De FilmBlog

En hier zijn de winnaars van de 84e Academy Awards. Zoals gewoonlijk niet veel verrassingen, meer nog, bijna alle uitslagen waren op voorhand bekend op uitzondering van de Oscar voor Beste Kostuums. Het belangrijkste nieuws van de nacht was dat The Artist (2011) zo goed als alle belangrijke oscars won (met Jean Dujardin die “putain” zei tijdens zijn overwinnings-speech ) en dat Hugo (2011) de rest voor zijn rekening nam, Meryl Streep voor de zoveelste keer de Oscar voor Beste Actrice won (met nu al 17 nominaties en 3 Oscars ) en dat Rundskop (2011) zoals verwacht geen Oscar heeft gewonnen voor beste Buitenlandse film.

Vergeleken met The Golden Globes was deze uitreiking maar een saaie bedoening. Alles was zoals gezegd voorspelbaar, de speeches waren braaf en de interventies van host Billy Crystal vond ik ietwat oubollig. Toch was er ook wel een moment van ontroering toen 82-jarige Christopher Plummer de Oscar won voor Beste Acteur in een bijrol voor Beginners (2011) (zie video) en hiermee als oudste uit de geschiedenis ooit een Oscar won (los van de ere-oscar voor de 83-jarige Charlie Chaplin). En ik zou het nog vergeten, Sacha Baron Cohen zorgde voor een stunt op de Red Carpet door toch als Dictator te verschijnen en de assen van Kim Jong-il op het tapijt te strooien. Spijtig hebben ze hem moeten afvoeren, het had misschien voor wat extra pit kunnen zorgen in de zaal. Hieronder de samenvatting:

BEST PICTURE
The Artist

BEST DIRECTOR
Michel Hazanavicius, The Artist

BEST SUPPORTING ACTRESS
Octavia Spencer, The Help

BEST SUPPORTING ACTOR
Christopher Plummer, Beginners

BEST ACTRESS
Meryl Streep, The Iron Lady

BEST ACTOR
Jean Dujardin, The Artist

BEST ORIGINAL SCREENPLAY
Midnight in Paris, Woody Allen

BEST ADAPTED SCREENPLAY
The Descendants, Alexander Payne, Nat Faxon, and Jim Rash

BEST FOREIGN FILM
A Separation

BEST ANIMATED FEATURE FILM
Rango

BEST ACHIEVEMENT IN ART DIRECTION
Hugo

BEST ACHIEVEMENT IN CINEMATOGRAPHY
Hugo

BEST ACHIEVEMENT IN COSTUME DESIGN
The Artist, Mark Bridges

BEST DOCUMENTARY FEATURE
Undefeated

BEST DOCUMENTARY SHORT SUBJECT
Saving Face

BEST ACHIEVEMENT IN FILM EDITING
The Girl With the Dragon Tattoo, Kirk Baxter and Angus Wall

BEST ACHIEVEMENT IN MAKEUP
The Iron Lady, Mark Coulier and J. Roy Helland

BEST ORIGINAL SCORE
The Artist, Ludovic Bource

BEST ORIGINAL SONG
"Man or Muppet" from The Muppets, Bret McKenzie

BEST ANIMATED SHORT FILM
The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore

BEST LIVE ACTION SHORT FILM
The Shore

BEST ACHIEVEMENT IN SOUND EDITING
Hugo

BEST ACHIEVEMENT IN SOUND MIXING
Hugo

BEST ACHIEVEMENT IN VISUAL EFFECTS
Hugo

Je zou het niet verwachten van een regisseur die bekend staat voor zijn films waar vuurwapens en scheldwoorden schering en inslag zijn, maar Martin Scorsese heeft gekozen voor de verfilming van een jeugdboek van Brian Selznick, The Invention of Hugo Cabret. En hij heeft dit met succes gedaan, want niet alleen is Hugo (2011) een pareltje van een film, maar kreeg daarbij ook nog eens de Golden Globe voor Beste Regie en zal naar alle waarschijnlijkheid ook genomineerd worden voor een Oscar.

We worden compleet in het verhaal gezogen vanaf het openingsshot, met een heerlijk panorama van het Parijs van de jaren ’30, met een camera die de 'city of light' in al zijn fonkelende pracht op digitale film zet. We zien er de 12-jarige Hugo (Asa Butterfield), die woont in het Monparnasse station die de gigantische klokken help onderhouden. Hij steelt er ook af en toe een croissant, buiten het zicht van de inspecteur voor weeskinderen (Sacha Baron Cohen). Alleen op de wereld na de dood van zijn vader (Jude Law), werd hij overgelaten aan een dronken oom (Ray Winstone).

Korte inhoud: Parijs, 1930. Hugo Cabret is een 12-jarige wees die in de muren van een druk treinstation in Parijs woont. Sinds zijn oom spoorloos verdween, heeft hij in het geheim de zorg voor de stationsklokken op zich genomen. Dan komt hij in aanraking met een vreemd meisje (Chloë Grace Moretz) en een bittere oude man (Ben Kingsley) die de speelgoedwinkel in het station beheert. Plotseling komen Hugo's verborgen leven en het waardevolle geheim dat hij bewaart in gevaar.

Dat grote cineasten meerdere filmgenres aan kunnen is bij deze bewezen. Scorsese heeft op een bevlogen manier het bronmateriaal vertaald naar het witte doek, en het plezier waarmee hij dit voor mekaar heeft gekregen druipt van het scherm. Het is een zuivere familiefilm met sterke karakters. Het scenario is van de hand van John Logan, die in tegenstelling tot heel wat andere Hollywoodfilms, geen hulp had van co-scenaristen. Er zijn uiteraard hier en daar een aantal verschillen met het boek, maar dat kan haast moeilijk anders.

Dit is tevens de eerste keer dat Scorsese zich waagt aan een 3D film, dus zet maar dat verdoemde brilletje op de neus. En ik moet toegeven dat in tegenstelling tot vele andere 3D vehikels, deze Hugo echt wel de moeite is. De beelden blijven lange tijd nazinderen, ook al is de 3D-techniek ten dode opgeschreven. Scorsese verscherpt niet alleen zijn voorgronden en verspilt zijn tijd niet met objecten naar de lens te smijten. Daarentegen maakt hij gebruik van de nieuwste technologie om op de eerste plaats een uitstekend verhaal te brengen en een ode te brengen aan de roots van de cinema, van Georges Méliès tot de stille film. Jawel, achter deze afschuwelijke posters en media-campagne (1, 2, 3, 4, 5), schuilt een pracht van een film.

Sacha Baron Cohen heeft weer een nieuw typetje gecreëerd, in het licht van de Arabische Lente. Deze keer kruipt hij in de huid van een dictator, die heel wat Gaddafi trekjes vertoont. The Dictator (2012) wordt zijn 4de personificatie na Ali G, Borat en Brüno. De film werd voornamelijk gedraaid in Spanje, de VS en Marocco.

Korte inhoud: Een dictator (Sacha Baron Cohen) uit het Midden-Oosten, zet zijn leven op het spel om er voor te zorgen dat de democratie nooit het land zal bereiken, dat hij zo liefdevol onderdrukt. Hij wordt naar de Verenigde Staten gestuurd om in ballingschap te leven onder de ongelovigen. De knotsgekke dictator komt al snel in aanraking met de typische gebruiken van het land en heeft een bijzondere ontmoeting met de beroemde actrice Megan Fox.

De tagline van de film luidt: "het heroïsche verhaal van een dictator die zijn leven waagde om te verzekeren dat democratie nooit het land zou bereiken dat hij zo liefdevol onderdrukte".

We mogen er dus van uit gaan dat de film veel stof zal doen opwaaien, ook al verwacht ik niet dat de film het hoogtepunt van Borat zal overtreffen, ook al is er de laatste maanden veel te doen rond dictators, zelfs tot op vandaag waarin bekend werd dat Kim Jong-il is overleden en dat hij opgevolgd zou worden door zijn zoon, die het terreur-regime naar alle waarschijnlijkheid zal verder zetten.

En in de film duiken ook nog een aantal andere bekende koppen, met name Anna Faris, John C. Reilly, Ben Kingsley en Kevin Corrigan.

Je kunt zich afvragen wat Cohen’s volgende kop van jut zal worden: een zwarte president, een beursmagnaat, een eigen versie van een DSK-figuur. De film komt bij ons uit op 9 mei 2012.

De afsluiter van de focus festivaldag, op het Filmfestival van Gent was een ferme brok. Geen tijd dus voor iets meer luchtig. Ondanks de titel van de film: We Need to Talk about Kevin (2011) is dit een vrij zwaar psychologisch drama van de relatief onbekende Lynne Ramsay en met de topactrice die haar tweede carrière beleeft Tilda Swinton. Lynne Ramsay verfilmde de roman van de Amerikaanse schrijfster Lionel Shriver op uitstekende intrigerende wijze.

Korte inhoud: Net voor zijn zestiende verjaardag veroorzaakt Kevin (Ezra Miller) een drama op school. Voor zijn moeder Eva (Tilda Swinton) is dat de ultieme nachtmerrie. Of is het een bloederig orgelpunt van iets dat al van jongs af aan bij Kevin ingebakken zat? Eva breekt zich het hoofd over wat er verkeerd liep. Had ze de voortekenen, met onder meer Kevin’s obsessies, niet beter moeten onderkennen en opvangen? En vooral: hoe moet het nu verder als moeder van een zoon die door de maatschappij als een monster wordt beschouwd?

De achtergrond van de film is een vreselijke misdaad die Kevin, de zoon van Eva heeft begaan. De feiten zijn al een tijdje geleden gebeurd, maar Eva moet nog dagelijks met de gevolgen leven en wordt constant geconfronteerd met het feit dat zij de moeder is van een misdadiger. Vreselijk actueel. De film oordeelt noch veroordeelt, en ook de kijkers krijgen daar de kans niet toe. We volgen het leven van Eva die zich voorttrekt en bezint over haar rol als moeder.

Aan de hand van flashbacks wordt haar leven met Kevin gereconstrueerd en krijgen we te zien hoe Kevin was als kind. Ligt daar de oorzaak? Waar ging het fout? Daar geeft We Need to Talk about Kevin geen antwoorden op. Eva als moeder en haar gevoelens staan centraal. Ze is moeder. Van een zoon. Van een monster. Als moeder heeft ze haar zoon lief. Of niet? Als moeder haat ze de misdadiger, maar toch is het haar zoon.

Deze dubieuze gevoelens en gedachten worden op voortreffelijke wijze in de verf gezet. Met soms vrij verzadigde kleuren, scherpe beelden, knap in mekaar gestoken scènes die het psychologisch gehalte versterken. Het gaat niet zover dat we verzeild geraken in The Omen-achtige toestanden, in tegendeel. Maar toch voel je hoe Kevin in feite als van jongs af aan geen normaal functionerend kind was en de onderhuidse spanning wordt in bepaalde scènes knap weergegeven.

Een grote pluim voor Tilda Swinton alweer, die op onbegrip van haar omgeving stuit, niet in het minst van haar man die nooit thuis is en later niet van de mensen die haar beschouwen alsof ze de moeder van de duivel zelf is. Ze laat zich niettemin niet doen en zet een krachtig sterk, op zichzelf aangewezen, menselijk personage weer.

In de film is ook nog een rol weggelegd voor John C. Reilly, die binnenkort zal opduiken in de nieuwe Sacha Baron Cohen film The Dictator (2012), alsook in de nieuwe Roman Polanski prent Carnage (2011), om maar te zeggen dat de acteur zijn filmprojecten weet te kiezen. We Need to Talk about Kevin kan je momenteel gaan zien in de Vendôme en l’Aventure in Brussel.

De roodharige actrice en vriendin van Sacha Baron Cohen, Isla Fisher, zullen jullie nog wel kennen uit de Wedding Crashers (2005) en Definitely, Maybe (2008), maar hier heeft zed us de hoofdrol gekregen in Confessions of a Shopaholic (2009). Een romantische komedie van regisseur P.J. Hogan (Muriel’s Wedding, My Best Friend’s Wedding) en gebaseerd op het boek van Sophie Kinsella. Een film over koopverslaving en dit in tijden van crisis, ze konden deze prent op geen slechter moment uitbrengen.

Korte inhoud: Rebecca Bloomwood (Isla Fisher) is hopeloos verslaafd aan shoppen. Dromend van een baan bij één van de grote modebladen werkt ze nu bij een financieel magazine, waar ze in haar populaire columns financieel advies geeft. Maar als er iemand is die financieel advies best kan gebruiken, dan is het wel Rebecca zelf! Door al het shoppen verdrinkt ze in de schulden en langzaam maar zeker begint haar shopverslaving een serieus probleem te worden, waardoor zowel haar carrière als haar liefdesleven een grote puinhoop worden. Zal het deze shopverslaafde financieel adviseuse lukken haar eigen financiën en daarmee haar hele leven op orde te krijgen?

Het is wederom een genoegen om Isla Fisher aan het werk te zien. Ondanks dat de actrice de 30 al is gepasseerd, oogt ze als een opgewekte twintiger. Isla is niet alleen grappig en sexy, maar het acteren gaat haar ook goed af. We hebben als kijker meteen sympathie voor haar impulsieve personage, ook al speelt ze de rol van een naïeve koopverslaafde die overal een mening over heeft. Datzelfde kan spijtig genoeg niet gezegd worden van haar partner, de charmante Brit Hugh Dancy, die maar niet weet te overtuigen. Het romantische gedeelte komt hierdoor een stuk minder van de grond. De acteur heeft trouwens een vreselijke timing en is dus niet de meest geschikte figuur voor een komedie. En dit is echt wel schrijnend, want een meer passende acteur had hier meer vonken kunnen geven en de film had hierdoor alleen maar beter kunnen worden.

De ouders van Rebecca, gespeeld door John Goodman en Joan Cusack, zorgen met hun gekibbel en soms infantiele maar wel goedbedoelde opmerkingen voor komische intermezzo’s. De beste vriendin Suze (Krysten Ritter), leeft helemaal met Becky mee en is met haar gevatte opmerkingen best wel een mooie aanvulling. Daarnaast zien we nog John Lithgow en Kristin Scott Thomas opduiken in de film.

Confessions of a Shopaholic is echter nooit zo leuk als Wedding Crashers, daarvoor is het script van Tracey Jackson en Tim Firth veel te mager en pijnlijk voorspelbaar. Het personage van Rebecca heeft iets teveel puberale scènes die het niveau van de komedie niet echt hoger tillen en enkel maar de stereotypen van vrouwen versterken. Op bepaalde momenten is het zelfs ronduit slapstick. Het verhaal heeft niet veel om het lijf, de conclusie is bespottelijk cliché, maar de sterke vertolkingen zorgen er wel voor dat het beter is dan het gelijkaardige Sex and the City. De film is bij ons te zien vanaf 18 maart 2009 in onze bioscoopzalen, een bioscoopkaartje is zeker geen miskoop … als je tenminste van het genre houdt.

Drie jaar geleden dook een gerucht op dat er een Ghostbusters 3 (2010) zou komen, met de geweldige subtitel Ghostbusters Go To Hell. Maar het bleef allemaal bij een gerucht. Het grootste obstakel waren de extreem hoge royalty's die de ster-acteurs vroeger voor hun terugkeer. De studio dacht dat ze nooit uit de kosten zouden komen. Nu steken deze berichten opnieuw de kop op via Variety.

Columbia Pictures is getting serious about scaring up a new installment of its blockbuster Ghostbusters (1984) franchise. The studio has set "The Office" co-exec producers Lee Eisenberg and Gene Stupnitsky to write a script for a film designed to bring back together the original cast of Harold Ramis, Bill Murray, Dan Aykroyd and Ernie Hudson.

The scribes just wrote Year One (2009), a comedy that was directed by Ramis. Ramis with Aykroyd wrote the first two installments of the films. Ivan Reitman directed both the 1984 original and the sequel that was released in 1989. The close proximity between the writers and original Ghostbuster Ramis is evidence that the ghost chasers have sparked to the idea of returning.

Er zullen geen onderhandelingen gebeuren met de cast tot er een definitief scenario op tafel ligt, maar dat het spel hard gespeeld zal worden is duidelijk. De vraag is nog maar of de studio meer dan 25% bij de eerste dollar winst zal willen afstaan. Een film als Rush Hour 3 (2007) heeft zo in zijn eigen voet geschoten met hun exorbitante gages voor de acteurs. De film bracht slechts 139 miljoen dollar op in de States en er moest al 140 miljoen afgetrokken worden voor het productiebudget.

Ik ben wel een voorstander voor een nieuwe Ghostbuster-film, zeker nu met de evolutie van cgi, maar als er sprake is van een sequel dan moet de oorspronkelijke cast terugkomen. Mocht er sprake zijn van een gewone remake, dan hoeft er voor mij niet meer. De originele Ghostbusters heeft geen remake nodig en indien er een sequel komt met de oorspronkelijke cast dan roep je meteen heel wat nostalgie op, die je niet zou hebben met een nieuwe cast. Niets belet hem om dan de opvolgers in de film te introduceren, met name Seth Rogen, Paul Rudd, Sacha Baron Cohen en Will Ferrell. Het zou misschien wel leuk zijn mocht de zoon van Ivan Reitman, Jason, de regie van de film op zich nemen. Wat denken jullie?

***Related Posts***
09/04/2009: Sony wil Men in Black 3 én Ghostbusters 3
07/11/2005: Ghostbusters 3? Really?
06/06/2005: Men in Black 3 met Will Smith en Tommy Lee Jones?

Het was de eerste keer dat Tim Burton, die een ware afschuw heeft voor musicals, zich waagde aan de verfilming van een Broadway musical van Stephen Sondheim en dan nog wel van een project die al meerdere malen werd geadapteerd zonder veel succes. Burton is niet meer de regisseur die hij vroeger was ten tijde van Batman en Edward Scissorhands. Zijn populaiteit kreeg een ferme deuk na de flauwe Planet of the Apes (2001) remake en de ietwat melige Big Fish (2003).

Maar hier tegen alle verwachtingen in, slaagt de regisseur in zijn opzet en brengt een prachtige ode aan de klassieke horrorfilms. Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007) is echter niet bestemd voor "de grote massa" gezien het genre en zijn R-rating, maar wie de film een kans wil geven zal opgetogen zijn om Burton weer aan het werk te zien op een nieuw hoogtepunt van zijn kunnen. Het is zeker niet zijn beste film, maar zeker één van zijn betere.

Korte inhoud: Benjamin Barker (Johnny Depp) komt door toedoen van Judge Turpin (Alan Rickman), die een oog had op zijn jonge vrouw, onterecht in de gevangenis. Na vijftien lange jaren weet Barker te ontsnappen en keert terug naar Londen voor maar één ding: wraak. Hij besluit hiervoor een partner in zijn plan te betrekken: Miss Lovett (Helena Bonham Carter), die al gauw zijn obsessieve en zeer toegewijde handlanger wordt. Barker begint een kapperszaak boven de pasteiwinkel van Miss Lovett. Samen rekenen ze af met de vijanden van Barker, die zich Sweeney Todd laat noemen. Maar al gauw is Turpin niet meer de enige die de toorn van Todd en Lovett zal ondergaan...

Dit duistere moordverhaal en gitzwarte humor is geschreven op het lijf van Burton. We worden hier ondergedompeld aan de rand van het grimmige 19e eeuwse Londen met zijn lugubere steegjes en zijn leegstaande krotwoningen, op een treffende manier gefotografeerd door Dariusz Wolski. Sweeney Todd is trouwens de 6de samenwerking tussen Depp en Burton, en de keuze van de acteur was niet evident gezien Depp ook GEEN zangervaring had. Toch bewijst de acteur zijn veelzijdigheid en hij is geknipt voor de rol als wraakzuchtige kapper Todd, en ondanks dat zijn zangstem niet altijd even goed is, weet hij wel te overtuigen. Het is geen opera-zangstem, maar eerder een stem van een rocker (Depp was trouwens vroeger nog lid van een rockband), en dat zorgt meteen ook voor een interessante interpretatie van het personage.

Met echtgenote en nieuwe muze van Burton, Helena Bonham Carter, vormt hij het ultieme koppel dat de straten van Londen onveilig maakt. Bonham had ook niet echt veel zang-ervaring, maar ook zij wist niet te ontgoochelen en dit terwijl ze zwanger tijdens de opnames. De aandachtige kijker zal opmerken dat de boezem van de actrice zal verschillen in grootte naargelang de scène. Haar stem heeft iets aparts en het is er zeker aan te horen dat ze gedurende maanden intensieve zanglessen heeft gevolgd. Zingen is één zaak, maar zingen en acteren op hetzelfde moment is niet voor iedereen weggelegd, maar toch wist ze de klus te klaren. Zowel Depp als Carter hebben er voor gezorgd dat de film een geslaagde prent werd, bekroond met maar liefst 2 Golden Globes (Beste Film, Beste Acteur).

Alan Rickman is geniaal in zijn rol als de slechterik, maar ook de verschijning van de flamboyante Italiaanse kappersrivaal Pirelli gespeeld door Sacha Baron Cohen (Borat) is te gek. Verrassend genoeg heeft hij een zeer aanstekelijke zangstem en is het een genot om naar hem te luisteren én te kijken. Tussen al dat donker is hij een klein komisch lichtpuntje dat de film een leuke twist geeft. Het zijn allemaal stuk voor stuk boeiende casting-keuzes die elk de moeilijke taak met perfectie weten te volbrengen.

Ik ben er echter van overtuigd dat de verfilming waarschijnlijk niet kan opboksen tegen de muzikale kwaliteit van de Broadway musical. Soms denk ik dat Burton misschien een betere prent had gemaakt indien hij de zang had ingeruild voor dialogen, gecompenseerd met een bombastische opera-achtige muziekscore. Maar het was een uidaging, voor zowel de maker als de acteurs en het resultaat mag gezien worden. Het blijft een typische Burton-film die als het ware Corpse Bride (2005) tot leven roept met een Johnny Depp zijn vertolking in de Jack the Ripper film From Hell (2001) over een andere boeg wist te gooien.

Sweeney Todd is een visueel verbluffende en morbide musical thriller met twee charismatische anti-helden, die niet alleen musical fans zal bekoren, maar zeker ook heel wat fans van klassieke horrorfilms. Ik kan het geen meesterwerk noemen, maar toch een film met een Tim Burton op niveau die hier een quasi-realistische prent aflevert van een muzikale fantasie.

***Related Posts***
06/10/2007: Sweeney Todd trailer
02/08/2007: Sweeney Todd poster

Wanneer was de laatste keer dat jullie nog eens Sherlock Holmes op het witte doek hebben aangetroffen. De laatste twee films die ik me voor de geest kan halen en die ik op VHS heb gezien waren Without a Clue (1988) met Michael Cain en Ben Kingsley, alsook de knappe Young Sherlock Holmes (1985) van Barry Levinson. Maar de beste Holmes film blijft The Private Life of Sherlock Holmes (1970) met de grappige en treffende vertolking van Robert Stephens.

Het is dus leuk om weten dat we binnenkort een nieuw Sherlock Holmes (2009) avontuur tezien krijgen. Vreemd genoeg lijkt Guy Ritchie de kandidaat zijn voor de regie van de film. De mensen van Coming Soon schrijven het volgende:

Guy Ritchie has come aboard to direct Warner Bros.’ Sherlock Holmes for Lionel Wigram and Dan Lin, reports Variety.

Ritchie is also working on a rewrite/polish of Tony Peckham’s script, based on Lionel Wigram's upcoming comic book Sherlock Holmes. The studio is eyeing a 2010 release.

Sherlock Holmes is de briljante detective uit de verhalen van de laat 19e-eeuwse, vroeg-20e-eeuwse schrijver en arts Sir Arthur Conan Doyle. Doyle baseerde de figuur losjes op een leraar die hij had op de universiteit, de talentvolle chirurg en forensisch detective Joseph Bell. Het waren trouwens de beginjaren van de forensische wetenschap en met het 'deductieve logische denken' van Sherlock kwam heel wat navolging zoals Agatha Christie's Hercule Poirot, Patricia Wentworths Miss Silver, Ellery Queen, Perry Mason, Columbo, Dick Tracy en zelfs in zekere zin de comic-held Batman.

Eerst werd gedacht aan Neil Marshall (The Descent, Doomsday) voor de refie, maar uiteindelijk werd het de man van Madonna. Guy Ritchie is bekend voor zijn harde actie en zijn trendy camera-werk, benieuwd wat hij hiermee zal aanvangen. Hij is in ieder geval een ras-echte Brit, net zoals het hoofdpersonage, dus dat zit al snor. Hopelijk zien we een nieuwe Ritchie aan het werk, want momenteel zit zijn carrière een beetje in het slop. Of we een bestaand verhaal te zien zullen krijgen met John H. Watson en misschien de aartsvijand van Holmes, Moriarty, valt nog te bezien. Het is in ieder geval gebaseerd op een comic, dus verwacht ik geen ingetogen, strakke, Victoriaanse periode-film, maar eerder een soort reboot.

Update 10/07/2008: Robert Downey Jr. lijkt de titelrol te hebben bemachtigd in de film Sherlock Holmes, het nieuwste project van regisseur Guy Ritchie. Volgens het filmvakblad Variety moet de acteur in oktober op de set verschijnen voor de film van Warner Bros. Wanneer de dramafilm uitkomt, is niet duidelijk. De 43-jarige acteur heeft zojuist de opnamen van Tropic Thunder (2008) achter de rug.

Overigens werkt ook Columbia Pictures aan een film gebaseerd op de beroemde detectiveverhalen van Arthur Conan Doyle. Het gaat om een komedie, met Sacha Baron Cohen, bekend van zijn alter ego's Ali G en Borat, als Sherlock Holmes.

Update 10/09/2008: Ik heb me onthouden van het posten van de tientallen casting-geruchten over wie nu uiteindelijk de rol van Watson zal spelen in de opkomende Sherlock Holmes film. Eerder werd al bekend dat Robert Downey Jr. de rol van de superdetective Sherlock op zich zou nemen, nu is via JoBlo bekend dat Guy Ritchie graag Colin Farrell voor de rol van Watson wil. Maar spijtig genoeg bedankte Farrell voor de rol.

***Related Post***
19/05/2009: Sherlock Holmes trailer

Na Elizabeth Hurley, Heather Graham en Beyoncé Knowles is volgens Coming Soon het Braziliaanse lingeriemodel Gisele Bündchen verkozen om de eye-candy van dienst te worden voor de opkomende Austin Powers 4. Bundchen heeft het script al gelezen en gaat aan tafel zitten met Mike Myers, de scenarist en tevens hoofdrolspeler, en regisseur Jay Roach.

Dit wordt niet de eerste filmrol van het acterende model Bundchen. Een paar jaren geleden speelde ze naast Queen Latifah in Taxi (2004), en in 2006 had ze een klein rolletje in The Devil Wears Prada (2006). De titel van de vierde Austin Powers is nog niet bekend, maar Myers heeft wel al onthuld dat hij zal focussen op Dr. Evil, de vijand van Powers die ook door Myers wordt gespeeld.

Ik ben gestopt met lachen na de eerste Austin Powers, dus het maakt mij niet veel uit dat ze nog tien sequels maken. Een verstandig mens kan maar zoveel keer lachen met 'mojo' en 'shag me baby', alvorens het op de zenuwen begint te werken. Austin Powers in Goldmember (2002) bewees trouwens dat de vervaldatum van de formule al een paar jaar overschreden is en dat de tijd rijp is voor iets anders. Een komiek als Sacha Baron Cohen weet ook wanneer een typetje aan vervanging toe is, hopelijk zal Mike Myers ook tot dit inzicht komen met Austin Powers (of zelfs Shrek die ook nog een 4de keer wordt uitgemolken). Mike Myers zou beter het advies van Dr. Evil opvolgen…zip it.

Het topmodel Gisele Bündchen is misschien de enige mogelijke reden om naar deze film te gaan, en dan vooral om te genieten van haar mooie vormen. Voor diegene die geen flauw benul hebben van wie Gisele eigenlijk is, vinden jullie hieronder een hq gallery van de nieuwe Austin Powers vamp.

*** HQ pics van Gisele Bündchen ***

***Related Posts***
19/03/2007: Acterende modellen
15/10/2005: Er komt een Austin Powers 4
05/07/2004: Gisele Bündchen in de Amerikaanse Taxi versie

We hebben op deze blog al genoeg vrouwelijk schoont tentoongespreid, dat de tijd rijp was om eens was mannelijke en vrouwelijk 'onschoon' te presenteren, en dan nog wel met een Top 10 van de Meest Verontrustende Naakstscènes. Dit als antwoord op mijn toch wel frequent bezochte en felbegeerde Top 10 van de Beste Naaktscènes. De Top 10 wordt gracieus geopend door de zwalpende dikke kont van Oscarwinnaar Philip Seymour Hoffman die de niet onaardige naakte Marisa Tomei een flinke beurt geeft langs achteren in Before the Devil Knows You're Dead (2007). Geniet van het lijstje en laat het vooral jullie middagmaal niet verpesten.

10. Before the Devil Knows You're Dead (2007)

Before the Devil Knows You're Dead is de nieuwe film van regisseur Sidney Lumet (Dog Day Afternoon, The Verdicht, Network). Twee broers, Henry (Ethan Hawke) & Andrew Hanson (Hoffman), besluiten uit geldnood een overval te plegen. Zorgvuldig voorbereid gaan ze ervan uit dat alles goed gaat. Geen geweld, geen doden en dus geen slachtoffers. Maar als een van hen zich niet aan afspraak houdt, valt het hele plan in het water en moet er haastig een nieuwe uitweg bedacht worden. Hier is de trailer en hieronder is een fragmentje uit de fameuze seks-scène. Wees gerust, ik heb jullie gespaard van al te schokkende vleeswaren.

9. Space Cowboys (2000)

Het is de vader van Kiefer die alle eer verdient om in dit lijstje te pronken. In Space Cowboys zien we een naakte Donald Sutherland die niet veel zin heeft om zijn genitaliën te verbergen nadat een verpleegster de onderzoekskamer binnenkomt. Van the wrong stuff gesproken. Donald staat in zijn halve maan te paraderen in een prent vol met Hollywood fossielen zoals Tommy Lee Jones, James Garner en Clint Eastwood. Een Russische satelliet heeft problemen, en dreigt neer te storten op aarde. Een crew van oude mannen moet 'm redden, aangezien zij de enige zijn die de verouderde technologie begrijpen.

8. About Schmidt (2002)

De enige vrouw in het rijtje is Oscar-winnares Kathy Bates die haar plaats dankt aan een klein maar opzichtelijk rolletje in About Schmidt, waarin ze met met Jack Nicholson in de jacuzzi springt. Bates is trouwens niet aan haar proefstuk toe, want in At Play in the Fields of the Lord (1991) liep ze al met haar naakte lichaam, volledig ingesmeerd met modder, door de jungle. Gezien ik mijn ogen dicht had geknepen voor deze scène en dus niets heb kunnen gezien, staat deze prent niet in mijn lijstje...mijn nederige excuses hiervoor.

7. The Cooler (2003)

En om deze top 10 niet te ontzien van het nodige maagzuur vermeld ik even die gruwelijke clash tussen de opdringerige blondine Maria Bello die zich in The Cooler als een oude Mustang manoeuvreert onder de versleten en oliedruipende minivan William H. Macy. Bernie Lootz (Macy) is een gokker die zoveel ongeluk heeft dat hij van een gelukshand van een ander een slechte hand met kaarten kan maken als hij alleen al aan de speeltafel komt staan. De casinobaas eist van Bernie dat hij hem helpt in het casino, vanwege een oude schuld. Maar wanneer de schuld afbetaald is, wil hij Bernie houden om de schatkist van het casino vol te houden. Dan ontmoet Bernie de mooie serveerster Natalie (Bello).

6. Some Girls (1988)

Patrick Dempsey, de ster uit Grey’s Anatomy, bezet een eervolle plaats in deze Top 10 met zijn 'full-frontal' naaktscène in de comedy Some Girls uit 1988. Dempsey speelt er een student die de Kerst doorbrengt bij zijn vriendin Gabriella en haar familie, in Canada. Daar aangekomen vertelt zij hem dat ze niet meer van hem houdt. Bovendien zijn de leden van Gabriella's familie stuk voor stuk nogal bizar te noemen…In de belastende scène zien we de acteur in zijn naakie achter Jennifer Connelly hollen. We zien trouwens ook even zijn slurf hangen, of moet ik zeggen zijn zwam-worstje, want het plasbuisje ziet er verontrustend klein uit.

5. Along Came Polly (2004)

In Along Came Polly komt een naakte Hank Azaria de badplaats onveilig maken waar Ben Stiller probeert te genieten van zijn honeymoon met Jennifer Aniston. Hank heeft voor de scène zijn lichaam wat afgetraind, maar dit kon niet beletten dat zijn achterkant toch maar een teleurstellende verschijning was. Of toch vergeleken met mijn David-kontje…uhum.

4. Rogue Trader (1999)

Een paar maanden geleden was beurs-specualtie nog een hot topic nadat de trader Jérôme Kerviel zomaar eventjes 4,9 miljard euro wist te verkwanselen van de Societé Générale, de tweede grootste bank van Frankrijk. In 1995 deed zich net hetzelfde voor. De beurshandelaar Nick Leeson bracht de Barings Bank in Groot-Brittannië naar de ondergang. Wel daarover werd een film gemaakt met Ewan McGregor in de hoofdrol. Rogue Trader (1999) had gemakkelijk een tweede Wall Street (1987) kunnen zijn, mits een betere regie, meer talentvolle acteurs, een bekwamer scenarist en Director of Photography, een betere producer, meer geld en een beter einde. Zelfs de blote platte kont, tot tweemaal toe, van McGregor kon de film niet redden.

3. Old School (2003)

Quasi alle films met Will Ferrell vertonen bezwarend naakt materiaal, maar in deze Old School doet hij werkelijk geen moeite om zijn behaarde borsten en billen te verhullen. Deze man is véél te trots op zijn pens met appendix-litteken. Ik heb hier het desbetreffende filmpje gevonden dus wegkijken wie wegkijken kan.

2. Failure to Launch (2006)

Mocht je een naakte Matthew McConaughey aan het werk zien zou niemand klagen, maar wat had je gedacht van een 60-jarige Terry Bradshaw van wie het lichaam al in een vergevorderde staat van ontbinding is? McConaughey speelt in Failure to Launch een 35-jarige loser die nog steeds bij zijn ouders woont. Altijd had hij wel een reden om nog bij paps en mams te blijven hangen. Helaas hebben zijn ouders inmiddels schoongenoeg van hem, maar ze kunnen hun zoon maar niet zover krijgen dat hij op zichzelf gaat wonen. Ze besluiten de aantrekkelijke en succesvolle Paula in te huren, die garandeert dat dat ze Tripp binnen niet al te lange tijd 'zelfstandig' kan maken.

1. Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan (2006)

Maar de kers op de bedorven taart is deze prent. Dit moet de meest schokkende naakt-scène zijn uit de geschiedenis van de naakt-scènes. In Borat zien we een naakte Sacha Baron Cohen die de naakte tientonner Ken Davitian te lijf gaat. Het resultaat is al zo wansmakelijk als de verkrachte covers van Kate Ryan. Het filmpje was wél beschikbaar op het net, te bekijken op eigen risico.

***Related Posts***
08/09/2011: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2009
03/01/2009: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2008
26/11/2008: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2007
05/03/2008: Top 10 Meest Verontrustende Naaktscènes
14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006