De FilmBlog

Een nieuwe gangster film zit er aan te komen, met een resem A-list acteurs. The Gangster Squad (2012) is het antwoord op The Untouchables (1987). Het zal tevens niet de enige gangster film zijn die we binnenkort in de bios zullen aantreffen. Er zou een nieuwe Al Capone film in de maak zijn, genaamd Cicero (2012).

Korte inhoud: Los Angeles, 1949. De meedogenloze maffiakoning Mickey Cohen (Sean PennJosh Brolin) en Jerry Wooters (Ryan Gosling), hun krachten bundelen om Cohen neer te brengen.

Regisseur van dienst is Ruben Fleischer, die ons eerder het eigenzinnige Zombieland (2009) voorschotelde, en binnenkort zelfs zal uitpakken met Zombieland 2 (2013). Ik ben benieuwd hoe hij dit genre zal aanpakken, maar we hebben hier in ieder geval te maken met een onconventionele filmmaker. Vreemd genoeg vind ik de trailer niet meteen overtuigend (duurt te lang, te weinig momentums, iets te afgelikte fotografie,…), maar toch ben ik benieuwd naar deze prent.

Wie is Mickey Cohen? Het was een gangster uit Los Angeles die leefde van 1913 tot 1976, wat een vrij lang leven is voor een top-gangster. En net zoals zovele gangsters traden ze op de voorgrond tijdens de drooglegging (prohibition van 1919-1933). Cohen was eerst werkzaam in Chicago, waar hij Al Capone ontmoette. Hij vloog al snel de cel in na een uit de hand gelopen kaartspel waar een aantal gangsters het leven lieten. Cohen werd nadien door Meyer Lansky gestuurd naar Los Angeles, waar hij een machtig man werd. Maar zijn luidruchtige en gewelddadige aanpak beroerde heel wat gemoederen. Zijn handlanger was Johnny Stompanato, ook al een notoire gangster uit die periode.

In de film zien we ook nog Emma Stone, Nick Nolte, Michael Peña, Haley Strode en Robert Patrick. Mocht de film floppen, zal het in ieder geval niet liggen aan de casting. Ik weet echter niet goed wie nu uiteindelijk het hoofdpersonage is, of dat we hier eerder te maken hebben met een soort mozaïekfilm.

Wat betreft Sean Penn, ik deze deze acteur liever in dergelijke rol dan in de recente This Must Be the Place (2011). Tevens ook tevreden dat het een R-rated film zal worden. Wie weet krijgen we ook nog eens een stomige R-rated scène te zien tussen Emma Stone en Ryan Gosling? Gezien het aanwezige bloot in primetime series zoals "Boardwalk Empire", kan deze film toch niet onderdoen. Op 7 november 2012 zullen we het te weten komen.

George Clooney, voor veel vrouwen een reden om zonder te weten waar de film over gaat, naar een film van hem én door hem te gaan kijken. Ook zo voor mij eigenlijk. Al kan ik me zijn eerder werk als regisseur (Confessions of a Dangerous Mind, Good Night and Good Luck, Leatherheads) niet meer echt voor de geest halen, ik ben er steevast van overtuigd dat het geen weggesmeten geld zal zijn. Toen ik onlangs naar zijn nieuwste politieke thriller The Ides of March (2011) ging gaan zien, kwam ik niet bedrogen uit. En vandaag is nu ook de blu-ray beschikbaar.

Korte inhoud: "The Ides of March" is een interessante politieke thriller. We volgen de strijd tussen Pullman een republikein en de zittende gouverneur van Ohio, Morris (George Clooney) tijdens de primary. Voor iemand die niet thuis is in de wereld van de Amerikaanse verkiezingsstrijd, een primary is een soort van voorverkiezing, waarvan de uitslag blijkbaar bepalend is voor de eindstrijd. Het gaat er dus heftig aan toe, want beide kandidaten willen niet alleen staten winnen, ze willen ook zoveel mogelijk onafhankelijken binnenhalen. Centraal in de verkiezingscampagne van Morris zitten Paul Zara (Philip Seymour Hoffman) en Steven Meyers (Ryan Gosling). Stevie, is een uitermate getalenteerde jonge dertiger die aan de leiding van de campagne van de gouverneur staat. Niets kan hem deren, zijn enthousiasme en volhardendheid zijn typisch voor een jonge kerel die denkt dat hij de wereld aan kan.

Wanneer de jonge stagiarie Molly in beeld komt, (een ravissante Evan Rachel Wood, die ik jaren geleden zal tiener zag in het drama Thirteen) kan zijn wereld niet stuk.

Clooney zou Clooney niet zijn, als hij door het binnenhalen van deze antagoniste, niet een dramatische wending zou geven aan het verhaal. De politiek die aanvankelijk het onderwerp van de film is, wordt opeens de context waarbinnen zich een persoonlijk drama afspeelt. Een beetje atypisch, maar het komt zeker de film ten goede en ook voor mensen die eigenlijk lak hebben aan dialogen die bol staan van de soms clichématige tegenstellingen tussen republikeinen en democraten. In feite is dit een soort coming-to-age-film, waarbinnen het hoofdpersonage Steven een gedaanteverwisseling ondergaat. Cynisch als hij is, verbeeldt Clooney dit in een knap gearrangeerd stukje cinema. Al is het ergens ook beetje makkelijker gevonden.

Het is niet makkelijk een verkiezingsstrijd boeiend te verfilmen, maar zijn gepuzzel met abstracte politieke scènes en shots en persoonlijke verhalen van de personages, maakt het docu-gehalte spannend genoeg om de aandacht erbij te houden.

Het is een praatfilm, maar niet zo moraliserend als The Contender (2000), niet zo vergaand als The Manchurian Candidate (2004). The Ides of March is iets realistischer, cynischer en ja ons beeld van de politiek wordt er ook niet echt beter op.

En in deze acteurs-showreel treffen we ook nog een schitterende Paul Giamatti aan als campagne manager van Clooney’s rivaal, maar ook Oscar-winnares Marisa Tomei, "24"-acteur Gregory Itzin en de taletvolle Jeffrey Wright. De film is gebaseerd op het toneelstuk van Beau Willimon, met hier en daar een verwijzing naar Julius Caesar.

***Related Post***
17/08/2011: Ides of March verwijst naar Julius Caesar

2011 is zonder enige twijfel het jaar van Ryan Gosling. De 32-jarige acteur liet zich voordien al opmerken in onder andere The Notebook (2004) en Half Nelson (2006), maar in 2011 liet hij pas echt zien wat voor een veelzijdig acteur hij is. In The Ides of March speelde hij een serieuze politieke rol, in Blue Valentine (2010 – maar pas in 2011 bij ons in de zalen) liet hij zijn emotionele kant zien en in Drive maakten we kennis met de actieheld in Gosling. En de acteur heeft ook een lichtere, zonnebankbruine kant, zoals we mogen zien in de romantische komedie Crazy, Stupid, Love (2011) van het duo Glenn Ficarra en John Requa die enkele jaren geleden debuteerden met het geslaagde I Love You Phillip Morris (2009) waarin Jim Carrey in de gevangenis verliefd wordt op Ewan McGregor.

Korte inhoud: Cal (Steve Carell) en Emily Weaver (Julianne Moore) zijn meer dan twintig jaar getrouwd wanneer Emily tijdens een etentje plots op tafel gooit dat ze de koffer ingedoken is met collega David Lindhagen (Kevin Bacon) en wil scheiden. Het nieuws slaat bij Cal, en hun twee kinderen Robbie (Jonah Bobo) en Molly (Joey King), in als een bom. Arme Cal trekt de deur van het echtelijk huis achter zich dicht en gaat op zoek naar een appartement. En zo is hij voor de eerste keer in zijn leven echt vrijgezel.

Radeloos belandt Cal in een bar waar hij de andere gasten verveelt met zijn klaagzang over Emily en David Lindhagen. Na enkele nachten hetzelfde liedje te moeten aanhoren, vindt vrouwengek Jacob Palmer (Gosling) het tijd om Cal onder handen te nemen. Jacob zal hem een volledige make over geven en Cal leren vrouwen te versieren en een player te worden. Wanhopige Cal neemt het aanbod aan, en na wat aanvankelijk gestuntel, gaat er al snel een nieuwe wereld voor hem open. Niet alleen Cal moet trouwens even wennen aan zijn nieuwe ik, ook zijn omgeving gaat hem met andere ogen bekijken.

Crazy, Stupid, Love is een aangenaam kijkstuk dat weet op te vallen in het huidige aanbod romcoms. De sterke acteerprestaties dragen daar zeker toe bij, maar ook het scenario van Dan Fogelman (Cars) zit clever in elkaar, weet er de vaart in te houden en laat de teugels niet vieren. Dit is geen komedie pur sang waarin op regelmatige tijden een precies getimed grapje naar de kijker wordt geslingerd, maar eerder een tragikomedie waarin elk personage worstelt met de liefde. Zo zijn er niet alleen Cal en Emily die elkaar na twintig jaar huwelijk eigenlijk té goed kennen waardoor de dynamiek een beetje uit hun relatie is. Hun zoon Robbie is dan weer hopeloos verliefd op de babysitter Jessica Riley (Analeigh Tipton), die op haar beurt een oogje heeft op Cal.

Zelfs playboy Jacob, die van de ene vrouw naar de andere fladdert, ligt plots overhoop met zijn gevoelens wanneer hij de knappe Hannah (Emma Stone) ontmoet. Zij zit op haar beurt dan weer een beetje verveeld in haar relatie met de betrouwbare, maar dodelijk saaie Richard (Josh Groban). Het zijn verschillende generaties die te maken krijgen met liefdesproblemen, en ze pakken het elk op hun eigen manier aan (zo is de dertienjarige puber Robbie veel directer en minder subtiel om zijn liefde te verklaren dan zijn vader), maar in se gaat het om dezelfde vraag, namelijk wat doe je wanneer je denkt 'de ware' te hebben ontmoet en laat je hem/haar ooit nog los?

Toch is het niet allemaal liefdesverdriet en zwaarwichtigheid in Crazy, Stupid, Love want het blijft natuurlijk een Amerikaanse film en het obligatoire happy end mag dan ook niet ontbreken. Het pad naar het geluk loopt voor de personages niet over rozen en ze worden in de loop van de film allemaal zwaar geconfronteerd met zichzelf en hun daden. De personages leren met vallen en opstaan, maar het zijn allemaal sympathieke personages met een goed hart. Je wil ze hun misstappen graag vergeven net omdat ze zo menselijk zijn. Zelfs het toch net iets te stroperige einde met een behoorlijke kleffe graduation speech neem je er net bij.

Of het allemaal zo geloofwaardig is natuurlijk een heel ander verhaal. Zo transformeert Cal wel heel gemakkelijk van ietwat seutige nerd — wanneer zijn vrouw hem verteld dat ze is vreemdgegaan, blijft Cal wat catatonisch voor zich uitstaren — tot vlotte womanizer die al snel lerares Kate (Marissa Tomei) versiert. Er had ook een klein beetje kunnen gesnoeid worden in bijrollen en verhaallijnen zodat er meer gefocust kon worden op de twee interessantste koppels (Cal en Emily enerzijds en Jacob en Hannah anderzijds) en de speeltijd een beetje gebalder zou worden (120 minuten voor een komedie is best wel veel). Toch is Crazy, Stupid, Love een vlot wegkijkende romcom die zich zeker situeert in de betere middenmoot van het genre.

Net zoals ieder jaar kunnen we opnieuw klagen over de keuzes van The Academy, maar in tegenstelling tot de voorbijgaande jaren denk ik dat ze dit jaar de bal serieus hebben mis geslagen. Los van Rundskop (2011) die een verdiende nominatie kreeg, zijn het voornamelijk "veilige keuzes" die genomineerd werden. Ook al zijn dergelijke award-shows al even subjectief en representatief voor kwaliteit als pakweg het Eurosongfestival, je wil als filmliefhebber toch een aantal zaken recht zetten.

Het meest teleurstellende is dat je nog steeds kan voorspellen welke films genomineerd zullen worden. Alles is zo voorspelbaar geworden dat studio's hun drama-films nu uitbrengen in de periode vlak voor de Oscar-nominaties. De berichten over hoe je een Oscarfilm kan ruiken van mijlenver zijn ondertussen niet meer te tellen, maar nochtans blijven ze hun zelfde koers varen, en dit al jarenlang. Waarom iets wijzigen als je weet dat de show nog steeds wordt aanzien als de ultieme award-show. Maar niets belet ons, om onze kritiek nog maar eens in de verf te zetten.

Laat ik misschien beginnen met de lijst van Beste Films. Een film als Extremely Loud & Incredibly Close (2011) is puur Oscar-materiaal, ook al is de film niet beter dan pakweg Drive (2011) die aan de lijst van Beste Films ontbreekt. En neem het niet enkel van mij aan. Deze Stephen Daldry film wordt door de critici omschreven als: "Extremely Loud and Ridiculous". De film haalt amper 46% op 123 reviews op Rotten Tomatoes en dit terwijl Drive een slordige 93% haalt op 219 reviews. Hoe in hemelsnaam kunnen de meningen van The Academy en het publiek zover uit elkaar liggen?! Ook een films als Shame (2011) of Tinker Tailor Soldier Spy (2011) zijn véél beter bevonden door het publiek dan het vrij standaard drama Extremely Loud & Incredibly Close.

Het probleem met films als Drive of Shame is dat ze niet in het plaatje passen van de Oscars. Een regisseur en producer als Steven Spielberg kent ondertussen de spelregels. Hij is jarenlang genegeerd geweest, maar sinds hij zijn eerste Holocaust film maakte is de man een eregast geworden en weet Spielberg hoe hij binnen de lijntjes van The Academy kan kleuren. Kijk bijvoorbeeld naar War Horse (2011), die al op handen werd gedragen bij de eerste trailer. Ook The Help (2011) is een veilige keuze. Het zijn allemaal films die in de spotlight komen te staan, zonder dat ze het eigenlijk nodig hebben, laat staan echt 'verdienen'.

Maar daarmee wil ik niet zeggen dat War Horse of The Help slechte films zijn? Je kunt de regisseurs van de respectievelijke films niets verwijten. Zij kunnen er niets aan doen dat een aantal pipo's met pen en papier besloten hebben om hun films als het beste van het jaar te nomineren. Vorig jaar was er ondermeer heel wat kritiek aan het adres van Tom Hooper, toen hij met zijn The King's Speech (2010) de Oscar won voor Beste Film en Beste Regie, terwijl David Fincher met zijn The Social Network (2010) een veel betere film had afgeleverd. En dit jaar had ik liever een pak andere films willen zien bij de Beste Films.

En het is niet alleen de Beste Film categorie die wat tegenvalt. Waar zit de nominatie voor Beste Actrice voor Charlize Theron met Young Adult (2011), Tilda Swinton met We Need To Talk About Kevin (2011), Kirsten Dunst met Melancholia (2011), Kristen Wiig met Bridesmaids (2011) en Elizabeth Olsen met Martha Marcy May Marlene (2011)? Maar vooral, waar zit de nominatie voor Michael Fassbender met Shame (2011) en bovenal Ryan Gosling met The Ides of March (2011) of nog Drive (2011)?

Toch ben ik tevreden dat Gary Oldman voor Tinker Tailor Soldier Spy (2011) en Rooney Mara voor The Girl With the Dragon Tattoo (2011) een nominatie op zak hebben voor hun prestatie. In het begin van het jaar dacht ik dat Brad Pitt op zijn sokken de Oscar zou winnen voor beste acteur, gezien hij in twee Oscar-waardige films speelde, maar The Tree of Life (2011) is uiteindelijk zwaar tegengevallen en Moneyball (2011) is nu ook niet meteen zijn beste vertolking.

Anderzijds hoop ik niet dat films als Hugo (2011) (11 nominaties) of The Artist (2011) (10 nominaties) alle prijzen zullen oprakelen. Het zijn twee sterke kandidaten, maar het zijn voor mij niet dé films van het jaar. Eigenlijk kan je dat over geen enkele film zeggen, en dus zou een betere spreiding van de prijzen misschien een goede zaak zijn. En mocht er al een film zijn die alles wint, dan had ik er niets op tegen mocht dit naar Drive gaan, maar spijtig genoeg werd deze film uitgerangeerd. Smaken verschillen en hierover kan nog lang gediscussieerd worden. Kiezen is verliezen en fouten zijn menselijk, dat heeft de Oscar Awardshow toch duidelijk gemaakt in het verleden (cf. Goodfellas, Alfred Hitchcock, L.A. Confidential,…). Op 26 februari 2012 is de uitreiking.

***Related Posts***
24/01/2012: Rundskop gaat naar de Oscars
16/01/2012: De 69e Golden Globes winnaars
01/10/2011: Beste Buitenlandse Films van 2011
01/03/2011: Rundskop filmbespreking

Het is gebeurd. Zonet hebben ze in Los Angeles bekendgemaakt dat Rundskop (2011) van Michael R. Roskam is genomineerd voor de Oscar van beste Buitenlandse film. Dat is voor een Belgische film ondertussen al 11 jaar geleden.

Korte Inhoud: Jacky Vanmarsenille (Matthias Schoenaerts) behoort tot een familie van veehouders annex vetmesters. Zo lang hij leeft heeft hij niet anders geweten dat het vee werd behandeld. Wanneer een hormonenmaffiajager gedood wordt, worden de Limburgse veehouders genoodzaakt een deal te sluiten met enkele West-Vlamingen. Terwijl de politie op zoek gaat naar de moordenaar ziet Jacky zich geconfronteerd met personages waarvan hij dacht dat hij ze al lang vergeten was. Een jeugdvriend Diederik (Jeroen Perceval) blijkt de connectie te zijn met de West-Vlamingen en via Diederik komt het verleden weer tot leven. Negeren lukt echter niet.

Bullhead neemt het in de laatste ronde naar de Oscar op tegen de Israëlische prent Footnote (2011) (trailer), de Poolse film In Darkness (2011) (trailer), de Canadese inzending Monsieur Lazhar (2011) (trailer) en A Seperation (2011) (trailer) uit Iran. Een haalbare kaart als je het mij vraagt, ook al is A Separation de favoriet.

Terwijl Meryl Streep haar zeventiende Oscarnominatie in de wacht sleepte voor The Iron Lady (2011) (en hiermee alle records breekt), viel Charlize Theron met Young Adult (2011), Tilda Swinton met We Need To Talk About Kevin (2011), Kirsten Dunst met Melancholia (2011), Kristen Wiig met Bridesmaids (2011) en Elizabeth Olsen met Martha Marcy May Marlene (2011) vreemd genoeg uit de boot in de categorie van Beste Actrice. Bij de mannen moeten Michael Fassbender met Shame (2011) en Ryan Gosling met The Ides of March (2011) een nominatie aan zich voorbij laten gaan, ondanks dat ze allebei in de running waren voor een Golden Globe. Ook Angelina Jolie werd niet genomineerd voor beste regie met haar film In the Land of Blood and Honey (2011), terwijl ze wel een Golden Globe nominatie kreeg.

Maar de film waar alles om draait is Hugo (2011) van Martin Scorsese is met elf nominaties de grote slokop. Opvallend is dat Leonardo DiCaprio niet genomineerd is voor zijn vertolking van J. Edgar Hoover in J. Edgar (2011). Voorts valt op hoe de leden van de Academy gecharmeerd zijn door de Franse stomme film The Artist (2011), die ook op de Golden Globes volop in de prijzen viel. Maar verwacht wordt dat ook hier George Clooney met de oscar zal lopen voor The Descendants (2011). Op 26 februari weten we of de film ook de hoofdvogel afschiet. Hopelijk halen we hem eens dit jaar binnen, en doen we beter dan die andere Belgische voorgangers die net naast grepen (Daens, Farinelli, Iedereen Beroemd)

Hier vinden jullie de volledige lijst met de genomineerden.

***Related Posts***
16/01/2012: De 69e Golden Globes winnaars
01/10/2011: Beste Buitenlandse Films van 2011
01/03/2011: Rundskop filmbespreking

Ondertussen heeft George Clooney opnieuw de weg gevonden naar de regisseursstoel, en gezien hij al wat ervaring heeft vertolkt hij tevens ook nog een hoofdrol in de opkomende The Ides of March (2011). Dit wordt de 4de film die Clooney zal regisseren, na het leuke Confessions of a Dangerous Mind (2002), het aangrijpende Good Night, and Good Luck. (2005) en de ietwat teleurstellende Leatherheads (2008).

Korte inhoud: Stephen (Ryan Gosling) is een ambitieuze persvoorlichter die onder campagneleider Paul Zara (Philip Seymour Hoffman) meewerkt aan de campagne van de democratische presidentskandidaat gouverneur Morris (George Clooney). Al snel valt Stephen, ondanks zijn goede intenties, ten prooi aan achterkamerpolitiek, verraderlijke manipulatie en wordt hij verleid door de jonge stagiaire Molly (Evan Rachel Wood). Hij probeert zich staande te houden, terwijl een journalist (Marisa Tomei) en de campagneleider van de andere grote kandidaat, Tom Duffy (Paul Giamatti), hem tegenwerken. Als Stephen vervolgens binnen zijn eigen team op een schandaal stuit, raakt hij volledig de weg kwijt.

The Ides of March is Latijn voor de 15de maart, en is best bekend als de datum wanneer Julius Caesar werd vermoord in de Senaat (44 voor Christus), met 23 messteken geleid door Marcus Junius Brutus, Gaius Cassius Longinus en nog 60 andere samenzweerders. Het zou dus wel kunnen dat we iets gelijkaardigs te zien krijgen in de film. Het zal uiteraard weer koorddansen zijn tussen conservatieven en liberalen, en gezien de reputatie van Hollywood is de kans groot dat de makers opnieuw met denkbeelden van de foute conservatief en de verheven liberaal uitpakken. Is Hollywood links? Eigenlijk niet. Hollywood heeft ook heel wat rechtse films (militaire propaganda films, harde aanpak Charles Bronson uitspattingen, american dream fabeltjes, …) maar op politiek vlak ligt het moeilijker een republikein sympathiek in te beeld brengen dan een democraat. Wie wil er een film zien over een man die meer geld wil geven aan de rijke 5% van Amerika en de kleine ondernemer failliet laat gaan omdat dit nu eenmaal de wetmatigheid is van het kapitalistische dogma. Anderzijds heeft Clooney bewezen dat hij niet zomaar interesse heeft in al te simpele uitgangspunten, dus het valt te verwachten dat de film niet vervalt in simpele links/rechts standpunten.

De trailer ziet er qua beeldvoering prachtig, maar ik heb nog niets gezien die erop zou kunnen wijzen dat we iets zullen zien wat we al niet eerder hebben gezien in tientallen andere politieke thrillers. De charismatische politicus met een verleden, de meer ervaren en wat ruwe tegenkandidaat, de jonge persattaché die in zijn idealen gekrenkt zal worden en het bloedmooie meisje die in het midden van de storm zal verzeilen. De dialogen zullen wel van niveau zijn, maar ik vraag me af of het ook de melodrama zal overstijgen...

Hopelijk vaart deze film beter dan dat andere politieke drama Lions for Lambs (2007). Het zijn tegenwoordig moeilijke films om verkocht te krijgen aan de box-office. Maar in tegenstelling tot die andere film heeft deze prent de jonge Ryan Gosling in zijn rangen en dat is meteen een middel om ook de jonge generatie aan te spreken. Maar ik verwacht niet dat The Ides of March een kaskraker zal worden. De film zou op 26 oktober 2011 bij ons in de zalen uitkomen.

***Related Post***
06/11/2011: Ides of March review

Er zijn al heel wat films geweest met stuntmannen in de hoofdrol. Zo hadden we Ghost Rider (2007) die een behoorlijke recette behaald aan de box-office, en ook Death Proof (2007) van Quentin Tarantino die minder aansloeg bij het publiek.

En er is nu een nieuwe film met een Hollywood stuntman in de hoofdrol, genaamd Drive (20011) van de Deense regisseur Nicolas Winding Refn (Pusher, Valhalla Rising, Bronson).

Korte inhoud: In Drive staat een Hollywood-stuntrijder centraal (Ryan Gosling), een eenzaat van nature, die er een bijverdienste als bestuurder van de vluchtwagen in de criminele onderwereld op nahoudt. Hij haalt zich de woede op de hals van een van L.A.’s gevaarlijkste mannen nadat hij het ex-criminele vriendje (Oscar Isaac) van z’n mooie buurvrouw (Christina Hendricks) helpt bij een klus die helemaal fout afloopt. De enige manier om haar te beschermen en in leven te blijven is doen wat hij het beste kan: rijden.

Het is in ieder geval reeds een leuke casting. Ron Perlman zie je wel vaker als stoere bink, maar Albert Brooks als bad guy is wel een mooie zet. Ook de Britse Carey Mulligan is een mooie aanwinst voor de film. Ryan Gosling is ook iemand die zowel drama als actie aan kan, en hij draagt zeker mijn voorkeur voor deze rol boven de iets bekendere Hugh Jackman die eerder in aanmerking kwam voor de hoofdrol. Maar dat was nog in een periode waar Jackman tientallen projecten aangeboden kreeg. Hij zou deze Drive maken met regisseur Neil Marshall, maar deze plannen (zoals veel andere plannen van de acteur) werden nooit gerealiseerd. Maar met Ryan Goslin gaan we hier een meer geloofwaardige vertolking krijgen in plaats van een charismatische superheld vertolking.

Het is in ieder geval een mooie afwisseling voor Ryan Gosling die eigenlijk nog niet heeft uitgeblonken in het actie-thriller genre. Dit lijkt in ieder geval een schot in de roos te zijn, zeker met de Transporter films of recent nog Drive Angry (2011), die hebben bewezen dat het publiek verzot is van snelle wagens en gladde chauffeurs. De film draait in de zalen vanaf 5 oktober 2011.

*** Drive trailer ***

Je zult mij niet horen klagen, maar Kirsten Dunst is nu al een paar jaartjes uit de spotlights verdwenen. Haar laatste film was How to Lose Friends & Alienate People (2008), met Simon Pegg, Megan Fox en Jeff Bridges, was een gigantische flop, en bracht nog geen 3 miljoen dollar op aan de Amerikaanse box-office. Kirsten heeft dan maar een tijdje rust genomen.

Maar ondertussen heeft de actrice een 5-tal films in productie, te beginnen met een stormachtig avontuurtje in de douche met Ryan Gosling. Kirsten spreekt uit de biecht over All Good Things (2010), de debuutfilm van Andrew Jarecki in Vanity Fair. De journalist vroeg of dit haar eerste naakt-scène was:

"Ik was naakt in Marie Antoinette, maar enkel mijn achterzijde". De journalist merkte op dat de naakt-scène in Marie Antoinette veel luchtiger was dan deze ietwat meer zwaarmoedige scène uit All Good Things. "I don’t know. I was comfortable with it and it just felt more vulnerable, you know? There’s actually a very good reason for it. And the way we shot it went a lot further, but it ended up getting cut. What happens is, I come into the shower with Ryan, and for my character, it’s a smart ploy. She just found out that she got accepted to a medical college, and he’s afraid he’s losing her. He’s threatened by everything that’s happening to her and he just had this weird moment when he jumps into the water and gets their boat and writes their telephone number on it. What happened in the shower scene, she comes in and we start making out, and I gesture that I’m going to go down on him. And then I do. "

"Well, it didn't go that far. (lacht.) But the scene did get cut out. Not that we showed everything, but you saw what I was doing to him. I thought it really made sense. In her own way, she’s being as manipulative as he is. She’s trying to get what she wants. They both are. That’s what the scene was about for me. It’s her gesture of coming into the shower and making him feel good, and in doing so, trying to get what she wanted. So I thought it was appropriate."

Korte inhoud: Jaren 80, New York. Een rijke jongen, telg van een magnaat in onroerend goed, wordt verliefd op een meisje aan de verkeerde kant van de stad. Ze krijgen een affaire, maar vervolgens verdwijnt het meisje. Een detective doet onderzoek naar de zaak, die heel goed de ondergang kan betekenen voor het imperium in onroerend goed.

Neen, het wordt geen tweede The Brown Bunny (2003) film, en zal meer suggestief zijn dan de controversiële prent van Vincent Gallo. Maar misschien zullen ze op de DVD-cut iets verder gaan dan de bioscoop-versie. Dit uiteraard voor de mensen die hier opgewonden van geraken. Mij maakt het niet veel uit, want ik kan de actrice niet uitstaan. Kirsten Dunst blijft in mijn Top 10 Worst Actress.

*** All Good Things trailer ***

Jack Ryan, het personage gecreëerd door Tom Clancy, zou een heuse reboot krijgen als het aan Paramount lag! Er zijn ondertussen 4 Jack Ryan films met 3 verschillende acteurs: Alec Baldwin (The Hunt For Red October), Harrison Ford (Patriot Games, Clear and Present Danger) en Ben Affleck (The Sum of All Fears). De volgende in het rijtje zou Without Remorse (2011) zijn met Ryan Gosling als de CIA agent en met Stuart Beattie als scenarist. Maar er zouden nog meer films in aantocht zijn. Het zijn de mensen van The Hollywood Reporter die met het nieuws komen:

Screenwriter Hossein Amini (Jude, The Four Feathers, The Wings of the Dove) has been hired to tackle a new Jack Ryan movie for Paramount Pictures. The erstwhile intelligence analyst and all-American do-gooder created by novelist Tom Clancy has not appeared onscreen since 2002's The Sum of All Fears.

Mace Neufeld and Lorenzo Di Bonaventura are producing the project for Paramount. Spider-Man director Sam Raimi was on the hook to direct and produce a new Ryan installment, but his packed schedule made his involvement unworkable.

Ik heb het volste vertrouwen in scenarist Hossein Amini om een film neer te pennen van het niveau van een The Hunt For Red October. De man heeft heel wat literaire werken omgezet in verfilmbare scenario’s en is zelfs momenteel bezig het script van Drive (2009) met Hugh Jackman, gebaseerd op de gelijknamige roman van James Sallis. Een Tom Clancy oeuvre bewerken zou een peulschil moeten zijn in vergelijking met auteurs als Sallis, Henry James of Thomas Hardy.

Amini zal zich echter wel niet baseren op een bestaande roman van Clancy, maar zal het personage heruitvinden (lees: jonger maken) en deze in een origineel verhaal inwerken. Op deze manier hoopt Paramount met deze reboot een compleet nieuwe franchise te kunnen uitwerken. De vraag die men kan stellen is of Jack Ryan eigenlijk wel materiaal is voor een franchise…? Jack Ryan is geen James Bond! Ik kan me niets memorabel voor de geest halen van dit personage. Hij heeft geen speciale voorkeuren voor martini’s en kaartspelen. Hij is geen charmeur en rijdt niet rond in Austin Martin’s. Jack Ryan is ook Jason Bourne niet. Hij is niet opgeleid in diverse vechttechnieken en lijdt ook niet aan geheugenverlies. Wat is Jack Ryan meer dan een snuggere CIA-agent met een catchy naam. Franchise? Really?

Gisterenavond waren de Screen Actors Guild Awards, en deze show had in ieder geval niet te lijden onder de scenaristen-stakingen. Ik wil van deze filmblog geen opsomming maken van alle resultaten uit alle award-shows – ik concentreer me op de Razzies, Cannes en de Oscars – maar deze uitreiking van de SAG-award was wel een speciale gezien er met veel eerbied werd gesproken over de pas overleden Heath Ledger.

De award voor Beste Acteur ging naar Daniel Day-Lewis voor zijn rol in There Will Be Blood (2007). Bij ontvangst van de award bracht hij een hulde aan de acteur met een uiterst persoonlijke speech. TVGuide schreef het volgende:

Accepting the award for best actor in a film (There Will Be Blood) and reflecting on his ongoing discovery as a performer, Day-Lewis said, "There are many actors in this room tonight… who have given me that sense of regeneration, and Heath Ledger gave it to me. In Monster’s Ball, that character he created seemed to be almost like an unformed being retreating from himself, his father, his life… and yet we wanted to follow him. It was unique."

Dat Ledger in het verleden soms in bedenkelijke rollen speelde (A Knight’s Tale, The Order) doet niets af van het feit dat hij telkens de pannen van het dak speelde in rollen waar heel wat van de acteur werd gevraagd. Pas met Brokeback Mountain (2005) begon het publiek blijkbaar in te zien dat Heath geen B-acteur was, maar wel degelijk iemand met een enorme flexibiliteit en reikwijdte. Het was dan ook niet meer dan gepast dat een acteur als Daniel Day-Lewis het woord voerde betreffende de dood van de acteur – iets wat de andere kandidaten waarschijnlijk niet hadden gedaan. We zullen nooit weten tot waar Heath ons met zijn vertolkingen had kunnen brengen, maar één ding is zeker, hij heeft bij heel wat acteurs een enorme impact achtergelaten en zal niet zo snel vergeten worden.

Hieronder vinden jullie de lijst van de genomineerden en de winnaars worden telkens aangeduid in het vet. Daaronder vinden jullie de video van de speech van Daniel Day-Lewis.

Outstanding Performance by a Cast in a Motion Picture
3:10 TO YUMA (Lionsgate)
AMERICAN GANGSTER (Universal Pictures)
HAIRSPRAY (New Line Cinema)
INTO THE WILD (Paramount Vantage)
NO COUNTRY FOR OLD MEN (Miramax Films)

Outstanding Performance by a Male Actor in a Leading Role
GEORGE CLOONEY / Michael Clayton – "Michael Clayton" (Warner Bros. Pictures)
DANIEL DAY-LEWIS / Daniel Plainview – "There Will Be Blood" (Paramount Vantage)
RYAN GOSLING / Lars Lindstrom – "Lars And The Real Girl" (Sidney Kimmel Entertainment)
EMILE HIRSCH / Christopher McCandless– "Into The Wild" (Paramount Vantage)
VIGGO MORTENSEN / Nikolai – "Eastern Promises" (Focus Features)

Outstanding Performance by a Female Actor in a Leading Role
CATE BLANCHETT / Queen Elizabeth I – "Elizabeth: The Golden Age" (Universal Pictures)
JULIE CHRISTIE / Fiona – "Away From Her" (Lionsgate)
MARION COTILLARD / Edith Piaf – "La Vie En Rose" (Picturehouse)
ANGELINA JOLIE / Mariane Pearl – "A Mighty Heart" (Paramount Vantage)
ELLEN PAGE / Juno MacGuff – "Juno" (Fox Searchlight Pictures)

Outstanding Performance by a Male Actor in a Supporting Role
CASEY AFFLECK / Robert Ford – "The Assassination of Jesse James By The Coward Robert Ford" (Warner Bros. Pictures)
JAVIER BARDEM / Anton Chigurh – "No Country For Old Men" (Miramax Films)
HAL HOLBROOK / Ron Franz – "Into The Wild" (Paramount Vantage)
TOMMY LEE JONES / Ed Tom Bell – "No Country For Old Men" (Miramax Films)
TOM WILKINSON / Arthur Edens – "Michael Clayton" (Warner Bros. Pictures)

Outstanding Performance by a Female Actor in a Supporting Role
CATE BLANCHETT / Jude – "I’m Not There" (The Weinstein Company)
RUBY DEE / Mama Lucas – "American Gangster" (Universal Pictures)
CATHERINE KEENER / Jan Burres – "Into The Wild" (Paramount Vantage)
AMY RYAN / Helene McCready – "Gone Baby Gone" (Miramax Films)
TILDA SWINTON / Karen Crowder – "Michael Clayton" (Warner Bros. Pictures)