De FilmBlog

De fel geplaagde regisseur Roman Polanski is sinds zijn verbanning uit de States niet gaan zitten piekeren in een hoekje, maar wel stuk voor stuk aangrijpende films gemaakt (cf. The Pianist, Oliver Twist) met onlangs nog de politieke thriller The Ghost Writer (2010). En ook deze Carnage (2011) lijkt een heerlijke acteursfilm te zijn.

Korte inhoud: De film speelt zich af in het hedendaagse New York. Twee getrouwde stellen ontmoeten elkaar voor het eerst kort nadat hun zonen ruzie hebben gehad op het schoolplein. Michael, verkoper van huishoudelijke artikelen, (John C. Reilly) en Penelope (Jodie Foster) die werkt in een boekenwinkel, hebben een zoon wiens tanden eruit zijn geslagen met een stok. Ze nodigen topjurist Alan (Christoph Waltz) uit en Nancy (Kate Winslet), top beleggingsadviseur met breed inkomen, om de zaken uit te spreken. De poging tot het hebben van een beschaafde discussie over wiens kind verantwoordelijk is voor de ruzie, en hoe de ouders invloed hebben op dit gewelddadige gedrag verandert al snel in een grote ruzie.

Carnage is een bewerking van een Frans toneelstuk Le Dieu du Carnage van Yasmine Reza, die beschaafde mensen toont die zich als volstrekt losgeslagen ruziemakers zullen opstellen. Als het gespreksonderwerp over het opstootje tussen hun zonen is afgerond zonder veel ophef, beginnen de opgekropte emoties en ergernissen over elkaars gedrag op te borrelen. De sfeer staat op springen en de "beschaafde mensen" beginnen elkaar onbesuisd verbaal aan te vallen en onderuit te halen. Het doet meteen een beetje denken aan dat andere verfilmde toneelstuk van Edward Albee, Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966), waarin twee koppels tegenover elkaar werden gezet, en waarbij vooral Elizabeth Taylor en Richard Burton het bloed onder elkaar nagels haalden.

Het is een moderne klassenstrijd waarin beide partijen op brutale en vrij lompe manier elkaar op hetzelfde niveau ontmoeten. De evenwichtige discussie moet plaats ruimen voor scheldtirades en vooroordelen tussen de koppels maar ook binnenin het koppel lijken er nog veel demonen de kop op te steken. En de kracht van de film zit hem dan ook in het uitstekende script met zijn vlijmscherpe dialogen, waarin elk argument op de spits wordt gedreven.

Ik zeg het al zo vaak, een film valt of staat met zijn acteurs, en deze prent is hiervan een schoolvoorbeeld. Je verwacht niet anders van een Kate Winslet om een sterk personage neer te zetten, maar wat meer in het oog sprong was de vertolking van Christoph Waltz en Jodie Foster. Het acteer-spel en de mise-en-scène komt zo natuurlijk over dat je toeschouwer wordt van het gebeuren. En ook al zit je met een soort huis-clos, is het verhaal nooit vervelend en zit er goed veel vaart achter. En dat het niet verveelt zal ook wel te maken hebben met de korte duurtijd van de film die net onder de 80 minuten zit.

Ik heb hier van genoten. Het is een grappig en intelligent drama, waar het geweld voornamelijk van verbale aard is. Polanski laat zichzelf zien van zijn betere kant, met een heerlijk, onconventionele satire, vol met vlijmscherpe dialogen en sterke vertolkingen. Een echte aanrader !

De afsluiter van de focus festivaldag, op het Filmfestival van Gent was een ferme brok. Geen tijd dus voor iets meer luchtig. Ondanks de titel van de film: We Need to Talk about Kevin (2011) is dit een vrij zwaar psychologisch drama van de relatief onbekende Lynne Ramsay en met de topactrice die haar tweede carrière beleeft Tilda Swinton. Lynne Ramsay verfilmde de roman van de Amerikaanse schrijfster Lionel Shriver op uitstekende intrigerende wijze.

Korte inhoud: Net voor zijn zestiende verjaardag veroorzaakt Kevin (Ezra Miller) een drama op school. Voor zijn moeder Eva (Tilda Swinton) is dat de ultieme nachtmerrie. Of is het een bloederig orgelpunt van iets dat al van jongs af aan bij Kevin ingebakken zat? Eva breekt zich het hoofd over wat er verkeerd liep. Had ze de voortekenen, met onder meer Kevin’s obsessies, niet beter moeten onderkennen en opvangen? En vooral: hoe moet het nu verder als moeder van een zoon die door de maatschappij als een monster wordt beschouwd?

De achtergrond van de film is een vreselijke misdaad die Kevin, de zoon van Eva heeft begaan. De feiten zijn al een tijdje geleden gebeurd, maar Eva moet nog dagelijks met de gevolgen leven en wordt constant geconfronteerd met het feit dat zij de moeder is van een misdadiger. Vreselijk actueel. De film oordeelt noch veroordeelt, en ook de kijkers krijgen daar de kans niet toe. We volgen het leven van Eva die zich voorttrekt en bezint over haar rol als moeder.

Aan de hand van flashbacks wordt haar leven met Kevin gereconstrueerd en krijgen we te zien hoe Kevin was als kind. Ligt daar de oorzaak? Waar ging het fout? Daar geeft We Need to Talk about Kevin geen antwoorden op. Eva als moeder en haar gevoelens staan centraal. Ze is moeder. Van een zoon. Van een monster. Als moeder heeft ze haar zoon lief. Of niet? Als moeder haat ze de misdadiger, maar toch is het haar zoon.

Deze dubieuze gevoelens en gedachten worden op voortreffelijke wijze in de verf gezet. Met soms vrij verzadigde kleuren, scherpe beelden, knap in mekaar gestoken scènes die het psychologisch gehalte versterken. Het gaat niet zover dat we verzeild geraken in The Omen-achtige toestanden, in tegendeel. Maar toch voel je hoe Kevin in feite als van jongs af aan geen normaal functionerend kind was en de onderhuidse spanning wordt in bepaalde scènes knap weergegeven.

Een grote pluim voor Tilda Swinton alweer, die op onbegrip van haar omgeving stuit, niet in het minst van haar man die nooit thuis is en later niet van de mensen die haar beschouwen alsof ze de moeder van de duivel zelf is. Ze laat zich niettemin niet doen en zet een krachtig sterk, op zichzelf aangewezen, menselijk personage weer.

In de film is ook nog een rol weggelegd voor John C. Reilly, die binnenkort zal opduiken in de nieuwe Sacha Baron Cohen film The Dictator (2012), alsook in de nieuwe Roman Polanski prent Carnage (2011), om maar te zeggen dat de acteur zijn filmprojecten weet te kiezen. We Need to Talk about Kevin kan je momenteel gaan zien in de Vendôme en l’Aventure in Brussel.

Hieronder volgt in het kader van de Blogtalk mijn lijstje met de tien beste films van het voorbije jaar. En in tegenstelling tot Dave en Stijn vond ik 2010 best wel een interessant jaar op filmgebied. Het was zeker een divers filmjaar met voor ieder wat wils in elke genre en dat zal zeker een paar zeer verschillende top 10’s opleveren.

In vergelijking met vorige jaren had ik vrij snel tien films gevonden om in mijn lijstje te zetten en dus zijn er helaas enkele goede films gesneuveld (zoals Scott Pilgrim vs the World, Kick-Ass, Buried, The Runaways, I Love You Phillip Morris of Date Night). Sommige films vielen dan weer (een beetje) tegen (zoals Machete, The Crazies, Chloe, Alice in Wonderland of Nine), en andere heb ik dan weer nog niet gezien (zoals Mr. Nobody, The Fighter, Despicable Me of Harry Potter and the Deathly Hallows).

Een lijstje met de slechtste films van 2010 krijgen jullie van mij niet, maar Sex and the City 2 en Twilight: Eclipse waren alvast grote kanshebbers op de eerste plaats.

10. A Single Man (2009) Tom Ford

Dat deze debuutfilm van mode-ontwerper Tom Ford visueel een erg knappe film is, ligt misschien nog in de lijn der verwachtingen gezien ’s mans hoofdberoep, maar Ford levert met A Single Man bovendien een van de indringendste films van het jaar af. Centraal staat George, een schitterende Colin Firth, die na de dood van zijn partner Jim alle levenslust verloren is en met verregaande plannen voor zelfmoord rondloopt. De film volgt George terwijl hij afscheid neemt van het leven en de weinige mensen die hem nog genegen zijn (waaronder een sterk acterende Julianne Moore). Een ontzettend knap debuut dat emotioneel als een mokerslag aankomt.

9. The Town (2010) Ben Affleck

Dat Gone, Baby, Gone geen toevalstreffer was en Ben Affleck wel degelijk een film kan regisseren, bewijst hij met zijn tweede film The Town, een misdaadthriller die zich wederom afspeelt in zijn hometown Boston. De titel verwijst naar Charleston, een wijk in de stad waar misdaad welig tiert en er niet op een bankoverval meer of minder wordt gekeken. Zoals in zijn debuut wordt er ook in The Town veel aandacht besteed aan de karakteruitwerking, met naast het personage van Affleck zelf ook een vermelding voor Rebecca Hall als zijn love interest.

8. How To Train Your Dragon (2010) Dean DeBlois & Chris Sanders

Dat Pixar niet het monopolie heeft op sterke animatiefilms, bewijst dit jaar Dreamworks met How To Train Your Dragon, een grappig en ontroerend verhaal over de jonge Viking Hiccup die door zijn stam verstoten wordt omdat hij nog nooit een draak heeft gedood. Hiccup sluit echter vriendschap met de gevaarlijke draak Night Fury en ontdekt dat de draken er eigenlijk helemaal niet op uit zijn om mensen te doden. How To Train Your Dragon kan rekenen op een sterk scenario, frisse humor en een uitstekende stemmencast. Een film voor jong en oud.

7. The Ghost Writer (2010) Roman Polanski

Er is zoveel te doen geweest rond Roman Polanski dit jaar, dat we haast nog zouden vergeten dat er van de Poolse regisseur ook nog een film is uitgekomen dit jaar. En The Ghost Writer is een sterke politieke thriller waarin schrijver Ewan McGregor ontdekt dat de Britse premier Pierce Brosnan niet helemaal zuiver op de graat is. Sfeervol gefilmd in de beste traditie van Alfred Hitchcock en Polanski’s eigen Rosemary’s Baby. Te vermelden valt ook nog de sterke score van Alexandre Desplat.

6. Shutter Island (2010) Martin Scorsese

Na Clint Eastwood (Mystic River) en Ben Affleck (Gone, Baby, Gone) besloot ook Martin Scorsese zich te wagen aan de verfilming van een boek van Dennis Lehane. En met succes, want ondanks het ingewikkelde scenario, weet Scorsese de dreigende sfeer en de talrijke plottwisten uit het boek uitstekend over te brengen naar het grote scherm. Shutter Island is een film waar je je aandacht geen seconde mag laten verslappen, maar je wordt beloond met een intrigerende en spannende thriller vol twists and turns.

5. The Social Network (2010) David Fincher

Toen bekend raakte dat er een film over de sociale netwerksite Facebook zou worden gemaakt, werd er menig wenkbrauw gefronst, en toen de naam van David Fincher als regisseur uitlekte, bleven mijn wenkbrauwen bijna in een permanente frons staan. Maar Fincher heeft met The Social Network een zeer boeiende film afgeleverd die vooral draait om vriendschap en verraad en ons meeneemt achter de schermen van een van de grootste hypes van de laatste jaren. Jesse Eisenberg en Andrew Garfield zijn perfect gecast en als je zelfs Justin Timberlake kan doen acteren, dan ben je een groot regisseur.

4. The Kids Are All Right (2010) Lisa Cholodenko

The Kids Are All Right van Lisa Cholodenko gaat over de zoektocht van twee kinderen naar hun biologische vader. Het is een thema dat wel vaker opduikt in films, maar deze keer worden de kinderen opgevoed door het lesbische koppel Jules en Nic die beide een beroep deden op dezelfde spermadonor. Cholodenko slaagt erin clichés te vermijden en brengt een menselijk en realistisch portret van een familie die plots te maken krijgt met problemen. De film weigert een politiek standpunt in te nemen en wil vooral tonen dat uiteindelijk iedereen ook maar gewoon mens is. De uitstekende vertolkingen van Julianne Moore, Annette Benning en Mia Wasikowska mogen bovendien best erkenning krijgen van The Academy.

3. Toy Story 3 (2010) Lee Unkrich

En ook Pixar mag dit jaar niet ontbreken in het lijstje van beste films, en dit jaar is het opnieuw de beurt aan Woody en Buzz Lightyear. Toy Story 3 is misschien wel de donkerste Pixarfilm tot dusver, maar er mag gelukkig ook nog gelachen worden (Ken en Barbie zijn nu al klassiekers). Het is een film voor jong en oud, laat je lachen en huilen en heeft een van de ontroerendste eindes van het filmjaar. Bij Pixar weten ze nog altijd perfect wat de ingrediënten zijn van een goede film.

2. Inception (2010) Christopher Nolan

Inception heeft alles wat een goede film moet hebben: een ijzersterk scenario, een cast die perfect op elkaar is ingespeeld en waar niemand bovenuit steekt, dreigende muziek, fabelachtige special effects en een onderwerp dat veel meer is dan de zoveelste brainless actiefilm. Het is een droom van een film.

1. Black Swan (2010) Darren Aronofsky

Inception leek lange tijd op weg om deze eerste plaats te bezetten, maar op de valreep kwam Darren Aronofsky nog met deze indrukwekkende thriller aanzetten. Een thriller die zich afspeelt in de balletwereld lijkt op het eerste gezicht misschien niet erg interessant, maar zoals we van Aronofsky gewoon zijn, maakt hij van Black Swan een uitermate boeiend kijkstuk en een doordringende studie van de menselijke psyche en de relatie tussen goed en kwaad, en dat op de tonen van Tsjaikovski’s Zwanenmeer. De regisseur wordt daarbij geholpen door uitstekende vertolkingen van Natalie Portman, Mila Kunis, Barbara Hershey, Winona Ryder en Vincent Cassel.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Ik vond 2010 niet zo'n uitzonderlijk filmjaar. Het waren hoofdzakelijk meer tegenvallers dan verrassingen en de beste films kwamen vaak uit onverwachte hoek. Maar het gros van de films vielen in de grijze zone: niet bijzonder goed of bijzonder slecht, maar gewoontjes. Films die je snel weer vergeet. Ik hoop in ieder geval dat 2011 stukken beter zal worden, maar na het zien van de wat tegenvallende trailers is mijn laaiend enthousiasme ondertussen tot in mijn schoenen gezakt.

Ik heb twee top 10 lijstjes, de eerste is mijn Top 10 van de Beste Films uit 2010, mijn tweede lijstje is dat van mijn Top 10 Slechtste Films uit 2010. Ik zal beginnen met de ere-lijst en nadien volgt de ‘list of shame’. Ik vertel er nog even bij dat ik films als Black Swan (2010), The King's Speech (2010) en True Grit (2010) nog niet heb gezien. Ik vermeld deze drie films omdat deze prenten potentiële kandidaten waren voor de prestigieuse Top 10.

Naast mezelf zullen jullie op De FilmBlog ook nog de top 10 lijst zien van de andere auteurs (Karen, Joris, Jeroen), en in het kader van de BlogTalk, een samenwerking tussen verschillende filmblogs, kunnen jullie ook een bezoekje brengen bij Timothy die zijn lijstje spoedig zal bekend maken op de filmblog At the Movies, alsook Stijn die zijn Top 10 lijstje zal plaatsen op Tagoean.

10. Despicable Me (2010) Pierre Coffin & Chris Renaud

Net zoals Megamind (2010) zet Despicable Me de villain in de kijker in plaats van de held, met dat verschil dat de tweede film veel origineler is. Daar waar de ene zich inspireert op Lex Luthor, zien we in Despicable Me een soort 007-villain-à-la-Ernst-Stavro-Blofeld, met dat verschil dat hij niet leeft in een ondergronds paleis en droomt van de verovering van de planeet. Het hoofdpersonage (ingesproken door Steve Carell) woont in zijn kelder in zijn ambitie is om de grootste slechterik te worden bij de kijkcijfers van een tv-station. Geen Pixar, maar wel de mensen van Universal Animation Studios hebben deze film in elkaar gestoken en het resultaat is opmerkelijk, zeker in 3D. Het verhaal is om van te schaterlachen en zit boordevol sentiment voor de gehele familie. Het is geen Pixar, maar het is wel één van de beste animatiefilms van 2010.

09. Scott Pilgrim vs. the World (2010) Edgar Wright

De comic-adaptatie Scott Pilgrim vs. the World is een te gekke film, ook al was het een flop aan de Amerikaanse box-office. De reden hiervan is dat de film bestemd is voor een heel select publiek van jongeren en mensen die comics wel kunnen smaken. Deze prent kan jij bijna zien als een letterlijke samensmelting van de filmwereld en de strip, en dat levert vaak hilarische en fascinerende beelden op. Acteur Michael Cera is perfect gecast voor deze romance uit de 21e eeuw. Het lijkt bij momenten wel een soort Quentin Tarantino film voor teenagers. Dit moet één van de leukste films zijn uit 2010.

08. The Ghost Writer (2010) Roman Polanski

The Ghost Writer heeft ook geen brokken gemaakt aan de kassa, maar het was wél één van de beste thrillers uit 2010 en zeker één van de betere films van Roman Polanski. Het is onversneden Polanski materiaal, die net zoals een Alfred Hitchcock het thriller-genre volledig naar zijn hand zet en doorprikt met ironiserend toontje en incidentiële humor. De melodramatiek is nooit ver weg, maar tezelfdertijd blijf je in de ban van de vertelling en de visuele poëzie die op het scherm wordt uitgesmeerd door Polanski en zijn Poolse Director of Photography Pawel Edelman.

07. Mr. Nobody (2010) Jaco Van Dormael

Mr. Nobody is een film uit eigen bodem, en dan nog wel een film waar we fier op mogen zijn, want zelden straalt een Belgische filmproductie zoveel charisma en overtuigingskracht uit als deze van Jaco Van Dormael (Le Huitième Jour, Toto Le Hero). Het is een soort science-fiction film, met een romantische liefdesdrama als plot, die ons in een fascinerende wereld meesleept naar de Big Bang, vliegende fietsen via het Butterfly-effect, met geweldig acteerwerk van Jared Leto, Diane Kruger, Sarah Polley en Rhys Ifans. Het is een droomwereld die op je netvlies zal blijven plakken. Zonder twijfel dé beste Belgische film van 2010, in een jaar met heel wat Belgische-competitie.

06. The Crazies (2010) Breck Eisner

Een degelijke horror-remake mag ook eens in de kijker worden gezet, en het gaat dan nog wel om een zombie film zoals er zovele zijn gemaakt de laatste jaren. En toch weet The Crazies (2010) zich min of meer te onderscheiden van de andere films door zijn strakke regie, zijn behoorlijk sterke acteurswerk en zijn nooit aflatende spanningsboog die de juiste knipoog maakt naar Romero’s 70’ties horrorfilms. Deze film werd niet gemaakt om het publiek aan het denken te zetten, maar is er om de mensen de stuipen op het lijf te jagen. Ik heb deze gezien op het filmfestival van de Fantastische film en mede door het enthousiasme van het publiek was dit één van de leuke verrassingen. Het is onversneden escapisme, zonder noodzakelijk "brainless" te zijn.

05. The Fighter (2010) David O. Russell

Ik was aangenaam verrast bij het zien van The Fighter (2010), naar het waar gebeurde verhaal van de bokser Mickey Ward, maar dat had je al kunnen vermoeden met Christian Bale en Amy Adams in de credits. Maar alles draait uiteindelijk rond Mark Wahlberg die hier één van zijn beste rollen neerzet. Ook Melissa Leo zet hier een sterke rol neer. U hoort het, het is een acteursfilm, met meer drama buiten dan binnen de boksring.

04. The Social Network (2010) David Fincher

De halve biopic The Social Network (2010) is een schot in de roos, ook al kreeg het maar een bescheiden recette aan de Amerikaanse box-office. Maar dit is nog maar eens een film waar de opkomst niet recht evenredig is tot de kwaliteit van de prent. Het is een hedendaagse verhaal die heel nauwkeurig de geest van de internet-generatie weergeeft. Dit is nog maar eens een meesterwerkje van David Fincher, die ontegensprekelijk één van de meest talentvolle cineasten van de laatste 15 jaar is geworden. Het is een drama met Shakespeariaanse trekjes en een hoofdpersonage die je gemakkelijk kan omschrijven als een onvoorstelbare etter en genie. Dé antipool op zijn Fight Club (1999).

03. Inception (2010) Christopher Nolan

Er zijn uiteraard heel wat films geweest waar het onderbewustzijn en de droomwereld centraal stonden in het verhaal en waar illusie en realiteit nauwelijks te onderscheiden zijn van elkaar, maar het is sinds The Matrix dat we met Inception (2010) nog eens te maken hadden met zo’een visueel indrukwekkende en realistische wereld met zo’een adembenemend plot. Het is tevens het soort film die je kan herbekijken om er telkens nieuwe zaken in te ontdekken. Inception heeft een slim en weldoordacht script en wat mij betreft een verademing op het voorgekauwde materiaal die we dikwijls aangereikt krijgen. De terra-forming scènes waar een straat over een andere komt te liggen of wolkenkrabbers wegzakken in de zee, zien er verbluffend uit. Maar ook de zero-gravity sequenties uit de Matrix, worden in deze film her-uitgevonden op een fascinerende manier. Het is de ultieme rollercoaster-film die ons geen minuut tot rust laat komen.

02. Toy Story 3 (2010) Lee Unkrich

Pixar heeft zijn reputatie hoog te houden en levert elk jaar een meesterwerkje van formaat af. Deze keer valt de eer te beurt aan de threequel Toy Story 3 (2010), en het is me der eentje. Het is een buitengewoon grappige prison-break film. Ik denk niet dat er zoiets bestaat als een 'perfecte film', maar mocht er ooit zoiets bestaan dan zou het waarschijnlijk lijken op deze Pixar-film. Naar goede gewoonte is het een vehikel voor jong en oud, met geniale dialogen, sterke karakters, een schattige romance, Barbie & Ken en uiteraard voldoende spanning en actie. Je kunt er enkel met bewondering naar kijken en hopen dat de Pixar-batterij nooit uitgeput raakt.

01. Kick-Ass (2010) Matthew Vaughn

Maar de film waar ik verzot op was het voorbije jaar is en blijft Kick-Ass. Deze adaptatie heeft misschien wat jeugdpuistjes, maar heeft geen beugel nodig. Het is een intelligente comic-adaptatie die wederom grenzen verlegt. Het is allemaal best leutig, maar deze post-moderne prent is ook spectaculair gewelddadig en grof gebekt. Duidelijk een teenager-film die bestemd is voor een eerder volwassen publiek die tegen een stootje kan. Maar het geweld is niet zomaar gratuit, integendeel, er steekt een geniale choreografie in met knip-oogjes naar de John Woo en de Kill Bill films, die volledig afstand neemt van de Jason-Bourne-shaky-camera actie-sequenties. Alles staat in functie van de analyse van de superhero-mythe die de misantrope weldoeners in onze maatschappij doorzeeft met kogelgaten en bazooka-geweld. Net wanneer je dacht dat het genre zo goed als uitgeput was, komt deze Kick-Ass. Ik hoor nog de woorden van mijn docent op de filmschool "Film is dood". Nope, it still kick's ass!

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Een tijdje geleden leverde de door idiote Amerikanen geplaagde cultregisseur Roman Polanski toch een knap werk af. The Ghost Writer (2010) met als protagonisten Ewan Mcgregor, Pierce Brosnan en Kim Cattrall niet de minste cast.

Toen ik de blu-ray ontving, vond ik dit een uitgelezen kans om de film nog eens te bekijken. De vorige keer da tik 'm zag was op een slecht scherm in een luidruchtig Iberia-vliegtuig waardoor ik eigenlijk amper kon volgen en de clue al helemaal miste. Bummer.

Korte inhoud. Ewan McGregor is een ghostwriter en krijgt de kans om de memoires te schrijven van de voormalige premier van Groot-Brittanië Adam Lang (Brosnan). De vorige ghostwriter kwam immers jammerlijk om het leven. Hij komt midden in een poltieke crisis terecht wanneer hij Lang en zijn vrouw opzoekt. De media hebben vernomen dat het Internationaal Strafhof een onderzoek opent naar vermeende oorlogsmisdaden. Lng zou immers terreurverdachten hebben uitgeleverd aan de CIA. En de CIA folterde hen met dodelijk gevolg. Stoute jongens die Amerikanen. The Ghostwriter gaat uiteraard op onderzoek en naarmate hij meer en meer ontdekt over zijn voorganger begint het hem te dagen dat er misschien wel eens iets waar zou kunne zijn van de beschuldigingen.

Polanski zou Polanski niet zijn als hij niet meesterlijk de sfeer weet te creëren. Ondanks het grote ruime politieke spectrum waarin het verhaal zich afspeelt, is de setting een klein eiland voor de kust van New York in een grote koude villa van Adam Lang. De benepen sfeer waarin het hoofdpersonage zich tracht stand te houden wordt hierdoor verbeeldt en de claustrofobische sfeer draagt bij tot het thrillergehalte.

Het is ook een praatfilm. Geen actie. Sobere beelden, sobere maar gevatte dialogen dikwijls van personage tot personage, die we kennen van de typische Britse detectives. Het is ook een bijzonder actueel thema dat wordt aangeraakt zonder daar echt uitspraken over te doen, gelukkig. Polanski gebruikt dit thema knap om een verhaal op te bouwen van leugens en bedrog en verborgen intriges.

Ewan Mcgregor overtuigt als ghostwriter, hij is geen detective, maar een intelligente schrijver die verwikkelt raakt in een vreemd intrige. Kim Cattral als de professionele assistente van Adam Lang mag ook op mijn waardering rekenen en Pierce Brosnan vind ik dit keer ook eens goed als president. Geen overacting, geen gezever, hij acteert met een serieus zoals dat van een geplaagde premier op rust kan worden verwacht.

Ondanks dat ik deze film dus voor de twee keer heb gezien, kan ik nu eigenlijk nog steeds niet zeggen of ik de clue helemaal heb. Polanski man, jij bent me d'r eentje.

***Related Posts***
18/03/2010: The Ghost Writer - Dave's review
30/09/2010: De affaire Roman Polanski

In tegenstelling tot vele andere regisseurs is Roman Polanski een beetje als goede wijn. Zijn films worden beter met de tijd. Enkel spijtig dat zijn verleden hem op de hielen zit en hij die ene stupiditeit in de jaren ‘70 niet eerder heeft toegegeven en eventueel een poos achter de tralies heeft uitgezeten. Pedoflie valt niet goed te praten, en kan niet zwaar genoeg bestraft worden, maar er zijn gradaties. Pubers kidnappen en in kelders opsluiten of priesters die met de regelmaat van de klok kinderen seksueel misbruiken, is toch nog van een andere orde als seks hebben met een jonge vrouw in een bar wiens leeftijd niet exact te bepalen is en die jouw bezopen hoofd op hol heeft geslaan.

Zijn laatste film, genaamd The Ghost Writer (2010) is onlangs op het Filmfestival van San Sebastian uitgeroepen tot beste film van het jaar. En met het uitbrengen van de blu-ray van The Pianist (2002) moest ik deze film toch nog eens in de spotlights zetten. De film maakt deel uit van de Studio Canal Collection van Universal die meesterwerkjes en mijpalen in de filmgeschiedenis wil belonen met een unieke high definition uitgave, aangevuld met het nodige bonusmateriaal.

Korte inhoud: Op 23 september 1939 speelt de jonge pianist Wladyslaw Szpilman (Adrien Brody) voor de radio 'Nocturne in d-mineur' van Frédéric Chopin. Door het lawaai van de bombardementen kan hij zichzelf nauwelijks horen. Een halfuur na afloop van dit optreden wordt de zaal van de Poolse omroep geraakt en is de radio definitief uit de ether. De gevolgen van de bezetting voor Warschau zijn afschuwelijk: het getto, de joodse opstand, de deportaties. Maar terwijl zijn volledige familie en vele vrienden worden uitgemoord, tracht Szpilman te overleven in de gehavende stad. Hij krijgt daarbij hulp van Poolse verzetsstrijders.

De Holocaust is al vele malen versleten geweest door het filmmedium, vaak op een indrukwekkende en hartverscheurende manier (Shindler’s List), op een ontroerende manier (The Boy in the Striped Pajamas, Amen), maar ook soms om schaamrode wangen van te krijgen (La Vita è Bella, Jakob the Liar). The Pianist behoort tot de eerste categorie. Meer dan Spielberg is Polanski vertrouwd met de Holocaust sinds hij in die periode als teenager met zijn ouders moest zien te overleven in Polen uit de klauwen van de nazi’s. En dit weerspiegelt zich in de benadering van het waargebeurde verhaal van deze pianist. De film probeert niet te romantiseren, en al evenmin te overdrijven in zijn portrettering van de nazi’s, maar geeft brengt ons een onverknipte weergave van hoe Joden zich moeten gevoeld hebben tijdens de bezetting in Warschau.

Wat deze Holocaust film anders maakt dan de andere films is dat we hier geen concentratie-kampen tezien krijgen. We worden geconfronteerd met een verwoeste hoofdstad waar de joden, net zoals in de kampen, leven op de rand van de dood. Polanski vermijdt elke melodramatische wending en laat het geweld en de ellende zien in al zijn rauwheid (de executies op straat, de mishandelingen, de lijken op straat, de honger). De stijl heeft trouwens een documentair karakter en het verhaal lijkt niet gemanipuleerd te zijn door de makers. Polanski kreeg voor de verfilming de Oscar voor Beste Regie alsook zijn scenarist Ronald Harwood.

De film wordt volledig gedragen door het acteertalent Adrien Brody, en het was dan ook geen verbazing dat hij de derde Oscar voor Beste Acteur wist te verzilveren van de 7 verkregen nominaties. Brody zien we op het scherm letterlijk aftakelen, naarmate hij geconfronteerd wordt met de angst, de honger en de ziekte, tot op het punt dat we hem bijna niet meer herkennen. Zijn vertolking zit vol menselijkheid en de eenzaamheid en onmacht die we lezen op zijn gezicht blijft ons achtervolgen lang na visie van de film. De nazi-officier in de film die ontroerd wordt door de piano-muziek van Szpilman wordt vertolkt door Thomas Kretschmann, die al heel wat bijzondere rollen op zijn naam heeft staan, zoals de vertolking van Koning Leopold van België in de film The Young Victoria (2009).

Zonder al teveel nazi-memorabilia, zonder de concentratiekampen, zonder die altijd terugkerende oorlogs-anekdotes, krijgen we hier een origineel, aangrijpend en ijzingwekkend portret van de jodenvervolgong tijdens de 2de wereldoorlog. De grauwe en kille fotografie van Pawel Edelman maakt de filmervaring in high definition des te dramatischer.

Ook al vertoeft regisseur Roman Polanski nog altijd onder toezicht van de Zwitserse ordediensten voor een seksvergrijp uit de jaren 70; zijn film The Ghost Writer (2010) draait ondertussen in de Belgische zalen.

De 40 miljoen dollar productie heeft na een 4tal weken nog maar 8 miljoen in het laatje gebracht wereldwijd, iets wat uiteraard veel te weinig is. Maar blijkbaar krijgt de film (vooal in de States) een heel beperkte distributie, en Polanski kan zelf zijn film niet promoten, en daar wringt misschien wel het schoentje. Nochtans is de film verre van slecht, meer nog, het is misschien wel één van de betere thrillers van Polanski, volledig gedraaid in Duitsland (gezien Polanski nog steeds niet op Amerikaanse bodem mocht). Het blijft voor mij iets krankzinnigs en ik vraag me af wanneer dit circus uiteindelijk een einde zal krijgen.

Korte inhoud: De voormalige Britse premier Adam Lang (Pierce Brosnan) werkt op een eiland aan zijn memoires, met de hulp van professioneel schrijver Mike McAra. Wanneer McAra onder mysterieuze omstandigheden overlijdt, moet de oud-politicus op zoek naar een nieuwe broodschrijver. Als deze ghost writer (Ewan McGregor) op het eiland arriveert, merkt hij al snel dat er allerlei krachten aan het werk zijn die belang hebben bij de inhoud van de memoires. En vooral bij enkele gebeurtenissen uit het verleden die nog altijd voor grote opschudding kunnen zorgen.

Gelukkig waren de draaidagen al voorbij en kon Polanski de montage volbrengen en de creatieve beslissingen nemen vanuit zijn Zwitserse "cel", compleet afgezonderd van de buitenwereld. En dit is, contradictorisch genoeg, zeker de film ten goede gekomen. Ook al speelt het verhaal zich af in een hedendaagse tijd, doet de prent, met zijn plot en sfeer, denken aan koude-oorlog-thrillers. De zaken die The Ghost Writer bespreekt, zijn alleen niet meer zo relevant als dertig jaar geleden. Geheime onderhandelingen tussen regeringen, multinationals met foute bedoelingen en geheime diensten, heeft de gemiddelde bioscoopbezoeker een déjà-vu gevoel. Hierdoor mist het geheel in zekere zin een dramatische impact, ook al omdat we de gevolgen en de slachtoffers van die overheidsmanipulaties nauwelijks te zien krijgen.

Is de film voorspelbaar? Wel, voor doorwinterde filmgeeks die het genre én Polanski op hun duim kennen zullen wel weten naar waar deze film naar toe wil, maar de gemiddelde bezoeker zal nooit kunnen raden wat er zal gebeuren. De film zit ook vol van de horror-clichés, en teveel scènes die een tikkeltje vernieuwing most. Polanski heeft aan het scenario gewerkt met de auteur van het boek Robert Harris, en de grootste verdienste ligt toch zeker op het vlak van de dialogen en de algemene sfeer. Maar het is onversneden Polanski materiaal, die net zoals een Alfred Hitchcock het thriller-genre volledig naar zijn hand zet en doorprikt met ironiserend toontje en incidentiele humor. Dit kan het thriller gevoel voor een hedendaags publiek wel op bepaalde momenten om zeep helpen. Ook de melodramatiek is nooit ver weg, maar tezelfdertijd blijf je in de ban van de vertelling en de visuele poëzie die op het scherm wordt uitgesmeerd door Polanski en zijn Poolse Director of Photography Pawel Edelman.

Knappe vertolkingen van Brosnan en McGregor, maar ook van Jon Bernthal, Kim Cattrall, Olivia Williams, Tom Wilkinson maken het plaatje compleet. Het eindresultaat is een volwassen en bescheiden retro-thriller over paranoia. Als jullie de man voor zijn zonden kan vergeven, zou ik deze film zeker aanraden.

***Related Post***
30/09/2009 : De affaire Roman Polanski

De 76-jarige regisseur Roman Polanski (Rosemary’s Baby, The Pianist, Chinatown) is bij het binnenkomen van Zwitserland gearresteerd. Reden voor de aanhouding is een in 1978 door de VS uitgevaardigd arrestatiebevel tegen de regisseur, omdat hij zich in 1977 heeft vergrepen aan een minderjarig meisje van dertien. Zwitserland, het "neutrale land" dat tijdens WO II heel wat joden deporteerde naar nazi Duitsland en op de rug van de vervolgde joden rijk werd, is nu van plan nog iemand te deporteren. Met name regisseur Roman Polanski die een uitlevering aan de VS te wachten staat. Ironisch genoeg zou Polanski in Zürich een prijs krijgen voor zijn gehele oeuvre. Maar het feestje draaide blijkbaar anders uit en liep hij in een goedkope valstrik.

Kijk, laat me meteen duidelijk zijn. Mensen die minderjarigen misbruiken behoren in de cel. Ik heb geen greintje respect voor monsters al Dutroux, Josef Fritzl of zelfs die 59-jarige buschauffeur uit het Nederlandse Zuidwolde die meerdere keren seks had met een 14-jarig zwakbegaafd meisje. Die mannen zouden naast hun castratie ook nog jarenlang mogen wegrotten in een cel of nog beter in een werkkamp vertoeven. De straf kan niet mild genoeg. Maar elk van hen moet wel een eerlijk proces krijgen. En in het geval van Polanski denk ik niet dat dit het geval was.

Het meisje dat Roman Polanski zou gedrogeerd hebben, champagne gegeven en verkracht hebben, heeft eerder al gevraagd om de klacht tegen de dader te laten vallen. "De voortdurende publicatie van details over de zaak kwetsen mij, mijn man en mijn kinderen", zei ze. Polanski bereikte indertijd een akkoord met het Amerikaanse gerecht door schuldig te pleiten voor seks met een minderjarige, zodat de veel zwaardere aanklacht van verkrachting gedropt werd.

Polanski pleitte schuldig omdat hij seks had met een 13-jarig meisje. De straf die hij zou krijgen zou een paar weken internering zijn. Maar dit veranderde snel nadat Polanski tot bekentenis ging. Hij pleitte toen schuldig aan "onwettige seksuele betrekkingen". Hij diende "ter evaluatie" drie maanden in de gevangenis te zitten, maar zat er slechts 47 dagen uit nadat hij te horen kreeg dat er volgens Yahoo een mogelijke celstraf van 50 jaar boven zijn hoofd hing. Kan je de man begrijpen dat hij toen op de vlucht sloeg?

Achteraf gezien was dit een verkeerde zet van de regisseur om het hazenpad te kiezen. Had hij toen zijn proces bijgewoond, dan was hij misschien al na een paar jaar uit het gevang en zou niemand hier nog over praten. Het leven van de cineast werd een jaar vóór het seksschandaal in 1976 vernield door Charles Manson, die met zijn kompanen naar zijn huis in LA. trok en zijn zwangere vrouw folterde en vermoorde op gruwelijke wijze. Wat zou een celstraf geholpen hebben voor een man die zoiets heeft meegemaakt? Uiteraard is seks met een minderjarige niet goed te praten, en Polanski moet hiervoor een straf uitzitten, maar zou de maatschappij niet beter gediend zijn met een internering in plaats van een celstraf, en dan nog wel en absurde celstraf. Kan je de man begrijpen dat hij niet in een cel wou zitten voor de rest van zijn leven, naast de cel van seriemoordenaar Charles Manson die luidkeels het Beatles nummer Helter Skelter aan het zingen is?

Ondertussen heeft Polanski al meer dan dertig jaar geen voet op Amerikaanse bodem gezet. Hij vermeed ook landen als Groot-Brittannië om een uitlevering aan de VS te voorkomen. Uiteindelijk is het misschien een goede zaak dat Polanski de confrontatie aangaat met zijn verleden en zijn beklagers - die zijn naam en reputatie jarenlang door het slijk hebben gehaald. Nogmaals, ik wil de verkrachting op geen enkel moment goed praten, ik was ook niet aanwezig op de dag van het vergrijp, maar ik vind wel dat een gerecht de maatschappij moet dienen en niet de wraak-strategie moet volgen. Sommige mensen behoren in de cel, sommigen moeten hulp krijgen, en in het geval van Polanski denk ik wel dat het tweede van toepassing was. Wat denken jullie?

Neen, het gaat hier niet over het vervolg van The Number 23 (2007) (thank god), en al evenmin over de prequel van 1492 (1992), maar wel over de eerste geslaagde Stephen King prent sinds een jaartje of drie.

1408 (2007) is een character-driven thriller die zich afspeelt in een gesloten hotelkamer met als doel om ons de stuipen op het lijf te jagen met een afdaling in het onderbewustzijn waar demonen en duivelse kwelgeesten beslissen over leven en dood. De regie van de film is toevertrouwd aan de Zweed Mikael Håfström die we nog kennen Derailed (2005) met Jennifer Aniston en Clive Owen.

Korte inhoud: Mike Enslin (John Cusack) is een niet al te succesvolle schrijver van boeken over bovennatuurlijke fenomenen. Als research voor zijn nieuwe boek gaat hij op zoek naar de beruchte kamer 1408 in een New Yorks hotel. Vastbesloten te bewijzen dat de verhalen rondom de kamer een mythe zijn, schrijft hij zich in als gast, ondanks waarschuwingen van Mr. Olin (Samuel L. Jackson), de hotel-eigenaar. Hier vinden jullie de trailer en de officiële website.

De naam van Stephen King is al zoveel door het slijk gehaald met B-film - soms maar niet altijd tegen de zin van de auteur zelf - dat je er als filmdistributeur niet altijd wil mee uitpakken. Toch wel schrijnend dat veel van die adaptaties nauwelijks het niveau halen van de teksten waarop ze zich hadden geïnspireerd. Wat betreft het hardnekkige cliché, 'het boek is beter dan de film', geldt in ieder geval wel voor de Stephen King films.

Twee Stephen King adaptaties die bij mij een grote impact hebben nagelaten zijn Christine (1983) en Pet Sematary (1989). Maar andere prenten die ook wel de moeite waren zijn uiteraard Carrie (1976), The Dead Zone (1983), Stand by Me (1986), Dolores Claiborne (1995) en Apt Pupil (1998). En ik zou nog de Frank Darabont films vergeten of die huiveringwekkende Salem's Lot (1979) tv-film. Maar moest ik hier de oerslechte King-adaptaties opsommen dan zou deze blog meteen uit zijn voegen barsten. Gezien de remake-rage zouden ze beter eens een aantal van die waardeloze prenten aanpakken. Ze zouden de horror-meester zeker een dienst bewijzen.

Wat betreft 1408, het is niet de beste adaptatie, maar toch wel één van de betere Stephen King films. Het is zelfs de eerste horror in lange tijd waar Stephen King in eigen persoon volledig achter staat. En dat terwijl quasi de ganse filmzich ontrolt binnen de muren van een hotelkamer! Verwacht dus geen visueel verbluffende actie-sequenties of spannende achtervolgingen. Alles speelt zich af in die kleine ruimte en in de psyche van ons hoofdpersonage.

Ik ben zelf geen grote fan van de regisseur, maar de rest van de crew en de cast hebben in ieder geval voortreffelijk werk geleverd. Ik denk dan maar aan de input van producer Lorenzo di Bonaventura (Transformers, Stardust, Constantine) en scenarist Matt Greenberg (Reign of Fire) alsook het talentvolle schrijversduo Scott Alexander en Larry Karaszewski (Man on the Moon, The People vs Larry Flint, Ed Wood) die hier voor de eerste maal te doen hebben met een horrorprent. Deze laatste twee hebben er zeker hun tanden in gezet en een old-school horrorfilm gemaakt, in de stijl van Roman Polanski’s Rosemary’s Baby (1968), The Tenant (1976) en Repulsion (1965). Ze zijn daar trouwens aardig in geslaagd en ze mogen van mijn part nog meer horrorfilms schrijven. De psychologische terreur in hun scenario is allesomvattend, eenvoudig en zeer efficiënt. Het feit dat alles ook heel traag op gang komt zorgt er meteen voor dat we meer vertrouwd raken met het hoofdpersonage en ook meer betrokken zullen worden met de gruwel die hem zal tergen.

Ik kan er eigenlijk weinig over vertellen zonder te spoilen, maar als jullie nog de kamer 237 herinneren uit die andere film van Stephen King, The Shining (1980), dan hebben jullie een idee wat jullie te wachten staat. Dit is waarschijnlijk de slimste horrorfilm van het jaar en één van de betere films die momenteel in de bioscoop draait. Verwacht niet al teveel bloedspatten, gore, boormachines en kettingen zoals in al die Saw en Hostel films, maar geniet met volle teugen van 'echte' horror met een knappe vertolking van een schitterende John Cusack in een huiveringwekkende en claustrofobische huis clos van Stephen King. De film is te verkrijgen op DVD in een 'Special Steelbox 2 Disc Edition' met een directors cut (+ 15 minuten beeldmateriaal) en met twee alternatieve eindes. De film is ook te verkrijgen op HD DVD en Blu-ray.

***Related Posts***
04/09/2007: The Mist trailer
20/10/2006: The Mist van Stephen King verfilmd

Woensdag is de 83-jarige Zweedse cameraman Sven Nykvist (foto) overleden, één van de beste Directors of Photography die de filmindustrie heeft voortgebracht. De 'Master of Light', zoals hij werd genoemd, bereikte wereldfaam door zijn nauwe samenwerking met cineast en landgenoot Ingmar Bergman. Tweemaal leverde deze samenwerking Nykvist een Oscar op: met Cries and Whispers (1972) en tien jaar later voor Fanny and Alexander (1982).

In de loop van zijn carrière zocht hij zijn geluk buiten Zweden. Nykvist werkte met grote namen zoals Woody Allen (Crimes and Misdemeanors, Celebrity, Another Woman), Roman Polanski (The Tenant), Lasse Hallström (What’s Eating Gilbert Grape), Richard Attenborough (Chaplin), Richard Fleischer (The Last Run), Andrei Tarkovsky (The Sacrifice), Norman Jewison (Agnes of God), Louis Malle (Pretty Baby) en Philip Kaufman (The Unbearable Lightness of Being). De laatste film leverde hem een derde Oscarnominatie op. In 1999 schoot hij zijn laatste film, de toepasselijk getitelde Curtain Call (1999) geregisseerd door Peter Yates. In 56 jaar stond Nykvist maar liefst 121 maal achter de camera. Vijfmaal nam hij tevens plaats op de regiestoel.

Sven Nykvist was een DoP die, in tegenstelling tot iemand als Darius Khondji (Delicatessen, Alien: Resurrection, La Cité des Enfants Perdues), een grote fascinatie had voor realisme en eenvoud. Sven zei over de moderne cinema: "Today we make everything so complicated. The lighting, the cameras, the acting. It has taken me thirty years to arrive at simplicity."

***Related Posts***
04/02/2007: Penelope Cruz is de nieuwe muse van Woody Allen
15/09/2006: Scoop, de nieuwe Woody Allen
05/12/2005: Woody Allen nog steeds scherp van tong