scarface

  • War Dogs (2016) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Wanneer je de poster bekijkt van War Dogs (2016) van Todd Phillips zou je denken dat het gaat om een spoof Scarface (1983), maar dat is het helemaal niet. Eén van de twee hoofdpersonages is wel een grote Tony Montana fan en de verwijzingen naar de film van Brian De Palma zijn wel degelijk aanwezig in quotes, rekwisieten en zelfs een beetje in de plot. Maar de film waar het me meer deed aan denken was Pain & Gain (2013).

    war_dogs_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: War Dogs is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en volgt twee bevriende twintigers, David Packouz (Miles Teller) en Efraim Diveroli (Jonah Hill), die in Miami wonen tijdens de oorlog in Irak. Ze proberen winst te maken met een onbekend initiatief van de Amerikaanse overheid waarbij kleine ondernemingen zich kunnen inschrijven op aanbestedingen van het Amerikaanse leger. Ze beginnen klein, maar al snel lopen de bedragen op en krijgt het duo het heet onder de voeten wanneer ze op het punt staan een deal van 300 miljoen dollar te sluiten om het Afghaanse leger te bewapenen. Een deal die ze in contact brengt met een paar zeer verdachte Albanese partijen en de wat obscure figuur Henry Girard (Bradley Cooper).

    Waarom Pain & Gain? Wel het zijn beide biopics die een poging ondernemen om met sarcasme de film grappig te maken, geregisseerd door filmmakers die een beetje uit hun comfortzone treden met een biopic met hoofdpersonages waar je niet meteen sympathie voor gaat voelen. De ene is een gefrustreerde schurk die zichzelf veel te belangrijk vindt en de andere is een volger die zijn bloedmooie vrouw, gespeeld door de Knock Knock (2015) actrice Ana de Armas. De twee films spelen zich ook af in Miami, wisselen beide geweld af met shots van strippers en humor met drama. Het enige grote verschil is dat de regisseur van War Dogs Todd Phillips, net iets meer talent heeft in het vertellen van een verhaal dan de Pain & Gain regisseur Michael Bay.

    De echt geslaagde biopics kan je op één hand tellen, en dat heeft meestal te maken met het feit dat het echte leven niet altijd even dramatisch is als de filmwereld, de nevenpersonages even interessant of het einde even pakkend. Scenaristen en regisseurs willen dan vaak de gebeurtenissen dramatiseren - soms teveel, soms te weinig of soms niet goed genoeg - en daar ligt vaak het probleem. Bij War Dogs hebben Todd Phillips en scenaristen Stephen Chin en Jason Smilovic wel een loopje genomen met de feiten. De echte Diveroli is een gymrat en trekt nog maar weinig om de gezette figuur van Jonah Hill die moet betalen als hij aan een vrouw wil geraken en een Scarface-geek is.

    war_dogs_2016_pic01.jpgwar_dogs_2016_pic02.jpgwar_dogs_2016_pic03.jpg
    war_dogs_2016_pic04.jpgwar_dogs_2016_pic05.jpgwar_dogs_2016_pic06.jpg

    Todd zet dan ook al zijn energie in het zorgen dat we als kijker alle Scarface hints begrijpen, inclusief tot tweemaal toe Diveroli laten zien met een AK-47. Misschien had Todd meer tijd kunnen investeren in wat het verhaal boeiender zou maken in plaats van cooler voor een jonge generatie. Persoonlijk heb ik het zowat gehad met die Hollywood-formule van films die uitblinken in zelfspot met karakters die grof geld verdienen op obscure manieren, gladgestreken met voice-over commentaren zoals Scorsese ons dat had aangeleerd met zijn Goodfellas (1990) en sedert dan ontelbare keren gekopieerd.

    Maar het verschil met een film als bijvoorbeeld The Wolf of Wall Street (2013) is dat in War Dogs doden vallen, ook al proberen de makers dat zoveel mogelijk te verdoezelen. En bijgevolg heeft het geheel wel wat een wrange smaak - net zoals bij Pain & Gain. Todd begint de film met de kostprijs van de 'war on terror' (generaal David Petraeus spendeerde 20 miljard dollar enkel en alleen aan airco op één jaar tijd), en lijkt op dit pad verder te willen gaan, maar gaandeweg verliest hij focus en blijft het bij "war is the economy" grapjes in een stripclub waar in de achtergrond de kijker wordt afgeleid door twee strippers. Diepgaand is de film nooit voor een volwaardig drama te zijn, en er zijn te weinig grappen om er een geslaagde zwarte komedie van te maken. Maar War Dogs heeft ook zijn goede momenten. Teller en Hill geweldige acteurs en het is een plezier om ze bezig te zien, ondanks de filterdunne personages die ze vertolken. De rest van de nevenpersonages zijn zo onderontwikkeld dat ze nauwelijks memorabel zijn. Het beste van de film zijn die kleine onthutsende feiten over de prijs van oorlog, maar misschien zou dit beter uitgewerkt kunnen worden in een documentaire in plaats van een actie-komedie-drama.

    Deze geflipte American Dream is ondertussen al bij ons uit op Blu-ray, 4K UHD, DVD en Video on Demand. Er is geen audio-commentaar van de regisseur te bespeuren, maar wel 3 making-of filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 30 december 2016

     

    *** War Dogs trailer ***

  • Isaac Oscar lijkt wel de nieuwe Al Pacino in A Most Violent Year

    Pin it!

    Hier is de eerste teaser trailer van A Most Violent Year (2014), de nieuwe film van J.C. Chandor (Margin Call, All is Lost). Na de blockbuster zomer kunnen we ons stilaan klaarmaken voor het Oscar-waardige-drama-najaar en deze prent past perfect in dat lijstje.

    a_most_violent_year_2014_poster.jpg

    In de hoofdrollen zien we in ieder geval twee gevierde acteurs; Oscar- genomineerde Jessica Chastain (pics) en Golden Globe genomineerde Oscar Isaac die indruk maakte met The Two Faces of January (2014) en uiteraard de Coen Brothers film Inside Llewyn Davis (2013).

    Korte inhoud: We bevinden ons in New York in 1981. Een jaar met een van de hoogste criminaliteitscijfers uit de geschiedenis van de stad. Gedurende de winter proberen een immigrant en zijn familie hun bedrijf uit te breiden en al het omringende gevaar, waaronder corruptie, te omzeilen met het risico alles te verliezen wat ze hebben opgebouwd.

    Misschien geen gitzwarte film, maar toch wel een gure prent die ons een beeld schept van één van de meest gewelddadige periodes uit de recente geschiedenis van New York. Het lijkt bij momenten een soort mix te zijn tussen Scarface (1983), American Gangster (2007) en vooral ook The Godfather: part II (2007). Wat tevens opvalt is hoe Oscar Isaac wel iets weg heeft van de jonge Al Pacino. De release van de film is gepland in de States voor 31 december 2014, wat net op het randje is van de Oscar-deadline.

    Eigenlijk had Javier Bardem de hoofdrol moeten krijgen, maar hij was het oneens met de richting die de film nam. Het was Jessica Chastain die op het idee kwam om Isaac te casten, een voormalig klasgenoot van haar. En ondertussen is de acteur uitgegroeid tot een nieuwe filmster, met binnenkort zelfs een rolletje in Star Wars: Episode VII. Wanneer A Most Violent Year bij ons te zien zal zijn is op dit ogenblik nog niet bekend, maar zoals bij de meeste Oscar-films zal het wel ergens in januari uitkomen.

    *** A Most Violent Year trailer ***

  • Top 10 Meest Iconische Filmlocaties

    Pin it!

    We hadden met het weergaloze succes van de Rode Duivels en het opkomende titanengevecht met Messi, gemakkelijk kunnen uitpakken met een Top 10 Beste Voetbalfilms. Was het niet dat we er nauwelijks 5 konden opsommen ... en soms nog van zeer bedenkelijke kwaliteit. Maar nu het verlof voor de deur staat en jullie misschien net als wij plannen hebben om een stapje in de wereld te zetten, waarom dan niet kiezen voor een echte filmlocatie?

    Reizen naar de zon of de sneeuw is allang niet origineel meer. Een themareis daarentegen is een perfect excuus voor een uitstapje naar het buitenland. En wat is een beter thema dan jouw favoriete film(s)? De regisseurs van grote producties weten precies waar ze de mooiste shots van landschappen, steden en gebouwen kunnen maken. Hieronder brengen we onze top 10 van enkele beroemde locaties. Waar ben je al geweest en welke staat nog op je verlanglijstje?

    Top 10 Meest Iconische Filmlocaties

     

    10. Las Vegas

    Eén van de bekendste films die zich in Las Vegas afspeelt is Ocean's Eleven (2001). Grote delen van deze kaskraker spelen zich in en rond het casino- en hotelcomplex Bellagio af. Wanneer het personage Basher Tarr met een druk op de knop het casino opblaast, lijkt het alsof hij op heuvel met uitzicht op de stad staat, maar in werkelijkheid staat hij op de parkeergarage van het casino. De beroemdste scène is misschien nog wel aan het einde van de film, wanneer het elftal bij de fontein voor het casino staat. Een andere film die Las Vegas alle eer aandoet is uiteraard The Hangover (2009), en in deze prent kwam het Caesars Palace in de picture.

    filmlocatie_las_vegas.jpg

    ©Shutterstock      

     

    9. Nieuw-Zeeland

    Een grote variëteit aan landschappen maakte Nieuw-Zeeland perfect voor de opnames van The Lord of the Rings films. Afgezien van de studio-animaties is de hele trilogie in Nieuw-Zeeland opgenomen, waar de toeristenindustrie gretig van profiteert. Zo creëerde Peter Jackson de Shire-regio van Middle-Earth bij het plaatsje Matamata op North Island. Voor The Hobbit -trilogie werd deze hergebruikt. De bossen bij Mount Victoria, net buiten Wellington, werden tot Hobbiton Woods omgedoopt, waar de Hobbits zich voor de zwarte ridders verstopten. En Mount Doom, vraag je je af? Die werd gebaseerd op de vulkaan Mount Ruapehu. Het is lastig om alle locaties van Lord of the Rings hier op te sommen, want er werd op maar liefst 150 plekken in Nieuw-Zeeland gefilmd!

    filmlocatie_nieuw_zeeland.jpg

    ©Shutterstock      

     

    8. Miami

    Scarface (1983) speelt zich grotendeels in Miami af. In remake die Brian de Palma in 1983 maakte, komen de art deco-gebouwen van de officieuze ‘hoofdstad van Latijns-Amerika’ uitgebreid in beeld. Hiervoor bezoek je Ocean Drive ter hoogte van 13th Street. In het gebouw van de Sun Ray Appartementen op 728 Ocean Drive, waar Tony’s broer met een kettingzaag werd bewerkt, zit nu een vestiging van hamburgerketen Johnny Rocket’s. De prachtige wijk Little Havana komt ook in Scarface voorbij, maar werd in het centrum van Los Angeles opgenomen.

    Maar nergens werd er meer van Miami getoond in de serie Miami Vice serie (1984-1990) die alle hoeken en kanten van de stad in beeld heeft gezet. Daarentegen was er in de filmversie Miami Vice (2006) bitter weinig te zien van Miami. En andere serie die werd opgenomen in het Zuidoosten van Florida is uiteraard Dexter (2006-2013) met schitterde shots van de Everglades.

    filmlocatie_miami.jpg

    ©Shutterstock      

     

    7. Groot-Brittannië

    Er zijn talloze films in Groot-Brittannië opgenomen, maar de Harry Potter-serie weet het landschap en de sfeer van dit koninkrijk wellicht het beste vast te leggen. De Hogwarts School of Witchcraft and Wizardry is een samenraapsel van gebouwen en locaties, maar één van de spectaculairste daarvan is Durham Cathedral. Voor de bibliotheek van Hogwarts stond de Bodleian Library van Oxford University model. Een opticienzaak in de Londense Leadenhall Market werd omgetoverd tot de pub Leaky Cauldron. De markt is een prachtig voorbeeld van een overdekte Victoriaanse markt met een uitbundig beschilderd plafond. In Schotland vind je Glenfinnan Viaduct, waarop de vliegende auto in Harry Potter and the Chamber of Secrets landt. Rond de grote vulkaan vallei Glen Coe zijn tevens veel van de spectaculaire landschappen van Hogwarts gefilmd. Ook voor andere films -bijvoorbeeld Highlander (1986) en Braveheart (1995) - vormde dit landschap de achtergrond.

    filmlocatie_groot-brittannie.jpg

    ©Shutterstock      

     

    6. Frankrijk

    Een recente film die Parijs bezoekt is de thriller Inception (2010), met Leonardi DiCaprio in de rol van Cobb. Café Debussy, waar Cobb aan Ariadne uitlegt dat we in een droom leven, is in feite Da Stuzzi Patisserie op de hoek van Rue Cesar Franck en Rue Bouchut in het zevende arrondissement. Wanneer Ariadne haar nieuwe kijk op de wereld test, rolt ze de Rue Cesar Frank op en ‘bedenkt’ ze een voetbrug over Avenue du President Kennedy bij het metrostation Passy. Bij de Pont Bir Hakeim ondervindt Ariadne aan den lijve waarom het zo gevaarlijk is om plekken uit herinneringen in plaats van fantasie te vormen.

    De wijk Montmartre kwam in vele films voorbij: Rue Saint Vincent in Amélie en Rue du Chevalier de la Barre in Midnight in Paris (2011). Het appartement van Amélie heet in werkelijkheid Au Marche de la Butte en bevindt zich op de kruising van rue des Trois Freres en rue Androuet, terwijl de ingang naar haar appartement om de hoek op nummer 56 is. De bar waarin Gil (Owen Wilson) in Midnight in Paris de legende Ernest Hemingway ontmoet ziet er net zo uit in het dagelijks leven. Je vindt Le Polidor op nummer 41 in rue Monsieur le Prince.

    filmlocatie_parijs.jpg

    ©Shutterstock      

     

    5. Japan

    Lost in Translation (2004) laat prachtige beelden van Tokyo zien, maar een groot deel van de film vindt plaats binnenin het Park Hyatt Hotel. Op de 52e verdieping vind je New York Bar waar Bob (Bill Murray) en Charlotte (Scarlett Johanson) elkaar ontmoeten. Verder zie je Charlotte de tempel Jougan-ji bezoeken en komt de wereldberoemde kruising van Shibuya voorbij.

    Een heel ander genre film die ginder opgenomen was, is de Tom Cruise prent The Last Samurai (2003) van Edward Zwick. De Engyō-ji-tempel op de berg Shosa in Himeji kwam hierin uitgebreid in beeld. Het paleis van keizer Meji, dat in de film in Tokyo staat, is in werkelijkheid de 400 jaar oude boeddhistische tempel Chion-in, die in Kyōto staat. De trap die naar de tempel leidt is indrukwekkend.

    filmlocatie_japan.jpg

    ©Shutterstock      

     

    4. Australië

    Australische producties of Hollywood-sterren die Down Under hebben gefilmd zijn er genoeg. Eén van de meest iconische films die zich in de Australische woestijn afspeelt is misschien wel The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert (1994). Tijdens de roadtrip naar Alice Springs doen de dragsters het mijnstadje Broken Hill aan. Het uitkijkpunt van de Mundi Mundi-vlakte is waar de bus van de hoofdpersonen het begaf. Voor Mad Max 2: The Road Warrior (1981) werd in de directe omgeving gefilmd, in het spookstadje Silverton. Een andere plek die in beide films voorkomt is het maanlandschap bij Coober Pedy, waar het zo warm en stoffig is dat de woningen ondergronds zijn gebouwd.

    En Sydney mag in dit rijtje natuurlijk niet ontbreken. De grootste stad van Australië vormde bijvoorbeeld het decor voor The Matrix-trilogie. Ook Mission: Impossible 2 (2000) en Superman Returns (2006) werden hier gedeeltelijk gefilmd. Er zijn zelfs georganiseerde ‘movie location tours’ waarbij je van de ene naar de andere filmlocatie in Sydney toert.

    filmlocatie_australie.jpg

    ©Shutterstock      

     

    3. Tunesië

    Voor vier van de zes Star Wars-films werd er in Tunesië gefilmd. In het zuidwesten van het land zijn veel locaties te vinden. Bij Chott El Jerid staat bijvoorbeeld een kleine iglo 'in the middle of nowhere'. Dit was het huis van Luke Skywalker, dat in 2012 door fans van de film werd gerestaureerd. De filmset bij Mos Espa is door de locals intact gelaten, waardoor je de toegangspoort, de galerij, de markt en het café kunt zien. Wees er wel snel bij, want de woestijn rukt op. Op 23 kilometer van Tozeur vind je Sidi Bouhel, de kloof die George Lucas voor negen scènes gebruikte. Ook voor Raiders of the Lost Ark (1981) en The English Patient (1996) werd bij deze kloof gefilmd. Op het vakantie-eiland Djerba tref je het huis van Obi-one Kenobi en Toshi Station.

    filmlocatie_tunesie.jpg

    ©Shutterstock      

     

    2. Fiji

    Deze archipel van ruim 300 eilanden ligt in het midden van de Stille Oceaan, wat voor filmploegen altijd een hele logistieke klus betekent. Toch komen ze er graag om het ongerepte natuurschoon vast te leggen. De film The Blue Lagoon (1980) werd op drie eilanden gefilmd: Nanuya Lailai, Nanuya Levu en Yasawa. Ook de film Cast Away (2000), die Tom Hanks een Oscar-nominatie opleverde, werd voor een groot deel in Fiji opgenomen. Hanks speelde op het eilandje Monuriki de aangespoelde Chuck Noland, die vier jaar op het onbewoonde eiland weet te overleven.

    filmlocatie_fiji.jpg

    ©Shutterstock      

     

    1. Thailand

    Maar de mooiste locaties zijn toch wel te vinden in Thailand. Voor de opnames van The Beach (2000) werden honderden kokospalmen naar een onbewoond Thais eiland versleept om een 'tropischer aanblik' te bieden, tot grote ergernis van natuurbeschermers. Het eiland, dat in een nationaal park ligt, is met een korte bootrit vanaf backpackereiland Koh Phi Phi bereikbaar. Voor de waterval stonden de Haeo Suwat Falls in Khao Yai National Park model, ver van het eiland waar de film zich afspeelt. De chaotische buurt in Bangkok waar de door Leonardo DiCaprio gespeelde Richard verblijft, ligt rond de altijd levendige Khao San Road.

    De meer alternatieve filmliefhebber kan dan weer de locaties opzoeken van Only God Forgives (2013) van Nicolas Winding Refn. Naast opnames in Bangkok, waren ook heel wat buitenwijken in de kijker gezet naast heel wat straten in het Watthana District. Voor de James Bond fanaten is er de eilandengroep in de Phang Nga Bay, waar ze oa.The Man with the Golden Gun (1974) hebben opgenomen.

    filmlocatie_thailand.jpg

    ©Thinkstock      

    All pictures licensed by tix.nl      

  • Luc Besson strikt Kevin Costner voor 3 Days to Kill

    Pin it!

    De Franse super-producer Luc Besson heeft nu ook Kevin Costner kunnen strikken voor één van zijn actie-vehikels. Eerder kwamen Jason Statham en Liam Neeson al in actie. Besson lijkt deze actiethrillers te schrijven in speltempo, en ook al is het verhaal vaak filterdun, brengen ze veel geld in het laatje en dit met een bescheiden productiebudget. De nieuwe film heet 3 Days to Kill (2014) en wordt geregisseerd door McG, een cineast die goed past in het kraam van Besson, vooral omwille van zijn videoclip regie.

    3 days to kill,luc besson,Kevin Costner,mcg,Hailee Steinfeld,Connie Nielsen,Amber Heard,Relativity Media,scarface,Liam Neeson,taken

    Korte inhoud: Ethan Runner (Kevin Costner) is een huurmoordenaar voor de overheid. Wanneer hij te horen krijgt dat hij terminaal ziek is besluit hij zijn gevaarlijke leventje op te geven om uiteindelijk een relatie op te bouwen met zijn vervreemde vrouw (Connie Nielsen) en dochter Zoey (Hailee Steinfeld), die hij altijd voor de veiligheid op afstand hield. Maar wanneer agente Vivi (Amber Heard) hem een experimenteel, maar potentieel levensreddend medicijn aanbiedt in ruil voor een laatste missie kan hij niet weigeren. Zelfs als dat betekent dat hij een balans moet zien te vinden tussen zijn twee zwaarste opdrachten: 's werelds meest meedogenloze terrorist zien te vinden en voor het eerst in tien jaar voor zijn dochter zorgen terwijl zijn vrouw de stad uit is.

    Ik ben zelf geen al te grote fan van Luc Besson, maar je moet het hem toegeven dat hij in zijn eentje in staat is om de Europese commerciële cinema op de kaart te zetten in Hollywood en hij binnenkort de Amerikaanse actiefilm zal kunnen beconcurreren. Deze film omzeilt ook de grote Amerikaanse filmstudio's, maar is nog steeds een co-productie tussen EuropaCorp van Luc Besson en het Amerikaanse Relativity Media van de independent producer Ryan Kavanaugh. 3 Days to Kill werd opgenomen in Servië en Frankrijk, waaronder de gloednieuwe filmstudio van Besson, Cité du Cinéma (ook wel smalend Hollywood-sur-Seine genoemd). Een studio die nu ook kan staan naast die andere Europese filmstudio's; Pinewood (Londen, Groot-Brittannië), Cinecittà (Rome, Italië) en Babelsberg (Berlijn, Duitsland).

    Voor de acteurs zelfs zijn het lucratieve filmpjes die waarschijnlijk een plezier zijn om te maken, zeker wanneer ze al een zekere leeftijd hebben en dreigen in de marge te vallen van Hollywood. Toen Liam Neeson het ene na het andere Besson-script aangeboden kreeg na zijn succes met Taken (2008), bestaat er een gerucht dat ook Bruce Willis en Arnold Schwarzenegger een graantje wilden meepikken van het succes. Voor Kevin Costner is het in ieder geval een terugkeer als actie-acteur in een hoofdrol.

    3 days to kill,luc besson,kevin costner,mcg,hailee steinfeld,connie nielsen,amber heard,relativity media,scarface,liam neeson,taken3 days to kill,luc besson,kevin costner,mcg,hailee steinfeld,connie nielsen,amber heard,relativity media,scarface,liam neeson,taken3 days to kill,luc besson,kevin costner,mcg,hailee steinfeld,connie nielsen,amber heard,relativity media,scarface,liam neeson,taken

    De trailer lijkt wederom alle ingrediënten te bevatten van een doorsnee Besson-film, incluis de car-chases, explosieve vuurgevechten en voldoende vrouwelijk schoon op hoge hakken. De poster heeft dan weer iets weg van de Scarface poster. 3 Days to Kill komt bij ons in de bioscoop vanaf 19 februari 2014.

    *** 3 Days to Kill trailer ***

  • David Yates klaar voor Scarface remake

    Pin it!

    Een remake van Scarface (1983) is al langer dan vandaag een natte droom van Universal, en hier concretiseren ze hun plannen. Het releasejaar van de film zou al een feit moeten zijn, Scarface (2014). Zelfs de regisseur die de remake in goede banen moet leiden lijkt al een uitgemaakte zaak. De Brit David Yates, bekend van de laatste 4 Harry Potter films, zou bovenaan de shortlist staan.

    scarface,david yates,al pacino,brian de palma,universal,Steven Bauer,michelle pfeiffer,Robert Loggia,tarzan

    En eenmaal deze filmklassieker gevallen is voor de remake-rage, zal het niet lang meer duren alvorens The Godfather op de slachtbank zal komen te liggen. Ik hoef jullie niet te vertellen dan er ondertussen heel wat verhitte on-line discussies zijn ontstaan over dit nieuws. Voor de fans is de versie uit 1932 en de 80’ties remake van Brian De Palma gewoon verboden terrein. Maar ja, de Hollywood-machine moet op volle toeren blijven draaien.

    Korte inhoud: In 1980 stond de Cubaanse regering aan zijn burgers toe het land te verlaten. Castro vond het een goed idee om alle grootste schurken uit alle gevangenissen mee aan boord te brengen. Op één van deze 3000 boten die binnen 72 uur werden verscheept, zat Tony Montana (Al Pacino) is een Cubaanse vluchteling die zich langzaam op weet te werken in het cocaïne-circuit van Florida. Na een tijdje het vuile werk van anderen hebben opgelost met zijn maatje Manny Ribera (Steven Bauer), begint hij z'n eigen imperium op te bouwen. Als het grote geld binnenstroomt wordt de inmiddels verslaafd geraakte Montana overvallen door paranoia, papt hij aan met Elvira Hancock (Michelle Pfeiffer) de minnares van zijn rivaal Frank Lopez (Robert Loggia) en hebben grote drugdealers het op hem gemunt.

    De opzet van de remake is om het verhaal relevant te maken voor een hedendaags publiek, dus is het nog niet zeker of de film zal teruggaan in de tijd, dan wel een ander soort misdadiger uit te werken. Yates is tevens ook bezig met een remake van Tarzan, dus zou het concept van het remaken van klassiekers geen probleem mogen zijn. Persoonlijk vind ik dat Scarface meer voor de hand ligt voor een remake dan The Godfather, al was het maar om dat foute ’80 ties - Push It To The Limit - nummer eruit te zwieren.

    Maar de vraag aan ieders lippen is natuurlijk wie de schoenen van Al Pacino zal vullen. Afhangend of het daadwerkelijk een Cubaans verhaal zal worden – wat ik toch zou vermoeden, zou Gael García Bernal geen verkeerde keuze zijn, met Carey Mulligan van Elvira Hancock als zijn minnares en Chris Messina als Manny. Frank Langella zie ik dan weer als een charismatische drug lord, om eens af te stappen van de Javier Bardem typecast…

    *** Scarface (1983) - dishwasher scene ***

    ***Related Posts***
    08/01/2008: Welke filmposter hangt in jouw kamer?
    12/07/2007: Scarface-mansion omgebouwd tot kliniek
    28/02/2006: Top 10 favoriete 80’ties films
    05/08/2005: Scarface: the Game

  • The Devil's Double (2011) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Kan je een film beoordelen aan de hand van een trailer en wat namen van filmmakers? Ik heb hierover al ad nauseam zitten palaveren op deze filmblog, en mijn conclusie blijft: 'als je opstaat en gaat slapen met films én weet waarover je praat; dan zal je wel op basis van een trailer, een fatsoenlijk oordeel kunnen vormen die voor meer dan 80% zal overeenstemmen met de realiteit'. De FilmBlog is nog steeds (en dat ondertussen al bijna 7 jaar lang) een opinieblog, geen doorsnee filmnieuws blog. Hier kan je dus bevindingen lezen op filmnieuws, posters, trailers,… en dit door recensenten die dagelijks heel wat films verslinden. Dit belet niet dat je jouw eigen mening kan hebben over de films, maar de verschillende visies zorgen vaak voor boeiende filmgesprekken en kunnen de waardering van de films enkel maar ten goede komen (poster).

    the_devils_double_2011_blu-ray.jpg

    En ja, ik heb al eens mijn mening moeten herzien. Onlangs dacht ik aan de hand van de trailer van The Tree of Life (2011) dat we een bijzonder knappe metafysische trip zouden meemaken, maar het was voornamelijk verveling troef. Maar daarentegen had ik het bij het rechte eind voor The Devil's Double (2011), het was geen slechte film … maar verre van een film die ik zou willen aanraden.

    Korte inhoud: Latif Yahia (Dominic Cooper), een luitenant in het Irakese leger gestationeerd aan de Iraanse grens, heeft een buitengewone gelijkenis met de belichaming van het kwaad, Uday Hussein (Dominic Cooper), de gevreesde zoon van Saddam Hussein. Latif wordt naar Saddam Husseins inner sanctum ontboden, waar hij voor een keuze wordt gezet; de dubbelganger van Saddams zoon worden... of sterven.

    Laat ik beginnen met producent Paul Breuls te feliciteren voor zijn eerste "bekijkbare" prent. Laten we hopen dat hij op dit elan verder gaat, en berekende risico’s blijft nemen, en wie weet produceert hij weldra iets wat de moeite is om te zien. Zijn grootste blunder bij deze productie was echter de keuze van regisseur Lee Tamahori om het verhaal van Latif Yahia - de dubbelganger van Uday Hussein – te verfilmen. Tamahori heeft in het verleden bewezen (Die Another Day, Next) dat hij gewoon geen flauw besef heeft van hoe hij een verhaal moet brengen met nuance en diepgang. Twee dingen die voor deze biopic eigenlijk wel van toepassing waren. Tamahori heeft tevens geen smaak, iets waar Paul Breuls ook aan lijdt (cf. Shades, The Hessen Affair). En als ze de 'gore' toer even willen opgaan met een man wiens buik wordt opengereten (naar analogie met de kettingzaag scène uit Scarface), ziet het eruit alsof het gaat om een outtake van Night of the Creeps (1986).

    Diegene die dachten een feilloos portret te zien van Saddam Houssein, diens zoon en zijn dubbelganger, komt van een kale reis terug. Het is de makers er niet om te doen om een historisch accurate film te brengen, maar om zich badend in de clichés een ontspannende en glimmende actiefilm af te leveren. Maar 109 minuten van clichés is zelfs voor een doorsnee publiek iets teveel van het goede. Zonder personages die het karikatuur konden overstijgen, intelligente dialogen of een plot met een minimum aan intrige, werd alles een behoorlijk saaie bedoening. Het was duidelijk dat Scarface van Brain De Palma als referentie was genomen, maar de makers zijn in hun opzet toch wel tekort geschoten. Toch zijn er nu en dan wel flitsen van creativiteit, maar deze blijven toch zo zeldzaam.

    Met een beter scenario en een meer gestroomlijnde regie had dit een belangrijke kandidaat kunnen zijn voor de Oscar van Beste Buitenlandse film. Nu is deze prent zelfs niet geselecteerd, ook al scheelde alles niet veel. Maar nog erger, deze 19-miljoen-dollar-film werd een gigantische box-office flop in de States (met een recette die blijft hangen op 1,3 miljoen dollar) en het ziet er niet naar uit dat hij elders veel potten zal breken. Zelfs een film als Hasta La Vista, die het vreselijk slecht deed in de Vlaamse zalen (na 4 weken zal de film uiteindelijk stranden op 100’000 bezoekers, en dat na een mega-promotiecampagne en een wisselvallige-zomer) doet het nog beter dan The Devil's Double.

    the devils double,lee tamahori,dominic cooper,die another day,paul breuls,shades,scarface,suite 16,next,philip k dick,ignition printthe devils double,lee tamahori,dominic cooper,die another day,paul breuls,shades,scarface,suite 16,next,philip k dick,ignition printthe devils double,lee tamahori,dominic cooper,die another day,paul breuls,shades,scarface,suite 16,next,philip k dick,ignition print
    the devils double,lee tamahori,dominic cooper,die another day,paul breuls,shades,scarface,suite 16,next,philip k dick,ignition printthe devils double,lee tamahori,dominic cooper,die another day,paul breuls,shades,scarface,suite 16,next,philip k dick,ignition printthe devils double,lee tamahori,dominic cooper,die another day,paul breuls,shades,scarface,suite 16,next,philip k dick,ignition print

    De twee sterren die ik de film nog wil toekennen gaan voor een groot stuk naar Dominic Cooper. Cooper zet hier toch een behoorlijke acteer-prestatie neer met de vertolking van twee totaal verschillende individuen, en dit in hetzelfde frame. Ja, de vertolking van Uday was er vaak over (maar naar verluidt was dat de bedoeling van Lee, go figure), maar deze van Latif was dan weer met voldoende dosering en psychologie. Het laat je denken hoeveel beter deze prent had kunnen zijn, mochten alle vertolken van diezelfde aard zijn. Het is echter Cooper die ons, desondanks het frivole scenario, in beroering kan brengen. Cooper, een acteur die ik zelf niet al te hoog had ingeschat, laat hier zonder twijfel zijn beste kant zien. Uiteraard was het mooi meegenomen dat de rest van de cast nauwelijks het vernoemen waard is. Vraag Aston Kutcher om in een aflevering van de tv-soap ‘Thuis’ te spelen, en je denkt meteen dat hij goed kan acteren.

    Lee zag dat Pacino in Scarface ook een intense relatie had met Michelle Pfeiffer en besloot om er ook nog een liefdesverhaal bij te sleuren, die spijtig genoeg nergens op sloeg. De Franse actrice Ludivine Sagnier (Swimming Pool) liep er bij - met bengelende heupen - voor spek en bonen. De verboden relatie was al iets te voorspelbaar na de eerste introductie, en haar bizarre gedrag op het einde komt ook compleet ongeloofwaardig over. Maar zoiets komt wel meer voor bij films die hun prioriteiten niet op een rij hebben. De rest van de cast is ook niemand echt opgevallen, en valt zelfs wat tegen in vergelijking met de casting van de mini-serie House of Saddam (2008).

    Kortom, The Devil’s Double is een ware puinhoop met een script die kant noch wal raken en bevolkt met houterige amateur-acteurs onder begeleiding van een mooie beeldjesmaker. Dat de film allesbehave waarheidsgetrouw is, zal je wel snel door hebben. De Irak-oorlog wordt hier gebruikt als arena om platvloerse actie te brengen, en dit met personages en gebeurtenissen die uit de werkelijkheid zijn gegrepen. Op het einde van de film is er een aanslag tegen Uday, die er ook is geweest. Maar in realiteit was het een aanslag van iemand die zijn vrouw wou wreken, en dus niet een wraak-actie van zijn dubbelganger. Maar wat kan het de makers schelen. En als kijker zou ik er nog mee kunnen leven als het verhaal enigszins steek hield, maar dat is hier nauwelijks het geval. Zelfs met popcorn tussen de tanden is het een fletse bedoening.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 11 oktober 2011

    ***Related Posts***
    19/09/2011: De FilmBlog stuurt 5 duo’s naar The Devil’s Double
    22/07/2011: The Devil’s Double wint verrassend een prijs in Rusland

     

    *** The Devil's Double trailer ***