De FilmBlog

Never Change a Winning Team zullen ze bij DreamWorks hebben gezegd, want na het succesnummer Disturbia (2007), half geïnspireerd op de Hitchcock-thriller Rear Window (1954), die zijn productiebudget van 20 miljoen dollar tijdens zijn openingsweekend al terug won, heeft Steven Spielberg opnieuw acteur Shia LaBeouf en regisseur D.J. Caruso opgetrommeld voor de kinetische actiethriller Eagle Eye (2008), en het ziet er allemaal best spannend uit. En dat is dan weer te danken aan het schrijftalent van John Glenn en Travis Wright, die tevens volop bezig zijn met de Tony Scott remake The Warriors (2010).

Korte inhoud: Wanneer Jerry Shaw (Shia LaBeouf) en Rachel Holloman (Michelle Monaghan) allebei een mysterieus telefoontje krijgen van een onbekende vrouw, komen ze door dit toeval met elkaar in aanraking. De vrouw bedreigt hen en hun familie met de dood en brengt Jerry en Rachel in verschillende levensgevaarlijke omstandigheden. Hierbij gebruikt ze de hedendaagse technologie om elke stap die ze doen te controleren. Uiteindelijk escaleert de situatie en worden deze twee gewone mensen de meest gezochte voortvluchtigen. In een race tegen de klok proberen ze er samen achter te komen wat er werkelijk gaande is en waarom hen dit overkomt.

Net als in The Matrix en recentelijk Wanted (2008), wordt het hoofdpersonage, dat weinig opwinding kent in zijn bestaan uit zijn dagelijkse routine weggeplukt door een anonieme beller die hem ineens in een wereld van angstwekkende achtervolgingen en complete chaos stort. En schijnbaar allemaal in scène gezet door die ene beller. Het zijn in ieder geval het soort verhalen die wel eens een loopje van de waarschijnlijkheid nemen. Maar als alles maar past binnen de logica van het gecreëerde kader, heb ik daar niet meteen iets op tegen.

Een onderwerp dat op de voorgrond treedt in Eagle Eye, alsook in Spielbergs Minority Report en D.J. Caruso's Disturbia, is het gegeven van de allesbeheersende en regulerende technologie, en daarbij aansluitend ook de inbreuk op privacy. In de film zal een enkeling alle elektronica in de stad naar zijn hand zetten en voor slechte doeleinden manipuleren, en dat doet dan weer denken aan Die Hard 4 (2007). Alles draagt uiteindelijk bij tot de boodschap dat die innoverende technologie, slechte gevolgen kan hebben en averechts kan werken. Dat zelfs de communicatie en de maatschappij er niet efficiënter en veiliger van worden en dat we best beroep doen op ons gezonde verstand. Diepzinnig en origineel lijkt het allemaal niet, maar dit levert vast wel 2 uur buitensporig vermaak op.

In de film is ook een rol weggelegd voor. Billy Bob Thornton die de meest snedige one-liners moet spuien. We zien ook de M:I 3 babe Michelle Monaghan en de exotische vlam Rosario Dawson opduiken, twee actrices die best wel kunnen acteren en het niet alleen moeten hebben van hun uiterlijk. Verwacht hier dus een lekker vlotte en vermakelijke prent met leuke personages, heftige actiescènes, opzwepende muziek, en hier en daar wat pogingen tot diepgang en maatschappijkritiek. De film is bij ons in de zalen vanaf 1 oktober 2008.

Als er één komedie is waar ik naar uitkijk, dan is het toch wel Zack and Miri Make a Porno (2008) van de enige en onvervalste Kevin Smith. De trailer ziet er in ieder geval hilarisch uit.

Ik vind Elizabeth Banks te gek en Seth Rogen is best wel een grappige pee. Hij is misschien niet echt de "leading actor" die een film kan dragen, maar toch wel leuk als side-kick.

Korte inhoud: Zack (Seth Rogen) en Miri (Elizabeth Banks) zijn twee vrienden met flinke geldproblemen. Op een dag komen ze echter tot een plan om deze geldproblemen tot het verleden te laten behoren; ze gaan een pornofilm maken. Maar zodra het duo begint met filmen, komen ze tot de ontdekking dat ze toch meer voor elkaar voelen dan ze in eerste instantie dachten.

Je bent ofwel vóór de films van Kevin Smith of je kunt ze niet uitstaan. Soms zijn er films die je compleet fout vindt, zoals die van Clerks II (2006), en soms zijn er films waar je compleet weg van bent, zoals Dogma (1999). Maar ik heb zo een voorgevoel dat Porno serieus op onze lachspieren zal werken.

Smith had voor de film eerst Rosario Dawson op het oog, maar gezien zij een probleem had met de planning werd Elizabeth ingeschakeld. Zij had wel enige bezorgdheid of ze al dan niet haar tieten zou moeten openbaren, maar wij zullen moeten afwachten op de film of ze effectief verleid is geweest full frontal te gaan.

Het volgende Smith project zou zich moeten afspelen 'in space', maar meer details wou de filmmaker niet kwijt. Zack and Miri Make a Porno heeft nog geen releasedatum bij ons gekregen, maar er wordt verwacht dat de film in de winter van 2009 bij ons in de zalen moet komen.

Zou Death Proof van Quentin Tarantino beter tot zijn recht komen in een Grindhouse (2007)-concept, samen met de sexy en verrassende Planet Terror van Robert Rodriguez? Dat was voor mij de belangrijkste vraag na het zien van de prent. Grindhouse, die in totaal drie uur duurt, presteerde in Amerika vreselijk slecht aan de box-office: de film haalde nog geen 25 miljoen dollar op. Producent Harvey "Scissorhands" Weinstein besloot dus om de twee delen in Europa afzonderlijk te lanceren. Speciaal voor Europa maakte Tarantino een langere versie van zijn Death Proof, die nu twee uur duurt in plaats van 90min.

QT zelf beklemtoonde tijdens de persconferentie dat wij in Europa gezegend zijn omdat wij worden getrakteerd op een lapdance van Vanessa Ferlito. Wat kan er nu leuker zijn dat dat? Misschien een echte lapdance van de dame in kwestie...? Hoofdrolspeler Kurt Russell was de enige die dwars lag in het PR-offensief: hij verklaarde openlijk dat hij het zonde vond dat de twee films uit elkaar waren getrokken. En ik moet heb bijtreden wat afzonderlijk heeft de film me niet echt kunnen bekoren.

Russell speelt Mike, een psychopatische stuntman die als hobby onschuldige meisjes vermoordt. De prent bestaat uit twee verhaallijnen hoe hij de zaken aanpakt: in de eerste helft verleidt hij drie vrouwen (waaronder Rosario Dawson), en in de tweede helft doet hij het nogmaals over met een groep onder leiding van de stuntvrouw Zoe Bell. Beide segmenten hebben dezelfde opbouw: eerst wordt er een half uur oeverloos gezeverd, en daarna wil Tarantino het zooitje redden met spectaculaire autoachtervolgingen en inventieve bloedbaden waar hij zo'n voorliefde voor heeft. Uiteraard wordt alles ook een stuk verfraaid met wat aantrekkelijke dames die nauwelijks kunnen acteren zoals de blondine Rose McGowan, de brunette Mary Elizabeth Winstead, en de exotische Sydney Tamiia Poitier (dochter van Sidney Poitier)

Death Proof is bedoeld als een soort eerbetoon aan oude pulpfilms zoals die van Russ Meyer, die in de jaren zestig en zeventig met veel succes in de zogenaamde Grindhouse-theaters draaiden: bioscopen die avond na avond alleen maar onbedoeld slechte films vertoonden. Maar de nieuwe Tarantino mist zichtbaar het vernuft en de branie die al zijn vorige hommages wél hadden. De zinloze dialogen halen nooit het niveau van Reservoir Dogs of Pulp Fiction en het boeit de kijker geen moment of Stuntman Mike al dan niet zijn prooi om zeep zal brengen of niet. Het was ongetwijfeld in de oude grindhouse-films uit de jaren 60 ook het geval. Maar het excuus 'hommage' helpt Tarantino dit maal niet zijn kunstje boven de middelmatigheid uit te tillen. Het voelt allemaal een beetje banaal aan. Jammer maar helaas. Misschien heb ik het teveel bekeken als film, en te weinig als 'event', maar ik heb dan ook nog niet Planet Terror gezien.

***Related Posts***
14/04/2007: Grindhouse-concept gestolen?
25/12/2006: Grindhouse trailers
11/08/2006: Grindhouse posters

Ik hield enorm van Cidade de Deus (2002) of A Bronx Tale (1993), de debuutfilm van Robert De Niro naar een scenario van Chazz Palminteri. Films die op een authentieke manier een verhaal vertellen over opgroeien en keuzes maken in een gewelddadige buurt waar de keuzes niet zo evident zijn. Ik kijk dus ook een beetje uit naar de min of meer autobiografische coming-of-age film van A Guide to Recognizing Your Saints (2006), de debuut independent film van Dito Montiel.

Korte inhoud: A Guide to Recognizing Your Saints vertelt het verhaal van Dito (Robert Downey Jr.), een succesvolle schrijver in Los Angeles, die na 15 jaar terugkeert naar Astoria waar hij is opgegroeid om er zijn vader (Chazz Palminteri) te bezoeken die ernstig ziek is. Herinneringen van zijn jeugd duiken meteen op terwijl hij de relatie met zijn vader probeert te herstellen en zijn "saints" ontmoet, zijn vrienden die de buurt hebben overleefd en die niet in de gevangenis zitten.

De trailer van deze prent ziet er stevig uit en heeft met zijn verschillende verhaallijnen een soort Crash (2004) look. Chazz zie ik trouwens graag spelen in dergelijke films – in tegenstelling tot de iets te fel getypeerde rollen in films zoals in Running Scared (2006). In de film zijn ook nog een paar knappe rollen weggelegd voor Rosario Dawson, Dianne Wiest, Shia LaBeouf en Channing Tatum. Zowel de cast als de regisseur kregen voor deze film een award op het Sundance Film Festival. Er is op dit moment nog geen releasedatum bekend voor de Belgische filmzalen.

Het komt zelden voor dat een film mij zo uit het lood kan slaan. In Sin City worden we meegesleurd in de lugubere wereld der zonden, gecreëerd door Frank Miller. De strip doorstaat met glans de transitie naar het witte doek. Voor de eerste keer kunnen we echt spreken van een symbiose tussen de 7de en de 9de Kunst. Of zoals ze in Frankrijk zeggen, de "ciné-BD". De wereld van de realiteit botst met de virtuele wereld van de strip en het resultaat is een esthetische explosie van bloed en tranen.

Sin City is misschien wel de meest visueel verbluffende strip-adaptatie die ik tot nu toe gezien heb. De stijl van de film loopt perfect met de sombere premisse van de film. Het film noir genre wordt compleet heruitgevonden (na neo-noir kan je hier spreken van modern-noir), met de wisselende voice-overs, de uitdagende femmes fatales, de anti-helden,… Robert Rodriguez koos er voor om de strip van Miller te gebruiken als storyboard. Je kan dus beter spreken van een "vertaling" dan van een “adaptatie”. Mede door de verbluffende cinematografische technieken, de geweldige cast, het betoverende ritme, de zalige dialogen en een compromisloos verhaal, worden we aangetrokken door het kinetische beeld. De koude, harde film is passend in zwart/wit, maar bewerkt met enkele kleurtinten die de inhoud van het beeld accentueert. (het rode kleed, de rode lippen, blauwe of groene tinten in de ogen, het oranje vuur, …). Het grootste accent wordt gelegd op het bloed, meestal fel rood, soms wit. Het is duidelijk dat Sin City niet voor doetjes is.

Het gevaar bestond erin dat de dominante stijl van de film de rest op het tweede plan zou wegduwen. Denk maar aan Sky Captain and the World of Tomorrow, waar men vaak misleid werd door de knappe atmosferen en wat uiteindelijk snel op de zenuwen begon te werken. In Sin City wordt zowel het verstand (scherpe dialogen) als de ogen geprikkeld. De drie korte verhaallijnen in de film zijn aangrijpende stukjes cinema met knipoogjes naar de flair van Quentin Tarantino en naar de pulp van Pulp Fiction. De production design van de film heeft een tijdloze ruimte geschapen met kleine tintjes uit de jaren ’40 en ’50. Iedereen rijdt er rond in de typische convertibles en rookt er maar op los als een Turk zonder zich teveel zorgen te maken over hun gezondheid. Nu ja, de regels in de film zijn zo dat iemand die 6 kogels in zijn lijf krijgt niet noodzakelijk sterft.

Het meest opmerkelijke is toch wel de uiteenlopende cast. In minder goede films zouden dergelijke sterren volledig de aandacht weghalen, maar in Sin City zijn we niet geïnteresseerd in de carrière van de acteur dan wel zijn personage die hij vertolkt. En dan vooral de rol van Marv gespeeld door de taaie Mickey Rourke die met zijn geschonden en bloedend gezicht een onvergetelijke rol neerzet. Ook Bruce Willis en Benicio Del Toro geven vonken op het scherm.

Korte Inhoud: Zoals gezegd draait Sin City rond drie korte verhaaltjes over bijzondere karakters die ronddolen in de grimmige stad waar de politie even corrupt is als de straten gevaarlijk. De verhaaltjes handelen over "wraak" en "berouw". In de film worden 3 personages gevolg, waaronder Marv (Mickey Rourke), een straatvechter die op het wraakpad terecht is gekomen nadat zijn one-night-stand Goldie (Jamie King) tijdens zijn slaap werd vermoord. Dwight (Clive Owen) is een ex-fotograaf die een paar prostituees uit de miserie helpt door een vermoorde lichaam van de politieheld/schurk, Jack Rafferty (Benicio Del Toro), te verbergen. Maar de maffia, die eigenlijk controle wil krijgen over de hoerenbuurt heeft er alle baat bij om de moord publiek te maken en kidnappen Dwight’s vriendin Gail (Rosario Dawson). Het derde hoofdpersonage is de stugge agent Hartigan (Bruce Willis), die vlak voor zijn pensioen nog een meisje van 11jaar wil redden van een verkrachter en serie-moordenaar (Nick Stahl) en waarvoor hij een zware tol zal betalen. Maar de film loopt nog boordevol andere bekendheden zoals: Elijah Wood, Maria Bello, Benicio Del Toro, Josh Hartnett, Michael Madsen en Brittany Murphy.

We zien ook een aantal knappe modellen die beter acteerwerk verrichten dan sommige pop-zangers die onze bioscopen tegenwoordig teisteren. Zo is er Devon Aoki, die met de vlijmscherpe zwaarden van Kill Bill stond te zwaaien (met dank aan de Quentin). Ook de mooie Jessica Alba was een streling voor het oog. Rodriguez is gekend voor zijn femme fatale momentjes waar bloedschone vrouwen de show stelen (denk maar aan Salma Hayek in Desperado en From Dusk Till Dawn).

Sin City is een typische Rodriguez film, zowel qua verhaal als qua stijl. Maar de regisseur brengt ook ere aan wie ere toekomt en dankt Miller in de credits als co-regisseur van de film. Iets wat niet meteen naar de zin van de Director’s Guild was. Tarantino heeft blijkbaar ook een paar shots geregisseerd in de film die perfect passen, gezien niemand ze had kunnen ontcijferen van het werk van Miller en Rodriguez. Via goede bron vernam ik dat het de scène was tussen Clive Owen en Benicio Del Toro, voordat Owen wordt opgepikt door de politie (de opengesneden nek van Benicio met het verschil in stemtoon komt ook van Quentin).

Ik zou nog kunnen praten over de vele coole scènes, maar ik ben bang dat ik te veel zou weggeven. Toch nog dit, Sin City is integraal gefilmd op HD en haalt samen met Collateral en Sky Captain het beste uit het video-formaat. Quentin Tarantino is een pellicule freak en met de regie van die kleine scène haalt Rodriguez hem misschien over naar het digitale tijdperk. Maar hoezeer het beeld er fantastisch uitziet, in deze film zit hééél veel post-productie dus is het moeilijk om te oordelen over de digitale drager. Maar de algemene kwaliteit van de film doet de paar kleine zwaktes echter snel vergeten, en het resultaat is uiteraard Sin City 2, binnenkort in productie. Aarzel dus niet langer en weet me nadien te vertellen wat jullie er van vonden.