ryan gosling

  • 5 redenen waarom Blade Runner 2049 flopt aan de box-office

    Pin it!

    Alcon Entertainment zit in zak en as nadat Blade Runner (2017) van Denis Villeneuve ook in zijn tweede weekend niet aan de box-office verwachtingen voldoet, en slechts een miserabele recette van 15 miljoen dollar kon vergaren in de States , wat het totaal brengt op 60 miljoen dollar, wat bitter weinig is voor een film die 150 miljoen dollar heeft gekost (enkel en alleen in productiekost).

    De film doet het iets beter in het buitenland met een recette van een kleine 100 miljoen. De film heeft nog een lange weg af te leggen om de break-even grens te halen van +/-300 miljoen dollar. Alle hoop is nu gesteld op China die pas volgende week vrijdag (27/10) in de bioscoop komt, lang genoeg alvorens iedereen de film al heeft gedownload.

    blade_runner_2019_flop.jpg
    © 2017 Sony Pictures Releasing

    Nu hadden we op het internet veel onzin gelezen over de reden waarom Blade Runner een flop is geworden, en veel van die redenen zijn al even krankzinnig als ze idioot zijn. Science-fiction is helemaal niet dood en deze Blade Runner 2049 is een geniale film in elk opzicht. Ik ben er tevens zeker van dat deze film zijn geld zal terugwinnen. Net als de originele film zal het tijd nodig hebben om zijn publiek te vinden. Maar wat zijn dan de echte redenen voor deze teleurstellende box-office cijfers?

     

    5 redenen waarom Blade Runner 2046 flopt

     

    1. De film is een sequel op iets wat 35 jaar oud is

    Dit is de hoofdreden waarom het jongeren publiek het liet afweten. De generatie van de 35-45 jarigen - bij wie deze film wel iets zal betekenen - staan niet meteen in de rij bij een bioscoop première, maar zien tegenwoordig films in de beslotenheid van hun huis op een Home Cinema systeem. Anderzijds zal de jongere generatie zijn huiswerk moeten doen, en als je weet dat er zomaar eventjes zeven (!) versies zijn van Blade Runner (1982), dan vraag je wel heel veel van je puibliek. In de documentaire Dangerous Days: The Making of Blade Runner (2007) maakt Ridley zelfs gewag van een 8ste versie.

    2. De marketing zette vooral in op stijl in plaats van verhaal

    Een film als Valerian and the City of a Thousand Planets (2017) leert ons dat toeschouwers niet meer zo snel te paaien zijn met mooie beeldjes. Ze willen vooral een goed verhaal. Dat het er allemaal mooi uitziet is een plus. Hadden de trailer misschien iets meer ingezet op verhaal (ook al ging je spoilen) dan denk ik dat deze prent gemakkelijk zijn publiek kon verdubbelen. De eerste film was 35 jaar geleden, ik heb met tientallen jongeren van 18-22 gepraat vorig weekend en tot mijn verbazing had quasi niemand het origineel gezien.

    3. Een duurtijd van 164 minuten is wel heel lang

    Een film mag meer dan 2 uur duren. Heel wat succesvolle films duren zelfs rond de 2 uur en 15 minuten. Echter 2 uur en 44 minuten is misschien wel iets teveel van het goede voor een toch wel vrij ingewikkelde prent. The Lord of the Rings films duurden allemaal langer met Return of the King die zelfs 3 uur en 21 minuten duurde, en het waren stuk voor stuk box-office hits. Het is dus niet altijd waar dat langere films een meer langzame box-office hebben omdat er simpelweg minder viewings zijn op één dag. Het is wel zo dat een publiek geen 3 uur zal spenderen voor een existentialistische en stilistische prent. Hij wil zich ook wel kunnen ontspannen, en eigenlijk had Blade Runner 2049 gerust 30 minuten korter kunnen zijn.

    4. Een te hoog productiebudget

    Een budget van 150 miljoen dollar is misschien wel wat veel. Visueel kon deze film volgens mijn bescheiden mening wel gemaakt worden voor 100 miljoen. Een dergelijk budget impliceert dat er ook een hoger marketing budget is en dat maakt een hoop geld dat moet opgehaald worden om nog maar break-even te zijn. In een artikel in de Hollywood Reporter zou de film voor Alcon Entertainment een slordige 400 miljoen moeten ophalen of het 45 koppige bedrijf zou wel eens kunnen kapseizen. Alcon houdt wel van een gokje – met geld van shareholders – en hebben een vreselijke track record. Hun vorige verkeerde gok was het Point Break (2015) treinongeluk die zowat 200 miljoen moest ophalen maar wereldwijd slechts 133 miljoen dollar opbracht. Blade Runner 2049 haalt geen 400 miljoen, dat is nu al een feit!

    5. De acteurs zijn geen box-office magneten

    Deze laatste reden zal misschien heel wat wenkbrauwen doen fronsen, maar Harrison Ford mag dan vroeger wel een box-office magneet geweest zijn, deze periode is lang geleden. En Ryan Gosling is los van La La Land (2016) nooit geen acteur geweest die massa’s volk kon trekken naar zijn films. Hetzelfde kan gezegd worden van Jared Leto en zo goed als niemand kent Ana de Armas. Wat mij betreft zijn het stuk voor stuk talentvolle acteurs, ook al moet je als producer weten dat deze 4 acteurs geen publiek zullen trekken en niet van hetzelfde kaliber zijn als een Denzel Washington of een Leonardo DiCaprio. Die laatste twee zorgen er tevens voor dat hun films altijd wel van niveau zijn en zullen zich niet laten vangen door B-films zoals een Robert De Niro dat doet. Een film met deze twee iconen is gegarandeerd een geslaagde prent.

  • Blade Runner 2049 (2017) ****½ recensie

    Pin it!

    Gisteren kon de Belgische pers eindelijk de persvisie bijwonen (in de Imax-zaal van Kinepolis Brussel) van Blade Runner 2049 (2017), de sequel 35 jaar na datum. En deze neo-noir science-fiction vervolgfilm - geregisseerd door niemand minder dan de geniale Denis Villeneuve - moet niet onderdoen voor het origineel, gebaseerd op het boek ‘Do Androids Dream of Electric Sheep?’ van Philip K. Dick.

    blade_runner_2049_2017_poster06.jpg

    Korte inhoud: Dertig jaar na de gebeurtenissen in de eerste film ontdekt een nieuwe Blade Runner, LAPD agent K (Ryan Gosling) een verborgen geheim dat wat nog overblijft van de huidige maatschappij mogelijk in chaos kan doen verzinken. De ontdekking van K leidt tot een zoektocht naar Rick Deckard (Harrison Ford), een voormalige Blade Runner die nu reeds dertig jaar vermist is.

    Tijdens de persvisie kregen we een bericht die afkomstig zou zijn van de regisseur, met het verzoek spoilers te vermijden in de reviews. Of dit bericht werkelijk van hem kwam, of van Warner, laat ik in het midden, maar veel spoilers waren er voor mij eigenlijk niet. Er zijn eigenlijk geen immense dramatische twists die je niet op voorhand had zien aankomen. En toch is het grandioze cinema, en misschien wel één van de betere science-fiction films sinds Ex Machina (2015). Je kunt haast niet anders dat de twee films met elkaar vergelijken en er zijn ook heel wat links met mekaar, maar uiteindelijk zijn het ook twee verschillende films.

    Het meest indrukwekkende aan deze prent is zijn visuele stijl. Ridley Scott had een duidelijke richting aangegeven met zijn eerste film, maar Denis heeft dat naar een ander niveau gebracht. Het contrast met de kleine hokjes waar de mensen in leven en de Egyptische tempels van de grote corporaties kon nauwelijks groter. Ook de regen en de rook zijn van de partij in deze post apocalyptische and desolate plek. Een plek waar androids het recht opeisen om hun leven te leiden en de replicant-makers die hun macht niet uit handen willen geven. De fotografie van Roger Deakins is buitengewoon en hij zal hiermee zijn nominatie voor de Oscars wel op zak hebben. Zoals we van de regisseur ook gewend zijn is de indrukwekkende klankband, niet alleen de synthesizer muziek die echo’s oproept van Vangelis, maar tevens de geluids-effecten die op een bijzonder doeltreffende manier inspelen op ons gemoed. Hans Zimmer werkte hiervoor samen met Benjamin Wallfisch (It, Dunkirk). In het begin van de film zien we K afdalen in de stad en we horen op repetitieve wijze het voorbij zoeven van trams gemengd met het geluid van reclameboodschappen van hologram strippers die potentiële klanten aansporen om een hologram meisje in huis te halen. Op geen enkel moment voel je dat we op een filmset staan, maar worden meegezogen in deze kille wereld van androids en mensen, tussen datgene wat bestaat en het imaginaire.

    Wat Villeneuve brengt is 180° verwijderd van een doorsnee Michael Bay film. Deze regisseur is niet uit op effecten of coole camera-bewegingen, het is bij momenten zelfs een artistieke prent die het vuur te laten smeulen in plaats van de boel op te blazen. Er zijn heel wat momenten waar de camera zich traag door een ijzig stille ruimte begeeft, en waar de spanning nauwelijks te houden te houden is. Het is tevens een terugkeer naar het noir genre en het mysterie rond een verdwenen kind en de existentiële rollercoaster die het hoofdpersonage meemaakt.

    blade_runner_2049_pic04.jpgblade_runner_2049_pic05.jpgblade_runner_2049_pic06.jpg
    © 2017 Sony Pictures Releasing

    Wat ik nog kan zeggen over de film zonder te spoilen is dat de vertolkingen over de gehele lijn fantastisch zijn. Gaande uiteraard van Gosling die hier één van zijn betere vertolkingen neerzet, tot Harrison Ford die een charsmatische aantrekking blijft. Ook de kleinere rollen zijn stuk voor stuk noemenswaardig te noemen, gaande van een Dave Bautista als replicant, tot het hoofd van het politiedepartelment Lieutenant Joshi (Robin Wright), de hoertjes Mariette (Mackenzie Davis), Doxie #2 (Krista Kosonen) en Doxie #3 (Elarica Johnson), of de mysterieuze megalomane industrialist Niander Wallace (Jared Leto) met zijn gevaarlijke replicant rechterhand Luv, briljant vertolkt door de Nederlandse Sylvia Hoeks. Zelfs het hologram meisje gespeeld door Ana de Armas, zorgt er voor dat we werkelijk geloven dat liefde tussen een replicant en een A.I. hologram niet noodzakelijk steriel en emotieloos moet zijn. Meer nog, het laat ons inzien dat datgene wat ons mens maakt misschien niet zo ver verwijderd is van een aantal geprogrammeerde algoritmes.

    Zijn er minpuntjes aan Blade Runner 2049? Het script van Hampton Fancher, die de eerste Blade Runner schreef, en Michael Green steekt verdomd goed in mekaar voor een film waarvan iedereen dacht dat het één van de meest waanzinnige ideeën was. Het brengt niet alleen datgene wat je verwacht van een Blade Runner sequel, maar graaft ook meer in de psyche van androids en laat ons onderduiken in een fascinerende wereld van holograms, desolatie plekken en enorme tempels. Er zijn een aantal verhaallijnen in de film die nauwelijks worden uitgewerkt (zoals de replicants die een rebellie opzetten), ook al had ik het vermoeden dat het zaadjes waren voor een eventuele trilogie, ook al kan je einde ook zien als waardige afsluiter. Hoef ik nog te vermelden dat Blade Runner 2049 een aanrader is? Vanaf morgen 4 oktober 2017 bij ons in de bioscoop, en indien jullie de mogelijkheid hebben de film te zien op een Imax scherm, gewoon doen! Dit is één van de weinige films waar Imax een toegevoegde waarde met zich meebrengt.

    rating

    Beoordeling: 4,5 / 5
    Recensie door op 3 oktober 2017

     

    *** Blade Runner 2049 trailer ***

  • Gloednieuwe Blade Runner 2049 posters

    Pin it!

    Het was een indrukwekkende trailer van de sequel op Blade Runner (1982), genaamd Blade Runner 2049 (2017), geregisseerd door niemand minder dan de geniale Denis Villeneuve die onlangs nog Arrival (2016) had gemaakt, een meesterlijke science-fiction film die jullie moeten gezien hebben.

    blade_runner_2049_2017_poster04.jpgblade_runner_2049_2017_poster05.jpgblade_runner_2049_2017_poster03.jpg

    Korte inhoud: Dertig jaar na de gebeurtenissen in de eerste film ontdekt een nieuwe Blade Runner, LAPD agent K (Ryan Gosling) een verborgen geheim dat wat nog overblijft van de huidige maatschappij mogelijk in chaos kan doen verzinken. De ontdekking van K leidt tot een zoektocht naar Rick Deckard (Harrison Ford), een voormalige Blade Runner die nu reeds dertig jaar vermist is.

    Hoe schrijf je een sequel op een meesterwerk als Blade Runner van Ridley Scott. Hampton Fancher (Blade Runner) en Michael Green (Green Lantern) hebben er in ieder geval hun tanden in gezet, een mengeling tussen een oude scenarist die nog heeft geschreven aan de originele film, en een jongere scenarist die vooral bekend is voor zijn series Heroes en Smallville. En na het zien van de beelden denk ik dat ze de vibe van het origineel wel begrepen hebben.

    blade_runner_2049_2017_poster01.jpgblade_runner_2049_2017_poster02.jpg
    blade_runner_2049_pic01.jpgblade_runner_2049_pic02.jpgblade_runner_2049_pic03.jpg
    © Sony Pictures Releasing

    Maar met een dergelijke regisseur als Villeneuve aan het roer, en een Ridley Scott als uitvoerend producer, kan dit haast enkel maar een succesverhaal zijn. Ik ben in ieder geval tevreden dat ze een sequel hebben gemaakt in plaats van een prequel, of God spare ons, een remake. De toon van de film is ook meteen gezet en ik ben nu echt wel benieuwd om meer te zien, hoewel ik vanaf nu geen trailer meer ga bekijken. Naast de twee hoofdacteurs zien we ook nog Jared Leto met creepy ogen, Robin Wright, Dave Bautista die overal blijkt op te duiken, Lennie James, Sylvia Hoeks en Mackenzie Davis. Ook Ana de Armas (01, 02, 03, 04, 05, 06 & 07) is van de partij. Een actrice die er niet alleen goed uitziet, maar ook nog eens goed kan acteren. Ze was onlangs nog te zien in War Dogs (2016).

    Mijn enigste zorg bij de nieuwe Blade runner film is het feit dat het misschien wel de mysteries uit de eerste film noodgedwongen zal moeten ontrafelen, met deze de ware identiteit van Deckard. De discussies rond het einde van de film zou op deze manier wel snel kunnen opdrogen. Toch blijf ik de hoop koesteren dat hij het enigma in stand zal houden en misschien een nieuwe zal creëren: "speelt Ryan Gosling een replica?" . We zullen er wel nog lang moeten op wachten want de film komt pas uit op 18 oktober 2017.

     

    *** Blade Runner 2049 trailer ***

  • La La Land (2016) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    De Oscar-film van 2017 - die net niet met de hoofdprijs ging lopen - is uit op DVD en Blu-ray. De musical La La Land (2016) won wél 6 Oscarbeeldjes, inclusief Beste Regie die ging naar Damien Chazelle, die ook al indruk kon maken met Whiplash (2014).

    la_la_land_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Mia (Emma Stone) is een serveerster met de droom om actrice te worden, maar ondanks de onnoemelijk veel audities die ze doet, krijgt ze maar geen rol te pakken. Jazzmuzikant Sebastian (Ryan Gosling) droomt van een eigen club. Ze ontmoeten elkaar een paar keer toevallig en worden smoorverliefd op mekaar. We zien dat ze elkaars dromen stimuleren, maar hun succes drijft hen ook uiteindelijk uit mekaar. Het verhaal springt vijf jaar vooruit. Mia is nu getrouwd met een andere man en heeft een dochtertje. Toevallig komen Mia en haar man langs een jazzclub en gaan er naar binnen. Sebastian blijkt er op te treden, in wat zijn club blijkt te zijn. Wat volgt is een droomscène, waarin Mia en Sebastian met elkaar verder zijn gegaan...

    Of je nu een fan bent of niet van musicals kan je er niet omheen dat dit toch wel een knap staaltje nostalgische cinema is met briljante vertolkingen van de gehele cast. Het is echt jaren geleden dat ik nog echt van een musical heb genoten. Misschien Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007), maar dat is ondertussen ook al 10 jaar geleden. Maar een film die 14 Oscar-nominaties binnen haalt kan niet slecht zijn. Chazelle heeft een muziek-achtergrond, vandaar ook zijn vakkundige regie in Whiplash, en hier zien we ook dat hij de muzieknummers en de choreografie volledig onder controle heeft.

    la_la_land_ryan_gosling.jpgla_la_land_2016_pic001.jpgla_la_land_emma_stone.jpg
    © Belga Home Video

    De film ziet er beeldig uit en de set-decoratie heeft bijzonder knap werk geleverd. Het is wel degelijk een musical en dus krijg je niet dezelfde diepgang als bij een drama. En dat hoeft ook niet. Dergelijke films moeten er ook zijn. Desondanks vond ik het verhaal op zich bij momenten wel wat vervelend. Ik ging er misschien iets meer van genoten hebben mocht het verhaal iets strakker in mekaar zitten en een half uur korter. Er is op narratief vlak niet voldoende materiaal voor een film van meer dan 2 uur. Op het einde voel je dat de regisseur zelfs zijn materiaal wat aan het uitrekken is. Maar begrijp me niet verkeerd, het einde knoopt perfect alle verhaallijntjes aan mekaar en laat zich niet vangen door een al te voor de hand liggend einde. Toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat Chazelle niet wist wanneer hij alles moest eindigen. En ik kan het hem niet kwalijk nemen want hij en de filmploeg moeten van deze productie echt genoten hebben.

    Ik was vooral onder de indruk van Gosling, die toch wat piano heeft geleerd voor deze prent en Stone die ook wel goed kan zingen. Chazelle heeft op zijn beurt het musical genre een nieuw elan gegeven. Het is een stijlvolle en aangename prent om te zien. Misschien niet meteen met het meest uitdagende verhaal, maar een publiek die houdt van romantiek en muzikale nummers zal hier zeker met volle teugen van genieten.

    Op 25 mei is de DVD en Blu-ray van La La Land uitgekomen met een pak extraatjes, gaande van making of filmpjes, een blik op de muzieknummers en de productie design van de film. Spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 22 juni 2017

     

    *** La La Land trailer ***

    Categories: Review 1 comment
  • The Big Short (2015) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Vandaag is The Big Short (2015) van regisseur Adam McKay (Step Bothers, The Other Guys) uitgekomen op DVD en Blu-ray. De film kreeg 5 Oscar-nominaties (montage, regisseur, acteur in een bijrol, beste film en beste script) maar won uiteindelijk enkel deze voor Beste Script van Charles Randolph en Adam McKay, gebaseerd op het boek van Michael Lewis, die we nog kennen van Moneyball (2011) en The Blind Side (2009).

    the_big_short_2015_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Vier buitenstaanders - Ben Hockett (Brad Pitt) Michael Burry (Christian Bale) Greg Lippmann (Ryan Gosling) Steve Eisman (Steve Carell) - zien waar de grote banken, media en overheid geen aandacht voor hebben; de potentiële ineenstorting van de wereld economie ten gevolge van de huizenbubbel waarbij banken (vaak onder druk van de overheid) onnoemelijk veel leningen hebben uitgeschreven aan mensen die deze onmogelijk kunnen terug betalen. Ze komen dan ook op het idee van 'The Big Short'. Hun gedurfde investering leidt hen in de donkere onderbuik van het moderne bankwezen, waar ze alles en iedereen in vraag moeten stellen.

    Wie kan weerstaan aan een met sterren bezaaide ensemblecast in een waar gebeurd drama? Volgens de regisseur zou hij het project van Paramount hebben gekregen, nadat hij had ingestemd om Anchorman 2: The Legend Continues (2013) te regisseren. Dit was in ieder geval zijn eerste 'drama' film, en zijn eerste film zonder Will Ferrell.

    Toch was ik niet meteen verkocht na het zien van de trailer en zijn overvloed aan pruiken die voor deze prent werden gebruikt. Christian Bale had deze prent verkozen boven de hoofdrol in de Steve Jobs (2015) film, een film die binnenkort ook uit is op Blu-ray en die ik hier zal bespreken. Maar ik heb de twee films gezien en ik mag zeggen dat de acteur wel de juiste beslissing heeft genomen. De Steve Jobs film is allesbehalve een echt geslaagde film en blijft wat dobberen tussen drama en biografie die nooit echt van de grond komt. The Big Short daarentegen is een echt drama die van begin tot einde beklijvend is.

    the_big_short_2015_blu-ray_pic01.jpgthe_big_short_2015_blu-ray_pic02.jpgthe_big_short_2015_blu-ray_pic03.jpg

    Toch is het geen cinematografisch meesterwerk. De regisseur is vooral bekend voor komediefilms, en hij is nu niet meteen de meest geschikte figuur om een drama te ensceneren. Ik ga niet zeggen dat het leek op verfilmd toneel, maar het zijn vooral de acteurs die het niveau omhoog krijgen en niet de verhaalstijl van de regisseur. Meer nog, had dit geregisseerd geweest door een echte drama-regisseur, dan had deze prent wel eens kans kunnen maken op de Oscar voor Beste Film. Anderzijds kwam deze film op het goede moment, wanneer we even kunnen terugkrijgen op die bankencrisis vanop een zekere afstand.

    De productie van de film is in handen van Plan B, het productiehuis van Brad Pitt, die binnenkort zal uitpakken met World War Z 2 (2017). Bij de actrices zien we de Schotse Karen Gillan, pop-idool Selena Gomez en de Amerikaanse actrices Marisa Tomei en Melissa Leo.

    Op de DVD en Blu-ray van The Big Short staan een pak extraatjes; met deleted scenes, een interview met de regisseur en een resem making of filmpjes. De film had een productiebudget van 28 miljoen dollar, maar bracht zomaar eventjes 133 miljoen op tijdens zijn bioscoop-release wereldwijd.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 25 mei 2016

     

    *** The Big Short trailer ***

  • The Place Beyond the Pines (2012) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    The Place Beyond the Pines is een film die hier vrij geruisloos is gepasseerd. Jammer want het is een intens psychologisch drama met een uitstekende cast, een goede structuur en knap scenario. Het is vooral Ryan Gosling die er — alweer — bovenuit steekt, maar ook de rest van de cast haalt een erg hoog niveau. Regisseur Derek Cianfrance bevestigt met The Place Beyond the Pines (2012) zijn status na Blue Valentine (ook al met Gosling) en is iemand waarvan we nog veel moois gaan zien. Zijn volgende film gaat overigens over een drummer van een heavy metalband die zijn gehoor verliest.

    the_place_beyond_the_pines_2012_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Luke Glanton (Ryan Gosling) is een getalenteerd motorcrosser die zijn brood verdient als stuntrijder op kermissen. Wanneer hij in Schenectady is, verneemt hij dat Romina (Eva Mendes), met wie hij eerder een relatie had, zijn zoontje gekregen heeft: Jason. Luke wil zijn verantwoordelijkheid als vader opnemen, en dient zijn ontslag in op de kermis en vestigt zich in de buurt van Romina en haar nieuwe vriend Kofi (Mahershala Ali). Door een toevallige ontmoeting kan Luke aan de slag als automonteur, maar zijn financiële zekerheid, en die van Jason, blijft onzeker.

    Op aanraden van zijn baas Robin (Ben Mendelsohn) besluit Luke om banken te gaan overvallen. Als ervaren motorrijder heeft hij daarvoor het ideale vluchtmiddel. Een tijdje loopt alles goed en kan Luke Jason en Romina de nodige levensvoorzieningen en cadeautjes geven, maar Luke wil steeds meer en berooft de ene bank na de andere. Tijdens een van de overvallen loopt er echter iets gruwelijk mis. De dramatische gebeurtenissen hebben niet alleen gevolgen voor de betrokkenen maar ook voor hun nageslacht.

    Het lange openingsshot waarin Luke van zijn trailer naar de kermistent loopt om zijn act ‘Globe of Death’ op te voeren, zet meteen de toon: The Place Beyond the Pines is een film die het moet hebben van zijn personages, de sfeer en het verhaal. Wat niet wegneemt dat Cianfrance niet aan de verpakking denkt en enkele enorm knappe shots in de film heeft gestoken, zie bijvoorbeeld ook de scène waarin Gosling op een motor door een bos scheurt of zijn kermisact, je voelt bij de beelden de adrenaline pompen. Het spreekt voor Cianfrance dat hij ruim de aandacht besteed aan de opbouw van het verhaal maar het visuele niet uit het oog verliest.

    Het is haast ontroerend hoe Gosling gestalte geeft aan de stoere, vol getatoeëerde Luke die de adrenaline opzoekt en al de nodige dingen op zijn kerfstok heeft, maar die verandert in een zacht eitje in het bijzijn van zijn zoontje. Gosling draagt het eerste deel van de film en dat merk je vooral wanneer de focus daarna verschuift naar een ander personage. Dat is Avery Cross (Bradley Cooper), een agent die het pad kruist van Luke en daar fysiek en professioneel de gevolgen van ondervindt. Hun beider verhalen vormen de eerste twee delen van de film.

    the_place_beyond_the_pines animated picturethe_place_beyond_the_pines animated picturethe_place_beyond_the_pines animated picture
    the_place_beyond_the_pines animated picturethe_place_beyond_the_pines animated picturethe_place_beyond_the_pines animated picture

    Tenslotte maken we in het derde luik van kennis met Avery’s zoon AJ die vijftien jaar na de confrontatie tussen Luke en Avery, is uitgegroeid tot een etter op high school. Daar komt hij in contact met Jason, de zoon van Luke die, getekend door zijn zware jeugd, een getroebleerde puber is geworden. Zo komen de levens van Luke en Avery vijftien jaar na hun confrontatie opnieuw samen in hun zonen. En zo leidt het ene verhaal naar het andere en vormen de drie samen een mooi consistent geheel. Zowel AJ als Jason worden overigens prima neergezet door jonge acteurs Emory Cohen en Dane DeHaan.

    The Place Beyond the Pines The Place Beyond the Pines

    The Place Beyond the Pines is een verhaal over verantwoordelijkheid en keuzes maken. Over de worsteling van de personages met hun demonen. Daarbij komen ze meermaals voor keuzes te staan die de rest van hun leven zullen bepalen. Geeft Luke zijn roekeloze leven op en is zijn zoon nu het belangrijkste in zijn leven? Wat doet Avery als hij corruptie binnen zijn politiekorps (onder leiding van Ray Liotta) ontdekt? En wat zijn de gevolgen van foute keuzes als tiener? Cianfrance brengt het allemaal zeer knap en overtuigend in beeld.

    De titel verwijst overigens naar Schenectady, New York waar de gebeurtenissen zich afspelen en de letterlijke betekenis is van het woord Schenactady in de Mohawk-taal. De dvd komt zonder extra’s, wat een beetje jammer is want bijvoorbeeld een audiocommentaar van Cianfrance was zeker een aanwinst geweest. (quotering Karen: 3/5)

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 05 september 2013

     

    *** The Place Beyond the Pines trailer ***