scarface

  • War Dogs (2016) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Wanneer je de poster bekijkt van War Dogs (2016) van Todd Phillips zou je denken dat het gaat om een spoof Scarface (1983), maar dat is het helemaal niet. Eén van de twee hoofdpersonages is wel een grote Tony Montana fan en de verwijzingen naar de film van Brian De Palma zijn wel degelijk aanwezig in quotes, rekwisieten en zelfs een beetje in de plot. Maar de film waar het me meer deed aan denken was Pain & Gain (2013).

    war_dogs_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: War Dogs is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en volgt twee bevriende twintigers, David Packouz (Miles Teller) en Efraim Diveroli (Jonah Hill), die in Miami wonen tijdens de oorlog in Irak. Ze proberen winst te maken met een onbekend initiatief van de Amerikaanse overheid waarbij kleine ondernemingen zich kunnen inschrijven op aanbestedingen van het Amerikaanse leger. Ze beginnen klein, maar al snel lopen de bedragen op en krijgt het duo het heet onder de voeten wanneer ze op het punt staan een deal van 300 miljoen dollar te sluiten om het Afghaanse leger te bewapenen. Een deal die ze in contact brengt met een paar zeer verdachte Albanese partijen en de wat obscure figuur Henry Girard (Bradley Cooper).

    Waarom Pain & Gain? Wel het zijn beide biopics die een poging ondernemen om met sarcasme de film grappig te maken, geregisseerd door filmmakers die een beetje uit hun comfortzone treden met een biopic met hoofdpersonages waar je niet meteen sympathie voor gaat voelen. De ene is een gefrustreerde schurk die zichzelf veel te belangrijk vindt en de andere is een volger die zijn bloedmooie vrouw, gespeeld door de Knock Knock (2015) actrice Ana de Armas. De twee films spelen zich ook af in Miami, wisselen beide geweld af met shots van strippers en humor met drama. Het enige grote verschil is dat de regisseur van War Dogs Todd Phillips, net iets meer talent heeft in het vertellen van een verhaal dan de Pain & Gain regisseur Michael Bay.

    De echt geslaagde biopics kan je op één hand tellen, en dat heeft meestal te maken met het feit dat het echte leven niet altijd even dramatisch is als de filmwereld, de nevenpersonages even interessant of het einde even pakkend. Scenaristen en regisseurs willen dan vaak de gebeurtenissen dramatiseren - soms teveel, soms te weinig of soms niet goed genoeg - en daar ligt vaak het probleem. Bij War Dogs hebben Todd Phillips en scenaristen Stephen Chin en Jason Smilovic wel een loopje genomen met de feiten. De echte Diveroli is een gymrat en trekt nog maar weinig om de gezette figuur van Jonah Hill die moet betalen als hij aan een vrouw wil geraken en een Scarface-geek is.

    war_dogs_2016_pic01.jpgwar_dogs_2016_pic02.jpgwar_dogs_2016_pic03.jpg
    war_dogs_2016_pic04.jpgwar_dogs_2016_pic05.jpgwar_dogs_2016_pic06.jpg

    Todd zet dan ook al zijn energie in het zorgen dat we als kijker alle Scarface hints begrijpen, inclusief tot tweemaal toe Diveroli laten zien met een AK-47. Misschien had Todd meer tijd kunnen investeren in wat het verhaal boeiender zou maken in plaats van cooler voor een jonge generatie. Persoonlijk heb ik het zowat gehad met die Hollywood-formule van films die uitblinken in zelfspot met karakters die grof geld verdienen op obscure manieren, gladgestreken met voice-over commentaren zoals Scorsese ons dat had aangeleerd met zijn Goodfellas (1990) en sedert dan ontelbare keren gekopieerd.

    Maar het verschil met een film als bijvoorbeeld The Wolf of Wall Street (2013) is dat in War Dogs doden vallen, ook al proberen de makers dat zoveel mogelijk te verdoezelen. En bijgevolg heeft het geheel wel wat een wrange smaak - net zoals bij Pain & Gain. Todd begint de film met de kostprijs van de 'war on terror' (generaal David Petraeus spendeerde 20 miljard dollar enkel en alleen aan airco op één jaar tijd), en lijkt op dit pad verder te willen gaan, maar gaandeweg verliest hij focus en blijft het bij "war is the economy" grapjes in een stripclub waar in de achtergrond de kijker wordt afgeleid door twee strippers. Diepgaand is de film nooit voor een volwaardig drama te zijn, en er zijn te weinig grappen om er een geslaagde zwarte komedie van te maken. Maar War Dogs heeft ook zijn goede momenten. Teller en Hill geweldige acteurs en het is een plezier om ze bezig te zien, ondanks de filterdunne personages die ze vertolken. De rest van de nevenpersonages zijn zo onderontwikkeld dat ze nauwelijks memorabel zijn. Het beste van de film zijn die kleine onthutsende feiten over de prijs van oorlog, maar misschien zou dit beter uitgewerkt kunnen worden in een documentaire in plaats van een actie-komedie-drama.

    Deze geflipte American Dream is ondertussen al bij ons uit op Blu-ray, 4K UHD, DVD en Video on Demand. Er is geen audio-commentaar van de regisseur te bespeuren, maar wel 3 making-of filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 30 december 2016

     

    *** War Dogs trailer ***

  • Isaac Oscar lijkt wel de nieuwe Al Pacino in A Most Violent Year

    Pin it!

    Hier is de eerste teaser trailer van A Most Violent Year (2014), de nieuwe film van J.C. Chandor (Margin Call, All is Lost). Na de blockbuster zomer kunnen we ons stilaan klaarmaken voor het Oscar-waardige-drama-najaar en deze prent past perfect in dat lijstje.

    a_most_violent_year_2014_poster.jpg

    In de hoofdrollen zien we in ieder geval twee gevierde acteurs; Oscar- genomineerde Jessica Chastain (pics) en Golden Globe genomineerde Oscar Isaac die indruk maakte met The Two Faces of January (2014) en uiteraard de Coen Brothers film Inside Llewyn Davis (2013).

    Korte inhoud: We bevinden ons in New York in 1981. Een jaar met een van de hoogste criminaliteitscijfers uit de geschiedenis van de stad. Gedurende de winter proberen een immigrant en zijn familie hun bedrijf uit te breiden en al het omringende gevaar, waaronder corruptie, te omzeilen met het risico alles te verliezen wat ze hebben opgebouwd.

    Misschien geen gitzwarte film, maar toch wel een gure prent die ons een beeld schept van één van de meest gewelddadige periodes uit de recente geschiedenis van New York. Het lijkt bij momenten een soort mix te zijn tussen Scarface (1983), American Gangster (2007) en vooral ook The Godfather: part II (2007). Wat tevens opvalt is hoe Oscar Isaac wel iets weg heeft van de jonge Al Pacino. De release van de film is gepland in de States voor 31 december 2014, wat net op het randje is van de Oscar-deadline.

    Eigenlijk had Javier Bardem de hoofdrol moeten krijgen, maar hij was het oneens met de richting die de film nam. Het was Jessica Chastain die op het idee kwam om Isaac te casten, een voormalig klasgenoot van haar. En ondertussen is de acteur uitgegroeid tot een nieuwe filmster, met binnenkort zelfs een rolletje in Star Wars: Episode VII. Wanneer A Most Violent Year bij ons te zien zal zijn is op dit ogenblik nog niet bekend, maar zoals bij de meeste Oscar-films zal het wel ergens in januari uitkomen.

    *** A Most Violent Year trailer ***

  • Top 10 Meest Iconische Filmlocaties

    Pin it!

    We hadden met het weergaloze succes van de Rode Duivels en het opkomende titanengevecht met Messi, gemakkelijk kunnen uitpakken met een Top 10 Beste Voetbalfilms. Was het niet dat we er nauwelijks 5 konden opsommen ... en soms nog van zeer bedenkelijke kwaliteit. Maar nu het verlof voor de deur staat en jullie misschien net als wij plannen hebben om een stapje in de wereld te zetten, waarom dan niet kiezen voor een echte filmlocatie?

    Reizen naar de zon of de sneeuw is allang niet origineel meer. Een themareis daarentegen is een perfect excuus voor een uitstapje naar het buitenland. En wat is een beter thema dan jouw favoriete film(s)? De regisseurs van grote producties weten precies waar ze de mooiste shots van landschappen, steden en gebouwen kunnen maken. Hieronder brengen we onze top 10 van enkele beroemde locaties. Waar ben je al geweest en welke staat nog op je verlanglijstje?

    Top 10 Meest Iconische Filmlocaties

     

    10. Las Vegas

    Eén van de bekendste films die zich in Las Vegas afspeelt is Ocean's Eleven (2001). Grote delen van deze kaskraker spelen zich in en rond het casino- en hotelcomplex Bellagio af. Wanneer het personage Basher Tarr met een druk op de knop het casino opblaast, lijkt het alsof hij op heuvel met uitzicht op de stad staat, maar in werkelijkheid staat hij op de parkeergarage van het casino. De beroemdste scène is misschien nog wel aan het einde van de film, wanneer het elftal bij de fontein voor het casino staat. Een andere film die Las Vegas alle eer aandoet is uiteraard The Hangover (2009), en in deze prent kwam het Caesars Palace in de picture.

    filmlocatie_las_vegas.jpg

    ©Shutterstock      

     

    9. Nieuw-Zeeland

    Een grote variëteit aan landschappen maakte Nieuw-Zeeland perfect voor de opnames van The Lord of the Rings films. Afgezien van de studio-animaties is de hele trilogie in Nieuw-Zeeland opgenomen, waar de toeristenindustrie gretig van profiteert. Zo creëerde Peter Jackson de Shire-regio van Middle-Earth bij het plaatsje Matamata op North Island. Voor The Hobbit -trilogie werd deze hergebruikt. De bossen bij Mount Victoria, net buiten Wellington, werden tot Hobbiton Woods omgedoopt, waar de Hobbits zich voor de zwarte ridders verstopten. En Mount Doom, vraag je je af? Die werd gebaseerd op de vulkaan Mount Ruapehu. Het is lastig om alle locaties van Lord of the Rings hier op te sommen, want er werd op maar liefst 150 plekken in Nieuw-Zeeland gefilmd!

    filmlocatie_nieuw_zeeland.jpg

    ©Shutterstock      

     

    8. Miami

    Scarface (1983) speelt zich grotendeels in Miami af. In remake die Brian de Palma in 1983 maakte, komen de art deco-gebouwen van de officieuze ‘hoofdstad van Latijns-Amerika’ uitgebreid in beeld. Hiervoor bezoek je Ocean Drive ter hoogte van 13th Street. In het gebouw van de Sun Ray Appartementen op 728 Ocean Drive, waar Tony’s broer met een kettingzaag werd bewerkt, zit nu een vestiging van hamburgerketen Johnny Rocket’s. De prachtige wijk Little Havana komt ook in Scarface voorbij, maar werd in het centrum van Los Angeles opgenomen.

    Maar nergens werd er meer van Miami getoond in de serie Miami Vice serie (1984-1990) die alle hoeken en kanten van de stad in beeld heeft gezet. Daarentegen was er in de filmversie Miami Vice (2006) bitter weinig te zien van Miami. En andere serie die werd opgenomen in het Zuidoosten van Florida is uiteraard Dexter (2006-2013) met schitterde shots van de Everglades.

    filmlocatie_miami.jpg

    ©Shutterstock      

     

    7. Groot-Brittannië

    Er zijn talloze films in Groot-Brittannië opgenomen, maar de Harry Potter-serie weet het landschap en de sfeer van dit koninkrijk wellicht het beste vast te leggen. De Hogwarts School of Witchcraft and Wizardry is een samenraapsel van gebouwen en locaties, maar één van de spectaculairste daarvan is Durham Cathedral. Voor de bibliotheek van Hogwarts stond de Bodleian Library van Oxford University model. Een opticienzaak in de Londense Leadenhall Market werd omgetoverd tot de pub Leaky Cauldron. De markt is een prachtig voorbeeld van een overdekte Victoriaanse markt met een uitbundig beschilderd plafond. In Schotland vind je Glenfinnan Viaduct, waarop de vliegende auto in Harry Potter and the Chamber of Secrets landt. Rond de grote vulkaan vallei Glen Coe zijn tevens veel van de spectaculaire landschappen van Hogwarts gefilmd. Ook voor andere films -bijvoorbeeld Highlander (1986) en Braveheart (1995) - vormde dit landschap de achtergrond.

    filmlocatie_groot-brittannie.jpg

    ©Shutterstock      

     

    6. Frankrijk

    Een recente film die Parijs bezoekt is de thriller Inception (2010), met Leonardi DiCaprio in de rol van Cobb. Café Debussy, waar Cobb aan Ariadne uitlegt dat we in een droom leven, is in feite Da Stuzzi Patisserie op de hoek van Rue Cesar Franck en Rue Bouchut in het zevende arrondissement. Wanneer Ariadne haar nieuwe kijk op de wereld test, rolt ze de Rue Cesar Frank op en ‘bedenkt’ ze een voetbrug over Avenue du President Kennedy bij het metrostation Passy. Bij de Pont Bir Hakeim ondervindt Ariadne aan den lijve waarom het zo gevaarlijk is om plekken uit herinneringen in plaats van fantasie te vormen.

    De wijk Montmartre kwam in vele films voorbij: Rue Saint Vincent in Amélie en Rue du Chevalier de la Barre in Midnight in Paris (2011). Het appartement van Amélie heet in werkelijkheid Au Marche de la Butte en bevindt zich op de kruising van rue des Trois Freres en rue Androuet, terwijl de ingang naar haar appartement om de hoek op nummer 56 is. De bar waarin Gil (Owen Wilson) in Midnight in Paris de legende Ernest Hemingway ontmoet ziet er net zo uit in het dagelijks leven. Je vindt Le Polidor op nummer 41 in rue Monsieur le Prince.

    filmlocatie_parijs.jpg

    ©Shutterstock      

     

    5. Japan

    Lost in Translation (2004) laat prachtige beelden van Tokyo zien, maar een groot deel van de film vindt plaats binnenin het Park Hyatt Hotel. Op de 52e verdieping vind je New York Bar waar Bob (Bill Murray) en Charlotte (Scarlett Johanson) elkaar ontmoeten. Verder zie je Charlotte de tempel Jougan-ji bezoeken en komt de wereldberoemde kruising van Shibuya voorbij.

    Een heel ander genre film die ginder opgenomen was, is de Tom Cruise prent The Last Samurai (2003) van Edward Zwick. De Engyō-ji-tempel op de berg Shosa in Himeji kwam hierin uitgebreid in beeld. Het paleis van keizer Meji, dat in de film in Tokyo staat, is in werkelijkheid de 400 jaar oude boeddhistische tempel Chion-in, die in Kyōto staat. De trap die naar de tempel leidt is indrukwekkend.

    filmlocatie_japan.jpg

    ©Shutterstock      

     

    4. Australië

    Australische producties of Hollywood-sterren die Down Under hebben gefilmd zijn er genoeg. Eén van de meest iconische films die zich in de Australische woestijn afspeelt is misschien wel The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert (1994). Tijdens de roadtrip naar Alice Springs doen de dragsters het mijnstadje Broken Hill aan. Het uitkijkpunt van de Mundi Mundi-vlakte is waar de bus van de hoofdpersonen het begaf. Voor Mad Max 2: The Road Warrior (1981) werd in de directe omgeving gefilmd, in het spookstadje Silverton. Een andere plek die in beide films voorkomt is het maanlandschap bij Coober Pedy, waar het zo warm en stoffig is dat de woningen ondergronds zijn gebouwd.

    En Sydney mag in dit rijtje natuurlijk niet ontbreken. De grootste stad van Australië vormde bijvoorbeeld het decor voor The Matrix-trilogie. Ook Mission: Impossible 2 (2000) en Superman Returns (2006) werden hier gedeeltelijk gefilmd. Er zijn zelfs georganiseerde ‘movie location tours’ waarbij je van de ene naar de andere filmlocatie in Sydney toert.

    filmlocatie_australie.jpg

    ©Shutterstock      

     

    3. Tunesië

    Voor vier van de zes Star Wars-films werd er in Tunesië gefilmd. In het zuidwesten van het land zijn veel locaties te vinden. Bij Chott El Jerid staat bijvoorbeeld een kleine iglo 'in the middle of nowhere'. Dit was het huis van Luke Skywalker, dat in 2012 door fans van de film werd gerestaureerd. De filmset bij Mos Espa is door de locals intact gelaten, waardoor je de toegangspoort, de galerij, de markt en het café kunt zien. Wees er wel snel bij, want de woestijn rukt op. Op 23 kilometer van Tozeur vind je Sidi Bouhel, de kloof die George Lucas voor negen scènes gebruikte. Ook voor Raiders of the Lost Ark (1981) en The English Patient (1996) werd bij deze kloof gefilmd. Op het vakantie-eiland Djerba tref je het huis van Obi-one Kenobi en Toshi Station.

    filmlocatie_tunesie.jpg

    ©Shutterstock      

     

    2. Fiji

    Deze archipel van ruim 300 eilanden ligt in het midden van de Stille Oceaan, wat voor filmploegen altijd een hele logistieke klus betekent. Toch komen ze er graag om het ongerepte natuurschoon vast te leggen. De film The Blue Lagoon (1980) werd op drie eilanden gefilmd: Nanuya Lailai, Nanuya Levu en Yasawa. Ook de film Cast Away (2000), die Tom Hanks een Oscar-nominatie opleverde, werd voor een groot deel in Fiji opgenomen. Hanks speelde op het eilandje Monuriki de aangespoelde Chuck Noland, die vier jaar op het onbewoonde eiland weet te overleven.

    filmlocatie_fiji.jpg

    ©Shutterstock      

     

    1. Thailand

    Maar de mooiste locaties zijn toch wel te vinden in Thailand. Voor de opnames van The Beach (2000) werden honderden kokospalmen naar een onbewoond Thais eiland versleept om een 'tropischer aanblik' te bieden, tot grote ergernis van natuurbeschermers. Het eiland, dat in een nationaal park ligt, is met een korte bootrit vanaf backpackereiland Koh Phi Phi bereikbaar. Voor de waterval stonden de Haeo Suwat Falls in Khao Yai National Park model, ver van het eiland waar de film zich afspeelt. De chaotische buurt in Bangkok waar de door Leonardo DiCaprio gespeelde Richard verblijft, ligt rond de altijd levendige Khao San Road.

    De meer alternatieve filmliefhebber kan dan weer de locaties opzoeken van Only God Forgives (2013) van Nicolas Winding Refn. Naast opnames in Bangkok, waren ook heel wat buitenwijken in de kijker gezet naast heel wat straten in het Watthana District. Voor de James Bond fanaten is er de eilandengroep in de Phang Nga Bay, waar ze oa.The Man with the Golden Gun (1974) hebben opgenomen.

    filmlocatie_thailand.jpg

    ©Thinkstock      

    All pictures licensed by tix.nl      

  • Luc Besson strikt Kevin Costner voor 3 Days to Kill

    Pin it!

    De Franse super-producer Luc Besson heeft nu ook Kevin Costner kunnen strikken voor één van zijn actie-vehikels. Eerder kwamen Jason Statham en Liam Neeson al in actie. Besson lijkt deze actiethrillers te schrijven in speltempo, en ook al is het verhaal vaak filterdun, brengen ze veel geld in het laatje en dit met een bescheiden productiebudget. De nieuwe film heet 3 Days to Kill (2014) en wordt geregisseerd door McG, een cineast die goed past in het kraam van Besson, vooral omwille van zijn videoclip regie.

    3 days to kill,luc besson,Kevin Costner,mcg,Hailee Steinfeld,Connie Nielsen,Amber Heard,Relativity Media,scarface,Liam Neeson,taken

    Korte inhoud: Ethan Runner (Kevin Costner) is een huurmoordenaar voor de overheid. Wanneer hij te horen krijgt dat hij terminaal ziek is besluit hij zijn gevaarlijke leventje op te geven om uiteindelijk een relatie op te bouwen met zijn vervreemde vrouw (Connie Nielsen) en dochter Zoey (Hailee Steinfeld), die hij altijd voor de veiligheid op afstand hield. Maar wanneer agente Vivi (Amber Heard) hem een experimenteel, maar potentieel levensreddend medicijn aanbiedt in ruil voor een laatste missie kan hij niet weigeren. Zelfs als dat betekent dat hij een balans moet zien te vinden tussen zijn twee zwaarste opdrachten: 's werelds meest meedogenloze terrorist zien te vinden en voor het eerst in tien jaar voor zijn dochter zorgen terwijl zijn vrouw de stad uit is.

    Ik ben zelf geen al te grote fan van Luc Besson, maar je moet het hem toegeven dat hij in zijn eentje in staat is om de Europese commerciële cinema op de kaart te zetten in Hollywood en hij binnenkort de Amerikaanse actiefilm zal kunnen beconcurreren. Deze film omzeilt ook de grote Amerikaanse filmstudio's, maar is nog steeds een co-productie tussen EuropaCorp van Luc Besson en het Amerikaanse Relativity Media van de independent producer Ryan Kavanaugh. 3 Days to Kill werd opgenomen in Servië en Frankrijk, waaronder de gloednieuwe filmstudio van Besson, Cité du Cinéma (ook wel smalend Hollywood-sur-Seine genoemd). Een studio die nu ook kan staan naast die andere Europese filmstudio's; Pinewood (Londen, Groot-Brittannië), Cinecittà (Rome, Italië) en Babelsberg (Berlijn, Duitsland).

    Voor de acteurs zelfs zijn het lucratieve filmpjes die waarschijnlijk een plezier zijn om te maken, zeker wanneer ze al een zekere leeftijd hebben en dreigen in de marge te vallen van Hollywood. Toen Liam Neeson het ene na het andere Besson-script aangeboden kreeg na zijn succes met Taken (2008), bestaat er een gerucht dat ook Bruce Willis en Arnold Schwarzenegger een graantje wilden meepikken van het succes. Voor Kevin Costner is het in ieder geval een terugkeer als actie-acteur in een hoofdrol.

    3 days to kill,luc besson,kevin costner,mcg,hailee steinfeld,connie nielsen,amber heard,relativity media,scarface,liam neeson,taken3 days to kill,luc besson,kevin costner,mcg,hailee steinfeld,connie nielsen,amber heard,relativity media,scarface,liam neeson,taken3 days to kill,luc besson,kevin costner,mcg,hailee steinfeld,connie nielsen,amber heard,relativity media,scarface,liam neeson,taken

    De trailer lijkt wederom alle ingrediënten te bevatten van een doorsnee Besson-film, incluis de car-chases, explosieve vuurgevechten en voldoende vrouwelijk schoon op hoge hakken. De poster heeft dan weer iets weg van de Scarface poster. 3 Days to Kill komt bij ons in de bioscoop vanaf 19 februari 2014.

    *** 3 Days to Kill trailer ***

  • David Yates klaar voor Scarface remake

    Pin it!

    Een remake van Scarface (1983) is al langer dan vandaag een natte droom van Universal, en hier concretiseren ze hun plannen. Het releasejaar van de film zou al een feit moeten zijn, Scarface (2014). Zelfs de regisseur die de remake in goede banen moet leiden lijkt al een uitgemaakte zaak. De Brit David Yates, bekend van de laatste 4 Harry Potter films, zou bovenaan de shortlist staan.

    scarface,david yates,al pacino,brian de palma,universal,Steven Bauer,michelle pfeiffer,Robert Loggia,tarzan

    En eenmaal deze filmklassieker gevallen is voor de remake-rage, zal het niet lang meer duren alvorens The Godfather op de slachtbank zal komen te liggen. Ik hoef jullie niet te vertellen dan er ondertussen heel wat verhitte on-line discussies zijn ontstaan over dit nieuws. Voor de fans is de versie uit 1932 en de 80’ties remake van Brian De Palma gewoon verboden terrein. Maar ja, de Hollywood-machine moet op volle toeren blijven draaien.

    Korte inhoud: In 1980 stond de Cubaanse regering aan zijn burgers toe het land te verlaten. Castro vond het een goed idee om alle grootste schurken uit alle gevangenissen mee aan boord te brengen. Op één van deze 3000 boten die binnen 72 uur werden verscheept, zat Tony Montana (Al Pacino) is een Cubaanse vluchteling die zich langzaam op weet te werken in het cocaïne-circuit van Florida. Na een tijdje het vuile werk van anderen hebben opgelost met zijn maatje Manny Ribera (Steven Bauer), begint hij z'n eigen imperium op te bouwen. Als het grote geld binnenstroomt wordt de inmiddels verslaafd geraakte Montana overvallen door paranoia, papt hij aan met Elvira Hancock (Michelle Pfeiffer) de minnares van zijn rivaal Frank Lopez (Robert Loggia) en hebben grote drugdealers het op hem gemunt.

    De opzet van de remake is om het verhaal relevant te maken voor een hedendaags publiek, dus is het nog niet zeker of de film zal teruggaan in de tijd, dan wel een ander soort misdadiger uit te werken. Yates is tevens ook bezig met een remake van Tarzan, dus zou het concept van het remaken van klassiekers geen probleem mogen zijn. Persoonlijk vind ik dat Scarface meer voor de hand ligt voor een remake dan The Godfather, al was het maar om dat foute ’80 ties - Push It To The Limit - nummer eruit te zwieren.

    Maar de vraag aan ieders lippen is natuurlijk wie de schoenen van Al Pacino zal vullen. Afhangend of het daadwerkelijk een Cubaans verhaal zal worden – wat ik toch zou vermoeden, zou Gael García Bernal geen verkeerde keuze zijn, met Carey Mulligan van Elvira Hancock als zijn minnares en Chris Messina als Manny. Frank Langella zie ik dan weer als een charismatische drug lord, om eens af te stappen van de Javier Bardem typecast…

    *** Scarface (1983) - dishwasher scene ***

    ***Related Posts***
    08/01/2008: Welke filmposter hangt in jouw kamer?
    12/07/2007: Scarface-mansion omgebouwd tot kliniek
    28/02/2006: Top 10 favoriete 80’ties films
    05/08/2005: Scarface: the Game

  • The Devil's Double (2011) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Kan je een film beoordelen aan de hand van een trailer en wat namen van filmmakers? Ik heb hierover al ad nauseam zitten palaveren op deze filmblog, en mijn conclusie blijft: 'als je opstaat en gaat slapen met films én weet waarover je praat; dan zal je wel op basis van een trailer, een fatsoenlijk oordeel kunnen vormen die voor meer dan 80% zal overeenstemmen met de realiteit'. De FilmBlog is nog steeds (en dat ondertussen al bijna 7 jaar lang) een opinieblog, geen doorsnee filmnieuws blog. Hier kan je dus bevindingen lezen op filmnieuws, posters, trailers,… en dit door recensenten die dagelijks heel wat films verslinden. Dit belet niet dat je jouw eigen mening kan hebben over de films, maar de verschillende visies zorgen vaak voor boeiende filmgesprekken en kunnen de waardering van de films enkel maar ten goede komen (poster).

    the_devils_double_2011_blu-ray.jpg

    En ja, ik heb al eens mijn mening moeten herzien. Onlangs dacht ik aan de hand van de trailer van The Tree of Life (2011) dat we een bijzonder knappe metafysische trip zouden meemaken, maar het was voornamelijk verveling troef. Maar daarentegen had ik het bij het rechte eind voor The Devil's Double (2011), het was geen slechte film … maar verre van een film die ik zou willen aanraden.

    Korte inhoud: Latif Yahia (Dominic Cooper), een luitenant in het Irakese leger gestationeerd aan de Iraanse grens, heeft een buitengewone gelijkenis met de belichaming van het kwaad, Uday Hussein (Dominic Cooper), de gevreesde zoon van Saddam Hussein. Latif wordt naar Saddam Husseins inner sanctum ontboden, waar hij voor een keuze wordt gezet; de dubbelganger van Saddams zoon worden... of sterven.

    Laat ik beginnen met producent Paul Breuls te feliciteren voor zijn eerste "bekijkbare" prent. Laten we hopen dat hij op dit elan verder gaat, en berekende risico’s blijft nemen, en wie weet produceert hij weldra iets wat de moeite is om te zien. Zijn grootste blunder bij deze productie was echter de keuze van regisseur Lee Tamahori om het verhaal van Latif Yahia - de dubbelganger van Uday Hussein – te verfilmen. Tamahori heeft in het verleden bewezen (Die Another Day, Next) dat hij gewoon geen flauw besef heeft van hoe hij een verhaal moet brengen met nuance en diepgang. Twee dingen die voor deze biopic eigenlijk wel van toepassing waren. Tamahori heeft tevens geen smaak, iets waar Paul Breuls ook aan lijdt (cf. Shades, The Hessen Affair). En als ze de 'gore' toer even willen opgaan met een man wiens buik wordt opengereten (naar analogie met de kettingzaag scène uit Scarface), ziet het eruit alsof het gaat om een outtake van Night of the Creeps (1986).

    Diegene die dachten een feilloos portret te zien van Saddam Houssein, diens zoon en zijn dubbelganger, komt van een kale reis terug. Het is de makers er niet om te doen om een historisch accurate film te brengen, maar om zich badend in de clichés een ontspannende en glimmende actiefilm af te leveren. Maar 109 minuten van clichés is zelfs voor een doorsnee publiek iets teveel van het goede. Zonder personages die het karikatuur konden overstijgen, intelligente dialogen of een plot met een minimum aan intrige, werd alles een behoorlijk saaie bedoening. Het was duidelijk dat Scarface van Brain De Palma als referentie was genomen, maar de makers zijn in hun opzet toch wel tekort geschoten. Toch zijn er nu en dan wel flitsen van creativiteit, maar deze blijven toch zo zeldzaam.

    Met een beter scenario en een meer gestroomlijnde regie had dit een belangrijke kandidaat kunnen zijn voor de Oscar van Beste Buitenlandse film. Nu is deze prent zelfs niet geselecteerd, ook al scheelde alles niet veel. Maar nog erger, deze 19-miljoen-dollar-film werd een gigantische box-office flop in de States (met een recette die blijft hangen op 1,3 miljoen dollar) en het ziet er niet naar uit dat hij elders veel potten zal breken. Zelfs een film als Hasta La Vista, die het vreselijk slecht deed in de Vlaamse zalen (na 4 weken zal de film uiteindelijk stranden op 100’000 bezoekers, en dat na een mega-promotiecampagne en een wisselvallige-zomer) doet het nog beter dan The Devil's Double.

    the devils double,lee tamahori,dominic cooper,die another day,paul breuls,shades,scarface,suite 16,next,philip k dick,ignition printthe devils double,lee tamahori,dominic cooper,die another day,paul breuls,shades,scarface,suite 16,next,philip k dick,ignition printthe devils double,lee tamahori,dominic cooper,die another day,paul breuls,shades,scarface,suite 16,next,philip k dick,ignition print
    the devils double,lee tamahori,dominic cooper,die another day,paul breuls,shades,scarface,suite 16,next,philip k dick,ignition printthe devils double,lee tamahori,dominic cooper,die another day,paul breuls,shades,scarface,suite 16,next,philip k dick,ignition printthe devils double,lee tamahori,dominic cooper,die another day,paul breuls,shades,scarface,suite 16,next,philip k dick,ignition print

    De twee sterren die ik de film nog wil toekennen gaan voor een groot stuk naar Dominic Cooper. Cooper zet hier toch een behoorlijke acteer-prestatie neer met de vertolking van twee totaal verschillende individuen, en dit in hetzelfde frame. Ja, de vertolking van Uday was er vaak over (maar naar verluidt was dat de bedoeling van Lee, go figure), maar deze van Latif was dan weer met voldoende dosering en psychologie. Het laat je denken hoeveel beter deze prent had kunnen zijn, mochten alle vertolken van diezelfde aard zijn. Het is echter Cooper die ons, desondanks het frivole scenario, in beroering kan brengen. Cooper, een acteur die ik zelf niet al te hoog had ingeschat, laat hier zonder twijfel zijn beste kant zien. Uiteraard was het mooi meegenomen dat de rest van de cast nauwelijks het vernoemen waard is. Vraag Aston Kutcher om in een aflevering van de tv-soap ‘Thuis’ te spelen, en je denkt meteen dat hij goed kan acteren.

    Lee zag dat Pacino in Scarface ook een intense relatie had met Michelle Pfeiffer en besloot om er ook nog een liefdesverhaal bij te sleuren, die spijtig genoeg nergens op sloeg. De Franse actrice Ludivine Sagnier (Swimming Pool) liep er bij - met bengelende heupen - voor spek en bonen. De verboden relatie was al iets te voorspelbaar na de eerste introductie, en haar bizarre gedrag op het einde komt ook compleet ongeloofwaardig over. Maar zoiets komt wel meer voor bij films die hun prioriteiten niet op een rij hebben. De rest van de cast is ook niemand echt opgevallen, en valt zelfs wat tegen in vergelijking met de casting van de mini-serie House of Saddam (2008).

    Kortom, The Devil’s Double is een ware puinhoop met een script die kant noch wal raken en bevolkt met houterige amateur-acteurs onder begeleiding van een mooie beeldjesmaker. Dat de film allesbehave waarheidsgetrouw is, zal je wel snel door hebben. De Irak-oorlog wordt hier gebruikt als arena om platvloerse actie te brengen, en dit met personages en gebeurtenissen die uit de werkelijkheid zijn gegrepen. Op het einde van de film is er een aanslag tegen Uday, die er ook is geweest. Maar in realiteit was het een aanslag van iemand die zijn vrouw wou wreken, en dus niet een wraak-actie van zijn dubbelganger. Maar wat kan het de makers schelen. En als kijker zou ik er nog mee kunnen leven als het verhaal enigszins steek hield, maar dat is hier nauwelijks het geval. Zelfs met popcorn tussen de tanden is het een fletse bedoening.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 11 oktober 2011

    ***Related Posts***
    19/09/2011: De FilmBlog stuurt 5 duo’s naar The Devil’s Double
    22/07/2011: The Devil’s Double wint verrassend een prijs in Rusland

     

    *** The Devil's Double trailer ***

  • The Devil's Double wint verrassend een prijs in Rusland

    Pin it!

    Wat beter om na onze nationale feestdag uit te pakken met een Belgische film die in de prijzen is gevallen. Het internationaal filmfestival van Sint-Petersburg in Rusland is niet meteen een festival van het niveau van Cannes, Sundance of Toronto maar zij hebben de Belgische The Devil's Double (2011) van Lee Tamahori een prijs voor films buiten competitie overhandigd (?? tja, zo heet de prijs). En dat tot ieders verbazing gezien de regisseur ondermeer één van de meest idiote James Bond films heeft geregisseerd, met name Die Another Day en ook in staat was om een Philip K. Dick verhaal om zeep te helpen met zijn Next (2008).

    the devils double,Lee Tamahori,dominic cooper,Die Another Day,paul breuls,shades,scarface,suite 16

    Hoezo Belgisch? Zowel de regisseur, scenaristen, acteurs, componist, cameraman, monteur, decorateurs tot zelfs de make-up artiesten zijn niet Belgisch en spreken waarschijnlijk zelfs nog geen enkele van onze landstalen. En toch, de film werd gemaakt door het Antwerps productiehuis Corsan van de beruchte producent Paul Breuls, verantwoordelijk voor gedrochten als Suite 16 (1994), Shades (1999), De Verlossing (2001), The Box Collector (2008) en The Hessen Affair (2009). Dit zou dan zijn eerste geslaagde prent worden…hoewel ik het ten zeerste betwijfel. De film gaat in België op vrijdag 9 september in première op het filmfestival van Oostende. Dan pas zal ik mijn vermoedens kunnen bevestigen.

    Maar mijn vermoeden na het zien van de eerste beelden is dat het vooral bestemd is voor mensen die gek zijn op pistool-psychopaten en Tony Montana klonen. Want ja, de wereld van Scarface (1983) is toch niet ver weg – met dit verschil dat we hier geen Al Pacino hebben voor de camera en een Brian De Palma achter de camera.

    Korte inhoud: Latif Yahia (Dominic Cooper), een luitenant in het Irakese leger gestationeerd aan de Iraanse grens, heeft een buitengewone gelijkenis met de belichaming van het kwaad, Uday Hussein (Dominic Cooper), de gevreesde zoon van Saddam Hussein. Latif wordt naar Saddam Husseins inner sanctum ontboden, waar hij voor een keuze wordt gezet; de dubbelganger van Saddams zoon worden... of sterven.

    Alles draait rond Dominic Cooper die zowel de zoon van Hussein als diens dubbelganger speelt, en dat is uiteraard een groot risico, gezien de man in kwestie eigenlijk geen bijster goed acteur was in zijn vorige films. Beeld je Scarface in en vervang Al Pacino door Rob Schneider, en je kan een voorsmaakje krijgen van wat de film zou kunnen zijn. Nochtans zijn er al krankzinnige geruchten dat Cooper genomineerd zou kunnen worden voor de Academy Awards. Ik gok zelf op de Razzie Awards, maar we zullen zien. Lee Tamahori is tevens een wacko regisseur die het vooral moet hebben van de extremen, en zeker niet in staat is om een evenwichtig en diepgravend portret te maken. Maar goed, het is al niet eenvoudig voor een Belgische producent om internationaal te scoren, dus proficiat aan Paul Breuls, en tevens aan de mensen van Ignition Print die weeral een te gekke filmposter hebben gemaakt.

    the devils double,lee tamahori,dominic cooper,die another day,paul breuls,shades,scarface,suite 16,next,philip k dick,ignition printthe devils double,lee tamahori,dominic cooper,die another day,paul breuls,shades,scarface,suite 16,next,philip k dick,ignition printthe devils double,lee tamahori,dominic cooper,die another day,paul breuls,shades,scarface,suite 16,next,philip k dick,ignition print
    the devils double,lee tamahori,dominic cooper,die another day,paul breuls,shades,scarface,suite 16,next,philip k dick,ignition printthe devils double,lee tamahori,dominic cooper,die another day,paul breuls,shades,scarface,suite 16,next,philip k dick,ignition printthe devils double,lee tamahori,dominic cooper,die another day,paul breuls,shades,scarface,suite 16,next,philip k dick,ignition print

    *** The Devil's Double trailer ***

    ***Related Posts***
    11/10/2011: The Devil’s Double filmbespreking
    19/09/2011: De FilmBlog stuurt 5 duo’s naar The Devil’s Double

  • Carlito's Way (1993) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Brian De Palma is een geniaal regisseur, die in de voetsporen van Alfred Hitchcock trad en de nieuwe 'master of suspense' werd. Zelfs zijn minder goede films (The Black Dahlia, Femme Fatale, The Bonfire of the Vanities, Raising Cain) zijn meer dan het bekijken waard. Universal heeft onlangs de blu-ray uitgebracht van Carlito's Way (1993). Tien ja na het explosieve Scarface begeeft het duo De Palma - Al Pacino zich opnieuw in de misdaadwereld met deze keer het verhaal van een Puertoricaanse misdaadkoning die zijn leven wil verbeteren, maar onvermijdelijk opnieuw de onderwereld intuimelt. Het is echter niet het meesterwerk waar vele recensenten het over hebben.

    brian de palma,carlito s way,al pacino,review,blu-ray,universal,alfred hitchcock,scarface,sean penn,edwin torres,david koepp,the untouchables,battleship potemkin,penelope ann miller,no way out,patrick doyle,john leguizamo,trailer,preview

    Korte inhoud: Dankzij het grote vakmanschap van zijn advocaat Kleinfeld (Sean Penn), komt de harde crimineel Carlito Brigante (Al Pacino) na een aantal jaren in de gevangenis te hebben gezeten vrij. Deze keer is Carlito vastbesloten op het rechte pad te blijven. Hij wil zich terugtrekken op de Bahama's met zijn grote liefde Gail en de kost verdienen met het verhuren van auto's. De corrupte Kleinfeld wil hem wel helpen. Hij heeft een klusje waarmee Carlito een leuk startkapitaal kan verdienen. Hij noemt het slechts een kleine gunst, uit loyaliteit voor bewezen diensten. Maar als Carlito iets geleerd heeft uit het verleden, dan is het wel dat loyaliteit dodelijker is dan een kogel.

    Dat je de film spontaan wil gaan vergelijken met Scarface (1983) kan haast niet anders. Het is een nieuwe samenwerking tussen De Palma en Pacino in een gelijkaardige gangsterfilm, met dit verschil dat Pacino hier een Puerto-Ricaan speelt en geen Cubaan. Maar spijtig genoeg komt deze Carlito’s Way nog niet aan de hielen van Scarface, maar dat is dan weer te danken aan het bron-materiaal van Edwin Torres en de iets te melodramatische aanpak van scenarist David Koepp. Het scenario van Scarface, neergepend door Oliver Stone, is verhaal-technisch op zoveel vlakken superieur aan deze prent.

    De laatste 25 minuten van de film is buitengewoon geniaal en moet zeker niet onderdoen voor de trappenscène uit zijn The Untouchables (1987) (die op zijn beurt een hommage levert aan Battleship Potemkin). Het valt wat tegen dat we er anderhalfuur op moeten wachten en dat de regisseur het zo nodig vond om ons de afloop van die sequentie op een belachelijke manier te spoilen in de eerste minuut van de film. Daar waar deze montage-techniek een meerwaarde voorstelt bij No Way Out (1987), wordt hier de suspense voor een groot stuk beknot.

    De Palma heeft voldoende goede scènes maar weet precies niet welke toon hij moet aanhouden, en hoe hij al die kleine verhaal-elementen aan elkaar moet knopen. Bijgevolg voelen heel wat scènes wat geforceerd aan. Voor datgene wat De Palma wil vertellen duurt de film voor mij veel te lang en mocht bijvoorbeeld de halfbakken romance tussen Pacino en Penelope Ann Miller de prullenmand in. Het heeft voor mij in dit verhaal nauwelijks een toegevoegde waarde. De Palma wou zichtbaar een gelijkaardige dualiteit maken als in Scarface waarbij de gevoelige kant van de crimineel wordt ontbloot, alsook zijn wil om een geweldloos bestaan te leiden. Maar de twee acteurs passen niet bij mekaar. Er is nauwelijks een vonk te bespeuren tussen beide protagonisten, en het verhaaltje van de balletdanseres / stripper / liefje van een gangster, slaat nergens op.

    brian de palma,carlito s way,al pacino,review,blu-ray,universal,alfred hitchcock,scarface,sean penn,edwin torres,david koepp,the untouchables,battleship potemkin,penelope ann miller,no way out,patrick doyle,john leguizamo,trailer,previewbrian de palma,carlito s way,al pacino,review,blu-ray,universal,alfred hitchcock,scarface,sean penn,edwin torres,david koepp,the untouchables,battleship potemkin,penelope ann miller,no way out,patrick doyle,john leguizamo,trailer,preview

    Carlito’s Way is een mix van geniale actie-sequenties en banaliteiten die een Brian De Palma film onwaardig zijn. Het camerawerk (vooral de steady-cam) valt op door zijn vernuftigheid - misschien iets teveel, John Leguizamo speelt een knap bijrolletje als opkomende gangster, de muziekscore van Patrick Doyle is misplaatst, het montage-werk is over-ambitieus en dient het verhaal bij momenten helemaal niet en de production design is bijzonder knap (vooral de club die als een zinkend schip in elkaar steekt). Het voelt allemaal wel een beetje gerecycleerd aan, maar desondanks een vrij geslaagde misdaadprent die mits een kortere montage nog veel beter kan zijn. Wat betreft de extras op de blu-ray, die zijn het vermelden niet waard.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 5 juli 2010

     

    *** Carlito's Way trailer ***

  • Al Pacino als Bond-villain in Quantum of Solace?

    Pin it!

    Er steekt een gerucht de kop op dat Al Pacino aan het hoofd zou staan van de terroristische organisatie die James Bond (Daniel Craig) in Quantum of Solace wil ontmantelen. Het gerucht stond oa. te lezen op AICN:

    Here’s part of what the scooper wrote in to AICN: "But the big news that he leaked was that Al Pacino would be taking part in filming. I was a little shocked as the cast has been revealed already, but he said Pacino would play the head of the terrorist group introduced in CASINO ROYALE and QUANTUM OF SOLACE. Al is said to come to Pinewood in April-May to film what is said to be a brief cameo."

    Pacino is een filmicoon, maar om hem nu te casten als villain in een 007 film is toch wel bizar. Zeker na de fletse villain-rol in Ocean’s Thirteen (2007). Het is sinds The Godfather of Scarface dat Pacino nog eens echt overtuigend was als bad-guy. Pacino zou meer gewichtige karakterrollen moeten spelen, maar de man zal ook wel weten dat hij met deze commerciële blockbusters meer poen kan scheppen. Een nog onbekende rol casten als villain zorgt voor een zekere onvoorspelbaarheid, die nu mijns inziens niet meer mogelijk zal zijn. Pacino zal Pacino spelen, en dat zal het angstgevoel toch wel voor een stuk verminderen.

    Maar misschien weet regisseur Marc Forster een 'andere' Pacino te kneden. Ik herinner me nog de metamorphose van Dustin Hoffman als gevreesde maffia-baas in Confidence (2003). Wat denken jullie van Pacino als Bond-villain?

    ***Related Posts***
    03/11/2008: Quantum of Solace review
    03/10/2008: Quantum of Solace videoclip Another Way to Die
    30/09/2008: Quantum of Solace in voetsporen van Casino Royale
    30/06/2008: Quantum of Solace trailer
    08/02/2008: Nieuwe Bond poster
    09/01/2008: Quantum of Solace met bondgirls Gemma Arterton en Olga Kurylenko
    10/12/2007: Mathieu Amalric wordt nieuwe Bondschurk
    20/11/2007: Bondgirl casting
    14/09/2007: Een blik op Bond 22
    25/05/2007: Worden de Olson Twins gecast in Bond 22?

  • Top 15 Slechtste Dialoog-zinnen in een film

    Pin it!

    Een geslaagde prent is afhankelijk van enorm veel factoren en kan het mislukken van één element een gehele film om zeep helpen. Vaak zit het verkeerd met de vertolkingen van acteurs, maar onderschat zeker ook de waarde niet van knappe dialogen. Je zou gemakkelijk een boek kunnen schrijven met het aantal films dat geschonden werd door matig tot slechte dialogen. Meer nog, dialogen zijn vaak belangrijker dan pakweg muziek. Een film met een slechte soundtrack, zoals die van Scarface (1983) (remember: Push it to the Limit), kan nog steeds een voortreffelijke film opleveren. Maar slechte dialogen zijn onvergeeflijk. Entertainment Weekly heeft bij deze een lijstje opgemaakt met 15 verschrikkelijke dialoog-zinnen. Ze zijn niet gerangschikt in een welbepaalde volgorde. Ik vind ze niet allemaal geslaagd en had er graag ook nog een paar andere gezien (zie lijstje onderaan), maar als jullie er nog aan toe te voegen hebben, spreek in de reacties.

    Dirty Dancing Jerry Maguire Star Wars Revenge of the Sith Notting Hill Pretty Woman

    Top 15 worst lines of dialogue in a movie

    Notting Hill - "I’m just a girl, standing in front of a boy, asking him to love her."

    Star Wars: Episode III - Revenge of the Sith (2005) - "Hold me, like you did by the lake on Naboo."

    Jerry Maguire - "You complete me."

    Ever After - "A bird may love a fish, signore, but where will they live?"

    Twin Peaks: Fire Walk with Me - "I’m gone, like a turkey in the corn. Gobble gobble!"

    X-Men - "You know what happens when a toad gets struck by lightning? The same thing that happens to everything else."

    Sin City - "My warrior woman. My valkyrie. You’ll always be mine, always and never. Never. The Fire, baby. It’ll burn us both. It’ll kill us both. There’s no place in this world for our kind of fire."

    Pretty Woman - "And she rescues him right back."

    She’s All That - "I feel just like Julia Roberts in Pretty Woman. You know, except for the whole hooker thing"

    Love Story - "Love means never having to say you’re sorry."

    A Cry in the Dark - "A dingo ate my baby!"

    As Good as it Gets - "You’re why cavemen chiseled on walls."

    Four Weddings and a Funeral - "Is it still raining? I hadn’t noticed."

    Dirty Dancing - "I carried a watermelon."

    City of Angels - "We were made to fit together."

    Wat hieraan nog ontbreekt zijn volgens mij de volgende:

    Dirty Dancing - "Nobody puts Baby in the corner."

    Top Gun - "You can be my wingman any time."

    The Postman - "You're a godsend, a saviour." "No, I'm a postman."

    The Da Vinci Code - "I have to get to a library, fast."

    The Wicker Man (remake) - "Step away from the bike"

  • Welke filmposter hangt in jouw kamer?

    Pin it!

    Ik heb nogal wat vrienden die het behangpapier in hun kamer vervangen hebben met filmposters, en vaak kan je via de filmposters ook een idee krijgen van 'wie' de persoon is. Vergeet dus, 'kleren maken de man' of 'de theorie van het schudden van handjes', kijk gewoon naar wat de persoon aan zijn (of haar) muur heeft hangen. Jongeren in een identiteitscrisis en zij die gewoon op zoek zijn naar een identiteit met posters van Tokio Hotel en Britney Spears komen hier niet in aanmerking. Dit postje legt ook de nadruk op mannen in plaats van vrouwen, gezien vrouwen minder geneigd zijn hun behangpapier of muurverf op te offeren.

    Als er een persoon gigantisch veel posters aan zijn muur heeft hangen, moet je op zoek gaan naar de exemplaren die een belangrijke positie bekleden in de kamer (boven de haard, dicht bij het bed,…). Er zijn uiteraard uitzonderingen aan de theorie, maar over het algemeen kan je de volgende conclusies trekken wanneer je de volgende affiches zou aantreffen. Voel jullie vrij om de theorie aan te vullen in de reacties.

    RockyRocky, Million Dollar Baby

    Een poster die je regelmatig aantreft is deze van Rocky (1976). Bij meisjes zal dit dan Million Dollar Baby (2004) zijn. Meestal heb je dan ook te maken met ambitieuze én sportieve mensen. De film is voor hen een bron van inspiratie en in vele gevallen hebben ze ook wel ergens de CD liggen met "The Eye of the Tiger".

    Het zijn vaak heel joviale mensen die regelmatig eens een blockbuster op dvd zien, maar niet echt wakker liggen van de nieuwe David Cronenberg. Ze lopen ook niet te koop met hun filmkennis en zijn zich goed bewust dat het om entertainment gaat.

    Een paar jaar gelden trof ik nog Bloodsport (1988) posters aan, maar deze zijn ondertussen helemaal verdwenen nadat JC iets teveel met een scheef oog wordt bekeken.

    Star WarsStar Wars, Star Trek

    Welkom in het huis van een gepassioneerde filmgeek! In dit geval is hij ook meestal mannelijk én vrijgezel. Je weet maar best "iets" af van Star Wars (1977) of Star Trek als je met zo iemand een relatie wil beginnen.

    Bij mijn weten zijn de Star Trek fans iets ouder en iets meer geeky, dan de Star Wars posterboys. Maar wees gerust, er zitten ook geeks bij de SW-fans. Ze bekijken ook hopen films en hebben een enorme filmbagage, waaronder ook film noir films of Amerikaanse exploitation films. Een discussie over Star Trek en Star Wars schepen, en welke beter zijn, is stof voor een uitdeinende discussie waar zelfs Einstein en andere geleerden bijgesleurd kan worden. Maar ook op filosofisch of psycho-analitisch vlak weten de SW-fans heel wat. The Lord of the Rings begint stilaan een gelijkaardige fanbase.

    the matrixThe Matrix

    Wees op je hoede van mensen die The Matrix (1999) poster aan hun muur hebben hangen. In veel gevallen zijn ze ook verzot op wapens en steekt er ene in het nachtkastje of in een kartonnen doos in de kleerkast.

    Ze zijn iets intelligenter dan het doosnee NRA-lid, maar diepgaande filmdiscussies ga je niet met hen hebben. Buiten de Matrix-filosofie hebben ze een vrij beperkte filmkennis.

    Ze zijn ook verzot op computer-spelletjes, grunge en hardrock muziek. Ze zijn vaak opvliegend wanneer je hun favoriete films durft te bekritiseren. Hun levensstijl kan vaak ook heel excentrieke vormen aannemen. Maar bon, het zijn niet allemaal 'problem childs' ... sommigen zijn gewoon verzot op latex, trenchcoats en Keanu Reeves.

    SpidyX-Men, Spiderman, Batman

    In tegenstelling tot Matrix fans, bezitten de superhero-posterboys geen wapens, wel poppetjes van hun helden (tot 500 euro per figuurtje) en heel wat comic t-shirts in hun kast. Ze lezen nu en dan eens een comic en zijn verzot op vintage issues die geïmporteerd zijn uit de States of uit Azië. Ze bezitten quasi allemaal een universitair-diploma (filosofie/geschiedenis) of hebben een Master-Degree uit een kunst-academie (film of animatie), en denken daarmee de top bereikt te hebben. Ze staan echter even ver in hun leven als de dag wanneer ze hun studies hebben aangevat. Ze zijn niet getrouwd en hebben moeite om 'de ware' te vinden. Ze zijn ook verzot op het Fantastische genre en beluisteren heel wat filmmuziek. Het zijn ook meestal vegetariërs en onverbeterlijke betweters.

    Zij hebben net zoals de Star Wars posterboys een enorme filmbagage. They love Bryan Singer, they hate Brett Ratner. Van mensen als Lindsay Lohan of Sarah Michelle Gellar krijgen ze spontaan braakneigingen, maar je kunt met hen op café urenlang discussiëren over het Batman-pak in de Schumacher-films of de Spiderman-villains. Ze weten niets van musicals of romantische komedies, of beter, ze willen er niets van weten.

    SmokeClerks, Dogma, Smoke

    Zij bezitten geen poppetjes of vuurwapens, maar misschien wel een plastiekzakje met marihuana. In tegenstelling tot de Rocky posterboys hebben zij geen grotere ambitie dan genieten van het moment. Ik weet niet hoe het komt, maar ze hebben bijna allemaal CD’s van Prins, The Police of Public Enemy in hun kast liggen, en situeert zich hun muziekvoorkeur tussen de late jaren ’80 en beginjaren ’90. Ze liggen niet wakker van hedendaagse muziek, en zijn niet echt verzot op videogames, maar wel op een spelletje poker.

    Clerks-posterboys zijn plezierige mensen met een groot gevoel voor humor en een zachtaardig karakter. Zij hebben meestal geen diploma’s, maar zijn veruit de meest intelligente mensen die je zal tegenkomen, met niet alleen een enorme filmbagage maar tevens ook heel wat levenswijsheid – al lopen er ze niet mee te koop.

    Zij hebben geen problemen om de ideale vrouw te vinden, ze vinden quasi elke vrouw geschikt. Het probleem is dat vrouwen niet zo verzot zijn op mensen wiens enige ambitie is om 'status quo' te blijven.

    03Planet Terror, Dukes of Hazzard, Barbarella, Death Proof

    Als je verzeilt in een kamer vol met sexy posters van Barbarella (1968), Planet Terror (2007) of zelfs The Dukes of Hazzard (2005), let dan vooral goed op waarop je gaat zitten.
    Tip: breng een fluorescerend licht mee, rubber handschoenen en wat anti-bacteriën crème. Handen schudden doe je beter niet. Groet de persoon in kwestie van op een veilige afstand en vergeet uw handen niet te wassen na vertrek.

    requiemTop Gun, Brokeback Mountain, Requiem for a Dream

    De jongen in deze kamer is homoseksueel, en is er zich (nog niet) van bewust. Indien hij er voor uit komt zal je er ook wel een poster aantreffen van Brokeback Mountain (2005), maar zij die het weten dat ze gay zijn, maar nog geen "coming-out" ondernomen, hebben meestal ook nog een filmposter hangen van Y Tu Mama También (2001) en/of Requiem for a Dream (2000).

    Het zijn geen grote filmkenners en gaan ook niet bijster veel naar de bioscoop … om naar een film te kijken (if you know what I mean), maar ze weten wel welke films in de prijzen is gevallen op filmfestivals en lopen maar lopen er niet mee te koop.

    4American Gigolo, Risky Business, Swingers

    Op zoek naar een playboy, in deze kamer heb je hem gevonden – of toch iemand die denk van zichzelf een playboy te zijn. Maar in realiteit zijn ze niet bijster knap of intelligent, en hebben ze ook niet veel geluk met vrouwen. Het is te zeggen, ze zijn voor vrouwen véél te doorzichtig.

    Hij weet niet dat de regisseur van American Gigolo (1980) het scenario schreef van Taxi Driver (1976), maar heeft wel overwogen een cursus Zweeds te volgen of een paar lessen gitaar of drum, om zo indruk te maken.

    Ze zijn niet vies om hun haar vol met gel in te wrijven, ook al worden ze hierdoor vrijwel kaal op hun 35e. Ladies, you have been warned!

    4Rebel Without A Cause, Taxi Driver, Reservoir Dogs

    Dit zijn rustige zielen die klassiekers kunnen waarderen en ze zelfs verkiezen boven blockbusters. Voor hen zijn er een duidelijke verschillen tussen een gewone film en een artfilm en ja, met hen kan er grondig gediscussieerd worden over smaak.

    Maar hij is geen conformist, zoals de superhero’s posterboys wel kunnen zijn. Hij maakt geen regeltjes en laat zich graag verrassen. Toch zal hij liever naar het filmmuseum trekken dan naar een groot filmcomplex.

    Ze zijn meestal ook gek op regisseurs als Spike Jonze en Wes Anderson.

    4Scarface, Goodfellas, Lost Highway

    Er zijn 3 soorten mensen die deze posters hebben hangen. Enerzijds heb je de echte fans van Martin Scorsese, Brian De Palma of David Lynch. Ze zijn ook in het bezit van de boeken en in het geval van de Lynch ook de filmmuziek. Ze hebben ook een duidelijke voorkeur voor bepaalde films en vinden niet noodzakelijk alles goed.

    Het tweede soort mensen, die posters van Scarface (1983) en Goodfellas (1990) ophangen, zijn de materialisten. Alles wat ruikt naar geld, vrouwen en macht is hun ding.

    De derde soort – en zij behoren tot de overgrote meerderheid – zijn de "posers" of nog, de echte conformisten. Zij hebben regeltjes nodig omdat ze zich heel onzeker voelen. Dus, "blockbusters zijn bij voorbaat verderfelijk en alternatieve films moet je gezien hebben". Ze pakken graag uit met klassieke voorbeelden van regisseurs met ronkende namen, maar weten vaak niet veel meer dan de quotes uit de film. Ze beschouwen zichzelf als filmkenners omdat ze af en toe een alternatieve film zien, maar zouden in geen geval weten wat ze ervan moeten denken als het niet op voorhand door prominente filmcritici is beoordeeld. Zelden heb ik er al ontmoet met een 'eigen mening'. Meestal heb ik hun mening al ergens gelezen in een filmmagazine.

    4Audition, Chungking Express, Sympathy for Mr. Vengeance

    Dat zijn geeks die verzot zijn op goeie entertainment, zoals Odishon (1999), Sympathy for Mr. Vengeance (2002), Chungking Express (1994). Zij die deze posters hebben hangen kunnen gerust urenlang zitten palaveren over aziatische remakes, of Wong Kar-Wai al dan niet overroepen is of de analyse van Blue Velvet (1986).

    Na deze post zou het kunnen gebeuren, maar in de meeste gevallen zijn dit geen 'posers', maar echte filmliefhebbers die zowel thuis zijn op de markt van blockbusters als independent producties. Ze houden niet van Vlaamse films en zijn niet vies om naar Transformers te gaan zien.

  • Scarface-mansion omgebouwd tot kliniek

    Pin it!

    Dat films zouden aanzetten tot geweld is nooit bewezen en is volgens mijn bescheiden mening ook een veel te gemakkelijk oplossing zoeken naar een complex probleem, maar dat criminelen en gestoorde zielen vaak teruggrijpen naar films om hun ego te strelen, daar zijn anekdotes genoeg voor te vinden. Scarface (1983) bijvoorbeeld van Brian De Palma heeft zo heel wat locale maffiasterren geïnspireerd, zowel op vlak van kleding als attitudes. The Guardian schreef zelfs het volgende indrukwekkend berichtje over een Italiaanse gangster die het iets te hoog in zijn bol had:

    Scarface Mansion

    "One Naples mobster, Walter Schiavone, was so enamoured of the character played by Al Pacino he built a [$1.8 million dollar] replica of the villa, complete with the curved double staircase from which Antonio Montana takes his death dive." Schiavone gave his architect a tape of the movie and told him to build what he saw. His villa was known locally as Hollywood. Schiavone was arrested on murder charges in 1999.

    Maar nu hebben de Italiaanse autoriteiten het pand omgebouwd tot een kliniek voor mensen met een handicap. Daarmee willen ze een duidelijk signaal sturen naar de locale maffia-bendes. Een officier zei: "The best way for us to fight the mafia and win over the community here is to take the mafia's symbols of power and make them serve the community." En neen, Schiavone heeft de tegenstand niet gegroet met "his little friend", maar braafjes meegegaan met de autoriteiten.

    De tag "The World is Yours" zal maar gelden tot je gepakt wordt. Maar pas op, Hollywood kan ook gangsters op het verkeerde been zetten. Een hitman uit Napels zei ooit dat hij heel wat doelwitten miste omdat hij zijn pistool schuin hield zoals dat al een tijdje de mode is in heel wat actiefilms. Het verhaal van Schiavone bestaat al in boek-vorm, en wie weet, binnenkort de filmversie…Scarface Returns, anyone?

    ***Related Posts***
    28/02/2006: Top 10 Favoriete 80’ties films
    05/08/2005: Scarface the game

  • Top 10 Favourite 80ties Movies

    Pin it!

    Het BlogTalk team hebben zich deze keer gebogen voor hun 6de Movie BlogTalk over hun favoriete jaren 80 films. Great Scott ! Een lijstje opmaken van de beste films uit de jaren '80 is niet zo eenvoudig zoals het lijkt. Er zijn honderden films die je met veel gemak zou kunnen nomineren. We hadden eigenlijk onze favorieten moeten indelen in beste komedie, beste horror, beste hairstyle, de foutste film uit de jaren ’80,… Maar hé, we zijn hier om te blijven dus kunnen jullie van ons nog veel lijstjes verwachten. Suggesties zijn altijd welkom. Commentaren in de voorziene box trouwens ook.

    We laten bij deze de Gremlins, Terminators, Ghostbusters en Rambo’s op jullie los, met de typische synthesizer muziek, de 1.21 jigawatts en de Madonna-netkousen. Neen, hier is geen plaats voor intieme Waalse drama’s (alsof daar ergens wel plaats voor is). Geen geleuter, hier volgen mijn All Time Top 80ties Movies:

    All Time Top 10 Favourite 80ties Movies

    10. The King of Comedy (1983) (Martin Scorsese)
    Scorsese heeft heel wat knappe films gemaakt in de jaren '80, en deze film is misschien één van zijn minder bekende. The King of Comedy is een wel bijzonder grappige en uiterst originele satire met een schitterende Robert De Niro (Rupert Pupkin), een uitstekende Sandra Bernhard en een onvergetelijke serieuze Jerry Lewis die in deze film misschien wel zijn beste acteerprestatie neerzet. De film parodieert de celebrity-cultus en is vandaag de dag nog steeds zeer actueel.

    9. Scarface (1983) (Brian De Palma)
    Ik had eigenlijk gemakkelijk dit lijstje vol kunnen zetten met Brian De Palma films, maar heb uiteindelijk gekozen voor zijn meest representatieve 80ties film, Scarface, een ultra-gewelddadige remake van de gangsterklassieker van Howard Hawks uit 1932. Subtiel kan je de film niet noemen maar let maar eens op de stilistische kwaliteiten, de karakterstudie en de onversneden acteerprestaties in deze anti-Godfather film: we zien een keiharde Al Pacino (Tony Montana), een super sexy Michelle Pfeiffer en een aanstekelijke Mary Elizabeth Mastrantonio die het recht opeist om zichzelf te vernietigen. Dit alles in een met neon bezet nightclub-atmosfeertje. De Palma heeft in zijn jeugd een overdosis Hitchcock geslikt, maar in deze film zijn de knipoogjes naar de meester tot een minimum beperkt en krijg je liters bloed, vuurspuwende machinegeweren à volonté en een diepe perceptie in de wereld van een crimineel. Wat wil je nog meer. (Scarface DVD Special Edition)

    8. Angel Heart (1987) (Alan Parker)
    Nog een film waarvan de beelden me een tijdje hebben achtervolgt. Opnieuw met Robert De Niro, een erotische Lisa Bonet, maar vooral een Mickey Rourke die schittert in deze unieke moderne thriller die de films van David Fincher en vele andere moderne cineasten sterk zullen beïnvloeden. Angel Heart is een afdaling naar de hel in een met kippenbloed besmeurde occulte atmosfeer en geregisseerd door een groot regisseur die zowel een meester is in thrillerfilms (Midnight Express) en drama's (Angela’s Ashes). Twee belangrijke ingrediënten in deze film.

    7. Rain Man (1988) (Barry Levinson)
    Het duo Tom Cruise en Dustin Hoffman hebben het niveau van vele roadmovies opgekrikt. Weinig jaren 80 films kan je vandaag nog zien zonder schaamrode wangen te krijgen, maar Rain Man hoort daar niet bij. Ook de sfeervolle Hans Zimmer muziek mag er best wezen. De film kreeg een oscar voor Beste Film, Beste script, beste regie en beste acteur (Hoffman). Cruise kreeg zelfs geen nominatie voor de film, hoewel hij hier opnieuw de pannen van het dak speelt.

    6. Witness (1985) (Peter Weir)
    Neem een basis-concept en draai het in een adembenemende thriller, een hartverwarmende romance, en een verrassende karakterstudie van twee mensen die leven in twee totaal verschillende werelden, en je krijgt een stevige prent. Harrison Ford speelt er een ruige detective uit New York die een jonge Amish gezin zal moeten redden van een zekere dood. Witness is één van de best geschreven scenario’s uit de jaren 80’.

    5. The Thing (1982) (John Carpenter)
    Een uitstekende film over paranoia, met een groep ontdekkers in de Zuidpool die een kamp vinden waar een UFO werd geborgen. Horrorfilms zijn zelden zo goed als deze film. Je zit nagelbijtende te kijken van het begin tot einde en de lugubere Ennio Morricone muziek maakt alles nog eens ijzingwekkender. Zeker een van de betere Carpenter films en laat je dromen dat Carpenter ooit nog eens zijn oude vorm zal terugvinden. In de film kunnen we naast de afschuwlijke monsters ook genieten van een Kurt Russell met een stevige baard en cowboy hoed.

    4. Blood Simple (1984) (Joel & Ethan Joel)
    De complexe voorliefde van de Coen Bothers voor het surreële maakt van elke seconde uit deze neo-film noir een moment van puur genot. Een uiterst bizar en tezelfdertijd briljant scenario met zalige vertolkingen van John Getz, Frances McDormand en M. Emmet Walsh. Net zoals vele Brian De Palma films is deze prent beïnvloed door de meester van de suspens, Alfred Hitchcock. Nog even duister en zwartgallig als 25 jaar geleden en dat heeft alles te maken met de genialiteit van zowel Ethan als Joel Coen. (Blood Simple DVD – Director’s Cut)

    3. Blade Runner (1982) (Ridley Scott)
    En hier zijn we aan mijn Top 3 gekomen, te beginnen bij een andere neo-noir film van de meester-regisseur Ridley Scott. De making of Blade Runner boeken zou een essentieel onderdeel uit het studiepakket van een filmstudent moeten zijn. Blade Runner is een studie van het mens zijn, onze ontwikkeling en evolutie. Zonder enige twijfel de meest invloedrijke film van zijn generatie met geweldige vertolkingen van Harrison Ford, Rutger Hauer, Sean Young en Daryl Hannah. En Uiteraard is er ook die onvergetelijke muziek van Vangelis. (Blade Runner Soundtrack)

    2. Indiana Jones: Raiders of the Lost Ark (1981) (Steven Spielberg)
    Wat mij betreft nog steeds de beste Steven Spielberg film. Voorzichtigheid, perfectie en nobel gedrag zijn niet meteen besteed aan Indiana (Harrison Ford), en dat maakt het personage des te aantrekkelijker. Raiders is een klassieke avonturenfilm op zijn best met Oud-Testament spiritualiteit, spetterende stoere actie-scenes en een satirische kaakslag op het Nazi fascisme. De film heeft trouwens veel betere one-liners dan alle James Bond films samen. Jammer genoeg krijgen we dergelijke kwaliteit-summer-blockbusters nog maar zelden meer te zien. (Indiana Jones Trilogy DVD)

    1. Star Wars V: The Empire Strikes Back (1980) (Irvin Kershner)
    Een technisch virtuoos en geniaal meesterwerkje, met een Irvin Kershner die datgene voor zijn rekening neemt waar Lucas vreselijk in is: namelijk acteursregie. De film heeft bijgevolg geen markante zwaktes. Star Wars V is de best geschreven en best geregisseerde film uit de twee trilogieën. Een diepgaand, duister en volwassen Hamlet verhaal die zich afspeelt "in a galaxy far, far away" met een scenario die gemakkelijk de bijbel zou kunnen vervangen. Dit alles met geweldige personages vertolkt door ijzersterke acteurs. Ja, dit is de 4de film met Harrison Ford. (Star Wars Trilogy DVD – Digitally Remastered)

    ***The Movie BlogTalk***
    BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
    BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
    BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
    BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
    BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
    BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
    BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
    BlogTalk #9: Top 10 Beste & Slechtste films uit 2006
    BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
    BlogTalk #11: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
    BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
    BlogTalk #14: Top 10 Best Monster
    BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008

  • Oorspronkelijke cast terug voor The Godfather en Scarface

    Pin it!

    Ik ben geen spelfreak, maar nu en dan kan ik genieten van uitzinnig knappe videogames zoals Grand Theft Auto, Doom 3, Metal Gear Solid, Silent Hill, Splinter Cell, Max Payne. De filmpjes in deze games worden met de dag beter en beter. De animaties zijn steeds meet een bron van inspiratie voor filmmakers die zich dergelijke visuele effecten in hun films kunnen veroorloven. Ook het plot wordt vaak geschreven door bekwame scenaristen. De dialogen in Max Payne zijn gewoon zalig:

    Max Payne:
    [narrating] They were all dead. The final gunshot was an exclamation point to everything that had led up to this moment. I released my finger from the trigger. And then it was all over. The storm seemed to lose it's frenzy, and the clouds parted, giving way to the stars above.

    NYPD Deputy Police Chief Jim Bravura:
    [over megaphone from helicopter] Max Payne! This is Deputy Chief of Police Jim Bravura! You are under arrest! Throw down your weapons and surrender, now!

    Max Payne:
    [narrating] A bit closer to heaven.

    Games worden dus meer en meer het onderwerp van een verfilming, maar tot nu toe zijn er niet meteen veel pareltjes verschenen (Doom, Tomb Raider). Omgekeerd is het bijna een soort routine geworden. Knappe films met veel actie-elementen krijgen vaak ook een game. Twee games gebaseerd op twee klassiekers zullen binnenkort het daglicht zien; The Godfather (VG - 2005) en Scarface (VG - 2005). Toch even de moeite waard om te posten.

    scarface_game.jpg
    Scarface: The World Is Yours © Radical Entertainment

    Maar ook al zijn het twee films van hoge kwaliteit, de games in kwestie zien er nogal fake uit, ook al doen de makers de moeite om de originele cast van de films bij elkaar te brengen. Op de The Godfather site van EA-Games zien we bijvoorbeeld James Caan (Santino) en Robert Duvall (Tom Hagen) die zowel stemopnames als face-recognition acteerwerk verrichten. Ook Marlon Brando heeft zijn steentje bijgedragen vlak voor hij stierf, maar de opnamen bleken nadien onbruikbaar te zijn wegens de vermoeide stem en het ademhalingstoestel die de acteur bij zich had. Toch vind ik de beelden van de scènes uit de film overbodig en een beetje gekunsteld. De stem van James Caan is trouwens niet meer wat het geweest was en het lijkt of ze van de film een pastiche aan het maken zijn. Oordeel zelf, je kan een paar video's bekijken op de site-link hierboven.

    Het spel zelf ziet er veelbelovend uit. De bedoeling is om jezelf te bewijzen en je status te verhogen. In een criminele wereld is er uiteraard maar één manier om dat goed voor elkaar te krijgen: geweld. De game lijkt grotendeels te draaien om het verkrijgen van respect. En respect krijg je door tegenstanders uit de weg te ruimen.

    Al Pacino wou geen stemopname doen voor The Godfather game. Wat de redenen is voor zijn afwijzing is niet duidelijk, maar Pacino gaf wel zijn toestemming om het personage Tony Montana naar zijn beeltenis te animeren. Maar wou eveneens geen stemopnames afnemen. Volgens de makers zal wel de stem uit de film gebruikt worden voor bepaalde scènes. Hier is de link naar de Scarface site. Hoewel Grand Theft Auto reeds een aantal scènes had die verwezen naar Scarface is hier dan uiteindelijk het "echte" spel. Het spel wordt door Radical Entertainment ontwikkeld (bekend van The Simpsons, Hit & Run en The Hulk) en uitgegeven door Vivendi. In de game mag je als Tony je eigen maffiarijk opbouwen, wat natuurlijk gepaard gaat met het nodige geweld.

  • Ray Liotta leent zijn stem voor Grand Theft Auto: Vice City

    Pin it!

    Bekende acteurs die hun reputatie vergooien aan zwakke komediefilms, de voorbeelden zijn legio. Ze hebben blijkbaar geen zin meer om de artistieke kwaliteit van hun vertolkingen hoog in het vaandel te dragen en verkiezen voor de gemakkelijke glimlach en het dikbetaalde salaris. Denk maar aan Dustin Hoffman of Robert De Niro. Soms zijn we verlegen in hun plaats.

    ray liotta,grand theft auto,vice city,san andreas,rockstar games,miami vice,scarface,William Fichtner,Tom Sizemore,Dennis Hopper,Burt Reynolds,Luis Guzman,Danny Trejo,Gary Busey,Philip Michael Thomas

    Een andere acteur die zijn hand niet omdraait om wat geld te verdienen is de Italiaans-Amerikaanse acteur Ray Liotta. Het grootste verschil met die twee eerder vermelde zwaargewichten, is dat Liotta eigenlijk een acteur is die voornamelijk in bijrollen te zien is. Een vrees dat hij zijn filmcarrièreop het spel zou zetten door filmrollen aan te nemen van dubieuze kwaliteit is dus minder groot.

    En toch heb ik veel respect voor de keuzes die hij maakt. Hij is niet alleen een talentvol en flexibel acteur, maar heeft ook nog eens een paar sterke rollen neergezet (Goodfellas, Cop Land, Something Wild, Narc en zelfs de tv-film The Rat Pack over het leven van de legende Frank Sinatra). Op de vraag waarom Liotta zijn stem leende aan het populaire game Grand Theft Auto: Vice City (2002), voor het hoofdpersonage van Tommy Vercetti zei hij spontaan: "For the money !". Maar wie had ooit kunnen denken dat hij de aanzet zou geven voor nog meer acteurs die hun stem zouden uitlenen voor andere games.

    Wanneer je het game speelt heb je bij momenten het gevoel in een echte film mee te spelen. De stem van Liotta past perfect binnenin het concept. Het is een loeihard game met een knipoogje naar de jaren '80 van Miami Vice en Scarface. Liotta maakt het geanimeerde karakter van Tommy Vercetti een personage van vlees en bloed. En niet alleen hem, maar ook acteurs William Fichtner, Tom Sizemore, Dennis Hopper, Burt Reynolds, Luis Guzmán, Danny Trejo, Gary Busey en Philip Michael Thomas (die we kennen van zijn Miami Vice personage Ricardo Tubbs). Grand Theft Auto: Vice City is het tweede spel uit de 'Grand Theft Auto III' (2001)-serie, en uiteindelijk het 6de deel in de GTA-reeks als je alle uitbreidingen meetelt. In 2001 kwam Rockstar North met Grand Theft Auto III dat zich afspeelde in het hedendaagse Liberty City. In 2002 kwam het tweede spel Grand Theft Auto Vice City uit dat zich afspeelde in Vice City, dit keer in 1986.

    En voor de fans van het super leuke spel van Grand Theft Auto, is er sinds oktober dus de nieuwe 'Grand Theft Auto: San Andreas' (2004). Hier is trouwens de officiële site. Just check it out!

    *** Grand Theft Auto: Vice City trailer ***

    ***Related Posts***
    21/12/2012: GTA V het grootste en meest ambitieuze spel van Rockstar Games
    29/03/2011: Rockstar Games L.A. Noire geselecteerd voor Tribeca Film Festival
    02/04/2007: Op stap met Niko Bellic in Grand Theft Auto IV
    24/07/2006: Grand Theft Auto: San Andreas is hot coffee