sally hawkins

  • En de Oscar gaat naar The Shape of Water

    Pin it!

    And the Oscar goes to … The Shape of Water (2017)! De film haalt maar liefst 13 Oscar-nominaties! Grote concurrent Dunkirk (2017) haalt maar 8 nominaties, met op de voet gevolgd door Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017). Spielberg’s The Post (2017) krijgt er amper 2: Beste film – wat deze film in geen miljoen jaar gaat winnen en Beste Actrice voor Meryl Streep – die ondertussen aan haar 21e nominatie zit.

    the_shape_of_water_2017_oscars.jpg
    © 2017 Twentieth Century Fox Film Belgium

    De 90ste Academy Awards wordt dus op het eerste gezicht niet zo spannend want de kaarten liggen nogal geschud in het voordeel van de film van Guillermo del Toro, want te verwachten was na de zege van Billboards op de 75e Golden Globes. Op de vraag wie uiteindelijk de Oscar voor Beste Regie zal winnen is nog maar de vraag, want Christopher Nolan zit al lang te wachten op zijn erkenning. Dunkirk was hoe dan ook niet zijn beste film, dus schat ik de kansen van Guillermo hoger in, ook al zullen heel wat vrouwen uit solidariteit op Greta Gerwig stemmen voor Lady Bird (2017), nog maar eens een vrouw in deze categorie sinds 2009.

    Bij de acteurs lijkt het ook allemaal wel een uitgemaakte zaak. Gary Oldman wint zijn eerste Oscar met de film Darkest Hour (2017) en Sally Hawkins voor The Shape of Water. Willem Dafoe zou wel eens zijn eerste Oscar kunnen winnen voor zijn bijrol in The Florida Project (2017) en Laurie Metcalf voor Lady Bird.

    Er zijn HEEL WAT SNUBS!!! Weet dat The Academy eigenlijk 10 films voor Beste Film hadden kunnen nomineren begrijp ik niet waarom films als Blade Runner 2049 (2017) niet meer in de lijst voorkomen (met uitzondering van één nominatie voor de fotografie). EN niks voor Wonder Woman (2017)? Het mag duidelijk zijn dat de gemiddelde leeftijd van The Academy ondertussen op 65 jaar ligt. Veel van die mensen kijken niet naar comic adaptaties of hippe sci-fi films. En slechts 1 Oscar nominatie voor The Disaster Artist (2017)? En Franco geen nominatie?! WTF?! Ik ben toch blij dat ze Logan (2017) hebben genomineerd, al is het maar voor Beste Script.

    Talkshowpresentator Jimmy Kimmel zal de show voor de tweede keer op rij presenteren, nadat hij in de vorige editie een kemel van jewelste moest ontmijnen met Warren Beatty die het verkeerde kaartje had gekregen. Kans is echter klein dat ze hem opnieuw zullen vragen om enigszins de blamage die hij onterecht kreeg te herstellen. Niet veel Belgisch materiaal tussen de genomineerden, ook al is de Russische inzending Loveless (2017) een co-productie met België. We zullen wel nog even geduld moeten hebben want de Oscar-show is pas op zondag 4 maart 2018. Zorg dus al maar dat je op 5 maart niet naar de les moet of naar het werk, want het wordt alweer een lange nacht.

  • Paddington (2014) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Wat is de link tussen de ontslagen Top Gear presentator Jeremy Clarkson en Paddington (2014)? Dat was zowat het enige wat mij interesseerde bij deze prent. Blijkbaar zouden de ouders Clarkson de eerste Paddington beer hebben ontworpen in 1972, gebaseerd op het sprookjespersonage van Michael Bond die voor het eerst zijn intrede maakte in 1958. Ik denk dat zijn aandelen ondertussen wel wat zijn gestegen want de film met zijn productiebudget van 55 miljoen dollar heeft zowat 252 miljoen dollar opgebracht. En gezien er zoveel mensen de film hebben gezien, zal de verkoop van de beertjes wel wat zijn gestegen.

    paddington_2015_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Een jonge Peruaanse beer (Ben Whishaw), die een passie heeft voor alles wat Brits is, vertrekt naar Londen waar hij op zoek gaat naar een woning. Wanneer hij eenzaam en verloren op Paddington Station belandt begint hij te beseffen dat het leven in de stad niet is wat hij zich er van had voorgesteld. Maar dan ontmoet hij de vriendelijke familie Brown, die het label om zijn nek lezen ('Pas alsjeblieft op deze beer, dankjewel') en hem een tijdelijk onderkomen aanbieden.

    Het is de ontdekkingsreiziger Montgomery Clyde (Tim Downie) die het super-intelligente beertjes heeft aangetroffen in 'Darkest Peru' (en dus niet gewoon Peru). Hij nodigt hen uit in Londen als ze ooit eens de Altlantische Oceaan willen oversteken. En jaren later zien we deze beertjes terug, Paddigton, Lucy (Imelda Staunton) en Pastuzo (Michael Gambon), maar na een enorme storm lijkt de oversteek naar Londen in zoektocht naar de ontdekkingsreiziger zich op te dringen. Hij ontmoet er de Brown familie, die hem uiteindelijk de naam van 'Paddington' geven, achter de naam van het station waar ze hem hebben gevonden.

    Na deze gebeurtenis vormen er zich twee verhaallijnen. De eerste plotlijn gaat over het gezinsleventje waar Paddington in terecht komt. Mr. Brown (Hugh Bonneville) is een risico-analist en heeft heel wat problemen met het idee om eeen beer in huis te nemen. Mrs. Brown (Sally Hawkins) daarentegen is verzot van Paddington. Ook de kinderen Judy (Madeleine Harris) en Jonathan (Samuel Joslin), samen met de huishoudster Mrs. Bird (Julie Walters) willen ze geen afscheid nemen.

    De andere verhaallijn draait rond de geflipte museum taxidermist Millicent, gespeeld door de altijd fascinerende Nicole Kidman. Zij ziet Paddington als een mogelijke pluim op haar werk en met de hulp van Mr. Curry (Peter Capaldi), de buur van de Browns, wil ze het beertje vangen en opzetten voor haar collectie.

    De scenarist en regisseur van Paddington is de nobele onbekende Paul King, maar hij is er toch in geslaagd een hartverwarmende live-action adaptatie te maken van een kinderboek. De personages zijn met voldoende luchthartige genegenheid benaderd, de sets steken zorgvuldig in mekaar, de titel-animaties zijn heel subtiel verwerkt, de knappe visuele effecten (te beginnen bij de 3D beer), alsook de kleurrijke fotografie en de vrolijke straatmuziek zorgen voor een gepast feelgood gevoel. Zelfs in de meer donkere kantjes met de scherpe sardonische humor, de zoektocht naar een nieuwe thuis, het druilerige regenweer en de harteloze slechterik, blijft deze prent bijzonder kindvriendelijk. De slechte dingen die gebeuren, komen altijd met een glimlach en we verwachten nooit dat de personages iets vreselijks zullen meemaken. En ja, zelfs volwassenen kunnen hier van genieten.

    paddington_2015_blu-ray_pic01.jpgpaddington_2015_blu-ray_pic02.jpgpaddington_2015_blu-ray_pic03.jpg

    De casting is voortreffelijk in deze prent, en we vergeten de wat mindere kantjes. Enkel Nicole Kidman vond ik net iets te vlak spelen. Cate Blanchett speelt een geweldige villain in Cinderella (2015), niet omwille van haar "hobby", maar wel omwille van haar gemene karakter. Hier komt het personage van Kidman niet echt tot leven, en dat is eigenlijk niet geheel haar schuld. Ze speelt een cliché-villain en haar make-up, haarsnit, outfit, zelfs de belichting, maken van haar een porseleinen pop zonder emoties. Haar vertolking in The Golden Compass (2007) als villain was stukken beter, ook al is Paddington een betere film.

    Paddington is vanaf 3 april 2015 beschikbaar op DVD, Blu-ray & VoD, met making of, interviews en additioneel beeldmateriaal. Wel spijtig dat er geen audiocommentaar was van de regisseur over de gehele film. De stem van Paddington wordt in de Vlaamse versie ingesproken door de zanger Bent Van Looy.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 3 april 2015

     

    *** Paddington trailer ***

  • Blue Jasmine (2013) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Op 21 januari 2014 komt Blue Jasmine (2013) van Woody Allen (poster) op Blu-ray en DVD. Een film waarvoor Cate Blanchett vorige zondag met de Golden Globe ging lopen voor haar acteerprestatie.

    cate blanchett,alec badwin,sally hawkins,peter sasgaard,woody allen,blue moon,blue jasmine,bobby cannavale

    Cate Blanchett speelt er de hoofdrol naast Sally Hawkins, de actrice op wie iedere vent verliefd werd tijdens Happy-Go-Lucky (2008) en ook hier weer alle charme steelt. Verder zijn er nog Peter Sarsgaard en Alec Baldwin. Grote namen bieden geen garantie uiteraard, maar toch. Als fan van het eerste uur van Woody Allen's films, wou ik Blue Jasmine (2013) toch wel zien en we werden niet teleurgesteld.

    Korte inhoud: Cate Blanchette is Jasmine, zoals ze zich noemt. Een getormenteerde vrouw die alle houvast in haar leven is verloren sinds de breuk met haar man. Ten einde raad vliegt ze van New York, Park Avenue, richting 305 Van Ness, San Francisco. Voor de kenners van beide straten, deze contrasteren nogal met elkaar, net zoals Jasmine sterk contrasteert op vlak van levensstijl met haar zus Ginger, schitterend vertolkt door Sally Hawkins. Jasmine denkt dat ze haar leven weer op de rails zal krijgen in San Francisco. Ginger hoopt alleen dat Jasmine niet te lang zal blijven, want ze heeft zelf plannen met haar leven, net zoals haar vriend Chili (Bobby Cannavale), die de komst van Jasmine maar met lede ogen aanziet.

    Algauw leidt het samenleven van de twee verschillende vrouwen tot conflicten en zoals je bij iedere Woody Allen-film wel weet, elke protagonist en elke figuur heeft zijn eigen trauma's, losse vijzen, angsten, twijfels, onzekerheden, dromen, verlangens en pijnen. Dit alles weet Allen in een zeer onderhoudend niet al te diepzinnig filmpje te mixen. Cate Blanchette schittert als de psychologisch wrak, de rijkeluisvrouw die van haar voetstuk is gevallen maar opeens weer nieuwe hoop koestert en zich uitermate goed voelt als ze denkt weer even de persoon te kunnen zijn die ze vroeger was. Sally Hawkins als simpele arbeidersvrouw zonder al te veel ambities die ook opeens denkt dat het gras groener is aan de overkant maar snel de nuchtere waarheid onder ogen moet zien.

    cate blanchett,alec badwin,sally hawkins,peter sasgaard,woody allen,blue moon,blue jasmine,Bobby Cannavalecate blanchett,alec badwin,sally hawkins,peter sasgaard,woody allen,blue moon,blue jasmine,Bobby Cannavalecate blanchett,alec badwin,sally hawkins,peter sasgaard,woody allen,blue moon,blue jasmine,Bobby Cannavale

    Vooral interessant is hoe de zenuwinzinkingen van Jasmine ons terugbrengen naar flashbacks van het verleden van toen ze de troffee-vrouw was van Hal (Alec Baldwin) een succesvolle zakenman met een blijkbaar oneindig imperium. De laatste decennia levert Wooddy Allen tal van films af die volgens kenners nog niet tot aan de enkels reiken van zijn meesterwerken van de jaren zeventig en tachtig. Mij doet dat er niet toe. Woody Allen kruidt en mixet dan wel altijd dezelfde ingrediënten in zijn films, het blijft werken. De muziek speelt iets minder de hoofdrol in deze film, maar we onthouden vooral "Blue Moon".

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 14 januari 2014

     

    *** Blue Jasmine trailer ***

  • Submarine, het Britse antwoord op Juno

    Pin it!

    submarine,richard ayoade,craig roberts,yasmin paige,sally hawkins,juno,ellen page,michael cera,wes anderson,napoleon dynamite Ik ben verzot op debuutfilms, omdat ik de indruk heb dat regisseurs iets meer moeite doen om hun verhaal op een originele manier te vertellen. En dat kan vast ook wel gezegd worden van de opkomende Submarine (2010), geschreven en geregisseerd door Richard Ayoade. Het is een soort coming-of-age film met een 15-jarige die er een duidelijke agenda op nahoudt. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van Joe Dunthorne. De regisseur werd bijgestaan door executive producer Ben Stiller.

    Korte inhoud: We ontmoeten de vijftienjarige Oliver Tate (Craig Roberts). In zijn hoofd is hij een genie, in realiteit is hij sociaal onberekenbaar en niet populair. Deze zomer heeft hij als doel om zijn maagdelijkheid kwijt te raken met zijn vriendin Jordana (Yasmin Paige) en het huwelijk van zijn ouders te redden. Zijn moeder (Sally Hawkins) staat namelijk op het punt er vandoor te gaan met haar danspartner.

    Je zou het een beetje kunnen zien als het Britse antwoord op Juno (2007) met Ellen Page en Michael Cera. Het is een tijdloze prent die zich onderdompeld in het leven van jongeren. Hoe zien zij elkander en hoe staan ze tegenover hun ouders, daarover gaat Submarine. En veel zit hem dus in de kleine gelaatsuitdrukkingen, de verborgen glimlach de schuchtere blikken. De jongen probeert het meisje te versieren zonder de tijd te nemen om haar te begrijpen, terwijl het meisje aangetrokken is door de onhandigheid van de jongen, maar Jordana is absoluut niet geïnteresseerd in romantiek. Oliver denkt daarentegen dat het dé manier is om sneller met haar in bed te duiken. De fotografie van de film laat vermoeden dat we ergens in de 70'ties en 80'ties zitten, met korrelige, polaroid flashbacks en retro-kledij.

    Submarine wordt een grappige en intelligente prent een beetje in de stijl van de Wes Anderson films, met een hart op de juiste plaats. In tegenstelling tot een Napoleon Dynamite (2004) speelt dit verhaal zich af in een meer realistisch kader. De moeilijkheden die Oliver ondervindt zijn problemen waar veel teenagers mee zitten. Dus in plaats dat we met hen zullen lachen, zullen me met hen meevoelen en vertederd raken door hen. Ik weet niet wanneer Submarine bij ons zal uitkomen, maar hopelijk ergens in de herfst-periode van 2011.

    submarine,richard ayoade,ben stiller,craig roberts,yasmin paige,sally hawkins,juno,ellen page,michael cera,wes anderson,joe dunthorne,napoleon dynamitesubmarine,richard ayoade,ben stiller,craig roberts,yasmin paige,sally hawkins,juno,ellen page,michael cera,wes anderson,joe dunthorne,napoleon dynamitesubmarine,richard ayoade,ben stiller,craig roberts,yasmin paige,sally hawkins,juno,ellen page,michael cera,wes anderson,joe dunthorne,napoleon dynamite

    *** Submarine trailer ***

  • Waltz with Bashir is Beste Film volgens Film Critics Awards

    Pin it!

    Nu met de heropflakkering van het conflict tussen Israël en de Palestijnen wordt de geanimeerde autobiografische documentaire Waltz with Bashir (2008) van Ari Folman wel erg actueel. Het zal dus niet verbazen dat de film spontaan werd uitgeroepen tot 'Beste Film' tijdens de ceremonie van de National Society of Film Critics Awards. De filmprijzen werden toegekend door 63 filmrecensenten van belangrijke Amerikaanse kranten en bladen. Of de film daadwerkelijk de titel van beste film verdient kan over gediscussieerd worden. Het is een indrukwekkende film, maar je kunt zich de vraag stellen of de vorm van de documentaire het niet opnieuw haalt van de inhoud. Je kan je zelfs de vraag stellen of Ari Folman met zijn beeldvoering en het vertelperspectief eigenlijk wel kritisch was met hemzelf en of hij hier geen oversimplificering van de situatie heeft gemaakt en iets teveel de exploitatie-toer is opgegaan. Maar bekijk de film zelf en oordeel naar best vermogen.

    Korte inhoud: Verhaal over een jonge gerecruteerde soldaat in het Israelische leger, begin jaren '80 tijdens de dagelijkse strijd in Libanon. Nadat de pas gekozen president Bashir Jumail wordt vermoord volgen enkele dagen van geweld die de jonge soldaten voor altijd zullen veranderen. De moord wordt gevolgd door vergeldingen in West-Beiroet en het uitmoorden van talloze mensen in de vluchtelingenkampen van Sabra en Shatila.

    Waltz with Bashir 01Waltz with Bashir 02
    © Twin Pics

    De leden van de National Society of Film Critics speelden het verder nog meer op safe door Happy-Go-Lucky (2008)-regisseur Mike Leigh zaterdag te verkiezen tot 'Beste Regisseur' en 'Beste Scenarist'. Ik bedoel, deze man is een beetje zoals de Broers Dardenne in Cannes, het is bon ton om ermee uit te pakken, ook al hebben ze moeite om een groot publiek te bekoren. Le Silence de Lorna (2008) van Jean-Pierre en Luc Dardenne haalde slechts 50'000 bezoekers in de Belgische zalen en de film deed het eigenlijk niet veel beter in Frankrijk. En er was trouwens ook geen stormloop voor Happy-Go-Lucky die in 3 maanden tijd nauwelijks 300’000 bezoekers trok in de States (dat is bijna 3 keer minder dan wat Loft van Erik Van Looy deed in Vlaanderen!). Gaat het cliché op dat het publiek te dom is om kwaliteit te herkennen? Of het cliché dat je als journalist pas geloofwaardig bent in je beoordeling als je publiekstrekkers a priori uitsluit voor enige erkenning?

    De hoofdrolspeelster uit de komedie over een lerares in Londen, Sally Hawkins werd uitgeroepen tot 'Beste Actrice' en Eddie Marsan kreeg de award voor 'Beste Acteur in een Bijrol'. Sean Penn nam de prijs voor beste acteur mee naar huis voor zijn rol in de film Milk (2008) als Harvey Milk, een homoseksuele politicus in San Francisco die in 1978 werd vermoord. De prijs voor beste cinematografie ging naar Anthony Dod Mantle voor Slumdog Millionaire (2008) van Danny Boyle. Heeft deze award-ceremonie invloed op de lopende nominatieronde voor de Oscars? Eigenlijk niet. Het zou niet de eerste keer zijn dat een Beste Film voor de Critics Awards zelfs niet bij de 5 genomineerden voor Beste Film bij The Academy.

    *** Waltz With Bashir trailer ***