running scared

  • Paul Walker (1973 - 2013) overleden

    Pin it!

    Gisterenmiddag is acteur Paul Walker overleden in een tragisch auto-ongeval. toen hij op weg was naar de liefdadigheidsorganisatie Reach Out Worldwide, ten voordele voor de slachtoffers van tyfoon Haiyan. Uiteraard kan je hiermee enkel maar geschokt door zijn, maar het leven kan toch ironisch zijn. The Fast and the Furious acteur kwam om het leven in een snelle Carrera GT Porche (hier is wat er overbleef van de sportwagen). Walker was 40 jaar, en had een 15 jarige dochter met zijn vriendin Rebecca.

    paul walker,the fast and the furious,takers,brick mansions,camille delamarre,running scared,joy ride,into the blue,hours

    Het ongeluk gebeurde even ten noorden van Los Angeles, aldus Walkers publiciteitsmedewerker. Walker bestuurde het voertuig niet zelf maar was passagier in de auto van zijn vriend Roger Rodas, die bij het ongeluk eveneens om het leven is gekomen. Ze zaten ze in een rode Porsche die eerst tegen een lantaarnpaal aanreed, vervolgens tegen een boom belandde en in brand vloog. Politieagenten die op het ongeluk waren afgekomen, zagen de auto in brand staan. De inzittenden zijn volgens een politiewoordvoerder ter plaatse overleden en het ongeval is te wijten aan overdreven snelheid.

    Filmstudio Universal Pictures laat in een verklaring weten "gebroken" te zijn. "Paul was veertien jaar lang een van de meest geliefde en gerespecteerde leden van onze familie. Dit verlies is vreselijk voor ons, voor iedereen die bij 'The Fast and the Furious'-films betrokken is en voor de ontelbare fans." Walker was onlangs begonnen met de opnames van het zevende deel uit de F&F franchise, Fast & Furious 7 (2014). Het is op dit ogenblik nog niet bekend hoeveel scènes hij reeds had opgenomen maar volgens mij zou de film zelf geen problemen ogen ondervinden gezien ze deze zomer aan het shooten waren en tenzij er reshoot zijn zou in principe alle scènes met Walker gedraaid zijn. Het had de laatste F&F film moeten zijn, het zal bij deze een pijnlijke afsluiter worden. Het drama Hours (2013), waarin hij eveneens meespeelt, zou later deze maand uitkomen.

    Ook de Luc Besson film Brick Mansions (2014) van Camille Delamarre zou afgewerkt moeten zijn. Hierin speelt Walker de rol van een undercover flik die in een gevaarlijke gang infiltreert. Een onversneden actiefilm zoals we van de acteur gewend zijn. Naast de Fast & Furious franchise is de acteur nog bekend van de film Running Scared (2006), Takers (2010), Joy Ride (2001) en Into the Blue (2005). RIP Paul.

    Update 02/12/2013: De opnames van de zevende Fast & Furious film waren al bezig sinds deze zomer, maar worden helemaal stil gelegd vanwege de dood van Paul Walker. Producenten zullen de film nog wel afwerker maar eerst moeten ze het script aanpassen. De acteurs zouden eigenlijk gisteren de opnames hervatten in Atlanta, maar dit is in ieder geval uitgesteld. Volgens insiders is een groot deel van de film al opgenomen. De acteurs zouden in januari nog wel naar Abu Dhabi afreizen om een aantal extra scènes op te nemen. Er is ondertussen ook al een bedenkelijke maar niet onaardige fan poster voor Furious 7 gamaakt.

    ***Related Posts***
    19/03/2015: Fast & Furious 7 review
    05/02/2015: Een eerste blik op Fast & Furious 7
    13/09/2013: Furious 6 review
    28/09/2011: Fast Five review
    02/05/2011: Fast Five plundert de box-office
    07/02/2011: Dwayne Johnson in vendetta-stijl in Faster
    02/04/2009: Fast and Furious blu-ray tripack
    26/08/2008: Fast & Furious teaser trailer
    13/06/2005: Fast and Furious 3 in de startblokken

  • Street Kings (2008) *½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik moet zeggen, toen ik las dat Street Kings (2008) was geschreven door L.A. Confidential-auteur/scenarist James Ellroy, had ik zoiets van: dit kan niet slecht zijn. Maar men kan wel eens bedrogen uitkomen wanneer we enkel uitgaan van een paar namen. Street Kings was daarom niet slecht, maar toch een immense teleurstelling. We worden naar goede gewoonte meegesleurd in de straten van Los Angeles, waar corrupte en zelfzuchtige flikken met trigger-fingers de plak zwaaien, maar deze keer worden we ook murw geslagen met clichés en geërgerd door al te zwakzinnig macho-gedrag. Dat James Ellroy een naam is die garant staat voor kwaliteit, mag best wezen, maar dan mag hij zich wel niet laten beïnvloeden door zijn co-scenarist. En in dit geval is dat Kurt Wimmer, scenarist en regisseur van Ultaviolet, één van de slechtste films van 2006.

    street_kings_2008_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Tom Ludlow (Keanu Reeves) heeft al jaren trouw gediend bij de LAPD, maar wanneer zijn vrouw komt te sterven, raakt hij in een impasse en ziet hij geen reden meer tot leven. Wanneer hij ook nog eens verdacht wordt van moord op zijn voormalige partner is het hek al helemaal van de dam. Ludlow ziet zich genoodzaakt de echte moordenaars van zijn collega te vinden en zal daarbij de politieregels moeten overtreden. Wander (Forest Whitaker), Ludlows baas, moet ervoor zorgen dat Interne Zaken geen lucht krijgt van de dubieuze praktijken van Ludlow. Hier is de trailer.

    Gezien er in deze film meer wordt geschoten dan gepraat, hebben de makers ook op zoek gegaan naar een actie-held die niet noodzakelijk veel gewicht moest brengen, dan wel een zekere charismatische uitstraling. En wie beter dan Keanu Reeves. Hij speelt er de hardboiled cop Tom die in zijn eentje opereert en eerst schiet en dan vragen stelt. Regisseur David Ayer had eerder een knappe Harsh Times (2005) gemaakt met een briljante Christian Bale. Maar Christian Bale is wel van een totaal ander niveau dan Keanu Reeves, en dat merk je meteen. Keanu speelt op automatische piloot en brengt zo goed als geen diepte in zijn personage. Maar ook de poging van de regisseur om dicht aan te leunen bij het award-winnende Training Days (2001) mislukte. Street Kings heeft meer weg van een tweederangs Running Scared (2006) of een samenraapsel van deleted scenes uit "The Shield", dan van een smaakvolle neo noir film.

    Zoals in de meeste Ellroy-verfilmingen zijn ook in Street Kings schurken en ordehandhavers lastig van elkaar te onderscheiden. Helaas zijn de slechteriken hier karikaturen, en komt hun slechtheid eerder voort uit sadisme dan uit berekening of eigenbelang. Street Kings moet het daarom ook veel meer hebben van bruut geweld dan van psychologische diepgang. Daarbij wordt alles heel voorspelbaar en ongeloofwaardig.

    Had de film beter kunnen zijn met een andere regisseur? Waarschijnlijk. Maar qua casting heeft niet enkel Keanu Reeves een troosteloos spel laten zien. Ook Forest Whitaker wist geen greintje subtiliteit te leggen in zijn vertolking. En dan zwijg ik nog over de schertsvertoning van de rapper met de belachelijke naam The Game. Maar de grootste miscast is de Britse komiek Hugh Laurie, die met vet Amerikaans accent een enigmatische politieofficier wil neerzetten en daarin volledig faalt.

    Street Kings is het soort films dat je niet in de bioscoop moet gaan zien maar best huurt op dvd. De no-brains aanpakt zorgt voor de ideale ontspanning na een zware werkdag. De prent raast als een sneltrein voorbij en we belanden van de ene onthulling in de andere, allemaal vergezeld met het nodige vuurwapen-geweld. En wanneer je bijna compleet verlamd bent van al dat zinloos geweld, mondt alles uit in een over the top finale, of wat had je gedacht. Maar het goede aan deze Street Kings is dat je hem ook heel snel weer vergeet.

    rating

    Beoordeling: 1,5 / 5
    Recensie door op 5 mei 2008

    ***Related Post***
    07/04/2008: Street Kings in de Top 10 Worst Filmposters

     

    *** Street Kings trailer ***

  • Top 10 Best and Worst Movies of 2006

    Pin it!

    The Movie Blog Talk

    Het jaar 2006 loopt op zijn laatste beentjes en de eindejaarslijstjes zullen binnenkort overal hun intrede doen. Dit jaar was eigenlijk geen slecht jaar voor de cinema. Er zaten heel wat verrassende films, maar ook een pak teleurstellingen, en dan vooral bij regisseurs waarvan je grootse dingen verwacht.

    Een aantal films hebben het lijstje niet gehaald voor de simpele reden dat ik ze nog niet heb gezien. Ik denk dan aan The Queen (2006) van Stephen Frears, Pan’s Labyrinth (2006) van Guillermo del Toro en The Departed (2006) van Martin Scorsese.

    Voor deze 9de editie van de Movie Blog Talk bouwen de skynetblogjes een brug naar de niet-skynet filmblogjes. BlogTalk-leden Lachesis, Kinofreunde en Sine zullen later op de maand hun lijstje on-line zetten. De BlogTalk-leden die vandaag hun top 10 kenbaar zullen maken zijn Karen, Tagoean en Mike. Hier is mijn Top 10, reacties zijn welkom in de commentaren:

    The Best of 2006

    10. Inside Man (2006) Spike Lee
    Inside Man is al bij al een knappe mainstream film van Spike Lee. Er steken een aantal schoonheidsfoutjes in zoals onlogische plotwendingen (de bankeigenaar controleert/ledigt zijn kluis niet na de overal, ook al wordt beweerd dat niets werd gestolen, … ), bedenkelijke motieven (was het nu voor de diamanten of uit wraak voor wat er is gebeurd tijdens de Holocaust?) en bizarre situaties (rioleringen openbreken zorgt voor immense stankverspreiding en had gemakkelijker kunnen vervangen worden door een paar plastiek zakken en flessen, de leeftijd van de bankeigenaar, …). Hoe dan ook heeft de film een interessante premisse, een talentvolle cast, knappe regie en geweldige dialogen. Inhoudelijk ging de film niet echt diep, maar het was gewoon een fun-ride die zeker voor herhaling vatbaar is.

    Inside Man (2006)

    9. The Devil's Rejects (2005) Rob Zombie
    Zelden zo een efficiënte horrorfilm gezien als deze The Devil's Rejects. Toen ik eerst van de film hoorde dacht ik dat het een soort exploitation film ging worden van geen enkel belang, maar toen ik hem zag op het Filmfestival van de Fantastische Film in Brussel heb ik er met volle teugen van genoten. Het is geen meesterwerk maar vergeleken met die beerput van afschuwlijke slechte horrorfilms (When a Stranger Calls, See No Evil, Silent Hill), horrorsequels (The Grudge 2, TCM: The Beginning) en horrorremakes (The Wicker Man, The Omen) – die ik uit principe niet in mijn lijstje wou vermelden maar kijk ik doe het toch – is deze film een echte verademing. Het is in ieder geval een prent die slechts een kleine minderheid zal bekoren, maar het is voor mij nu al een classic.

    The Devils Rejects (2005)

    8. Superman Returns (2006) Bryan Singer
    Iedereen had torenhoge verwachten bij Superman Returns en deze verwachtingen zijn grotendeels ingelost. Acteur Brandon Routh is meer dan bekwaam, zelfs iets te bekwaam als je de grafisten mag geloven die de golving in zijn broekje moesten gladstrijken. Op vlak van reboots vond ik Batman Begins iets overtuigender, maar deze aanpak is meer dan verdienstelijk te noemen.

    Superman Returns (2006)

    7. Little Miss Sunshine (2006) Jonathan Dayton & Valerie Faris
    Ik heb nog maar pas Little Miss Sunshine gezien en ik was meteen onder de indruk. Debuutfilms zijn vaak momenten van vernieuwing en om eerlijk te zijn kijk ik steeds meer uit naar films van nieuwe cineasten dan naar prenten van oude bekenden. De film is niet zozeer vernieuwend te noemen maar slaagt wel volledig in zijn opzet. Knappe dialogen en een fijne mix tussen drama en absurde humor.

    Little Miss Sunshine (2006)

    6. Taxidermia (2006) György Pálfi
    De Hongaarse Taxidermia is een aanval op de goede smaak en tezelfdertijd een fascinerende prent die je meesleurt in de dolkomische en gruwelijke onderbuik van de maatschappij. Het is één ding om de doorgesneden oogbol van Luis Buñuel’s Un Chien Andalou (1929) te zien, een ander om deze film te doorstaan zonder ook maar eens het hoofd weg te draaien. Maar dat wordt grotendeels mogelijk door de slimme regie en de uitstekende beeldvoering.

    Taxidermia (2006)

    5. Babel (2006) Alejandro González Iñárritu
    Alejandro González Iñárritu is een fascinerende regisseur die ons met deze Babel 2 uur lang aan het scherm gekluisterd houdt. Elk puzzelstukje steekt zo mooi in elkaar dat je je niet veel kopzorgen maakt over het uiteindelijke plot en het thema van de film. Er is één taal die alles verbind met elkaar, de universele taal van geweld. Voor mij een ambitieuze en geslaagde prent.

    Babel (2006)

    4. Casino Royale (2006) Martin Campbell
    Ik had er eigenlijk niet zoveel van verwacht en de verrassing was immens toen ik Casino Royale te zien kreeg. Daniel Craig is meer dan overtuigend en voor de eerste keer verlang ik niet meer naar die goede oude tijd van Sean Connery. Deze menselijke, beetje sadistische, intelligente, sluwe, sterke en arrogante James Bond maakt het personage relevant en bijzonder aantrekkelijk. Back to basics for the 007 franchise, and I like it!

    Casino Royale (2006)

    3. Thank You For Smoking (2006) Jason Reitman
    Thank You For Smoking is opnieuw een bijzonder knappe debuutfilm met een dolkomische satire van een tabaks spin doctor die dagelijks liegt, bedriegt en manipuleert en dit alles met de glimlach en de charmes van een gentleman. Je zult met deze film lachen met moreel verwerpelijke ideeën, maar het is in geen geval schadelijk voor de gezondheid, integendeel.

    Thank You for Smoking (2006)

    2. Children of Men (2006) Alfonso Cuarón
    Children of Men met Clive Owen leek op een soort vervelende runaway-movie, maar dat is het dus niet. De personages moet vluchten maar doen dit op een nooit eerder geziene manier. De spanning blijft aanhouden van het begin tot het einde en zuigt je in een apocalyptische toekomst die schrikwekkend echt lijkt. Het is trouwens meteen ook de eerste science-fiction film die het niet moet hebben van robots en speciale effecten om een adembenemende film te maken. Children of Men is relevante entertainment die we veel te weinig zijn op het witte doek.

    Children of Men (2006)

    1. United 93 (2006) Paul Greengrass
    United 93 is wat mij betreft de beste film van het jaar, met een totaal onbekende cast en een verhaal die eigenlijk heel moeilijk te vertellen was. Deze onrustwekkende en claustrofobische film is zo "echt" dat je het gevoel hebt om naar een documentaire te kijken, maar dat maakt alles zo intens en is zeker de beste 9/11-film tot nu toe. Regisseur Paul Greengrass, die bekend is van zijn mainstream The Bourne Supremacy, heeft geen polemiek willen maken tussen Moslims en westerlingen, of een politiek statement willen brengen, maar eerder de twee gemeenschappen proberen samen te brengen met hun motieven en angsten. Hij overstijgt zichzelf en brengt een zenuwslopend, aangrijpend en hyper-realistisch beeld van het gebeuren. Als ik denk aan 9/11 dan denk ik aan de vliegtuigen in de Twin Towers en aan deze film.

    United 93 (2006)

    The Worst of 2006

    10. Miami Vice (2006) Michael Mann
    Laat ik meteen zeggen dat Miami Vice geen afschuwelijk slechte film is, maar de ontgoocheling was dermate groot dat ik hem toch even moet vernoemen. Deze vrijwel actieloze-prent is niet meer dan een dure modeshow voor snelle speedboten, coole vliegtuigen en zware vuurwapens. Visueel verbluffend maar inhoudelijk al even boeiend als gras zien groeien tussen de straatstenen. Nochtans waren Colin Farrell en Jamie Foxx best wel ok, en bepaalde actie-sequenties verdienen echt wel een betere film.

    Miami Vice (2006)

    9. The Black Dahlia (2006) Brian De Palma
    Mijn andere grote teleurstelling van 2006 was De Palma’s The Black Dahlia, gebaseerd op het werk van James Ellroy. Als je iets wil weten over de Black Dahlia raad ik jullie Ellroy’s non-fictie boek My Dark Places aan. Deze film maakt er zowaar een vreselijk zootje van en het is pijnlijk om te zien hoe de regisseur van Scarface, Dressed to Kill, Body Double en The Untouchables zichzelf hopeloos plagieert, maar nog niet aan de knieën komt van zijn vorige werk. Met een voice-over stem die maar geen minuut zijn bakkes kan houden, personages die geen enkele emotie uitstralen, een verhaal die heel losjes aan elkaar hangt, is deze film een thriller die op geen enkel moment echt griezelig of schrikwekkend is. Zelfs de erotiek die we van De Palma gewend zijn, is al even onderkoeld als de acteerprestaties van Josh Hartnett, Scarlett Johansson, Aaron Eckhart, Hilary Swank en Mia Kirshner. Het lijken wel studentjes op een kostumeerbal. Terwijl Femme Fatale (2002) van De Palma niet meer dan een burleske was, vervalt hij deze keer met beide voeten ongewild in de mooi gefotografeerde en gestileerde camp. De enige scène van belang is de moord-scène op een gigantische wenteltrap, met een fascinerende montage van intrige, geometrie en tijd, die als het ware uit een “echte” De Palma film is gerukt en die een glimp verschaft van wat The Black Dahlia had kunnen zijn.

    The Black Dahlia (2006)

    8. Basic Instinct 2 (2006) Michael Caton-Jones
    Deze film had de terugkeer van Sharon Stone moeten bevestigen, maar deze Basic Instinct 2 heeft zonet haar kist met zware klinknagels dicht geslagen. De enige pathetische reden om deze film uiteindelijk te zien is om Sharon Stone haar benen te zien kruisen, wel zelfs dàt zit er niet in.

    Basic Instinct 2 (2006)

    7. Running Scared (2006) Wayne Kramer
    De twee uur durende Running Scared is de soort pretentieuze geweldfilm, met een regisseur die nauwelijks weet waar hij met al die platvloerse scènes naar toe wil. Het doet je trouwens afvragen waarom je niet die losbollige slapstick college komedie had gehuurd in de viodeotheek. Films waar je je verstand op nul moet zetten kan een goede ontspanning zijn, maar deze film bewijst dat ook hier grenzen aan zijn. Running Scared met Paul Walker in de hoofdrol, zit boordevol aangebakken extremen, overdreven buitensporigheden en pijnlijke stereotypen in een wereld gevuld met pooiers, hoertjes, maffiosi, onderdanige vrouwelijke slaafjes, daklozen, seniele ouderen, monsterachtige pedofielen, crack-heads en corrupte flikken. Er bestaat hiervoor zeker wel een publiek, maar daar hoor ik dus niet tussen.

    Running Scared (2006)

    6. The Fast and the Furious: Tokyo Drift (2006) Justin Lin
    Beeuuuugghhhh. I need another bucket. Van The Fast and the Furious: Tokyo Drift moet je kotsen, zoveel is duidelijk, en dit heeft niets te maken met de snelheid van die wagens.

    The Fast and the Furious Tokyo Drift (2006)

    5. The Covenant (2006) Renny Harlin
    OMG! Horrorfilms kunnen slecht zijn, maar The Covenant legt de lat van mediocriteit zo laag dat zelfs een insect met een filmcamera niet slechter kan doen. Deze film is de reden waarom mensen oogleden hebben. In dit genre is The Lost Boys (1987) nog steeds onovertroffen en gezien de competitie zal dit nog voor een lange tijd het geval zijn.

    The Covenant (2006)

    4. Bandidas (2006) Joachim Roenning & Espen Sandberg
    In Bandidas lopen Penélope Cruz en Salma Hayek rond in sexy corsets en vuurwapens, maar geloof me, deze film willen jullie NIET zien.

    Bandidas (2006)

    3. Underworld: Evolution (2006) Len Wiseman
    Underworld 2: Evolution deed het behoorlijk goed aan de box-office en is meteen ook het bewijst dat de massa niet altijd een parameter voor goede smaak is. Len Wiseman is geen slechte regisseur, maar een groot regisseur is hij evenmin.Underworld 2 is een samenraapsel van stunts en speciale effecten. En naar het schijnt zou er tussen al die visuele crap ook nog een verhaal steken en personages van enig belang. Helaas is dat zo moeilijk te zien wanneer je vinger de neiging heeft om onophoudelijk op de fast-forward knop te duwen. Kate Beckinsale had misschien beter gestopt na de eerste film, maar toen werd ze verliefd op Len Wiseman en zoals jullie allen weten: liefde is blind, stekeblind.

    Underworld Evolution (2006)

    2. Ultraviolet (2006) Kurt Wimmer
    Ik ben zelf verzot op Cremaster art, maar Ultraviolet is zo slecht dat je zelfs van dit niet meer kan genieten. De film is zelfs zo achterlijk dat je gemakkelijk met een paar vrienden onophoudelijk in een schaterlach kan vallen. En dit is misschien ook de enige noemenswaardige kwaliteit van deze prent, buiten de schoonheid van Milla Jovovich. Ultraviolet is ultra-dom, ultra-incoherent en vooral ultra-belachelijk.

    Ultraviolet (2006)

    1. The Da Vinci Code (2006) Ron Howard
    The Da Vinci Code is Hollywood op zijn meest verderfelijke en verdient zonder verpinken deze eerste plaats als de slechtste film van het jaar. De prent is geen intelligente code-breaker, maar verlaagt zijn inhoud tot het niveau van schelvissen en invertebraten, door alles 5 keer te herhalen om er zeker van te zijn dat de toeschouwer zou weten wie Maria Magdalena en Jezus wel is. Afschuwelijk slecht acteer- en regiewerk die je doet afvragen waar al dat geld en talent naar toe is. Op vlak van ontgoochelingen zal deze film nog een paar jaar blijven nazinderen, vrees ik.

    The Da Vinci Code (2006)

    ***Related Posts***
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • Running Scared (2006) *½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Oh my God, zelden zoveel zinloos geweld gezien als in deze twee uur durende Running Scared (2006). Ik heb niks tegen geweldfilms, ik ben ermee opgegroeid, maar het geweld krijg ik liever niet gratuit geserveerd. En met deze prent heb ik echt het gevoel dat alles er over zit en de regisseur Wayne Kramer (The Cooler) nauwelijks weet waar alles naar toe moet. De film heeft ook zeker een aantal positieve punten. Opmerkelijk vond ik de transformatie van de knappe poster boy Paul Walker, in een gewelddadige, opgejaagde, small-time gangster. Walker toont in deze film zijn veelzijdigheid en overtuigingskracht als acteur.

    Toen ik voor het eerst de trailer zag had ik het gevoel een stevige actieprent te zien met knappe personages, maar de meest intrigerende personages is een welgesteld koppel pedofiele kindermoordenaars. En wow, wat is dit koppel gruwelijk slecht. Zo slecht dat ze bodybags hebben laten maken op kindermaatjes om die mooi in de kast op te bergen, naast de rituele scharen en messen. En of dat nog niet genoeg is houden ze ook nog een DVD-collectie van hun slachtoffertjes met een sterren-quotering. Als je een lijstje wil opmaken van de meest afschuwelijke filmkoppels ooit, dan mogen jullie deze twee ergens bovenaan plaatsen!

    Korte inhoud: Nadat een drugsdeal verkeerd loopt en sommige corrupte agenten vermoord worden, moet de mafioso Joey (Paul Walker) de wapens, gebruikt tijdens het vuurgevecht, kwijt zien te raken. Dit wordt echter ingewikkeld wanneer de jonge zoon van zijn buurman, Oleg (Cameron Bright), het wapen van hem afpakt en het gebruikt om zijn vader, de Russische gangster en kindermishandelaar Anzor "Duke" Yugorsky (Karel Roden), neer te schieten. Zodra dit gebeurt moet Joey de hele nacht druk in de weer om de jongen te vinden en doet dit met de hulp van zijn zoon (Alex Neuberger). Het vuurgevecht te verdoezelen en het wapen terug zien te krijgen, terwijl zijn eigen kompanen en een detective (Chazz Palminteri) hem op de hielen zitten. In het midden van alle geweld, zijn vrouw Teresa (Vera Farmiga), die leeft tussen angst en liefde voor haar man.

    Dat de film het moet hebben van aangebakken extremen, overdreven buitensporigheden en pijnlijke stereotypen, wordt meteen duidelijk van bij het begin met een fout gelopen drugdeal. De camera ketst vervolgens heen en weer tussen de kogels en het spetterende bloed in een wereld gevuld met pooiers, hoertjes, maffiosi, onderdanige vrouwelijke slaafjes, daklozen, seniele ouderen, monsterachtige pedofielen, crack-heads en corrupte flikken. Het plot stelt niet veel voor en de dialogen zijn vaak om van te huilen, maar je blijft wel kijken. De camera probeert de kijker op te jagen en slaagt daar behoorlijk goed in. Toch had dit magere script misschien beter tot zijn recht gekomen in de handen van een iets bekwamer regisseur zoals Robert Rodriguez, Tony Scott of Quentin Tarantino.

    Het probleem is dat de regisseur (die trouwens het scenario heeft geschreven van de plot-twister Mindhunters) alles over de top laat gaan. Sommige dingen zijn slim, andere scènes zijn compleet overbodig en op momenten iets te doorzichtig. In tegenstelling tot een Guy Ritchie neemt Kramer zich iets teveel au sérieux. Maar zoals ik al eerder zei, je blijft kijken – los van het feit of dit al dan niet een verdienste is.

    Een tweede ontdekking in de film is voor mij de casting van Vera Farmiga die de vrouw speelt van Joey. Vera was mij als actrice nooit opgevallen, maar zet hier een geladen vertolking neer en wordt onverwacht ook een beetje een heldin in deze film. Vera was te zien in Down to the Bone (2004) (foto) waarvoor ze een erkenning kreeg op het Sundance Filmfestival. Hoe dan ook, op de vertolkingen van de acteurs is in deze film weinig op aan te merken, integendeel. Zelfs de twee jongeren vallen nooit uit de toon. Chazz Palminteri is dan weer een mooi voorbeeldje van een typecasting die behoorlijk goed werkt.


    © 2006 New Line Cinema

    Kortom, de regisseur heeft geen moeite om geweld en naakt te tonen en maakt zich evenmin druk over zijn R-rating. Zijn films zijn duidelijk gericht naar een volwassen publiek. Als je op zoek bent naar een harde misdaad thriller met een overvloed aan buitensporig geweld, een uitzinnige ijshockey-puck bestraffing en meer eindes dan Return of the King (2003), dan is Running Scared uw film. Voor de rest, als je niet meteen misselijk wordt van het camerawerk en het geweld, is Running Scared best wel grappig.

    rating

    Beoordeling: 1,5 / 5
    Recensie door op 3 september 2006

    ***Related Posts***
    16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
    06/04/2006: Running Scared foto’s + trailer

  • Running Scared, stevige actieprent

    Pin it!

    Ik heb zin in een goeie actiefilm. De stoom die ik wil afblazen na mijn Jedi struggle against the Empire zal moeten gebeuren tijdens 16 Blocks (2006) van actie-regisseur Richard Donner die momenteel in de zalen draait. Ik heb zonet nog een andere trailer gezien van een zalig spetterende actieprent met poster-boy Paul Walker in Running Scared (2006). Ik ben geen fan van Walker, maar in deze film is hij niet meer het knappe blondje. Hij heeft echte gangster trekjes.

    Korte inhoud: Een jongen komt bij toeval in het bezit van de revolver waarmee een misdadiger een aanslag pleegde en schiet zijn gewelddadige stiefvader ermee neer. Daarop wordt hij een film lang door iedereen achterna gezeten: de politie wil het bewijsmateriaal hebben, de maffia wil het laten verdwijnen, en de kleine crimineel die het wapen moest dumpen, vreest voor zijn leven.

    Niet teveel onbenullige grapjes, bitter weinig filmverwijzingen, maar een zuivere terugkeer naar de roots van het genre. Een efficiënte twee-uur-lang durende actieprent waar de adrenaline met het infuus wordt ingepompt en waar de ene actie-scene in een razend tempo op de andere volgt, terwijl alles aan diggelen vliegt en waar onze held nog net de tijd vindt om met een bloedhete babe te vrijen tussen de uiteen barstende brokstukken. That’s entertainment !

    De trailer heeft zelfs trekjes van Scarface (1983), een van mijn favoriete films uit de jaren 80. Alles ziet er heel donker uit en gewelddadig. Het maakt van Sin City bijna een soort Disney filmpje. In de film is ook een rolletje weggelegd voor Chazz Palminteri als corrupte detective. Fantastisch acteur.

    Regisseur Wayne Kramer is bekend voor zijn stijlvolle The Cooler (2004). Maar het heeft er alle schijn van dat Wayne deze keer met de remmen los in de bocht is gaan liggen en met zijn haastige en schokkerige camera nauwelijks verslappende race is begonnen. Verwacht geen meesterwerk…maar zet misschien voor alle veiligheid maar uw veiligheidsbril op. In de zalen vanaf 10 mei 2006.

    ***Related Post***
    03/09/2006: Running Scared review *½