De FilmBlog

Als jullie genoten hebben van Buried (2010), dan gaan jullie misschien wel interesse hebben in Brake (2012) van Gabe Torres. We hebben hier quasi hetzelfde concept, met dat verschil dat het geen kist is waar een man opgesloten zit, maar wel een autokoffer.

Korte inhoud: Jeremy Reins (Stephen Dorff) is een agent van de geheime dienst die gevangen wordt gehouden in de kofferbak van een auto door een terroristische organisatie. Hij ondergaat zowel mentaal als fysiek immense martelingen wanneer de terroristen de locatie proberen te achterhalen van de ‘Roulette’, de bunker waar de president naar toe wordt gebracht in het geval van een terroristische aanslag.

Buried was een geniaal film-experiment; vraag is nu wel of wij hetzelfde willen herbeleven. Maar misschien moeten we deze prent niet teveel gaan vergelijken met de Ryan Reynolds film, en deze beoordelen op zijn eigen verdiensten. Maar dat is geen evidentie, gezien deze prent toch wel veel steunt op films als 24, Buried en Saw, enkel ben ik niet geheel overtuigd van de trailer. Het begint al met die B-film voice-over stem en daarna laat de trailer net iets teveel zien, zonder echt indruk te maken. Buried was knap omdat hij de regels niet brak, maar hier heb je de indruk dat ze een lichtplafond hebben geïnstalleerd in die koffer…why?? Ook het einde van de trailer 'sucks'. We zien hem uit de koffer stappen!! WTF?! Welke idioot vond het een goed idee om het einde van de film te spoilen in de trailer?

Op de castinglijst zien we echter nog een pak andere acteurs, dus denk ik toch niet dat we 90 minuten lang in een koffer van een wagen zullen vertoeven. Zo zijn er ondermeer vertolkingen van Chyler Leigh, JR Bourne, Tom Berenger en Kali Rocha. Hopelijk zal deze prent dan ook iets beter eindigen dan Buried, in tegenstelling tot wat de trailer laat uitschijnen. Stephen Dorff moet echter dringend opzoek naar een beter agent, want het aantal B-films waarin deze acteur de laatste jaren is in terecht gekomen, is niet meer bij te houden.

11-11-11 (2011) is geen film over de niet-gouvernementele organisatie voor ontwikkelingssamenwerking, maar wel een bovennatuurlijke thriller van Darren Lynn Bousman, de man die een 3tal Saw films op zijn naam heeft staan, alsook Repo! The Genetic Opera (2008) die helemaal overschaduwd werd door Repo Men (2010).

Korte inhoud: Na de tragische dood van zijn vrouw en kind reist de beroemde Amerikaanse auteur Joseph Crone (Timothy Gibbs) van de Verenigde Staten naar Barcelona om zich te herenigen met zijn vervreemde broer Samuel (Michael Landes) en zijn stervende vader Richard (Denis Rafter). Echter, het lot heeft een ander plan voor Joseph wanneer zijn leven wordt geplaagd door vreemde gebeurtenissen en de constante waarnemingen van het getal 11. De nieuwsgierigheid slaat al snel om in een obsessie en Joseph begint zich te realiseren dat het getal een angstaanjagende betekenis heeft, niet alleen voor zichzelf maar mogelijk voor elke religie. Hij zit geïsoleerd in een vreemd land met alleen de steun van zijn metgezel Sadie (Wendy Glenn) en hij beseft al snel dat 11-11-11 meer is dan alleen een datum, het is een waarschuwing!

Ik ben nooit echt gewonnen geweest voor die numerologische horrorfilms. Ik begrijp zelfs nooit waarom er zoveel fuzz wordt gemaakt rond een arbitraire datum met gelijke nummertjes. En zeggen dat er duizenden mensen zijn die op dergelijke "speciale datums" absoluut willen trouwen. Als jullie tevens ook gewonnen zijn voor dit bijgeloof, en jullie willen dat jullie baby geboren wordt op 11-11-11, dan zijn jullie spijtig genoeg een maand of 5 te laat, maar jullie kunnen nog altijd een trouwdatum vastleggen.

Voor de niet-bijgelovigen onder ons, 11-11-11 is geen typische doomsday datum, maar wel een spirituele datum die verwijst naar het contact die engelen op deze datum met ons zullen maken. En je neemt het niet voor mogelijk, maar er was tevens een actiegroep in beweging gekomen om de productie van deze film stil te leggen. Ze wilden volgens Dead Central immers niet dat hun mystieke datum door de entertainment machine werd gehaald. Een betere publiciteit voor je film kan je immers niet krijgen.

Gezien de reputatie van de regisseur denk ik dat we naar een zwakke B-film gaan. Wanneer je de plot leest weet je meteen dat je hiervan geen ernstige horrorfilm van kan maken. Het lijkt bij momenten wel een sequel op het slechte 2012 (2009) of The Number 23 (2007). Op de casting-lijst prijkt tevens ook de naam van Todd Bridges, een B-acteur die het broertje speelde van Arnold in "Diff'rent Strokes". Ze hebben ze dus ver moeten zoeken de acteurs die bereid waren om mee te spelen. Maar laten we de film het voordeel van de twijfel geven, hieronder de trailer.

Het Brussels Internationaal Filmfestival van de Fantastische Film staat voor de deur, en wat beter om ons op te warmen met een bovennatuurlijke low-budget horrorprent van de maker van de eerste Saw (2004) film, de Maleisisch cineast James Wan.

Ik was zelfs toen niet echt onder de indruk van deze prent, en nog minder van zijn ontelbare vervolgfilms, maar het blijven wel guilty pleasure films. En dat kan waarschijnlijk ook gezegd worden van Insidious (2004).

Korte inhoud: Josh (Patrick Wilson) en Renai (Rose Byrne) zijn een gelukkig koppel met kinderen dat verhuist naar een nieuwe woning. Maar het blijkt dat het huis problemen heeft met de nieuwe familie: vreemde en angstaanjagende dingen gebeuren en schijnen voornamelijk betrekking te hebben op hun jonge zoon Dalton (Ty Simpkins).

Het verhaal begint zich te ontrollen wanneer op een goede morgen het zoontje van het jonge koppel niet meer uit zijn coma geraakt. De dokters hebben geen flauw idee hoe deze jongen in een coma is geraakt. Maar de moeder vermoed dat het iets te maken heeft met de bizarre zaken die er gebeuren in het huis. En wat volgt is een angstaanjagend poltergeist-verhaaltje waarin het koppel wordt opgejaagd door demonische geesten, geheel in de sfeer van The Exorcist en The Evil Dead. Spijtig genoeg krijgen we niets nieuws te zien, maar wel een montage van zaken die wel al 100 keer hebben gezien in verschillende Japanse en Zuid-Koreaanse horrorfilms.

Maar daar waar een regisseur als William Friedkin ons de stuipen op het lijf kan jagen, of een Sam Raimi het genre nog kan heruitvinden, weet James Wan niet veel met zijn film aan te vangen. Het blijft allemaal wel wat tam en oppervlakkig. Wan probeert net zoals een Raimi de humor te mixen met de horror, maar is hierin een stuk minder succesvol. Je weet bij momenten niet of je nu moet gruwelen of lachen, en dat is meestal een slecht teken bij een dergelijke film.

Maar het is niet allemaal kommer en kwel. Insidious heeft zijn momenten. Er zitten voldoende schrikmomenten in om hier toch wel plezier aan te beleven, en dit zelfs voor een PG-13 prent. De film komt bij ons uit op 4 mei 2011, hoewel je deze eigenlijk evengoed kan zien op dvd.

Je kan haast niet naast deze affiche kijken van de nieuwe thriller genaamd, Nurse 3D (2012) van Douglas Aarniokoski, die eerder al de miskleun Highlander: Endgame (2000) op zijn naam schreef. Ik verwacht dus niet enorm veel van die film, maar het is wel een gewaagde promotiecampagne, en zo is deze productie er dan toch in geslaagd op deze filmblog te komen. De poster is tevens van dezelfde maker designer die ook de posters van Saw heeft verzorgd.

Korte inhoud: Abby Russell (Paz de la Huerta) is een bloedmooie en toegewijde verpleegster met een wel heel onheilspellend kantje. De dame is namelijk niet zo lief voor mannen die vreemd gaan en is klaarblijkelijk niet bang van een beetje bloedvergieten.

Het uitgangsbord van deze film is de punk rock chick Paz de la Huerta, een Amerikaans model en actrice. Ze is beter bekend voor haar rol als Lucy Danziger in de HBO reeks "Boardwalk Empire" en de laatste Gaspar Noé film Enter the Void (2009). Ook Dita Von Teese is van de partij als een nightclub eigenares. Ook blondine Katrina Bowden is van de partij, in de rol van een andere verpleegster. De actrice is binnenkort ook al te zien is in de sequel Piranha 3DD (2011).

Een geslaagde filmproductie kan het niet stellen zonder een geslaagde marketing-campagne. Ik verwacht niet dat deze film ook nog maar het bekijken waard is, maar met zo’n uitdagende campagne (cliché, maar heel efficiënt) zal hij er toch wel in slagen om bezoekers te lokken. De Saw films zijn een ander voorbeeld van hoe marketing een ware hype kan maken. Amerikanen zijn hier meesters is en in vergelijking zijn wij Belgen prutsers die nauwelijks weten hoe we een film uit eigen bodem aan het publiek moeten verkopen (en ik heb het niet over commerciële tv-films à la Code 37). Misschien kunnen we hier toch nog iets van leren…en dat wil niet zeggen dat we meer naakte vrouwen op onze filmposters moeten zetten, maar misschien wel voldoende lef hebben en marketing iets meer 'au serieux' nemen.

*** Paz de la Huerta high quality picture gallery ***

Eigenlijk zitten we ondertussen al aan de zevende Saw film, maar gezien ik mij niemand voor de geest kan halen die alle films heeft bekeken, denk ik dat niemand zich zal storen aan de titel Saw 3D (2010) - naar analogie van films als Piranha 3D (2009). Het verwoord trouwens perfect wat je kan verwachten van dergelijke rommel. Het is opnieuw een voorgekauwde horror sequel met als enige nieuwigheid dat het in 3D is. Een film in 3D is zelfs geen verdienste meer. Avatar (2009) was innoverend in 3 dimensies, maar de techniek lijkt steeds meer het verhaal in de weg te staan. Maar gezien Saw uiteindelijk geen verhaal heeft, net zoals Piranha, zijn dit de enige films die in 3D nog best leuk kunnen zijn.

Korte inhoud: Terwijl er weer een dodelijk gevecht woedt over Jigsaw's (Tobin Bell) wrede erfenis, verzamelt een groep van Jigsaw's overlevenden zich om de steun van de zelf-hulp goeroe Bobby Dagen (Sean Patrick Flanery) te zoeken. Een man wiens duistere geheimen een nieuwe golf van terreur ontketenen.

De film wordt geregisseerd door Kevin Greutert die eveneens Saw VI (2009) in kannen en kruiken heeft gegoten. Niet bepaald een regisseur die de franchise naar een hoger niveau kan tillen, maar iemand die voor een prikje kan leveren wat de studio vraagt: "jonge mensen die gefolterd worden op de meest uitzinnige manieren, en dit allemaal met een budget van rond de 10 miljoen dollar."

Wat deze film zo speciaal maakt is dat het dé laatste Saw film zal worden, als we de makers althans mogen geloven, en de Saw 8 film waarvan eerder sprake nooit het daglicht zal zien. En ik denk dat we hen op hun woord kunnen nemen, want als we de box-office cijfers bekijken zien we dat de recettes in vrije val zijn en dat de kip met de gouden eieren nog enkel maar eieren met goudverf legt. De laatste Saw VI film bracht nog maar de helft op van de recette van Saw V die al op zijn beurt een kwart moest inleveren op de recette van Saw IV. Eigenlijk hadden ze al veel vroeger moeten stoppen, want de films zijn ondertussen een parodie van zichzelf geworden en hebben de magie van de eerste film compleet om zeep geholpen. Acteur Cary Elwes, die in de eerste film te zien was, keert terug in deze film, waarschijnlijk in zo’n knipoog scene maar zeker niet als hoofdacteur. Maar het is misschien geen slechte zet om deze finale film ook af te ronden met iets uit de eerste film, kwestie van deze franchise full circle te laten lopen.

Eigenlijk had David Hackl (Saw V) de film moeten regisseren, maar vreemd genoeg werd de regisseur ontslagen twee weken voor de tournage. Kevin Greutert was zich ondertussen aan het klaar maken voor de regie van Paranormal Activity 2 (2010), maar gezien hij een bindend contract had bij Lionsgate voor twee films, was hij verplicht om de regie van de zevende Saw film over te nemen. Paranormal Activity 2 is ondertussen op zijn beurt overgenomen door Tod Williams. Maar gezien de korte deadline en het beperkt budget heeft Kevin Greutert deze Saw 3D niet echt naar zijn hand kunnen zetten. De sets waren ondertussen al gebouwd, de acteurs gecast en de kostuums gemaakt.

Maar nog eens, het maakt allemaal niet veel uit. Dit is een formulefilm met vaste ingrediënten waar niet van afgeweken wordt. Of de film bij ons in de zalen komt is op dit ogenblik nog niet bekend. Ondertussen kunnen we al genieten van hun 3D-poster. De posters duren iets langer om te laden maar het effect is vaak verrassend.

***Related Posts***
23/09/2008: Saw V voor de liefhebbers
17/07/2008: Saw IV filmbespreking
06/07/2008: Tobin Bell blijft het gezicht van de Saw-franchise
02/02/2008: Saw V in de startblokken
28/07/2007: Saw IV posters + korte inhoud
18/03/2007: JigSaw terug in Saw 4 en Saw 5
30/10/2006: Saw III scoort aan box-office
18/08/2006: Saw III trailer en nieuwe posters
02/07/2006: Saw III, welk lichaamsdeel kan men zo nog afzagen...?
13/10/2005: De eerste minuten van Saw II
30/03/2005: Saw II in de maak
12/08/2004: Saw review

De mensen van Entertainment Weekly hebben de nieuwe poster uitgebracht van de opkomende Wes Craven film Scream 4 (2011) uitgebracht.

De film gaat volgende maand in productie met een releasedatum voor april 2011. Wat is er zo speciaal aan de poster? Niets, ik had zelfs een leuker idee verwacht. Maar over deze nieuwe sequel is al langer dan vandaag sprake. Bob Weinstein wou kost wat kost nog een 4de deel, en wie weet een nieuwe trilogie met een 5de en 6de deel…

Hoofdactrice Neve Campbell had lange tijd volgehouden dat ze niets meer wou te maken hebben met een nieuwe Scream film. Maar gezien haar acteer-carrière maar niet van de grond ging, heeft ze dan toch besloten om deel te nemen aan de prent, tezamen met Courteney Cox en David Arquette. Wes Craven was in eerste instantie niet van plan de film te regisseren, maar zou zich wel laten overhalen indien het script sterk genoeg was. En blijkbaar heeft het scenario van Kevin Williamson dan toch een zekere indruk op de horror-regisseur gemaakt.

Craven zei dat hij met zijn 4de film een analyse wou maken van het genre van de afgelopen 10 jaar. De eerste films namen de oorspronkelijke slashers (Halloween, Friday the 13th,…) als inspiratiebron, maar met deze prent wil de regisseur het publiek aanspreken die is opgegroeid met films als Saw en de talrijke visueel uitgekiende horror-remakes. Craven weet hoe hij een publiek moet boeien met beelden, en is één van de betere verhalen-vertellers in het genre. Ik ben dus wel benieuwd wat hij voor ons in petto heeft. Eén ding is zeker, hij zal het genre nog maar eens opblinken.

Daarnaast mogen we binnenkort ook zijn horrorprent My Soul to Take (2010) verwachten in de bioscoop. Een film over de legende van een seriemoordenaar die terug zou keren naar een stadje om 7 kinderen te vermoorden die geboren zijn op de nacht dat hij zou gestorven zijn. De film heeft nog geen releasedatum bij ons, maar hij zou toch ergens dit jaar moeten landen in ons land.

Update 27/05/2010: Er was heel veel rond de hoofdacteurs te doen. Zo kwamen de namen van Ashley Greene, Lake Bell, Hayden Panettiere en Rory Culkin geregeld naar voor. Nu blijkt dat twee hiervan, Panettiere en Culkin, officieel bevestigd zijn. Ook komt het nieuws binnen dat Emma Roberts, het nichtje van Julia, is gecast voor een hoofdrol. Het gaat hier om het personage dat Ashley Greene in eerste instantie zou gaan spelen. Roberts zou de rol van Jill spelen, één van de voornaamste heldinnen in de film. Ze is het nichtje van Sidney (Neve Campbell). Panettiere speelt Jills sullige beste vriendin. Culkin zal dienen als Jills love interest. Mocht Lake Bell alsnog een rol krijgen, dan zal zij een politieagente spelen die Sidney nog kent van de middelbare school.

De sequel zal verwijzen naar manga's, Aziatische spookfilms, PG-13 horrorfilms, torture porn en het werk van M. Night Shyamalan. Regisseur Craven start in juni met de opnames van de film, en mikt op een bioscooprelease op 15 april 2011.

***Related Posts***
27/07/2008: Scream 4 dan toch bespreekbaar voor Neve Campbell
02/09/2005: Geen Scream 4 voor Neve Campbell

Het plot van Pathology (2008) van Marc Schoelermann is al zo belachelijk als het idee van een Live-Action TMNT film, maar ik heb er toch van genoten. Een groepje jonge pathologen speelt een ziek spelletje waarbij ze de perfecte moord proberen te plegen, en elkaar vervolgens op de rooster leggen tijdens de autopsie. "Hoe is deze persoon om het leven gekomen?"

Korte inhoud: Ted Grey (Milo Ventimiglia) is een briljante student medicijnen die de kans krijgt om stage te lopen bij een prestigieuze afdeling pathologie, waar lijkschouwers leren elke doodsoorzaak te herkennen: geweld, vergiftiging of iets anders... Door zijn talent en ambitie valt Ted al snel op bij zijn jonge collega’s en wordt hij ook aangetrokken door het lief van Jake Gallo (Michael Weston), de knappe Juliette Bath (Lauren Lee Smith) ook al heeft Ted een relatie met de advocate Gwen Williamson (Alyssa Milano). Opgenomen in hun gezelschap voelt Ted zich gelukkiger dan ooit. Maar dan doet hij een schokkende ontdekking: zijn nieuwe vrienden gebruiken hun kennis en kunde om de perfecte moord te kunnen plegen, die niemand kan traceren. Ted beseft dat als hij zich keert tegen zijn vrienden, hij wel eens het volgende slachtoffer zou kunnen zijn...

Pathology is van de hand van de Crank makers (Mark Neveldine en Brian Taylor), en dat is eraan te zien. De film is zwartgallig en controversieel, en gaat als een sneltrein vooruit. Het behoeft geen uitleg dat gevoelige kijkers zich best onthouden van dit lijkenhuisje, want de scenaristen zijn verzot op gruwel, seks … en necrofilie. Terwijl er een lijk op de ene tafel ligt, wordt er op de tafel ernaast driftig de liefde bedreven, op een zeker moment gepaard gaande met live tepelpiercings en een soort acupunctuur over de gehele borstkas. Het is duidelijk dat de inspiratie werd gehaald uit het werk van David Cronenberg (Crash) of Takashi Miiki (Audition), maar alles is iets meer gericht naar 'braindead' jonge adolescenten.

De film heeft ook wel iets weg van The Last Supper (1995), waarin een groep intellectuelen samen komen om uitschot sneller de dood in te jagen. Iedere keer moet een ander groepslid een lijk voor het spel aanvoeren om te kunnen analyseren, en bij voorkeur natuurlijk iemand die toch al snel dood gaat of iemand met een zwaar strafblad, maar grenzen vervagen en het blijkt al snel dat het deze pathologen er helemaal niet om gaat om de maatschappij een dienst te bewijzen als wel om hun eigen bloedlust te bevredigen en genieten van hun intellectuele superioriteit. Het komt allemaal neer op de door Ted uitgesproken filosofie dat alle mensen beesten zijn en, indien het ongestraft zou kunnen, om het even welke medemens zouden willen vermoorden.

Maar de film is uiteraard ook geïnspireerd door de nieuwe shock-trend met films als Saw en Hostel, waar de nadruk ligt op de perverse manier waarop iemand sterft. Het is luguber, maar je raakt als kijker toch geïntrigeerd door de perverte gedachtengang, net zoals we geboeid kunnen zijn om videospelletjes te spelen waar iemand met een kettingzaag een horde zombies te lijf gaat. Het is moreel verwerpelijk, maar het is zuivere guilty pleasure.

Het verhaal heeft een mooi twist op het einde, maar verwacht er hoe dan ook niet al teveel van. Het is en blijft een lichtvoetige gore-thriller, die misschien in de handen van een andere regisseur veel beter kon zijn. De casting is ook teleurstellend, want geen van de acteurs kunnen beter met emoties om dan de lijken die op de autopsietafels liggen. Het krankzinnige plot zet uiteraard de deur open voor al even belachelijke plotwendingen, maar na 40 minuten til je niet zo zwaar meer aan de geloofwaardigheid van het verhaal. De film heeft bij ons geen bioscoop-release gehad, dus moeten jullie naar de videotheek om deze film te zien.

***Related Posts***
23/08/2007: Filmposters & kleuren
23/04/2008: Bai Ling in Crank 2 High Voltage

Ik weet niet wat jullie denken maar ik vind het nieuwe clipje van de opkomende Saw V (2008) film van beginnend regisseur David Hackl, toch een beetje van een teleurstelling. En ik had eigenlijk al geen torenhoge verwachtingen van het zoveelste afkooksel. Ja, de eerste was vernieuwend, de derde was leuk de rest was garbage, maar laten we eerlijk zijn, de films verkopen als zoete broodjes bij de jongeren. De film is wel KNT, maar eigenaardig genoeg hebben al die jongeren al die films wel gezien. Lees maar de commentaren op de Saw-berichtjes.

De korte inhoud kan in twee zinnen samengevat worden. Forensisch expert Hoffman (Costas Mandylor) gaat in dit deel de legende van seriemoordenaar Jigsaw (Tobin Bell) voortzetten. Hij begint al snel met de jacht op vele slachtoffers, maar wordt tegelijkertijd behoorlijk op de hielen gezeten. That’s it. Maar de franchise is helemaal niet geïnteresseerd in het vertellen van een coherent verhaal. Waar het om te doen is, en hier vertel ik geen wereldschokkend nieuws, is om de jonge kijkers te laten huiveren met de meest sadistische en bloederige folteringen, afkomstig van de meest perverse geest.

Maar hier is de reden van mijn teleurstelling, de eerste clip waarmee ze willen uitpakken ziet er nogal braaf uit voor een R-rated film. En bij het zien van de affiche heb ik trouwens een Wicker Man déjà-vu gevoel. Wat denken jullie?

***Related Posts***
17/07/2008: Saw IV filmbespreking
06/07/2008: Tobin Bell blijft het gezicht van de Saw-franchise
02/02/2008: Saw V in de startblokken
28/07/2007: Saw IV posters + korte inhoud
18/03/2007: JigSaw terug in Saw 4 en Saw 5
30/10/2006: Saw III scoort aan box-office
18/08/2006: Saw III trailer en nieuwe posters
02/07/2006: Saw III, welk lichaamsdeel kan men zo nog afzagen...?
13/10/2005: De eerste minuten van Saw II
30/03/2005: Saw II in de maak
12/08/2004: Saw review

Horrorfilms zijn een beetje als snoepgoed, het is lekker, maar je vult er de maag niet mee en wanneer je er teveel van eet word je ziek. En zo is het misschien ook met de Saw-sequels. Ondertussen zitten we aan Saw IV (2007), dit jaar komt Saw V (2008) uit en in het vooruitzicht ligt er Saw VI (2009).

Ik ben verzot van horrorfilms, voor zover ze me kunnen verrassen. Onlangs heb ik Shutter (2008) gezien, de zoveelste remake van een Aziatische horrorfilm, en ik had zin om op de fast-forward button te duwen, omdat ik voortdurend het gevoel had alles al gezien te hebben. De horrorfilms van het niveau van The Descent (2005) zijn ver te zoeken. En dat was ook een beetje mijn vrees bij de zoveelste Saw film. Het risico om te vervallen in een te doorzichtige formule is bij dergelijke films vaak schering en inslag. En nu Tobin Bell de keel werd overgesneden was zowat alle hoop verloren voor de franchise.

Korte inhoud: Jigsaw (Tobin Bell) en zijn metgezellin Amanda (Shawnee Smith) zijn dood. Na het schokkende nieuws van de dood van detective Kerry (Dina Meyer), moeten twee FBI profilers Agent Strahm (Scott Patterson) en Agent Perez (Athena Karkanis) steun geven aan Detective Hoffman (Costas Mandylor) om de puzzelstukjes van de moord samen te stellen. Maar wanneer de SWAT Commandant Rigg (Lyriq Bent) plots ontvoerd wordt en blootgesteld aan de demente spelletjes van Jigsaw, behinnen Hofmann en zijn FBI collega’s sporen te vinden die leiden naar Jigsaw's ex-wife Jill (Betsy Russell). De plannen van de puppet-master zouden wel eens bekend kunnen worden, voor het verleden, het heden … en de toekomst.

Met de oplossing die is gevonden voor de dood van het hoofdpersonage, kunnen ze nu in principe nog een lange tijd verder, voor zolang de sequels geld in het laatje brengen, en tevens een beetje in navolging van horror-sequels zoals A Nightmare on Elm Street en Friday the 13th. Hoewel, er is toch een duidelijk verschil merkbaar: de Saw-sequels zijn GEEN standalone films. Er is een duidelijke, min-of-meer chronologische, verhaallijn doorheen de verschillende vervolgfilms gewoven, en er worden bochten, kronkels en bokkensprongen gemaakt om alle nieuwe personages aan elkaar te binden, ook al begint alles heel surrealistisch aan te voelen.

Maar de troeven van de Saw-franchise is de strakke regie – in tegenstelling tot de clonen als Captivity (2007). Ik ben zelf aangetrokken door hun oog voor detail en uiteraard de gruwelijke sequenties met ingenieuze foltertuigen. Bij het zien van het 4de deel heb ik me niet zozeer meer bekommerd om de onlogische plotwendingen, het heeft geen zin meer, maar mij gedwee aangesloten aan de adrenaline-pomp. De laatste 10 minuten van de film zijn in dat opzicht trouwens heel opmerkelijk, gezien Jigsaw op een gegeven moment op twee plaatsen tezelfdertijd moet zijn. Ofwel heeft hij de kunst van het klonen uitgevonden ofwel hebben we hier te maken met een tweelingbroer die eigenaardig genoeg ook stervende is aan kanker. We hebben zowaar een nieuw genre ontdekt, de absurde horror.

Saw IV van Darren Lynn Bousman kan ik niet echt aanraden, maar zal wel in de smaak vallen van een jong publiek, die in de plaats van de makers zelf aan het zoeken is naar logische verklaringen voor onlogische plotwendingen. Origineel kun je de film niet noemen, maar het blijft een degelijk gemaakte quilty pleasure horror voor de liefhebbers van het genre. Ik heb echter een idee voor de producers: "Stop ermee en kom misschien nog eens terug binnen een jaar of tien, want het begint 'afgezaagd' te worden."

***Related Posts***
06/07/2008: Tobin Bell blijft het gezicht van Saw
02/02/2008: Saw V in de startblokken
28/07/2007: Saw IV posters + korte inhoud
18/03/2007: JigSaw terug in Saw 4 en Saw 5
30/10/2006: Saw III scoort aan box-office
18/08/2006: Saw III trailer en nieuwe posters
02/07/2006: Saw III, welk lichaamsdeel kan men zo nog afzagen...?
13/10/2005: De eerste minuten van Saw II
30/03/2005: Saw II in de maak
12/08/2004: Saw review

Er zijn vast wel mensen die hierop verzot zijn, maar ik ken er bitter weinig, om niet te zeggen geen. Captivity (2007) is spijtig genoeg voor velen - waaronder mezelf - een complete verspilling van tijd. Tijd die je beter zou kunnen spenderen aan horrorprenten die op z’n minst nog iets zinnigs te vertellen hebben en niet uitsluitend tevreden zijn met …wel, torture porn. Ik betwijfel zelf of een exploitation regisseur van dit scenario van Larry Cohen (Cellular, Maniac Cop, Body Snatchers) en Joseph Tura, nog iets degelijks had kunnen maken in de stijl van Saw en Hostel. Twee films die de scenaristen in gedachten hadden toen ze deze zooi op papier hadden geklad.

Maar producer Mark Damon (de man achter de 80’ties erotiek Wild Orchid, Red Shoe Diaries, Nine ½ Weeks) was van mening dat Roland Joffé de juiste man was voor deze horror. Men had zich kunnen afvragen of de man ooit een Roland Joffé film heeft gezien. Waarom in godsnaam washed-up Roland Joffé (The Mission, The Killing Fields) die trouwens helemaal geen ervaring heeft met genre-films als deze, bedoelt voor een publiek van -25 jarigen. Waarom ook niet vragen aan Ken Loach of de broers Dardenne?! Dit is een productionele dwaling die ervoor gezorgd heeft dat de film straight-to-dvd is gegaan in de meeste landen en wereldwijd slechts 10 miljoen dollar opleverde en dus ver onder het productiebudget van 17 miljoen dollar. Als er nu één film is die beter tot zijn recht zou komen door een 'beginnend cineast' is het toch wel Captivity, los van het feit of het überhaupt interessant is om dit te verfilmen. Maar producers worden nu eenmaal niet afgerekend door het publiek - in tegenstelling tot regisseurs en acteurs - als ze waardeloze films maken.

Begrijp me niet verkeerd, Roland Joffé is vast wel een talentvolle cineast die op zijn minst geschiedenis heeft geschreven met twee meesterwerkjes, maar deze exploitation-trash-teenage-horror is niet voor hem en trouwens ook niet die t.A.t.u. film You and I waar hij is in gesukkeld. Het is pijnlijk om te zien hoe een intelligent man zich zo kan misrekenen en zijn naam zo door het slijk kan halen. Joffé had waarschijnlijk een diepe analyse in gedachten van 'het verlangen die ontaardt in gewelddadige begeerte' of nog 'de uitwerking van de relatie tussen fysische en psychologische gevangenschap'. Maar wat ik heb gezien waren slecht acterende acteurs gewapend met debiele dialogen in een Amerikaans-Russische low-budget B-film. Ik denk dat Uwe Boll zelfs niet zo diep had kunnen zinken.

Korte inhoud: Jennifer (Elisha Cuthbert) is fotomodel. Ze is jong, oogverblindend en beroemd. Haar leven in de spotlights brengt echter ook gevaren met zich mee. Op een dag wordt ze ontvoerd en ontwaakt ze in een ondergronds gangenstelsel, waar ze onderworpen wordt aan gruwelijke martelingen. Elke dag bedenkt haar ontvoerder nieuwe zieke valstrikken. Na verloop van tijd ontdekt ze dat er in het gangenstelsel nog iemand gevangen wordt gehouden, een jongeman genaamd Gary (Daniel Gillies). Samen zijn ze vastberaden om te ontsnappen aan de psychopaat die hen gevangen houdt en martelt...

Captivity is een copy-paste rip-off van Saw met een aanstekelijke Elisha Cuthbert op hoge hakken, die al even expressief is als haar hond die ze in het begin van de film meesleurt. Spijtig genoeg werkt de formule niet en zitten we ons oeverloos te ergeren aan voorspelbare wendingen, déjà-vu's en een aaneenschakeling van quilty pleasure scènes waar een blonde stoot wordt blootgesteld aan ijzingwekkend stupide en perverse folteringen. Op een gegeven moment sluit ze zich op in een kamer en zien we haar een tijd lang de deur blokkeren met alles wat ze kan vinden, maar even later wandelt de serial-killer door de deur zonder enige moeite. Je zou je afvragen of iemand op de set eigenlijk wel wist waarmee hij bezig was.

De fotografie steekt desondanks knap in elkaar, en dit is helemaal de verdienste van DoP Daniel Pearl, die bijzonder knappe close-up shots wist te draaien.

Als je op zoek bent naar seks, suspense, fun, gore, of een onversneden genrefilm, dan is deze Captivity niet datgene wat jullie zoeken. Hoewel al deze ingrediënten aanwezig zijn, overtuigt de film in geen enkel criteria. Het is slechts een samenraapsel van onsamenhangende scènes geregisseerd door een inspiratieloze regisseur en bezet met acteurs zonder script en zonder begeleiding die zich herhaaldelijk bezondigen aan over-acting. De enige mogelijke verdienste van deze cinematografische masturbatie is dat hij van een vehikel als Hostel een intelligente horror maakt. Het zou me verbazen mocht hier een publiek voor zijn, maar als filmmakers een dergelijk demente en moreel verwerpelijke film kunnen maken, denk ik ook dat er individuen rondlopen die hierdoor aangetrokken zijn. In dit geval is de DVD te verkrijgen via Dutch FilmWorks.

***Related Posts***
12/04/2007: Roland Joffé waagt zich aan t.A.T.u. film
07/03/2007: Captivity poster + Spill review