nu echt is gebeurd. Het is dan ook wel verdienstelijk te noemen dat J.J. Abrams er in slaagt een aantrekkelijke serie te maken aan de hand van tweederangsmateriaal, maar je moet als kijker wel een beetje geduldig zijn. In Lost zal je geen realisme vinden als in series als The Wire maar de karakters zijn bijzonder goed gedetailleerd en uitgewerkt, mede dankzij de flash-backstructuur. Op locatie gefilmd in Hawaii met science-fiction elementen blijft de serie wel iets exotisch uitstralen en is het ideaal escapisme voor een publiek die na een zware werkdag liever eens wil doorzakken met een charismatisch drama en occasionele schrikmomenten.

22. "Starsky & Hutch" (William Blinn)
Wat mij betreft is Starsky and Hutch de beste serie uit de jaren ’70. Twee knappe undercover agenten, Det. Dave Starsky (Paul Michael Glaser) en Det. Ken "Hutch" Hutchinson (David Soul) die in een glansrode Ford Torino met een witte Nike-streep door de straten van L.A. scheuren en regelmatig afgeblaft worden door hun kapitein en tipjes krijgen van de flamboyante pooier Huggy Bear. “The fiery Torino sped into the street and they spilled into action.”

21. "Miami Vice" (Michael Mann & Anthony Yerkovich)
Niet alle stories in Miami Vice zijn de moeite en sommige zijn zelfs ronduit melig en corny, maar sommige afleveringen zijn ronduit geniaal. Er werken dan ook meer dan 20 regisseurs aan de serie (gaande van the worst, zoals een Rob Cohen, tot the best Abel Ferrara). Wat de serie zo speciaal maakt is niet alleen het gestileerde en kleurrijke 80'ties Miami decorum, maar ook het gebruik van pop-muziek. Op bepaalde ogenblikken is het net alsof je aan het kijken bent naar een videoclip. Maar ook de karakters Det. James 'Sonny' Crockett (Don Johnson) en Det. Ricardo 'Rico' Tubbs (Philip Michael Thomas) waren zowel tragisch als enorm charismatisch. Tubbs verliest wel heel wat vrouwen op brutale wijze en met de gescheiden Crocket is het ook niet veel beter.

20. "CSI: Crime Scene Investigation" (Anthony E. Zuiker)
Je kan veel kritiek uiten op een man als Jerry Bruckheimer, maar de man is een talentvol producer die van de meest ordinaire dingen iets sexy kan maken. De forensische detectives zijn in het echte leven waarschijnlijk al even saai als politiekers, maar hier zien ze er flashy en trendy uit. De visuele effecten in CSI zijn verbluffend, met voor het eerst een overvloedig gebruik van realistische 3D-animatie en uitgekiende digitale kleurcorrecties, zonder dat de verhalen hierdoor op de achtergrond geraken. CSI: Miami neigt dan weer iets teveel te vervallen in té mooie beeldjes maar je blijft gefascineerd kijken.

19. "Fringe" (J.J. Abrams en Alex Kurtzman)
Waar J.J. zijn inspiratie haalt om de ene na de andere indrukwekkende serie uit de grond te stampen is mij een mysterie, maar ook Fringe moet ik in dit lijstje opnemen. De reeks draait rond FBI agente Olivia Dunham (Anna Tory), de verwarde maar geniale professor Dr. Walter Bishop (John Noble) en zijn zoon Peter (Joshua Jackson), die worden belast met een aantal vreemde zaken die over de hele wereld gebeuren. Al die vreemde gebeurtenissen zijn blijkbaar op de een of andere manier aan elkaar gelinkt: er is duidelijk 'een patroon' te herkennen dat over alle zaken heen loopt. Het patroon kan tevens gelinkt worden aan ‘Massive Dynamic’, een firma die een aantal patenten houdt op een aantal nieuwe technologieën en enkele mysterieuze onderzoeken doet. Alle zaken draaien rond Fringe science, een tak van de wetenschap die zeer speculatief en omstreden is. Voorbeelden van deze tak van de wetenschap zijn levitatie, telepathie en onzichtbaarheid. Het duurt wat alvorens de serie op dreef is, maar eenmaal in de ban van het verhaal, zit je op het puntje van je stoel. Hopelijk een minder idioot slot als bij "Lost".

18. "Prison Break" (Paul Scheuring)
Het uitgangspunt van Prison Break is zeer attractief. Een man wil zijn onterecht ter dood veroordeelde broer helpen ontsnappen uit de gevangenis, en zet hiervoor een tatoeage op zijn lichaam met de plattegrond van het gebouw en laat zich nadien oppakken na een opgezette bankroof. Schitterend! Het enige probleem is dat je zou denken dat dit concept niet oneindig lang kan worden aangehouden doorheen verschillende episodes. Aanvankelijk waren er dan ook 13 afleveringen besteld, maar door het grote succes werd dit aantal uitgebreid tot 22 afleveringen. En dat was nog maar het begin want de makers hebben ondertussen 4 seizoenen afgewerkt. En dat zal ook wel iets te maken hebben met de charmes en het charisma van hoofdrolspeler Michael Scofield, gespeeld door Wentworth Miller, alsook van de vertolking van de broer Lincoln Burrows gespeeld door Dominic Purcell en de knappe Robin Tunney die de rol van Veronica Donovan voor haar rekening neemt. Net zoals "24" is dit een zuiver plot-driven-quilty-pleasure-tv-series die het hoofdzakelijk moet hebben van zijn creatieve en intelligente plotwendingen, alsook van zijn heftige actie-sequenties. De adrenaline wordt hier dus hoog gehouden en dit alles in een The Shawshank Redemption-achtige omgeving. Het enige minpuntje aan de serie is dat het na verloop van tijd op de zenuwen begint te werken, en dit voornamelijk omdat er met logica en realiteit toch wel een loopje wordt genomen. En dit valt tegen gezien de serie, in tegenstelling tot een tv-serie als Lost, alles zo waarheidsgetrouw mogelijk wil houden.

17. "Rome" (John Milius)
Het is geen eenvoudige taak om een film/tv-serie te maken rond een historisch figuur en dan zeker niet over iemand uit de periode vóór Christus. Een dergelijke serie kost veel geld (kostuums, decors, props,…) en is niet altijd bestemd voor een groot publiek. Maar met Gladiator (2000) kwam er een nieuwe wind en hebben filmmakers als John Milius (Conan the Barbarian) en Bruno Heller met het idee gespeeld om de moord op Caesar in een tv-serie te gieten. En met succes. Hoewel er behoorlijk wat kritiek kwam op Rome van oud-historici op de historiciteit van de plot. Maar dit was te verwachten gezien er een flinke dramatisering nodig is om een boeiende serie op de been te brengen. In grote lijnen komt het verhaal wel overeen met wat er in werkelijkheid is gebeurd, maar er zijn personages gecreëerd die nooit hebben bestaan, en er gaan enkele personages romantische relaties met elkaar aan terwijl er geen bewijzen zijn dat deze relaties ooit bestaan hebben. Hoe dan ook is de grote verdienste van de serie dat het een goed sfeerbeeld geeft van het tijdperk en enkele clichés uit de wereld helpt over het oude Rome zijn dictatoriale bestuur die berust op angst, geweld, onderdrukking en slavernij. Een bijkomende troef aan de serie zijn de knappe vertolkingen van Lucius Vorenus (Kevin McKidd), Titus Pullo (Ray Stevenson), Atia (Polly Walker), Mark Anthony (James Purefoy) en Gaius Julius Caesar (Ciarán Hinds). Het spijtige aan de serie is dat het slechts 2 seizoenen telt, nadat letterlijk de studio in Rome in vlammen is opgegaan, maar vooral omdat het kostenplaatje (een slordige 100 miljoen dollar per seizoen) en de productie met zijn talrijke vertragingen toch wel een zenuwslopende bezigheid was voor de filmstudio.

16. "Desperate Housewives" (Marc Cherry)
Ik had nooit gedacht dat ik één aflevering kon uitkijken van Desperate Housewives, maar toen viel mij iets op; die serie is verschrikkelijk goed geschreven en de personages, alsook de actrices die de vertolkingen doen, zijn buitengewoon sterk. Mijn favoriete karakter is Bree Van De Kamp (Marcia Cross) en op de tweede plaats komt Lynette Scavo (Felicity Huffman). Maar ook Gabrielle Solis (Eva Longoria), Susan Mayer (Teri Hatcher) en Edie Britt (Nicollette Sheridan) zijn verrukkelijk. Ook het tweede seizoen ontgoochelt niet, want de opgebouwde intrige krijgt hier nog een venijnig staartje.

15. "Twin Peaks" (David Lynch)
Twin Peaks is bekend als één van de meest fascinerende en grensverleggende projecten uit de geschiedenis van de televisie. Inhoudelijk is de serie niet alleen een uitzonderlijk geestige satire op de soap, maar graaft ook dieper in de obscure thema’s die David Lynch in zijn verschillende films aanhaalt. Ik denk zelfs dat Twin Peaks een goeie handleiding is om het werk van de regisseur beter te begrijpen, maar op de eerste plaats is de serie pure fun.

14. "Millennium" (Chris Carter)
Frank Black (gespeeld door één van mijn top-acteurs, Lance Henriksen) is een voormalig FBI agent die samen met zijn gezin terugkeert naar zijn thuisstad Seattle. Black heeft een speciale gave, hij kan namelijk als het ware in de huid kruipen van moordenaars. Millennium is het soort serie waarvoor ik op zou blijven indien voor een laatavond millennium-marathon. Elke harde, donkere en gruwelijke episode begint met een onheilspellend spreuk van Nostradamus. De regie, het acteerwerk, de muziek, het plot, de dialogen en de toon van deze serie zijn ondraaglijk sterk.

13. "Dexter" (James Manos Jr.)
Het uitgangspunt van Dexter is vrij origineel, gezien we starten van een personage die 'vendetta-gewijs' zich enkel vergrijpt op andere moordenaars die door de netten van het gerecht zijn geglipt of die simpelweg nog nooit zijn betrapt. Daarnaast leren we ook iets over zijn woelige jeugdjaren waar een zware traumatische ervaring zijn gevoelens compleet overhoop haalde. Maar het mooiste aan het plot is dat Dexter werkt als forensisch expert, gespecialiseerd in bloedspatten. En wanneer een andere serie-moordenaar op een heel ingenieuze manier zijn lichamen decapiteert, is hij meteen ook zijn grootste fan. Maar zijn fascinatie zal stilletjes uitlopen tot een ware nachtmerrie. Maar ik denk dat het grootste pluspunt van de serie de vertolking is van Dexter, door niemand minder dan Michael C. Hall (David Fisher uit de top-serie Six Feet Under"). De serie is gebaseerd op de roman van Jeff Lindsay, Darkly Dreaming Dexter, en speelt zich af in Miami waar de onopgeloste moorden worden opgestapeld. Maar wees gerust, het is toch wel verschillend van "CSI: Miami" (2002). Hier gaat het niet zozeer om de mooie kadrages, de kleurcorrecties en de coole Horatio, dan wel over een man die zijn moorddadige impulsen tot iets goeds wil ombuigen – en dat dankzij de opvoeding die hij kreeg van zijn pleegvader gespeeld door James Remar. Dexter heeft een goede band met zijn stiefzus Debra (Jennifer Carpenter) die zich heeft gekatapulteerd bij vice homicide, en heeft een relatie met Rita Bennett (Julie Benz) een moeder van twee, die uit een relatie komt met een gewelddadige man. Dexter wordt echter op de hielen gezeten door Sgt. Doakes (Erik King), die denkt dat er iets vreselijk mis is met Dexter. Maar zijn collega Angel Batista (David Zayas), Vince Masuka (CS Lee) en zijn Lt. Maria Laguerta (Lauren Vélez) hebben het voor met hem.

12. "Carnivàle" (Daniel Knauf)
Wat mij het meest raakte is de fantastische sfeer die deze serie kenmerkt: de sombere tijdsgeest, de outcasts die op de kermis werken, de weinig gemotiveerde verlosser... Carnivàle gaat over de oerstrijd tussen goed en kwaad, vertolkt door een stel talentvolle acteurs (Clancy Brown, Carla Gallo, Nick Stahl,…) in de meest bizarre rollen. Met een geweldige cast in de rollen van hun leven, schitterende locaties en een tijdsgeest die tot in de details is uitgewerkt, neemt Carnivàle ons mee naar die stoffige, woelige dustbowl periode uit de Amerikaanse geschiedenis. Qua vormgeving, foto- en cinematografie, kostuum en sfeer moet het één van de strafste reeksen van de laatste jaren zijn. Het thema is misschien eeuwenoud, maar het werkt nog steeds. Tot mijn grote spijt heeft HBO een derde seizoen van de reeks afgeblazen. Ondertussen zitten we met een pak onbeantwoorde vragen na het zien van de laatste aflevering van het tweede seizoen.

11. "Nip/Tuck" (Ryan Murphy)
Normaal loop ik niet echt warm van al te lichtvoetige series zoals Sex and the City waar constant wordt geleuterd over seks en Gucci-schoenen, maar Nip/Tuck is heerlijk stout en geeft in één episode meer maatschappij-kritiek dan in een compleet seizoen van Sex in the City. De drama-reeks is echter niet geschikt voor een al te jong publiek, niet zozeer omwille van de chirurgische ingrepen die in beeld worden gebracht maar voornamelijk omwille van de weinig verhullende seks (al even open en bloot als Rome), de geweldscènes en de volwassen onderwerpen zoals homoseksualiteit, transseksualiteit, promiscuïteit, abortus, euthanasie, mid-life crisis, silicone-botox-lipo ingrepen, … Nip/Tuck, die de vertelstructuur heeft gekopieerd van Six Feet Under, blijft onversneden quilty pleasure. Maar net omwille van het skin-deep verhaal, maakt het de wereld van de plastische chirurgie des te aantrekkelijker. Komt daar nog bij dat die oppervlakkigheid voortreffelijk gedragen wordt door de lichte trendy muziek, de elegante Armani-pakken, en de charismatische vertolkingen van Dr. Sean McNamara (Dylan Walsh), Dr. Christian Troy (Julian McMahon), Julia (Joely Richardson), Dr. Liz Cruz (Roma Maffia), Kimber Henry (Kelly Carlson). Nip/Tuck is een serie met een duidelijk uitgangspunt om ons te vermaken en slaagt daar ook perfect in. Het enige teleurstellende aan de serie is de soms erbarmelijke production design, met een iets te nadrukkelijk niet-intentioneel studiogevoel, en in tegenstelling tot Dexter of CSI Miami krijg je ook vrijwel niets te zien van Miami.

10. "Breaking Bad" (Vince Gilligan
Breaking Bad is een verrassend knappe serie. Walter White (Bryan Cranston) is een leraar chemie. Zijn privéleven zorgt voor heel wat problemen. Naast familieperikelen zijn er ook nog gezondheidsproblemen voor Walter. De dokter heeft namelijk vastgesteld dat hij terminaal ziek is. Walter heeft longkanker en lijkt niet lang meer te leven. Om er voor te zorgen dat zijn gezin na zijn dood niet in een financiële put belandt, besluit Walter over te schakelen naar een leven als misdadiger. Met de hulp van Jesse (Aaron Paul), één van zijn studenten, maakt en verkoopt hij methamfetamines. Sterk acteerwerk en een goed verhaal met knappe dialogen. De serie zit momenteel al aan zijn derde seizoen. (Merk op dat in het logo van de serie de twee eerste letters van elk woord uit de titel omkaderd zijn. Zij verwijzen naar chemische elementen uit de tabel van Mendeljev. "Br" staat voor broom en "Ba" verwijst naar barium.)

9. "Mad Men" (Matthew Weiner)
Mad Men is een serie waar de karakters op het voorplan komen, waar de actie-scènes zo goed als onbestaand zijn, waar de inhoud duidelijk mikt duidelijk mikt op een volwassen publiek van +26’ers, en waar de dynamische camera en de frivole visuele effectjes moet plaats ruimen voor een trage, sfeerscheppende en stijlvolle retro-beeldvoering. Het plot van de serie is vrij eenvoudig. Mad Men is de benaming van de reclamemannen van Madison Avenue in New York eind jaren '50, en de serie vertelt over hun levens, hun gezinsituatie, hun werk-ervaringen, hun frustraties en hun ambities. Het zal jullie ook niet verwonderen dat het van de makers van The Sopranos is. En de crème van de serie zit hem in de complexe details en de glansrijke vertolking van Jon Hamm. De serie zit ondertussen al aan zijn 4de seizoen.

8. "Deadwood" (David Milch)
Een goede serie begint met interessante karakters en dat ontbreekt niet in Deadwood. De serie mengt de grauwe realiteit van de pioniersjaren van het Wilde Westen met een pessimistische hedendaagse visie op geweld en corruptie, en is daardoor uitzonderlijk in zijn soort. Bedenker David Milch – de man achter tv-successen als NYPD Blue en Murder One, put met gulle hand uit het rijke verleden van het echt bestaande Deadwood, in Zuid-Dakota, een stadje die toen beheerd werd door de goudkoorts. Het lijkt moeilijk te geloven, maar zowat alles wat er gebeurt in de serie is gebaseerd op ware feiten (weliswaar geromantiseerd). De betrokkenheid van de kijker wordt bovendien nog versterkt door een casting die spijkers met koppen slaat. Timothy Olyphant is als Seth Bullock het morele centrum van de reeks en kan dan ook op het meeste sympathie rekenen. Al even goed is Ian McShane als bareigenaar Al Swearengen. Hij zegt je recht voor de raap hoe hij over dingen denkt, is niet te beroerd zelf de handen vuil te maken en vloekt dat het een lieve lust is. Hij lijkt wel een voorouder van Tony Soprano, maar dan duizend maal tactlozer, geldhongeriger en koelbloediger. Maar het succes van de serie ligt voornamelijk in de kwaliteit van het script. De mengeling van realiteit en fictie werkt feilloos, en het taalgebruik is daarenboven van de hoogste orde. Het klinkt net archaïsch genoeg om voor 19de-eeuws door te gaan, met tal van western-jargon, maar modern genoeg om het tv-publiek van vandaag niet te vervreemden. Let wel, net zoals in The Wire en The Sopranos wordt geen blad voor de mond genomen en vallen er regelmatig scheldwoorden.

7. "The Sopranos" (David Chase & Matthew Weiner)
Het heeft een tijdje geduurd om de zes seizoenen van The Sopranos te verslinden, maar na het eerste seizoen was ik meteen verkocht voor de vernieuwende aanpak van het aloude Italiaanse maffia cliché (hoewel er ook heel wat stereotypen bewaard bleven – en maar goed ook). De vrij ingetogen aanpak en de afwijkende en originele vertelstructuur waren de doeltreffende ingrediënten van dit succes-verhaal. Naar het einde toe begonnen de droomsequenties van Tony en de psychiater-sessies iets teveel op het gemoed te werken, maar je kan er niet omheen dat de makers hier een uitmuntende serie hebben neergezet. En zoals bij de meeste series zijn de vertolkingen dan ook van cruciaal belang, en in The Sopranos liep heel wat acteertalent rond (al dan niet afkomstig uit Goodfellas), zoals het hoofdpersonage Anthony Soprano (James Gandolfini), Carmela (Edie Falco), Christopher Moltisanti (Michael Imperioli), Paulie (Tony Sirico),.. Het zesde seizoen vind ik zelf een beetje eindigen in mineur. De gespannen maar kalme sfeer had hier toch iets minder ingetogen kunnen zijn, zeker wanneer belangrijke personages het leven lieten. Net zoals elk seizoen eindigt de serie met een onconventioneel open einde, maar in tegenstelling tot de andere seizoenen is het finale einde van The Sopranos een beetje van een teleurstelling, maar hoe dan ook blijft deze serie één van de beste drama reeksen ooit gemaakt.

6. "The X-Files" (Chris Carter)
Begonnen als een low-budget serie groeide dit concept uit tot een ware cult-serie. The X-Files loopt al negen seizoenen en draait rond de FBI agenten Fox Mulder (David Duchovny) en Dana Scully (Gillian Anderson). Mulder gelooft in het paranormale, terwijl zijn partner Scully de verschijnselen wetenschappelijk benadert. Samen moeten zij de meest bizarre zaken oplossen die door de FBI worden aangeduid als onoplosbaar, een X-file. Aangrijpend, humoristisch en vaak angstaanjagend. Hoef ik jullie nog te vertellen dat ik uitkijk naar de filmsequel…?

5. "24" (Robert Cochran & Joel Surnow)
Het geprezen 24 is een ijzersterke plot-driven thriller-serie met een originele opzet: elk van de totaal 24 afleveringen toont in real-time precies een uur van de dag. Het is fascinerend hoe hoog de adrenaline kan oplopen met een aantal telefoongesprekken tussen CTU en de heftige Jack Bauer, vertolkt door de charismatische acteur Kiefer Sutherland. En net zoals goede wijn wordt de serie met de jaren beter. Bangelijke plotwendingen, acteurs op niveau, harde actie en vooral ook heel verslavend.

4. "Game of Thrones" (David Benioff & D.B. Weiss)
Zonder het succes van Lord of the Rings had deze serie er waarschijnlijk nooit gekomen, en dat zou spijtig geweest zijn. Game of Thrones is één van de beste middeleeuwse fantasy series ooit gemaakt, en dat is hoofdzakelijk te wijten aan het uitstekende script, gebaseerd op de boeken van George R.R. Martin. Meteen al na de uitzending van de eerste aflevering van het eerste seizoen werd besloten dat er een tweede zou komen, gebaseerd op het tweede boek in de serie. Het verhaal gaat over de strijd voor de troon tussen verschillende heerschappen en verteld zich als een soort Sopranos/Rome, met heel veel intrige, drama, seks, geweld en complotten. Anderzijds is de kracht van de serie ook het acteursgeweld, met knappe vertolkingen van Sean Bean, Peter Dinklage en Lena Headey.

3. "True Blood" (Alan Ball)
De beste vampierenreeks, na tal van losse tv-flodders en oneindig veel vampierenfilms, is True Blood, gemaakt door het tv-genie Alan Ball ("Six Feet Under", American Beauty). De reeks is gebaseerd op de boekenreeks The Southern Vampire Mysteries van Charlaine Harris. In de serie wordt de wereld in de nabije toekomst getoond. Vampieren zijn 'uit de kist' gekomen dankzij de ontwikkeling van synthetisch bloed door een Japans bedrijf. Mensen zijn voor vampieren nu niet langer nodig als voedselbron en de wereld probeert een balans te vinden in het samenleven van mensen en vampieren. De serie draait om de levens van de telepathische serveerster Sookie Stackhouse (Anna Paquin) en de vampier Bill Compton (Stephen Moyer) in het fictieve stadje Bon Temps, Louisiana. Stevig acteerwerk, bijzonder knappe sfeer en een hoge dosis cynisme, humor, seks, horror en suspens. Een uitstekende serie bestemd voor jong (+16) en oud. Een serie om "Buffy the Vampire Slayer" (1997) en "Angel" (1999) voor goed en altijd te vergeten.

2. "The Wire" (David Simon)
Na de terroristische aanslag van 11 september zijn de ordediensten met man en macht bezig in de war on terrorism context. Hierdoor gebeurt het, dat er te weinig mankracht is om de alledaagse criminaliteit zoals drugsdealers en moordenaars te onderzoeken. En in deze sfeer ontrolt een schokkend drama met "echte karakters"; politieagenten, junkies, drugdealers, corrupte politici, officieren, journalisten en noem maar op. In tegenstelling tot de vele andere politie-series, laat men in The Wire de twee lanten van de medaille zien. Er is ook niet meteen zoiets als 'the good guys' en de ‘bad guys’. Zowel bij de flikken zit er uitschot en bij de ex-drugdealers zitten ook grote weldoeners. Het resultaat heeft een bijna bijna documentair karakter en geeft een bijna authentiek beeld weer van het leven op de straten van Baltimore. De vergelijking met The Shield is natuurlijk snel gemaakt maar het wezenlijke verschil tussen deze twee series is dat The Wire minder op sensatie is belust en eerder mikt op karakter-ontwikkelingen en situationele conflicten. Let wel, in The Wire steekt ook wel geweld, naakt en moordpartijen, maar tekens binnen een specifieke context. Het acteerwerk staat hier dus centraal en de mix van acteurs en echte mensen (echte journalisten, politiemannen) zorgt voor een groter gevoel van realisme. Het personage die het meest in de kijker komt is Jimmy McNulty, gespeeld door de Engelse Dominic West.

1. "Six Feet Under" (Alan Ball)
Opmerkelijk aan Six Feet Under is dat het lijkt alsof de serie tegen zoveel mogelijk heilige huisjes probeert aan te trappen. Zo wordt er zonder verpinken omgegaan met zaken als 'homofilie', 'drugsgebruik', 'seks' en uiteraard 'de dood'. Dit alles heeft echter een duidelijke functie binnen de narratie. Het is dus niet "shockeren enkel om te shockeren". Daarnaast is de setting, een uitvaartbedrijf, een fascinerende leefomgeving. Het maakt dat Six Feet Under boven de meeste andere TV-series uitsteekt, zoals bijvoorbeeld The Sopranos, die zeker zijn sterren verdient maar minder innoverend als Six Feet Under. Alle castleden, waarvan de meeste hebben genoten van een uitgebreide theater-opleiding, passen perfect in hun respectievelijke rol. En uiteraard is de kwaliteit van de scripts, en dit is zijn grootste troef, buitengewoon. Alle verhaallijnen zijn intelligent en goed uitgeschreven, en zitten vol diepzinnige, gevoelige en scherpe dialogen met een stevige dosis (zwarte & cynische) humor. Six Feet Under is voor mij nog altijd de ultieme serie.

***Related Posts***
06/12/2011: Top 10 Beste Sitcom
17/01/2008: Dexter met Michael C. Hall
29/09/2007: X-Files sequel in productie
09/06/2006: Het 2de seizoen van Desperate Housewives ontgoochelt

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
BlogTalk #9: Top 10 Beste & Slechtste films uit 2006
BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
BlogTalk #11: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008

***Related Top Lijstjes***
12/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006
27/08/2006: Top 10 Beste Slangen in films
07/08/2006: Top 10 Meest Verwachte Comic-Book Films
15/05/2006: Top 5 Duurste Film
06/01/2006: Top 10 Cult Classic
10/10/2005: Top 10 Best van de Beste Horror Films
03/10/2005: De ‘Hero’ Top 50
30/09/2005: De ‘Villain’ Top 50
29/09/2005: Top 25 Most Memorable Filmscores
10/07/2005: All Time Top 10
19/10/2004: Top 10 van de vlaamse filmcritici

Dit had wel eens de beste Michael Bay film kunnen zijn. In vergelijking met Bad Boys II, Armageddon en Pearl Harbor is dit Shakespeare. The Rock vind ik dan nog altijd iets volmaakter als actie-blockbuster. De reden waarom de film niet scoort aan de box-office is mij nog steeds niet helemaal duidelijk, gezien het alle ingrediënten heeft van een zomer-blockbuster: bekende gezichten, actie, geweld, een beetje seks, romantiek, grapjes een vat vol met dynamiet en een infuus met pompende adrenalyne. Ik denk nog altijd dat de oorzaak ligt bij het ontbreken van een geslaagde promotie onder het scherpe oog van een Jerry Bruckheimer.

Het begin van de film is zalig. In een soort droomsequentie zie je de twee sterren uit de film, Ewan McGregor en Scarlett Johansson, op een schitterende boot, drijvend in het midden van een uitgestrekte oceaan onder een blakende zon en een strelende wind. Plots wordt de rust verstoord en ontwaken we in een futuristische bunker. Als toeschouwer verwacht je een nieuwe Gattaca of een herwerkte versie van George Lucas THX 1138. Voor even vergeet je dat je naar een Michael Bay film aan het zien bent, maar dan beginnen de personages in de film te spreken, en de magie wordt voor een groot stuk verbroken.

Quotering: **
Titel: The Island (2005)
Regisseur: Michael Bay
Acteurs: Ewan McGregor, Scarlett Johansson, Djimon Honusou, Sean Bean, Steve Buscemi, Michael Clarke Duncan, Ethan Phillips
Genre: SF
Duur: 138 min
Land: VS
Site: www.theisland-themovie.com
Extra: trailer
Release in België: 17 augustus 2005

Je herkent een Michael Bay film onmiddellijk aan de constant bewegende camera, de snelle montage, de slow-motions, de opgefokte muziek en de personages die vaak niets meer zijn dan zeer herkenbare karikaturen. Op visueel vlak is The Island opnieuw een verbluffend spektakel. Inhoudelijk is de uitwerking van het concept al “iets” beter dan zijn vorige films, maar Bay mist de scherpzinnigheid van een Michael Crichton en het vernuft van een Steven Spielberg. Ik zit dus met zeer gemengde gevoelens en toch heb ik plezier beleefd in de rollercoaster-ride. De soms dwaze dialogen en de idiote situaties worden bijzaak en in tegenstelling tot die andere videospelletjes-actige film Stealth ben je bereid om de personages in The Island te volgen in hun ontdekkingsreis. Het visuele en auditieve aspect zijn zeer bevredigend, maar op intellectueel en dramatisch vlak zit er meer uitdaging in een gekloond schaap gras zien eten. Als jullie de film nog niet hebben gezien zou ik hier stoppen met lezen want er kunnen hier en daar *spoilers* opduiken.

The Island speelt zich af in een nabije toekomst, meer precies 2019. In een gesloten instelling wachten de overlevenden van een ecologische ramp op hun vertrek naar het eiland, de enige plek op aarde die niet besmet is geraakt. Dit gebeurt via een loting. Alle bewoners dragen witte sportpakjes, staan op een strikt dieet en mogen zo weinig mogelijk fysisch contact met elkaar hebben. De atmosfeer wordt steriel en vlekkeloos gehouden. Een normaal mens zou snel in opstand komen tegen het repressieve en disciplinaire regime, maar de bewoners van de instelling weten niet beter.

Lincoln Six-Echo (Ewan McGregor) en Jordan Two-Delta (Scarlett Johansson) kunnen het goed met elkaar vinden. Maar Lincoln’s groeiende nieuwsgierigheid zorgt ervoor dat hij de gruwelijke realiteit te weten komt van het eiland en beslist met Jordan te ontsnappen. Wat volgt is een aaneenschakeling van dolgedraaide actiescènes. McGregor en Johansson, die hun rollen in eerste instantie enig gewicht wisten te geven, hebben elkaar in de film eigenlijk niet veel te vertellen. Ze spelen personages die het niveau hebben van een 15 jarige, en hun reacties zijn aangepast aan die leeftijd. Het lijkt er soms op dat ze af en toe naast elkaar spelen, maar dit is voornamelijk te wijten aan de soms “vlakke” regie-aanwijzingen van Bay (let hoe weinig efficiënt de scène in de trein is) en de toch wel veel té simplistische dialogen en karakteruitwerking van de scenaristen Alex Kurtzman en Roberto Orci, naar een origineel script van Caspian Tredwell-Owen. Ja, ze waren met z’n drieën om dit neer te pennen. Er zitten af en toe een paar leuke grapjes in, die de film eigenlijk voor mij weer kwaad dan goed deden.

En dat is dan weer mijn grootste probleem met The Island. De materie vraagt naar meer content en diepgang, in plaats van minutenlange achtervolgingen en stand-up comedy van Steve Buscemi. Op het moment moest ik uiteraard ook lachen met zijn geniaal voorkomen, maar achteraf kon me gans het verhaal niet veel meer schelen. De scène waarin een aantal bewoners van het instituut naar een soort futuristische gaskamer worden "gedeporteerd", wordt doorspekt met humor van de eerste graad via een karikaturaal personage (gespeeld door de kok uit Star Trek, Ethan Phillips).

En zo zijn er nog van die voorbeelden waar de dramatiek en de tragiek, van een misgelopen orgaantransplantatie tot vermoorde draagmoeders, een PG13-stempel krijgen. Bio-ethische en morele kwesties, laat staan een vleugje levensfilosie, worden hier verstomd door het kabaal van voorbijvliegende helikopters en eindeloze vuurgevechten. Ik ben verzot op Amerikaanse films, en kan met volle teugen genieten van allerhande Bay-explosies, maar ondanks de rijkdom van de premisse zat hier veel meer in en deze met adrenalyne ingespoten popcorn-film kan ik maar moeilijk verteren. Of om het te zeggen met minder beeldtaal: "duh !" De laatste 30 minuten in de film zijn gewoon krankzinnig en debiel dat je op ieder moment Anakin Skywalker verwacht die McGregor met een lightsaber zal bijstaan in hun “attack of the clones”.

Naar het schijnt zou het originele script van Caspian Tredwell-Owen veel intelligenter geweest zijn dan de bewerking die Alex en Roberto hebben aangebracht. Caspian is in ieder geval goed betaald geweest door DreamWorks om zijn opinie over de nieuwe versie liefst zo weinig mogelijk kenbaar te maken. Ik snap anders niet waarom hij zichzelf niet meer manifesteert. Ik ben in ieder geval op zoek naar dit script. Als iemand dit zou vinden op het Net mag hij/zij het mij altijd forwarden naar mij email-adres.

In de film zitten vele bekende gezichten zoals Merrick het hoofd van de instelling, gespeeld door Sean Bean en de ex-militaire huurling Laurent, gespeeld door Djimon Hounsou die op de hielen zit van de twee ontsnapte bewoners en ook een klein rolletje voor Michael Clarke Duncan. De vrij inspiratieloze en luidruchtige muziek in de film komt van Steve Jablonsky. De fotografie van Mauro Fiore maakt dan weer veel goed. De achtervolging op de autosnelweg is zeker een van de beste actie-scènes die ik onlangs heb gezien, en er zijn al heel wat snelweg-scènes de revue gepasseerd. Het spel met onscherpte en sterke lichtbronnen op de gezichten van de acteurs verhogen de dynamiek en de uitstraling van de film. Het gebruik van een zachte filter voor sommige shots op Scarlett vond ik dan weer net iets minder. Scarlett heeft een natuurlijke schoonheid die dergelijke fotografische ingrepen niet meteen nodig heeft.

Een van de betere scènes uit de film is de ontmoeting van McGregor met zijn kloon. De ene met Amerikaans, de andere met Schots accent. Gewoon hilarisch. Maar als jullie opzoek zijn naar een recente SF met meer inhoud, dan verwijs ik toch liever naar The Matrix of Minority Report. Michael Bay is een beetje zoals een Quentin Tarantino, die zijn filmbagage haalt uit andere films in plaats van uit het “echte” leven. Bay is beter in zijn actie-scenes en Quentin straalt met zijn dialogen en personage-beschrijvingen. Maar met deze premisse had een andere regisseur meer vonken gegeven. The Island was fun maar is in zijn verfilming spijtig genoeg ook blijven steken op het niveau van een 15 jarige.

***Related Posts***
25/11/2006: The Hitcher remake
11/08/2005: The Island flopt aan de box-office
29/04/2005: Scarlett Johansson
11/04/2005: The Transformers, de nieuwe film van Michael Bay
03/04/2005: The Island

Regisseur Michael Bay (Pearl Harbour, The Rock, Armageddon Bad Boys), mag door velen als een oppervlakkige Hollywoodfilmer versleten worden, hij weet telkens weer de aandacht te trekken met een uitgekiende over-the-top fotografie, opgefokte mise-en-scenes, opgejaagde montage, overvloedig gebruik van slow-motions, bombastische muziek, constant bewegende camera, duidelijke kleurpatronen in combinatie met lichteffecten, extravagante explosies, big-close-ups onder de haarlijn en juist boven de kin, een verhaal met een hoog testosteron gehalte en uiteraard gebruik van populaire gezichten (zoals bv. Steve Buscemi).

plot: Zijn nieuwste prent heet The Island, een SF-thriller met Ewan McGregor als een man die erachter komt dat hij een kloon is en enkel in leven wordt gehouden voor het gebruik van zijn lichaamsdelen.

korte samenvatting: Ergens in de 21e eeuw zien we Lincoln Six-Echo (Ewan McGregor) als een inwoner van een schijnbaar prachtige maar besloten inrichting. Net als alle andere inwoners hoopt ook Lincoln gekozen te worden om naar Het Eiland te gaan, naar verluidt de laatste onbesmette plaats op de planeet. Maar dan komt hij erachter dat zijn hele bestaan een leugen is. Hij blijkt een kloon te zijn van een mens die er alleen toe dient om reserve lichaamsdelen te kunnen leveren aan zijn originele tegenhanger. Het is een kwestie van tijd voordat zijn lichaam aan de beurt ‘voor een onderhoud’ en beroep zal doen op de 'body parts'. Samen met de mooie Jordan Two-Delta (Scarlett Johansson), ontsnapt Lincoln uit de inrichting en naar die andere voor hem onbekende wereld. Een radeloze race voor zijn leven kan beginnen…

In de film zijn ook nog rolletjes weggelegd voor Sean Bean (Golden Eye, LOTR, Ronin), Djimon Hounsou (Gladiator, Amistad) en Michael Clarke Duncan (Sin City, The Green Mile). We zien ook de scenaristen, Roberto Orci en Alex Kurtzman, van de serie Alias in de credits (zie ook deze post)

Het is een verhaal die me heel bekend in de oren klinkt. The Island zou een remake van een onbekende science-fiction film zijn uit 1979, genaamd The Clonus Horror. Ik heb de film in kwestie niet gezien, maar na het lezen van de samenvatting had ik de indruk dat het toch wel iets mee heeft van meer bekend werk, nl The Experiment van John Darnton. Maar er zal ook wel een beetje van THX 1138, The Matrix en Logan’s Run inzitten.

DreamWorks en Warner Bros hebben wel een rechtszaak aan hun been. De producers van Parts: The Clonus Horror beweren namelijk dat er teveel gelijkenissen zijn tussen hun film uit 1979 en The Island, de nieuwe film van beide filmmaatschappijen. Beide films draaien rond een geheime kolonie die bevolkt wordt door klonen die enkel geproduceerd worden om als reserve-onderdeel te dienen voor de mensheid…

De producers van Parts: The Clonus Horror beweren bovendien dat ze met hun film naar Jeffrey Katzenberg getrokken zijn maar dat hij niet geïnteresseerd was in een deal met hen. Myrl A. Schreibman en Robert S. Fiveson eisen nu een forse schadevergoeding én een deel van de inkomsten van The Island. Verder eisen ze ook dat een verdere release van de film tegengehouden wordt. Fiveson zag de trailer voor The Island voor het eerst op internet en rook meteen onraad:

“I thought, ‘That looks like a trailer to my movie,’ right down to where key moments and shots were the same.” DreamWorks blijft voet bij stuk houden dat ze geen plagiaat hebben gepleegd: “The Island was independently created and does not infringe anyone’s copyright.”

Persoonlijk denk ik dat ze weinig kans maken om het proces te winnen. Het basis-idee van 'The Island', zoals ik hierboven al had verteld, is al in verschillende werken gebruikt geweest. En auteurs, en ik kan hen begrijpen, roepen nogal snel plagiaat. Laten we de film dus niet veroordelen en zien hoe de zaken evolueren.

Ook even melden dat het voor Bay de eerste niet-Bruckheimer film is. Maar verwacht in ieder geval geen al te diepgaande cinema: “This baby is made to blow up in your face and make money in the process.”

The Island is een co-productie van DreamWorks en Warner Bros Pictures, waarbij DreamWorks de distributie in de VS voor zijn rekening neemt en WB de internationale release verzorgt. De film is te zien in onze zalen vanaf 3 augustus 2005.

***Related Posts***
18/08/2005: The Island filmbespreking
11/08/2005: Producers van The Island halen fors uit naar Ewan en Scarlett
29/04/2005: Scarlett Johansson in Indiana Jones 4

Ik had een paar maanden geleden het boek The Da Vinci Code van Dan Brown gelezen, op aanraden van iemand. Het verhaal begint na een moord in de Louvre, waarin het slachtoffer een aanwijzing achterliet dat enkel door zijn dochter en een beruchte symbolenlezer konden ontcijferd worden. Zij zullen trachten de daders te vinden en het mysterie te ontrafelen die geheim moest blijven. Het boek begon met het statement dat het verhaal gebaseerd is op feiten. Hoewel deze feiten helemaal niet worden onderbouwd met argumentatie en/of verwijzingen naar verifieerbare gegevens. Was de auteur nu bedeeld met een echt schrijftalent, dan had ik me nog kunnen laten meevoeren met dit Indiana Jones-verhaal rond de grote mysteries des leven, van de Mona Lisa tot de Heilige Graal. Uiteindelijk lag mijn irritatie nog niet zozeer bij de ongeloofwaardigheid van het boek, het is best ontspannend, dan wel van de idiote raadseltjes, aanleunend bij de Jommeke-albums, die blijkbaar niemand in de gehele geschiedenis ooit heeft kunnen ontcijferen, alsof wij de enige generatie zijn met hersenen. De verwijzingen dat Brown de nieuwe Umberto Eco zou zijn is al even grappig als sommige absurde plotwendingen. En nu is er deze film, National Treasure, die blijkbaar niets te maken heeft met het boek, gezien er geen verijzingen zijn in de credits, maar er wel op lijkt als twee druppels water. Toch zou Ron Howard bezig zijn met de adaptatie van het boek voor een filmproductie in 2005. Hopelijk bestudeert hij deze Bruckheimer-productie aandachtig, zoadat hij niet dezelfde fouten begaat.

Quotering: *1/2
Titel: National Treasure
Regisseur: Jon Turteltaub
Acteurs: Nicolas Cage, Hervey Keitel, Jon Voight, Sean Bean
Genre: Avontuur, Actie
Duur: 131 min
Land: VS
Site: http://disney.go.com/disneypictures/nationaltreasure
Extra: trailer
Release in België: 5 januari 2005

Nicolas Cage speelt een schattenjager van de 3de generatie die, samen met een blonde historicus-babe en een jonge grappige nerd, een fabelachtige schat opspoort, daterend uit de tijd van de tempeliers en verborgen door de vrijmetselaars, stichters van de Verenigde Staten. Het ene raadsel leidt naar het andere, en alles draait rondom het streng bewaakte originele document van de Onafhankelijkheids Verklaring, waarachter een verborgen tekst is geschreven. Maar dit is uiteraard maar het topje van de ijsberg gezien de film het publiek 2u lang in de ban moet houden.

Een personage in de film merkt wijselijk op: “Why don’t they just say where the treasure it and wish us a lot of fun with it”. En dit is uiteraard een logische redenering, want denken de makers van al die raadseltjes nu echt dat iemand ooit de moeite zou doe om alles te ontcijferen. In tegenstelling tot het boek van Brown zijn de raadseltjes wel heel gesofistikeerd. En daar waar je enig begrip kan hebben voor het geheim houden van de Heilige Graal in The Da Vinci Code, ben je met verstomming geslagen waarom ze de schat in National Treasure zouden moeten verbergen.

De film is een zuivere Bruckheimer-prent en zal voor de “nog” jongere generatie dan mijn generatie zeker in de smaak vallen. Leuke on-liners, een hoop cliffhangers, achtervolgingen, bombastische muziek, inbraken, vuurgevechten en vooral Nicolas Cage, die, althans voor mij, de reden was waarom ik de film ben gaan zien. De regisseur, Jon Turteltaub, komt in deze productie vrijwel niet aan te pas, gezien het van begin tot einde een formule film is geworden zonder echte plot-verrassingen, en wordt het ene cliché op het andere gestapeld. Toch vind ik de uitdaging groot om via verschillende puzzels een paar grote kunstwerken, historische artefacten en wereldwonders met elkaar te verbinden. Maar wanneer alles iets te intellectueel begint te worden kiest de regisseur resoluut voor humoristische interventies en evidente acties-scenes. Raiders of the Lost Ark lijkt naast deze film toch wel heel ver weg. Groots opgezet maar de tijd zal deze National Treasure snel begraven.