De FilmBlog

Ik wens de lezers van deze filmblog een voortreffelijk filmjaar toe! 2009 was een jaar vol verrassingen maar ook een jaar met een aantal teleurstellingen. De moment is dus ook rijp voor de eindejaarstlijstjes. En zoals de traditie dit wil heb ik zowel mijn Top 10 van de Beste Films, alsook mijn Top 10 van de Slechtste films uit 2009.

Uiteraard zijn die lijstjes uiterst subjectief en kunnen de meningen wel eens uiteen lopen. Gelieve dit dan ook kenbaar te maken op smakelijke wijze in de reacties. Ik heb niet ALLE films gezien die in 2009 zijn uitgekomen (er zijn er dan ook een slordige 5'000), maar toch een behoorlijk aantal. Voor de lijst van de slechtste films heb ik voornamelijk films opgesomd die veel beter konden. Het heeft trouwens geen nut om derderangs B-films te nemen die nauwelijks de intentie hadden beter te doen. Een film die ik niet meteen wist onder te brengen was Paranormal Activity. Op zich een knap staaltje cinema, was het niet dat de film eigenlijk niet zo heel fel verschilt van The Blair Witch - met dit verschil dat er in deze laatste toch heel wat meer gebeurt en Paranormal Activity nog veel verder kon gaan in de terreur.

The Best of 2009

10. The Hangover (2009) Todd Phillips
The Hangover was de meest geslaagde komedie uit 2009, ook al was dat geen al te moeilijke bevalling. Zeker met belabberde films à la The Ugly Truth, The Proposal, The Pink Panther 2 of Bride Wars die de lat toch wel zeer laag hebben gelegd. Ook al zijn de karakters in The Hangover niet zo goed uitgewerkt, moet je toegeven dat het verhaal toch heel wat originaliteit aan de dag legt. Regisseur Todd Phillips bewijst opnieuw dat hij een buitengewoon talent heeft voor timing en ritme, maar ook het lef heeft om risico’s te nemen. De grappen zijn niet allemaal voltreffers (de gehele episode met Mike Tyson) maar als ze werken zijn ze simpelweg geniaal (met de compleet misplaatste masturberende baby op kop). Er zitten heel wat schunnige moppen in maar Phillips vertelt het met zoveel enthousiasme en schwung dat je er toch mee moet lachen. Indien dit scenario verteld werd door een B-regisseur viel deze Hangover plat op zijn gat. Ook de cast zit snor, met grotendeels onbekende gezichten die perfect op elkaar zijn afgespeeld en voldoende sympathie kunnen verwekken bij het publiek. Soms hoeft een film niet meer te zijn dan dat om ons te bekoren.

9. Avatar (2009) James Cameron
In tegenstelling tot wat beweerd wordt was Avatar met zijn productiebudget van 230 miljoen dollar niet de duurste film ooit (Pirates of the Caribbean had al in zijn eentje een productiebudget van 300 miljoen dollar - volgens Imdb) en was ook niet de grootste box-office recette tijdens het openingsweekend, want met zijn 77 miljoen dollar komt hij nog niet aan de hielen van pakweg The Dark Knight die meer dan het dubbele opbracht. Maar science-fiction/fantasy films zijn, in tegenstelling tot familiefilms, veel moeilijker te verkopen. En nochtans kan de film nog steeds uitgroeien tot één van de meest succesvolle films oot. Het is een opmerkelijke film die visueel overbluft en ons een filmbeleving bezorgt die we nog niet hadden ervaren maar tevens inhoudelijk niet teleurstelt. Avatar vertoont voldoende subtext voor menig debat over de 'clash van civilisaties' of de kritiek op de hoog-technologische oorlogsmachine die de laatste jaren al vele malen voor destructie heeft gezorgd. Maar het inhoudelijke blijft ondergeschikt aan de pracht die we te zien krijgen. Het lijkt er wel op dat Mr. Cameron nog steeds in zijn jeugdjaren zit en nog steeds verzot is op rollercoasters, en dat inhoud en karakterstudies in functie staan van het visueel geweld en niet omgekeerd. Maar Cameron blijft wel een van de betere cineasten om dergelijke films in beeld te brengen, zeker beter dan pakweg een Michael Bay – die nog meer met het visuele aspect bezig is. Hij weet alles goed te timen en te doseren, zuigt ons zo compleet in het verhaal en doet ons een beetje vergeten dat we toch voornamelijk naar cgi aan het kijken zijn. Dat we deze prent ook nog eens in 3D kunnen bewonderen, is mooi meegenomen (opgepast voor de mensen met hoogtevrees!) maar je zal er evenveel van kunnen genieten in 2D – ook al is dit misschien de eerste fictiefilm die met zijn 3D iets wezenlijks kan toevoegen.

8. Moon (2009) Duncan Jones
Het jaar 2009 was voor mij een jaar waar de science-fiction films terrein hebben gewonnen op de comic-book adaptaties, te beginnen met deze originele en inspirerende Moon. Een intelligente thriller die ons even deed terugdenken aan Stanley Kubrick’s 2001: A Space Odyssey, maar dan iets meer ingetogen. De film is niet 100% accuraat maar het roept toch een resem interessante vragen en stellingen op. Desondanks zijn complexiteit straalt de film 'eenvoud' uit en dat maakt deze film ook zo bijzonder. Je voelt letterlijk de isolatie van de ruimte, via de koude settings en de vaste kadrages. Ook al is de film beangstigend, wordt dit toch bij momenten ontkracht door sporadische momenten van humor. Moon is een verfrissende verademing op de science-fiction troep die we geregeld voorgeschoteld krijgen en de bioscopen gedomineerd in recente jaren.

7. The Girl with the Dragon Tattoo (2009) Niels Arden Oplev
Niet Antichrist van de Deen Lars Von Trier, maar wel de Zweedse film The Girl with the Dragon Tattoo maakte het meest indruk op mij. Het is een kille thriller met karakters van vlees en bloed en een verhaal die meteen naar de keel grijpt. Het feit ook dat je niemand van de acteurs kent, en deze ook nog eens knap staan te acteren, wordt je hierdoor volledig in het verhaal gezogen. De 'mannen' in de film hebben zeker wel een kwalijke reputatie maar het verhaal (die als een trilogie zal uitkomen) is allesbehalve gratuit. Het is een adembenemend verhaal over een serie-moordenaar in een corporate wereld met rijke industriëlen. Er komen weinig merkwaardige filmproducties uit Zweden, maar deze is een voltreffer.

6. Inglourious Basterds (2009) Quentin Tarantino
Als Tarantino een film maakt dan weet je meteen dat je iets ongewoons zal aantreffen. Net zoals elke filmgeek is de regisseur ook verzot op filmgenres en met deze nazi-film vond hij het een uitstekend idee om er een western van te maken. En enkel Tarantino komt hier ook mee weg. De muziek, de kadrages, de opbouw en sfeer van Inglourious Basterds, alles klopt. Maar de film is meer dan een genrefilm die blijft steken op het niveau van hommage of parodie. Er wordt niet alleen voortreffelijk geacteerd door Mélanie Laurent en Christoph Waltz, maar door de voltallige cast, die ook voldoende ruimte krijgen om hun personages een gezicht te geven. De originaliteit, de kwaliteit van de dialogen en de set-up van elke scène zijn buitengewoon fascinerend. Misschien had hij hier en daar de sequenties naar het einde wat mogen inkorten, maar het blijft toch één van de betere Tarantino films.

5. Drag Me to Hell (2009) Sam Raimi
Wat mij betreft is Drag Me to Hell de beste horrorfilm van de laatste jaren. Meester Sam Raimi keert terug naar zijn Evil Dead periode en laat hier zien dat hij nog niets van zijn pluimen heeft verloren. De titel van de film nestelt zich al volledig in het B-film circuit waar het juist zijn kracht put om ons de stuipen op het lijf te jagen en ons tezelfdertijd ontzettend veel plezier verschaft. Sam Raimi heeft niet de bedoeling een serieuze horrorfilm te maken, maar vervalt evenmin in de parodie. Het is die ziekelijke, zwarte humor die we kennen vanuit zijn begin-periode. Op acteervlak levert de scream queen van dienst, Alison Lohman, een bijzonder knappe prestatie, en weet ze precies waar de regisseur naar toe wil met deze film. Niet iedereen zal de humor van de regisseur aanvoelen, maar fans van The Evil Dead films zullen hier zoals mij hun vingers van aflikken.

4. Watchmen (2009) Zack Snyder
Snyder snuift met Watchmen de overgestileerde sfeer van de comic op, de verschillende lagen van het verhaal en de karakters; en maakt een eigenzinnige, niet-commercieel, niet-mainstream, cinematografisch meesterwerk waar de verbluffende inhoud primeert op de impressionante vorm. Het is een triomf van de comic-adaptatie die sinds Spider-Man 2 (2004) de 7de Kunst nieuw leven inblaast op een visionaire en intellectuele manier. Watchmen serveert geen hapklare entertainment en brengt zelfs niet meteen datgene wat we verwachten. Het is zelfs confronterend. En is dat nu net de essentie van wat filmkunst vertegenwoordigt. Alles blijft in zijn context heel geloofwaardig, al moet je in het begin de drempel wel oversteken. Het is een comic-adaptatie waar je je even schrap moet voor zetten. De ideeën en de emoties komen hier op de voorgrond. En op het einde van de rit besef je dat de beste momenten niet die scènes zijn waar individuen elkaar klappen verkopen, of de één of andere explosieve stunt of nog de vernuftige cgi-beelden. Een comic-adaptatie volledig naar mijn smaak.

3. Up (2009) Pete Docter & Bob Peterson
Elk jaar komt Pixar met een hoogvlieger voor de dag, en met de film Up kunnen we dit zelfs letterlijk nemen. De mensen van Pixar onderscheiden zich van de andere animatiehuizen door hun oog voor detail, hun voorliefde om risico’s te nemen op visueel én inhoudelijk vlak en hun verhaal dat zowel een jong als een iets ouder publiek weet aan te spreken. De actiescènes zijn fantastisch in beeld gezet - met heel wat knipoogjes naar avonturenfilms uit de jaren 30, en de humor is vaak hilarisch. Pixar heeft alweer een pareltje afgeleverd.

2. Star Trek (2009) J.J. Abrams
Ik ben geen hopeloze fan van de Star Trek serie. Een stel nichterige acteurs in pastelkleurige pyama’s die in een studio dingen staan te roepen als "We were just HIT with an ion-canon in sector C4-8! Put the shield on and go to warp-speed." terwijl de camera heen en weer schommelt. Het was me allemaal een beetje te belachelijk. Maar ik ben hoe dan ook verzot op de Star Trek film. Mijn verwachtingen waren misschien wat aan de lage kant, maar dit oversteeg mijn wildste dromen en verbaasde me in positieve zin op verschillende vlakken. En veel is te danken aan het acteerwerk van Chris Pine die in deze film een knappe Captain Kirk neerzet. De dynamische cinematografie van Daniel Mindel met zijn overvloed aan lichtflitsen en lensflares, zoals we dit al konden ervaren in M:I 3 eveneens van J.J. Abrams, werkt perfect voor dit genre film en sluit nauw aan met de bijna feilloze cgi. Dit was trouwens de enige film dit jaar waar ik nu al op de mogelijke sequel zit te hunkeren. Waar de originele reeks vooral houterig en moeizaam op gang kwam, is deze reboot fris, bijzonder grappig, bijzonder goed geacteerd en adembenemend, met verkwikkende actie-sequenties die geen beroep moeten doen op een opgefokte stress-montage. De plot zelf heeft wellicht wat twists die het grote publiek niet zal smaken, maar alles zit in feite nog redelijk goed in elkaar voor zo'n grootschalige sci-fi productie.

1. District 9 (2009) Neill Blomkamp
De film die dit jaar bij mij het meeste indruk heeft gemaakt is District 9, het regiedebuut van de Zuid-Afrikaan Neil Blomkamp. De film trekt op een orginele en goed onderbouwde manier een parallel met het apartheidsregime in Johannesburg. De aliens in de film genaamd de Prawns, worden met de vinger gewezen en beschouwd als subwezens zonder veel bestaansrecht. Een liga voor de alien-rechten bestaat er niet en de wezens zijn gedoemd om de oppressie van het menselijke ras te ondergaan, ook al bestaat er een bureaucratische schijnwetgeving die de illusie moet wekken dat er gelijke rechten zouden zijn. Het is bovenal een spannend verhaal die adrenaline en brains perfect weet af te wisselen, met een knappe documentair-achtige beeldvoering die ons geen seconde rust gunt. Children of Men was misschien nog net iets beter, maar dit is veruit de meest indrukwekkende film uit 2009.

The Worst of 2009

10. Angels & Demons (2009) Ron Howard
Ik zou dit lijstje vol kunnen zetten met films als Street Fighter Legend of Chun-Li, maar waarom zou ik. Het is niet dat we bij dergelijke troep hoge verwachtingen hadden. Daarentegen waren de verwachtingen wel stukken hoger bij Angels & Demons. Ron Howard had opnieuw een dikke portefeuille om deze Vanticaan-thriller in kannen en kruiken te gieten, en hij kon ook leren uit de fouten van zijn vorige The Da Vinci Code. Maar spijtig genoeg was het opnieuw huilen met de pet op. Meer nog, ik had de indruk dat de regisseur iets teveel zijn fouten wou herstellen en hierbij vergat om een spannend verhaal te vertellen. Op een gegeven moment vraagt Langdon (de droge versie van Indiana Jones) een kaart van alle kerken in Rome, wat op zich al een vrij hilarische quote is. Hij had evengoed een map kunnen vragen met alle bistro’s in Parijs. Dit laatste had misschien wel een betere film afgeleverd. Angels & Demons is 2 uur lang staren naar een saai personage die van de ene kant naar de andere loopt, terwijl het publiek zich afvraagt waarom ze hiervoor 9,20 euro voor betaald hebben. Er was zelfs nergens een zelfkastijdende albino monnik te bespeuren! WTF!

9. Obsessed (2009) Steve Shill
Obsessed had de nieuwe Fatal Attraction moeten worden, maar werd uiteindelijk een domme thriller waarin Beyoncé kan fungeren als de ultieme crowd pleaser voor Afro-Amerikaanse vrouwen die met veel hilariteit kunnen genieten hoe een slanke, blanke, sletterige blondine op haar bek krijgt. En mocht je al in een zaal zitten met een dergelijk publiek zou je in de waan zijn een show van Jerry Springer bij te wonen. Het hoofdpersonage, gespeeld door The Wire acteur Idris Elba, in tegenstelling tot Michael Douglas in Fatal Attraction is de perfecte rijke zakenman. Hij doet niets verkeerd – zegt niets verkeerd – gedraagt zich niet verkeerd, hij is het stereotype van de ideale man zonder fouten of zonden; Mr. Proper als u wilt. En ook al draait het “drama” rond hem, maakt deze karakterisering hem juist compleet oninteressant als filmpersonage. Zelfs de eerste de beste tekenfilm brengt meer diepgang en dualiteiten in hun karakters dan deze film. Obsessed is een erotische thriller zonder erotiek (laat staan een hint van een naakte bil) en zonder thriller (eigenlijk een niet-intentionele komedie), met een idioot script bestaande uit clichés. Het is trouwens een film waar je met schaamrode wangen de filmzaal uitloopt in de hoop niemand jou hier aantreft.

8. Whiteout (2009) Dominic Sena
Ik dacht, een film met Kate Beckinsale on ice kan toch zo slecht niet zijn, en regisseur Dominic Sena (niet meteen de meest fijnzinnige cineast) weet ons toch altijd wel te ontspannen met opwindende actie-sequenties. Maar was deze Whiteout een gigantische teleurstelling. In vergelijking met die andere Zuidpool-whodonit The Thing is deze een smaakloze B-film die ons helemaal 'ijskoud' laat. Slecht acteerwerk, slechte dialogen, slechte cgi, een idioot verhaal, het was zelfs slechte camp. Nieuwkomer Gabriel Macht (The Spirit) is er in ieder geval in geslaagd om twee jaar op een rij te spelen in films die in mijn Top 10 Worst Movie List staan. Maar de man kan ook niet acteren. Ik weet niet met welke studio-exec hij geslapen heeft maar het is niet normaal dat zo iemand in dergelijke Hollywoodfilms wordt gecast. Als hij in beeld is, is het altijd lachen geblazen en hij slaagt erin om zijn dialogen nog ridiculer te doen klinken dan ze al zijn. Hij was zowaar de enige penguin in de film. Los van het feit dat je al na 10 minuten weet wie de dader is, worden we nog eens bekogeld met irritante, geel-getinte flash-back’s die we uiteindelijk kunnen missen als kiespijn. Spijtig genoeg was er in de bioscoop geen black-out tijdens deze Whiteout…

7. Jennifer’s Body (2009) Karyn Kusama
Met lichte druk van wat vrienden ben ik er toch in geslaagd om deze Jennifer's Body twee keer te zien, en bij de tweede visie was alles trouwens nog een stuk slechter. Had ik hoge verwachtingen? Wel, ik was me ervan bewust dat de scenariste van deze prent niemand minder was dan Diablo Cody die toch het oscarwinnende script van Juno heeft geschreven. Maar dit is niet meer dan een slasher-horrorgrap. De enige reden om naar deze film te gaan is Megan Fox (let’s face it), en uiteindelijk gaan de oneliners haar nog goed af en met haar komische timing zit het wel snor. Alleen krijg je niet de indruk dat ze daar nu echt serieuze inspanningen voor heeft moeten leveren. Maar mijn kritiek was minder bij Fox, dan wel bij de regisseuse van dienst Karyn Kusama, die er zelfs niet in slaagt om met een actrice als Fox een sexy prent af te leveren. De hoofdactrices zijn mooi om naar te kijken, ja, maar om een opwindende scène op te bouwen dien je best ook wel iets méér te doen dan even in te zoomen op het decolleté van Megan Fox. Het sfeertje is een beetje stout, maar niet stout genoeg. Opwindend is het al evenmin. Kusama doorbreekt constant de spanning door bruusk te verspringen van een griezelige scène naar komisch intermezzo. Iets wat aanvoelt als met een deux-chevaux op de autosnelweg van 4de naar 1ste te schakelen en terug. Dit scenario in handen van een meer bekwaam regisseur had misschien alles naar een hoger niveau kunnen tillen. Het hoogtepunt van de film is een onbedoeld hilarische scene waar Kusama een cross-cut maakt tussen Fox die een slachtoffer verorbert en Seyfried (de nerdy vriendin) die haar maagdelijkheid verliest. Uiteindelijk is het een zware teleurstelling voor heel wat zaterdag-avond filmkijkers die veel seks en bloed verwachten, want Jennifer’s Body is uiteindelijk een heel braaf filmpje.

6. Surrogates (2009) Jonathan Mostow
Surrogates is niet alleen een slechte film, het is één van de zwaarste teleurstellingen uit 2009 gezien de film gebaseerd is op de verheven graphic novel van Robert Venditti en Brett Weldele. Dit had een spannende science-fiction mysterie thriller kunnen zijn, maar is uiteindelijk al even interessant als 85 minuten lang kijken naar een Duracell-konijntje in beweging. Het is Blade Runner gemaakt door een 10-jarige. Het script van de film lijkt het werk van twee robotten op automatische piloot die elke emotie in de kiem hebben gesmoord, de belichting is al zo krankzinnig als het blonde toupetje van de Bruce Willis avatar (het ideale beeld dan nog wel!), de stijl is voornamelijk vorm boven inhoud en Bruce Willis zelf probeert zijn voorgevoel dat dit een flop zal worden zoveel mogelijk te verbergen. En als ik niet beter wist zou ik denken dat niemand op de set de intentie had een goede film af te leveren en tevreden was met een monotone cliché-formulefilm. Een emotieloze troep die zichzelf teveel au serieus neemt en zich nauwelijks bekommert om de wereld en zijn personages te exploreren. Ik had hier naar uitgekeken, en ergens tijdens de voorstelling was het net of ze bij mij de stekker uit het stopcontact hadden getrokken.

5. The Unborn (2009) David S. Goyer
Ik heb er in ieder geval het raden naar waarom een talentvol acteur als Gary Oldman hierin verzeilt is geraakt. Mocht het een Jason Statham of een Nicolas Cage zijn zou ik het nog begrijpen, maar Oldman leek me toch een intelligente acteur te zijn met heel veel inzicht en smaak. De scène met de Nazi-dokters die met naalden in de oogbollen van kinderen prikken had toch een duidelijke aanwijzing moeten zijn dat dit een belachelijke B-film zou worden. The Unborn is een samenvatting van alle creepshow-clichés uit de aziatische horror-markt van de laatste 10 jaar, gebundeld in een voorspelbare montage die iets meer dan 80 minuten duurt. Het was op de koop toe zelfs een beetje van een rip-off van Mirrors (2008), want ook hier zijn spiegels de bron van alle ellende. En voor wie The Reader van Stephen King heeft gelezen zal hier ook wel een déjà-vu gevoel aan overhouden. Hoe verder naar het einde toe, hoe meer de regisseur de pedalen kwijtraakt en hoe minder spannend of griezelig het allemaal wordt. De film is ZO slecht dat hij zelfs NOOIT goed wordt.

4. G.I. Joe : The Rise of Cobra (2009) Stephen Sommers
G.I. Joe : The Rise of Cobra is nog zo’n zware teleurstelling uit 2009. Het is iets beter dan een Transformers-prent met iets leukere actie-sequenties, maar dit kan je moeilijk zien als een compliment. Het verhaal is ontdaan van elke mogelijke logica of interessant verhaalelement, en gebracht naar het niveau van een puber. Eye-candy Sienna Miller is het enige lichtpuntje in deze film, en doet volledig het personage van de zwak acterende Channing Tatum vergeten, die uiteindelijk de hoofdrol speelt.

3. Transformers: Revenge of the Fallen (2009) Michael Bay
Transformers: Revenge of the Fallen heeft een onsamenhangend non-verhaal dat letterlijk alle kanten uitzwiert, met een debiele plot die Eddy Wally had kunnen bedenken. Voeg daar nog wat personages aan toe die veel weg hebben van stereotype kartonnen borden, een ongegeneerde liefdesverklaring aan het Amerikaanse leger, een ADHD-montage, een tinitus-verwekkende klankband en een slordige videoclipstijl waarbij de camera geen nanoseconde stil staat, en je krijgt de perfecte cocktail voor 150 minuten oeverloze irritatie druipend uit de anus van worstendraaier van dienst, Michael Bay. Waar de eerste Transformers-film nog sporadisch het evenwicht vond tussen actie, avontuur en humor, is deze Bigger-Faster-Better een samenraapsel van cgi-beelden met onherkenbare robotten die elkaar te lijf gaan en waarbij de menselijke factor tot een minimum herleid wordt. Het veel te lange stuk in Egypte dat de ultieme climax moet voorstellen is dan ook nog eens een verschrikkelijk overbodige oefening in het opblazen van alles wat lichtontvlambaar is en een zoveelste excuus om de borsten van Megan Fox in beeld te brengen. Je kunt het vergelijken met zo’n all-in buffet, waar het vlees niet warm genoeg is, de groenten slap, de frisdrank met teveel water vermengd en de dessert smaakloos is. Maar je keert er niet terug van de honger.

2. Dragonball Evolution (2009) James Wong
Ik had moeten weten dat een film met 'Evolution' in zijn title te mijden is als de pest, maar tegen beter weten in heb ik toch Dragonball Evolution gezien. Mijn verwachtingen waren laag maar zo’n opgefokt, van de pot gerukt tienerspektakel had ik niet verwacht. De fout van de makers was dat ze iets te trouw aan de originele cartoon hebben vastgehouden, en was deze film nu net het omgekeerde wat ze hadden moeten doen. We worden niet alleen geconfronteerd met een ridicuul plot maar ook het acteerwerk is van een pathetisch over-acting niveau. Indien je beelden uit de comic had verwerkt in de film, had je met moeite het verschil gezien. Kortrom, de regisseur heeft er een puinhoop van gemaakt en leefde in de waan de fans te kunnen bekoren door dicht bij het bron-materiaal te blijven. Dat die fans nu allemaal hun maturiteit hebben bereikt en zelfs kinderen hebben die te oud zijn om nog naar Dragonball te kijken, is de regisseur compleet ontgaan. A complete waste of money and my time!

1. New Moon (2009) Chris Weitz
Wie dacht dat met New Moon een spannende vampieren-sequel aan te treffen is van een saaie en levenloze reis teruggekeerd. New Moon is misschien al even slaapverwekkend als het origineel, maar deze sequel doet nog erger met rommelige cgi, houterige acteerprestaties die een paspop doet blozen, een verhaal die niet alleen vampieren koud laat, en ons fortune coockie wijsheden verkoopt over de liefde, verbloemd met zwaarwichtige en zwartgallige terminologieën. De twee hoofdfiguren, Edward en Bella, hebben al evenveel chemistry met elkaar als Tobey Maguire en Kirsten Dunst in de Spider-Man films. De film neemt zich ook teveel au serieus met personages die het gewicht van de wereld op hun schouders dragen en herhaaldelijk pseudo-intellectueel zwartgallig gezwets uitkramen. En of dit nog niet allemaal genoeg was, stinkt deze prent naar platvloerse marketing bestemd voor tiener-meisjes die hopelijk allemaal ook de soundtrack zullen kopen met alle popnummers die gepast en ongepast de revue passeerden. Ze zouden misschien beter hun geld sparen voor de dvd-box van True Blood.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Het was de scenarist en toneelschrijver Peter Morgan die op het idee kwam om een film te maken op basis van het indrukwekkende interview uit 1977 tussen journalist David Frost en ex-president Richard Nixon. De geroutineerde showman Frost had al meerdere belangrijke personen geïnterviewd en de afgetreden president Nixon had zich teruggetrokken van de mediatieke wereld. De clash tussen die twee tegenovergestelde individuen leverde in ieder geval bijzonder aantrekkelijke televisie. Maar niemand dacht hier eerder aan een film rond te maken, tot Morgan op het idee kwam hiervan een toneelstuk te schrijven. Hij bestudeerde beide personen grondig dus tot in de kleinste details voor zijn toneelstuk. Ook heeft hij met vele mensen gepraat die bij de originele interviews betrokken waren geweest, inclusief David Frost. Aangezien iedereen een andere versie van het verhaal vertelde, bracht Morgan voor een groot gedeelte zijn eigen verbeelding in het stuk. En dit is zeker ook te merken in de film Frost/Nixon (2008).

Korte inhoud: In 1977 zegt Richard Nixon (Frank Langella) de Britse televisiepresentator David Frost (Michael Sheen) een serie van vier televisie-interviews toe. Ooit wachtte de wereld op een bekentenis van de voormalig president, die zijn rol in de Watergate affaire uit 1972 nooit heeft toegegeven. Frost, die zich tot dan toe vooral profileerde als uitstekende entertainer, wordt niet in staat geacht Nixon het vuur aan de schenen te leggen en geen enkel Amerikaans televisiestation ziet er dan ook brood in. Frost zet door en schrijft met zijn interviews geschiedenis.

Het traject dat dit toneelstuk in een film zou veranderen begon toen twee bekende Amerikaanse filmmakers het stuk Frost/Nixon van Morgan op West End bezochten. Iedereen wilde er een film van maken maar Morgan geloofde dat dit stuk nooit een script kon worden. Hij had ook scripts geschreven en hij had dit stuk zo geschreven dat het niet aangepast kon worden. De filmmakers die het voorstel deden om er een film van te maken waren regisseur Ron Howard en producent Brian Grazer van Imagine Entertainment. Ze waren onder de indruk van de karakterstudie die alleen over de intensiteit van het conflict tussen Frost en Nixon ging.

De regisseur van de film maakte zich niet druk dat Frost/Nixon geschreven was voor het toneel. Ron Howard was ervan overtuigd dat dit vertaald kon worden naar een ander medium. De man heeft trouwens al genoeg ervaring en heeft toch al een aantal bijzondere films op zijn naam staan, zoals A Beautiful Mind die de Oscar kreeg voor Beste Film in 2002. Tijdens de discussies tussen Morgan en de Hollywoodmagnaten kregen de spelers van het stuk nog verschillende prijzen. Morgan sprak zijn vertrouwen in Ron Howard uit, omdat hij een film weet te maken voor een groot publiek.

Een film over een interview, is zoiets niet saai? Wel, niet op de manier hoe Ron Howard de film in elkaar heeft gestoken. Frank Langella probeert in deze film niet zijn beste karikaturale imitatie van Richard Nixon neer te zetten, maar vertelt wel een verhaal met karakters van vlees en bloed. De acteur brengt de oud-president tot leven met een levendige vanzelfsprekendheid en van die kleine opmerkingen die zo naturel uit zijn mond komen. Je verbaast je verder over zijn kortzichtigheid en hebt hem lief om zijn menselijkheid. Maar het meest fascinerende is, dat ons een Nixon wordt getoond die laat zien hoe dun de scheidlijn is tussen vechtlust, levenslust en de strijd om macht. Nixon houdt gewoon van een potje vechten en komt daar eerlijk voor uit. Het is die vechtlust die het verhaal tot leven brengt.

Als er één Hollywood regisseur is ZONDER stijl, dan moet dit toch wel Ron Howard zijn. De man is een echte kameleon die zowel traditionele films (Apollo 13) als goedkope pulp weet te verkopen (The Da Vinci Code. En dat is misschien maar goed ook voor deze prent gezien het de acteurs meer in de aandacht brengt en minder de mise-en-scène. De job van Rob Howard kan zich een beetje resumeren als: 'niet in de weg te lopen van de acteurs'. De stijl van de film doet in ieder geval een beetje denken aan dat intiem realisme uit All the President's Men (1976) van Alan J. Pakula. Het resultaat is een uniek kat- en muisspel tussen David en Goliath, een aangrijpende bokswedstrijd, een gevecht met een ster die denkt onaantastbaar te zijn en de underdog die terug vecht. Alles blijft spannend tot de laatste ronde.

De twee hoofdrolspelers worden geflankeerd door een uitstekend ensemble (met onder andere Kevin Bacon, Matthew Macfadyen, Oliver Platt en Sam Rockwell), die hun personages zo goed kennen, dat ze het gewoon zijn. Dit is Oscarmateriaal, zowel voor Ron Howard en Peter Morgan als voor Langella en misschien zelfs voor Michael Sheen. Buitengewoon indrukwekkende en suspensvolle cinema en spijtig genoeg had ik deze nog niet gezien bij het opstellen van mijn Top 10 lijst. De DVD wordt uitgegeven door Universal met Deleted Scenes, het echte interview met president Nixon en uiteraard de audio-commentaar van regisseur Ron Howard.

*** Frost/Nixon trailer ***

Een flop hoeft niet altijd een slechte film te zijn. Eén van de grootste financiële rampen twee jaar geleden was de science-fiction thriller Sunshine (2007) van Danny Boyle. De film had een productiebudget van 50 miljoen maar bracht slechts 3 miljoen in het laatje (en slechts 27 miljoen wereldwijd), nochtans blijft het één van de betere science fiction prenten. Of de science-fiction thriller Moon (2009) van Duncan Jones het beter zal doen aan de box-office valt nog af te wachten, want het ziet er naar uit dat ook deze film een beperkte release zal krijgen, net zoals Sunshine.

Korte inhoud: Het einde van het contract van Sam Bell (Sam Rockwell) met zijn werkgever Lunar is in zicht. Hij is gedurende drie lange jaren een trouwe werknemer geweest. De maanbasis Selene is zijn thuis geweest tijdens deze periode. Hier hield hij zich in alle eenzaamheid bezig met het winnen van Helium 3, een gas dat de aarde van haar energiecrisis kan redden.

De trailer van de film heeft wel iets weg van Solyaris (1972) en 2001: A Space Odyssey (1968), maar dan iets meer mainstream met een wacko einde. Acteur Sam Rockwell is een talentvol acteur en ik ben ervan overtuigd dat hij hier een unieke acteerprestatie zal neerzetten.

Regisseur Duncan Jones schreef zelf het verhaal en maakt met deze film zijn debuut. De prachtige muziekscore, die al te verkrijgen is op cd en waarvan jullie al een voorsmaakje krijgen in de trailer, is van de hand van Clint Mansell. De muziek deed me trouwens een beetje denken aan Perfume: The Story of a Murderer (2006). De stem van de smiley-robot komt van niemand minder dan Kevin Spacey. Het is nog niet duidelijk of de film bij ons een release krijgt.

Ik had gehoopt op het filmfestival van de Fantastische film in Brussel, maar niet dus.

*** Moon trailer ***

Het ziet er goed uit voor de verfilming van de 80’ties tv-serie The A-Team (2010), want de regisseur die werd aangesteld is niemand minder dan Joe Carnahan (Narc, Smokin' Aces), een regisseur die zowel op dramatisch vlak als op vlak van actie heeft bewezen dat hij van alle markten thuis is. Ook regisseur Ridley Scott tekent in op de film als producer. Latino Review schrijft het volgende:

Studio has set Joe Carnahan to direct and Ridley Scott to produce, with Tony Scott exec producing through their Scott Free banner.

Also producing are Jules Daly and Stephen J. Cannell, the latter of whom created the original TV series.

Carnahan will team with Brian Bloom to polish a script by Skip Woods. The intention is to start production by June for a June 11, 2010, release.

Fox has struggled to find a way to exploit the branded TV show while avoiding the series’ campy tone

Met de broertjes Scott aan het roer weet je meteen dat de film er goed zal uitzien en dat er ook genoeg budget zal vrijgemaakt worden door Fox om de actie-sequenties op te zetten. Zowel Ridley als Tony hebben beiden een voorliefde voor het militaire apparaat (de uniforms, de vuurwapens, de helicopters, de code, …) en het zal jullie dan ook niet verbazen dat hun productiehuis al heel wat spotjes heeft gemaakt voor de Amerikaanse marine. De Vietnam-context is in de adaptatie wel vervangen door de Irak-oorlog, maar dat zal in essentie weinig uitmaken. Maar het zal in ieder geval minder cheesy zijn dan de tv-serie. Iemand die door een kogel wordt getroffen zal bloeden en sterven, en ook de dialogen zullen een stuk realistischer worden gemaakt. Het zullen dus veteranen zijn van vlees en bloed en minder prima donna’s. Het zou me zelfs niet verbazen mochten ze afstappen van de typische hanenkam van B.A. gezien dit eigenlijk compleet uit zijn tijd is. Niets belet hen om een transformatie scène in te werken waarbij de acteur zijn kam afscheert…

De vraag aan ieders lippen is uiteraard wie gecast zal worden in deze prent, en de geruchten gaan alle kanten uit. Enerzijds wordt er gesproken van Michael Clarke Duncan, Ving Rhames en Christopher Judge in de rol van B.A. Barakus, de rol van Hannibal zou gespeeld worden door George Clooney, Mel Gibson of Bruce Willis. Voor Face werd gedacht aan Brad Pitt, Aaron Eckhart of Greg Kinnear en voor de rol van Murdock blijft nog steeds Jim Carrey als beste kandidaat, naast Robert Downey Jr. en Sam Rockwell.

Update 04/06/2009: De Ierse acteur Liam Neeson is in gesprek om de rol van John 'Hannibal' Smith uit de populaire televisieserie te gaan gaan vertolken. Hangover-acteur Bradley Cooper zou in gesprek zijn over de rol van Templeton 'Faceman' Peck. Voor de overige rollen van 'Howling Mad' Murdock en 'BA' Baracus zijn nog geen acteurs gecast. De productie van 'The A-Team, the movie' begint in augustus. In juni 2010 moet de film in de bioscoop te zien zijn.

***Related Posts***
18/09/2009: Jessica Biel als generaal in The A-Team film
31/08/2009: Nieuwe B.A. gevonden
21/03/2008: Plannen voor een The A-Team film

Als een comic-fan kijk ik reikhalzend uit naar de release van Iron Man 2 (2010) van Jon Favreau. Eerder had ik bericht dat Don Cheadle de acteur Terrence Howard heeft vervangen in de rol van Col. James 'Rhodey' Rhodes en nu is er zelfs nog een stukje nieuws die mijn verwachtingen voor de sequel nog een flinke boost geven.

Blijkbaar zou Mickey Rourke, de acteur die sinds Sin City op zijn retour is en onlangs de pannen van het dak speelde in The Wrestler (2008), aangesproken worden om de villain te spelen in de sequel. Sinds The Dark Knight is er een nieuwe wind aan het waaien in het populaire comic-genre en stijgt de kwaliteit zienderogen. Karakter-acteurs zullen dus ook steeds meer worden aangetrokken en zelfs menig prestigieus drama-regisseur zou niet vies zijn voor een comic-adaptatie. Het zijn de mensen van Variety die met het nieuws voor de dag komen.

Rourke is in discussions to play a villain described as Tony Stark's Russian alter ego, a heavily tattooed bruiser who is in the arms trade and battles Iron Man in his own nuclear-powered armored suit. Actor Sam Rockwell is in negotiations to play another villian in the pic.

The script — which is still being written by Justin Theroux (Tropic Thunder) — is a guarded secret, but speculation is that villain is likely comicbook nemesis Crimson Dynamo.

Het is nooit een vergissing om echt talent aan je film te voegen en bij deze maakt Jon Favreau nog steeds de juiste beslissingen. Rourke zou onmiskenbaar de sequel ten goede komen en alle fans kunnen bekoren. Rourke blijkt wel een pain in the ass te zijn als je met hem moet werken (vraag het maar aan Erik Van Looy), maar hij staat er toch telkens weer. Ondertussen is ook de reden bekend geworden van de wissel van Terrence Howard. Blijkbaar zou het effectief een beslissing zijn van de regisseur die vond dat Howard iets teveel op zijn systeem werkte. Hopelijk komt dat goed tussen Favreau en Rourke.

Wat weet ik van Crimson Dynamo? Het is een Marvel-villain die al in verschillende vormen en gezichten is verschenen in diverse comics. Maar algemeen wordt aangenomen dat hij een Soviet-Super Soldier is met een krachtig gewapend harnas waarop in de eerste versies een Soviet-ster op de borst staat te pronken. Hij kon vliegen en elektrische stroomstoten uitdelen, maar ook kleine raketten afvuren, dus kon je maar best niet al teveel grappen maken over die ster op zijn borst. Het personage trok ook regelmatig in strijd tegen Iron Man. Zijn echte naam was Anton Vanko, maar er werden maar liefst 12 versies van de ijdele lefgozer Crimson Dynamo gemaakt. Vanko zou later zijn geëmigreerd naar de US om te werken bij Tony Stark als één van zijn hoofdwetenschappers, maar als Rourke dit personage zou vertolken denk ik niet dat hij in aanmerking zou komen voor een terugkerende rol.

Maar de mensen van Hollywood Reporter schrijven dat het waarschijnlijk niet Crimson Dynamo dan wel Whiplash zal worden. In de comics heet deze villain Mark Scarlotti, een briljant ingenieur en eveneens werkzaam binnen de Stark industrie. Maar de man komt op het verkeerde pad terecht wanneer hij een deal sluit met een misdaadorganisatie. Hij draagt geen harnas, maar beschikt wel over 2 cybernetische/kinetische zwepen. Whiplash voerde niet enkel strijd tegen Iron Man maar ook tegen Spiderman.

Sam Rockwell zou dan weer de rol vertolken van de miljardair Justin Hammer, een super-intelligent zakenman en rivaal van Tony Stark. Hammer dealt ook met criminele organisaties en ontwierp de hypersonic scan transmitter die het harnas van Iron Man kon hacken en de controle ervan overnemen. Stark zou ook een nieuwe assistente krijgen, genaamd Natasha, maar er is nog niet bekend wie deze rol zal vertolken.

Update 25/01/2009: Een paar dagen geleden heb ik hierboven bericht dat Mickey Rourke werd gecontacteerd door Marvel om de villain te spelen in Iron Man 2. Maar in tijden van crisis, hoeveel geld zouden ze naar de recent gelauwerde acteur smijten? Blijkbaar wordt er gesproken van 250’000 dollar. Veel? Mochten wij een rolletje krijgen in een film voor die prijs, dat zou fantastisch zijn. Houd rekening dat veel mensen hier 5 jaar moeten voor werken, waarvoor een acteur in een bijrol maar 20 dagen moet presteren. Maar voor een acteur met jarenlange ervaring die onlangs in de prijzen is gevallen voor The Wrestler, is dit toch wel een hongerloon. Zeker in het licht van deze multi-miljoen dollar film die bakken geld zal opbrengen. Paramount toont zichzelf in deze zaak van de meest gierige kant. Aan de andere kant zou je kunnen zeggen dat Rourke compleet verdwenen was uit de spotlight een paar jaar geleden en dat hij zou mogen blij zijn dat hij opnieuw wordt gecast in dergelijke blockbuster films. Je zou zelfs kunnen opperen dat het een verstandige zet is van de studio om die exuberante gages van acteurs eens te herzien. Ik herinner me nog die 20 miljoen dollar die werd gegeven aan B-acteur Chris Tucker voor Rush Hour 3. De waanzin was compleet.

Update 13/03/2009: Mickey Rourke zal dan toch meedoen in de Iron Man sequel. Hij is zich stevig aan het voorbereiden op zijn rol als de Russische gangster Ivan. Toen hij in Moskou was om zijn film The Wrestler voor te stellen aan het Russische publiek, liet hij zich even opsluiten in de Butyrka-gevangenis. De Butyrka-gevangenis was berucht tijdens het tsaristische en stalinistische regime. Gevangenen werden er brutaal behandeld, en duizenden veroordeelden werden er voor het vuurpeloton gezet. Rourke bracht drie uur in de inrichting door. Hij sprak met enkele gevangenen, en kreeg een rondleiding in de gymzaal, de kerk, het museum en de kantine. Volgens de Russische krant Komsomolets was het voor Rourke een droom die in vervulling ging.

***Related Posts***
18/02/2009: Scarlett Johansson vervangt Emily Blunt in Iron Man 2
16/01/2009: Emily Blunt als Black Widow in Iron Man 2?
07/01/2009: Iron Man een box-office hit
26/12/2008: Top 10 Beste Films van 2008
16/10/2008: Don Cheadle vervangt Terrence Howard in Iron Man 2
18/05/2008: Marvel presteert beter dan DC Comics
29/02/2008: Iron Man trailer kicks ass
17/09/2007: Iron Man van Jon Favreau
25/05/2006: Er wordt aan Iron Man gewerkt