rotten tomatoes

  • Rotten Tomatoes zal de audience rating van Black Panther manipuleren

    Pin it!

    Het magazine IndieWire heeft gisteren uitgepakt met wel een heel bijzonder headline. Blijkbaar zou Rotten Tomatoes van plan zijn om "Hate Speech" te bannen op de pagina van de opkomende Black Panther (2018). Een ingreep die ze eerder al hadden uitgevoerd op Star Wars: The Last Jedi (2017).

    indiewire.jpg

    We leven tegenwoordig in een politiek correcte maatschappij waar alles en iedereen best een blanco strafblad heeft en een open geest voor diversiteit en vrouwenbelangen. Dit fenomeen begon in de literatuur begin jaren 90 met het vermijden van taal of gedrag dat kon worden gezien als uitsluiting, marginalisering of belediging van groepen mensen die als achtergesteld of gediscrimineerd werden beschouwd, met name groepen gedefinieerd door geslacht of ras. Ik heb op zich NIETS tegen een maatregel die discriminatie of seksisme kan voorkomen, integendeel. Dat is zelfs het punt niet. Daar waar de balans begint door te slaan is het moment waar het doel voorbij wordt geschoten en we terecht komen in een wij-tegen-zij politiek. En dit kan leiden tot bedenkelijke situaties, waarin mensen die kritiek hebben op een overdreven betutteling en opgelegde normen ofwel ontslagen worden (cf. Google) of verweten worden voor racisten en hufters. Gelijkheid creëer je niet door de ene groep te laten inleveren en de andere groep wat meer te geven, gelijkheid creëer je door elkander te respecteren. En wanneer dit respect zoek is, houdt de discussie op en installeer je net polarisering.

    In films kreeg je zoiets als opgelegde diversiteit (zoiets dus) die het verhaal nauwelijks ten goede kwam. Een ander fenomeen was een vorm van censuur of uitsluiting van individuen die niet willen meestappen in dit circus van hedendaags cultureel Marxisme of er gewoon een afwijkende mening op nahielden. En dit fenomeen zie je tegenwoordig overal. Herinneren jullie zich die jongen die werd ontslaan door Google omdat hij kritiek had op de opgelegde diversiteitsnormen binnen het bedrijf? Wanneer Google straks zal bepalen welke sites en opinies beantwoorden aan hun maatschappij visie en censureren welke niet, dan zijn we niet ver af van Big Brother situaties die George Orwell beschreef in 1984.

    Dat Rotten Tomatoes het zo nodig vindt om in dit politiek spel te stappen - nadat een obscure Facebook groep van DCEU-fans (die ondertussen is verwijderd) de film wou boycotten - is niet alleen contra productief maar maakt ook duidelijk dat hun site niet meer als iets "objectief" genoemd kan worden. Vanaf het moment ze het voting system "manipuleren" kan men spreken van een opiniesite en bijgevolg verliest het zo goed als alle geloofwaardigheid. In het artikel gaat het enkel over de audience vote, maar indien dit gemanipuleerd kan worden zet je toch ook de deur open voor manipulaties bij de stemmen van de journalisten. Je kunt bijvoorbeeld negatieve reviews aanzien als Hitler quotes of racistisch en niet te laten meetellen in het gemiddelde, en positieve reviews dubbel laten meetellen. Wie kan vandaag met zekerheid zeggen dat dit niet het geval is?

    Rotten Tomatoes is de laatste jaren al heel wat bekritiseerd geweest door zijn vaak afwijkende scores, en nu dat ze er openlijk voor uitkomen dat ze mensen zullen censureren die Black Panther niet lusten hebben ze wat ons betreft in hun eigen voet geschoten en bewijzen ze de film absoluut geen goede dienst. Want net zoals deze van de pot gerukte discussie over die 'monkey' t-shirt van H&M of de zwarte piet discussie, creëer je hiermee eigenlijk net meer polarisering. Waar leg je trouwens de grens tussen "hate speech" en oprechte kritiek op de film en wie zal dat bepalen? Hopelijk zal de film hier niet onder gaan lijden, maar ik vrees er een beetje voor. De film zou een slordige 150 miljoen moeten ophalen tijdens het speciale President’s Day weekend. Bij ons komt de film reeds uit op 14 februari 2018.

  • Street Fighter Legend of Chun-Li krijgt 0% op Rotten Tomatoes

    Pin it!

    Een maand geleden schreef ik nog een artikel over films die je als waardeloos kunt bestempelen nog voor je de fiilm in kwestie gezien hebt, en één van die films was Street Fighter: The Legend of Chun-Li (2009). En wat blijkt nu, de film die in de bioscopen draait haalt op Rotten Tomatoes maar liefst 0% na 20 reviews! Dit moet de eerste keer zijn in jaren dat ik zoiets heb gezien.

    De film wordt dus niet alleen slecht bevonden, niemand heeft zelfs ook maar iets positiefs over deze 50 miljoen dollar productie te vertellen. En dit moet hard aankomen voor filmmaker Andrzej Bartkowiak, die met deze sequel waarschijnlijk het einde van zijn carrière heeft getekend … of toch de carrière als Hollywood regisseur die grote budgetten krijgt. De man begon relatief goed met 25 miljoen dollar maar de film in kwestie, Romeo Must Die (2000), was buitengewoon slecht geacteerd en had vreselijk slechte visuals. Voor zijn tweede film kreeg hij 33 miljoen en huurde meteen zijn favoriete acteur in, Steven Seagal. De film was Exit Wounds (2001) en was al even zwak als zijn eerste film.

    Kristin Kreuk 01Michael Clarke Duncan 01Neal McDonough 01Moon Bloodgood 01Robin Shou 01
    © Belga Home Video
    Kristin Kreuk - Michael Clarke Duncan - Neal McDonough - Moon Bloodgood - Robin Shou

    Maar met Cradle 2 the Grave (2003) en Doom (2005) ging het van kwaad naar erger: slecht acteerwerk, en een verhaal bestemd voor randdebielen met ronduit belachelijk actie-sequenties. Voor die laatste film kreeg Bartkowiak trouwens 70 miljoen, maar de prent flopte aan de box-office en bracht wereldwijd (!) nog geen 45 miljoen dollar op ondanks zijn ruime release. En nu heeft het er alle schijn van dat zijn tweede game-adaptatie ook zwaar zal te lijden hebben aan een acuut gebrek aan bioscoopbezoekers. Street Fighter haalde met zijn openingsweekend amper 4,6 miljoen dollar in de States en dat zegt al genoeg voor wat de komende dagen zal brengen.

    Waarom schrijf ik dit artikel? Uiteraard vind ik het spijtig dat ze niets iets beters hebben kunnen aanvangen met het materiaal (ook al was er niet veel verhaal om mee te beginnen), maar ik vind het bespottelijk dat die Hollywoodbobo's geen betere regisseur voor hun film hebben kunnen aantrekken dan die oetlul Andrzej Bartkowiak die met zijn Jet Li films heeft bewezen een slecht actie-regisseur te zijn en een waardeloze verhalenverteller. Dit is 50 miljoen dollar (+/- 25 Loft films) die ze wegsmijten in de goot! En dat had zowat iedere kwiet met een minimum aan filmkennis kunnenvoorspellen.

    Hieronder vinden jullie een aantal kernzinnen uit het betoog van een reeks journalisten op Rotten Tomatoes:

    It's a cheerfully stupid endeavor, enlivened by some gnarly fights and endullened by all the talky stuff in between.
    Eric D. Snider, Film.com

    I can't remember the last time I watched an actor fail to walk into a room convincingly, but Chris Klein does it. Look for a YouTube montage of his Street Fighter performance to pop up any day now.
    Alonso Duralde, MSBC

    A meandering, confused, and worst of all boring crime syndicate accounting which takes forever to unfold and does everything it can to avoid actual fighting.
    Joshua Tyler, CinemaBlend.com

    It's bad. It's really bad. It's Uwe Boll bad.
    Kevin Carr, 7M Pictures

    As a fan of the video game series, I can honestly say that this is hands down one of the worst films I have ever seen. Chris Klein is so bad that he made the movie a comedy.
    Kevin McCarthy, WJFK

    Chun-Li narrates much of it, and the dialogue would be excruciating if it weren't laughable in the way she describes what is blatantly occurring on the screen. If nothing else, the movie is an ideal one for blind viewers.
    Dustin Putman, The MovieBoy.com

    I'll take Jean-Claude Van Damme and his powder blue beret any day over this insipid, clunky, and joyless motion picture.
    Brian Orndorf, BrianOrndorf.com

    ***Related Post***
    14/01/2009: Kan je een oordeel hebben nog voor je de film hebt gezien?

  • The Queen, van Stephen Frears

    Pin it!

    Ik lig niet echt wakker van koningshuizen, zowel in ons land als daarbuiten. Het is een duur poppentheater uit de feodale tijd waar de bevolking steeds minder aan heeft. Maar dat het soms stof is voor opmerkelijke films is opnieuw duidelijk geworden met The Queen (2006) van Stephen Frears (Dirty Pretty Things, Dangerous Liaisons, The Grifters).

    The Queen

    De kritieken over de film zijn lovend, meer nog, op Rotten Tomatoes haalt de film maar liefst 98% met 153 reviews van diverse kranten en webmagazines en verdient daarmee, samen met Casino Royale (2006), de Golden Tomato Award die wordt toegekend aan de films met de hoogte review score in 2006.

    Korte inhoud: The Queen is een weergave van de veelvuldige contacten die koningin Elizabeth en premier Tony Blair met elkaar hadden, na de dood van Prinses Diana. Hoofdonderwerp was de balans die gevonden moest worden tussen het deel dat een privé-aangelegenheid van de Koninklijke familie was en de roep van het volk tot een openbare rouwceremonie. Koningin Elizabeth II trekt zich met haar gezin terug in het kasteel Balmoral, onthutst door de reacties van het volk. Voor Tony Blair, de nieuwgekozen gekozen premier, is de roep van het volk om zekerheid en steun door hun leiders een speerpunt. Wanneer de emoties beginnen op te lopen is het aan Blair om een manier te vinden om een brug te slaan tussen de koningin en het Britse publiek.

    Ik heb de film nog niet gezien, maar ik ken wel de meeste van de films van Stephen Frears, en is één van de meest talentvolle Europese regisseurs die ik ken. Frears is niet op zoek naar al te evidente speciale effecten om zijn films mee op te smukken, maar zet zijn acteurs op de voorgrond, in dit geval Helen Mirren, die tijdens het Filmfestival van Venetië werd verrast met een minutenlange staande ovatie. Frears vertelt tevens zijn verhaal met een kroniek-achtig realisme die zowel de wereld van het traditionele koningshuis beschrijft als de soms chaotische leven van een eerste minister. Bij deze een document bestemd voor volharde monarchisten als voor overtuigde republikeinen. Misschien leren we er nog iets uit met betrekking tot de oproer rond de dotaties bij ons.

    The Queen trailer

    We hebben een heel eng beeld van wat er zich afspeelt achter de muren van het paleis, en zoals dat nu het geval is met prins Laurent, krijgen we vaak de extremen te zien: de glitter en de schandalen. Met deze prent stappen we uit de karikatuur en lijkt het erop dat we een waarheidsgetrouw beeld van de koningin van Groot-Brittannië krijgen voorgeschoteld. In The Queen wordt het instituut dat zijn uitstraling, bestaansrecht en aantrekkingskracht dankt aan eeuwenoude tradities, tot verantwoording geroepen door het volk. Een volk die verwacht dat dit eeuwenoude instituut zich gedraagt naar wat die tradities voorschrijven. En dat is meteen ook een moeilijke evenwichtsoefening, met blijkbaar een buitengewone film tot gevolg.