De FilmBlog

Guy Ritchie, de man achter topfilms als Snatch (2000) en Lock, Stock and 2 Smoking Barrels (1998) alsook die twee blamages Revolver (2005) en Swept Away (2002) en de wisselvallige Rock’n’Rolla (2008), werd verrassend gekozen om een 21-eeuwse adaptie van het klassieke detectiveverhaal Sherlock Holmes (2009) te verfilmen, na zijn flamboyante. "The right man for the job? " Jazeker blijkt achteraf. Warner Brothers nam een risico door deze zeer wisselvallige regisseur aan te werven voor een franchise met dergelijk hoog potentieel, maar gokte goed want het werd een leuke film.

Ontelbaar veel bronmateriaal van boeken tot strips tot de meeste verfilmingen ooit voor een personage, naambekendheid én Hollywood’s goudhaantje Robert Downey Jr. als kers op de taart maakten het er wel veel makkelijker op voor Ritchie om dit project tot een goed einde te brengen. Hij nam dit geschenk dan ook met twee handen aan en kijk: ‘De film is goed’.

Niet van een buitengewoon hoog niveau, maar een ontspannende doch ietwat hyperkinetische film (typisch voor de moderne blockbuster natuurlijk) die zich weliswaar losrukt van de middenmoot door een mooie vertelstijl, een verrassend plot (voor de één wat meer dan voor de ander), sterke acteerprestaties en sfeervolle inkleding. Londen wordt namelijk mooi in beeld gezet. Een donkere Victoriaanse stijl wordt gehanteerd wat de film een zeer grauwe sfeer geeft die bijblijft. Voortreffelijk gedaan dus, net als bij From Hell (2001) en Sleepy Hollow (1999) waar de production-design ook van een gelijkaardig niveau waren.

Een zelfde filmstijl van shots uit Ritchie’s oudere films - de zogenaamde ‘MTV-videoclip-stijl’ gooit af en toe wat roet in het eten, maar in zijn geheel is het een mooi in beeld gezette film. Als je een fan bent van deze ‘chap’ zijn oudere films, vallen namelijk de gerecycleerde actiescènes op. Vooral de scène waarbij Sherlock Holmes voor de fun een boksmatch uitvecht in een wijnkelder wekt herinneringen op aan een vechtende Brad Pitt in Snatch.

Al moffelt Ritchie dit falen van originaliteit deels weg door telkens een lekker vernuftig voorwendsel op die actiesequenties op te voeren: steeds als Holmes in een benarde situatie terechtkomt zie je op voorhand hoe hij er zich uit gaat helpen door middel van mooi in beeld gezette slow-motion shots, waarna de scène opnieuw in normale snelheid wordt weergegeven. Zeer vernuftig.

Maar vooral de acteerprestaties tillen de film naar een hoger niveau. Mark Strong is echt een topacteur in wording. Zijn talent kwam al naar boven in Body of Lies (2008), waar hij een kleurloze Di Caprio onder tafel speelde, en onlangs nog schitterde als villain in Kick-Ass (2010). Zijn keuze als Lord Blackwood klopt als een bus en hij zet hier met verve een sterk karakter neer. Al opgemerkt trouwens dat de man enorm veel uiterlijke gelijkenissen vertoont met Andy Garcia?

Maar ook Jude Law staat goed te acteren als Holmes’ sidekick Watson. Eindelijk eens een waardige rol voor deze toch wel ondergewaardeerde acteur. En dan hebben we nog de wulpse deerne van dienst: een prachtige Rachel McAdems die als divegge Irene Adler die goed staat te acteren en zorgt voor een haat-liefde affaire die de ontwikkeling van Sherlock Holmes’ personage ten goede komt. Ook over Robert Downey Jr. alleen maar positieve commentaar. Het is even onwennig om hem met een Engels accent bezig te zien maar dat went. Downey geeft een ongemeen prettige chaos en humoristische "schwoong" aan zijn personage zodoende dat hij gemakkelijk de film kan dragen maar zonder een one-man-show op te voeren.

Opletten trouwens voor de prachtige bijrol van Robert Maillet, ex-worstelaar bij de WWF, die een zekere ‘Dredger’ speelt. Een Franse huurmoordenaar die Holmes een kopje kleiner moet maken. De man is fantastisch. Een Franssprekende kolos van 2m13 die een halve film lang Holmes op de hielen zit met een hamer van 50 kilo en alles op zijn weg verpulverd. Onderweg laat hij in zijn vernielzucht zelfs een groot zeeschip kapzeisen! Dat is entertainment van de bovenste plank. Geloofwaardigheid primeert niet in deze film, wel een flinke dosis fun. Al wordt de film nooit ordinair of goedkoop. En zo hoort het!

Korte inhoud: Het verhaal gaat over de recentste zaak die Sherlock Holmes en zijn trouwe kompaan Dr. Watson weten op te lossen. Na 5 gruwelijke moorden, gepleegd door een zekere Lord Blackwood, die zich bezighoudt met zwarte magie en sadistische experimenten, komt Inspecteur Holmes op de proppen om prompt een einde te stellen aan de tirade van rituele slachtingen die Engeland in de ban houden.Dit nadat hij eigenhandig Blackwood opspoort in een ondergrondse kerker in hartje London om hem daar op heterdaad te betrappen en in stijl in te rekenen.

‘Case solved’ denkt onze meester-detective dan: achter de tralies met Blackwood, de strop er rond en klaar. Maar dat is nog maar het begin van de terreur. Want enkele dagen later komt er een ogenschijnlijk bovennatuurlijke twist naar voren wanneer na zijn ophanging Lord Blackwood opgestaan blijkt uit de dood! Hij loopt terug vrolijk rond en begint als vanouds aan zijn moordpartijen. Bovendien houdt hij zich in het geniep bezig met een sekte op te richten met maar één doel: de gehele Westerse beschaving domineren met als wapen zijn bovennatuurlijke magie. Hij gebruikt bruut geweld om zijn doel te bereiken en niemand kan hem stoppen. "My death was only the beginning" kraamt hij uit.

De enige die dit weglacht en de zaken helder ziet is Sherlock Holmes natuurlijk, die voor de eer en niét voor het geld Blackwood koste wat kost opnieuw wil vinden en voor een tweede maal een einde wil brengen aan zijn waanzin. Het loopt echter goed fout wanneer Holmes’ ex liefje, stoeipoes ’slash’ dievegge Irene Adler in de weg komt te lopen en al snel Watson en Sherlock in de problemen brengt. Wat zich afwikkelt is een spannend verhaal waar avontuur, humor, sfeer en veel actie centraal staan.

Deze film bewijst dat Guy Ritchie nog steeds een degelijke cineast is en terug in ‘goeden doen’ verkeert. Je kunt stellen dat hij het gemakkelijk had met een dergelijke cast en kapitaal voorhanden maar er zijn genoeg voorbeelden voorhanden van andere regisseurs die het verpesten tot en met. Recentelijk: Mike Newell met de prul Prince of Persia: The Sands of Time (2010) op kop. Guy Ritchie die terug bachelor is lijkt herboren. Hij is verlost uit de klauwen van verdorven popkoningin Madonna en zie, hij levert als vanouds puik werk. Hij verdient alle lof bij deze plezierige film die niets meer wil zijn dan amusante popcorn-fun voor jong en oud. Er wordt trouwens volop gewerkt aan een Sherlock Holmes sequel. Nu even genieten van deze film: uit op DVD en Blu-Ray.

En ja, als jullie zich afvragen waar de scène is gebleven met Rachel McAdams in sexy lingerie, ik weet het zelf niet. Deze erotische scène zat in de eerste trailers en pics, maar niet in de final cut. Onbegrijpelijk dat deze scène geknipt werd. Ze staat zelfs niet op de extras op de blu-ray schijf. Als je dan nog weet dat de audio-commentaar van Guy Ritchie ontbreekt heb je het gevoel dat de wisselvallige regisseur kort aan het lijntje werd gehouden binnen WB, en hij hierover niets mocht vertellen. Ik zie anders geen enkele mogelijke verklaring om de jartelles van McAdams uit de prent te knippen en te vervangen door een ietwat brave scène waar Sherlock verdoofd wordt. En dat was trouwens niet de enige scène met McAdams die werd geknipt. Enkel al om die reden verliest de film al een halve ster.

***Related Posts***
15/05/2010: De Ultieme Sherlock Holmes Quiz
28/01/2010: Sherlock Holmes 2
19/05/2009: Sherlock Holmes volgens Guy Ritchie
01/04/2009: Sherlock Holmes poster

Ik weet niet wie de manager is van Gerard Butler, maar de man deugt niet. Ik heb een paar dagen gelden heel toevallig Gamer (2009) gezien van Mark Neveldine en Brian Taylor, de makers van de Crank films, en wat heb ik rotverveeld. De film was al zo vervelend als de romantische komedie The Ugly Truth (2009), ook al een prent met Gerard Butler. En wanneer ik naar de eerste beelden kijk van Law Abiding Citizen (2009) heb ik de indruk dat het misschien allemaal nog slechter kan.

Korte inhoud: Clyde Shelton (Gerard Butler), een op het eerste gezicht brave huisvader, krijgt te maken met enkele inbrekers die zijn woning binnen dringen. De gevolgen zijn niet te overzien. De man verliest zijn gezin. Alsof dat nog niet genoeg is verlinkt één van de boeven zijn kompaan in een deal met districtsprocureur Nick Rice (Jamie Fox). "Some justice is better than no justice" verdedigt deze zich. Bij Shelton slaan de stoppen door en de huisvader transformeert tot een moordmachine. Het is dan ook Rice die zijn tanden dreigt te verliezen … en misschien nog veel meer.

Het wordt dus een typische oog-om-oog-I-kick-your-ass-vengence-film met twee bekende koppen die het ogenschijnlijk filterdun script aan het publiek moet verkopen. Het recht in eigen handen nemen is een regelmatig terugkerend item in Hollywood sedert Charles Bronson de stad in trok op zoek naar scalpen van allerlei ongure types. Sinds Death Wish het eerste schot loste worden bioscoop en de dvd-rekken getrakteerd op een invasie van vigilate-prenten. De ene al gewelddadiger dan de ander. Recent nog mochten Jodie Foster (The Brave One) en Kevin Bacon (Death Sentence) zich gedragen als een stel primaten met een knots in de hand. De eerste pretendeerde dan wel om enige visie in huis te hebben, maar het feit is dat dergelijke aanklachten tegen geweld gewoon een goedkoop excuus zijn om ... nog meer geweld uit het scherm te laten gutsen. Een mens kan al eens de huichelaar uithalen. Spijtig genoeg zijn er bitter weinig films die iets zinnigs te vertellen hebben over het onderwerp van de ‘vigilante’. En gezien de cast en de promo-campagne, denk ik niet dat we veel diepzinnige gedachtekronkels moeten verwachten.

De regisseur van dienst, F. Gary Gray, is zowel in staat van het meest verdienstelijke (The Negotiator, The Italian Job) als van het meest verwerpelijke (Be Cool, A Man Apart), dus is het koffiedik kijken wat hij hier van zal maken. Datzelfde kan tevens gezegd worden van scenarist Kurt Wimmer (Ultraviolet, The Recruit, Street Kings, Sphere, The Thomas Crown Affair, Equilibrium). Gray heeft in ieder geval een dergelijk thema aangesneden met A Man Apart. Ik hoop dat hij iets meer vlees hangt aan dit bot, want ik zat toch een beetje op mijn honger toen ik wraakengel Diesel bezig zag.

Als Oscarwinnaar heeft Foxx natuurlijk een streepje voor. Maar Gerard is de laatste jaren geweldig aan zijn carrière aan het timmeren (met films als 300, RocknRolla) en blijkt voorlopig een blijver te zijn. Samen met Hugh Jackman, Matt Damon en Clive Owen behoort hij tot een nieuwe generatie ‘acterende’ actiehelden. De opvolgers van Stallone en Schwarzenegger met iets meer smaak inzake rollen. Maar Butler moet dringend op zoek naar betere scripts. Hopelijk krijgt hij enkele goeie tips van krijgen van de geboren performer Foxx die tegenover hem zal spelen.

Sommige artiesten hebben nood aan een muse om hen te inspireren, anderen kunnen er serieus door verward raken. Neem nu Guy Ritchie en zijn verhouding met pop-diva Madonna. Voorheen bracht hij schitterende eigenzinnige en baanbrekende prenten als Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998) en Snatch (2000).

Toen kwam Madonna en Ritchie kwam op een filmisch dwaalspoor met films als Swept Away (2002) en Revolver (2005). Gelukkig voor de filmfans kwam er een einde aan de relatie en kwam RocknRolla (2008), een heerlijke actie- en gangsterfilms die duidelijk de stempel draagt van Guy Ritchie.

Korte inhoud: De Russische tycoon Omovitz (Karel Roden) probeert via de Londense onderwereld een positie op te bouwen in de Britse hoofdstad; vastgoedtycoon Lenny (Tom Wilkinson) krijgt 7 miljoen euro aangeboden om een bevriende wethouder (Jimy Mistry) om te kopen. Sexy accountant Stella (Thandie Newton) krijgt lucht van de transactie en schakelt gangster One Two (Gerard Butler) in om de centjes te ontvreemden. Achtervolgd door de taaie Russki's proberen de Londense boeven elkaar af te troeven, maar de crackverslaafde stiefzoon van Lenny (Toby Kebell) heeft de sleutel in handen.

Haalt de film de kwaliteit van zijn pre-Madonna periode? Spijtig genoeg niet. RocknRolla is een step-up van zijn recente stinkers, maar het blijft uiteindelijk maar een blits gefilmde misdaadkomedie waarin een bende excentrieke gangsters met vette cockney-accenten de ene slimme one-liner na de andere debiteren, terwijl ze zich worstelen doorheen een vermoeiend kluwen van irrelevante plotdraden. Na het zien van het gevoel heb je het gevoel dat je dit al eens gezien hebt in al zijn vorige films. Toch zijn de personages om van te smullen, maar vernieuwend kan je de film niet echt noemen. RocknRolla kent geen rollen die er zo uitspringen; het is hier het ensemble dat de show steelt. Iedereen is op zijn best en het spelplezier straalt eraf.

De hippe vormgeving is nooit storend, en het geheel lijkt veek gematigder dan de illustere voorgangers, maar de film heeft een paar andere grote pluspunten: de film is enorm onderhoudend en de regie volwassener dan eerder, Ritchie lijkt aan maturiteit gewonnen. Het netwerk van personages en plotlijnen - en dat zijn er zoals gewoonlijk nogal wat - wordt zorgvuldig opgebouwd zonder al te doorzichtige structuur, waardoor de opbouw van de spanningsboog nagenoeg perfect is. Een energieke beeldvoering ondersteund door een goed in de oren klinkende soundtrack helpen RocknRolla te verkopen als het flitsende filmpje dat het eigenlijk niet is. De montage is snedig en bij momenten goed getimed en je moet Ritchie ook niet leren om een verhaal genoeg vaart te geven, ook al is er van een plot weinig of geen sprake. Naar het einde toe heb je wel het gevoel dat een sequel tot de mogelijkheden behoort.

***Related Post***
27/08/2008: RocknRolla trailer

Sinds 11 september 2001 lijkt het terrorisme niet meer weg te denken uit ons wereldbeeld. De voortdurende vrees van zelfmoordaanslagen zorgt er tevens voor dat miljoenen dollars gespendeerd worden aan security-maatregelen. Of al dit geld dan ook goed gespendeerd wordt blijft de vraag, want hoe bestrijd je nu eenmaal een organisatie van terroristen die er niet voor terugschrikken om zichzelf te offeren voor hun zaak. Je kunt je ook de vraag stellen of het doel de middelen heiligt. Na films als (2007), Syriana (2005) en The Kingdom (2007) is er nu Body of Lies (2008) van Ridley Scott.

Korte inhoud: Ed Hoffman (Russell Crowe) is een CIA-veteraan die oorlog voert vanaf zijn laptop, op een veilige afstand van de daadwerkelijke strijd. Via een oortje instrueert hij op een bijzonder eentonige, haast gevoelloze wijze zijn mannetje in het veld, Roger Ferris (Leonardo DiCaprio). Ferris is een geraffineerde agent en de beste die de Amerikaanse Inlichtingendienst te bieden heeft. Twee topagenten, die vanwege hun eigen perspectief twee totaal verschillende inzichten hebben. Ondanks dit grote contrast moeten de twee vertrouwen hebben in elkaar: Ferris om in leven te blijven en Hofman om zijn oorlog te kunnen voeren. Dat is af en toe buitengewoon lastig, zeker wanneer ze vertrouwen moeten verlenen aan een derde partij met name de Jordaanse inlichtingendienst (Mark Strong). Hier is de trailer.

Body of Lies is gebaseerd op het gelijknamige boek van David Ignatius, een oud-journalist die de CIA en de conflicten in het Midden-Oosten tien jaar lang gevolgd heeft. "We hadden echt het gevoel dat het boek alles had voor wat betreft een geweldige plot," zegt producer Donald De Line (The Stepford Wives, The Italian Job). Ook Ridley Scott, die de proefdruk van het boek las, was overtuigd van het verhaal en nam de regie van deze productie op zich. William Monahan, die een Oscar won voor zijn aangepaste screenplay voor The Departed (2006), adapteerde het verhaal van Ignatius' spionagethriller voor het witte doek. Dit toch al imposante rijtje namen wordt pas echt gecomplementeerd door Leonardo DiCaprio en Russell Crowe, twee acteurs die hun strepen in Hollywood al dik hebben verdiend.

Het resultaat is geen buddy-movie zoals je misschien kon verwachten na het zien van de actie-gerichte en zelfs een tikkeltje komische trailer. Het is een dramatische actieprent waar de acteurs op de voorgrond treden. Het verhaal stapt af van de al te klassieke scenario-structuur en er wordt niet al te duidelijk naar de climax toegewerkt. Het middenstuk (act II) is dan eigenlijk ook een mengelmoes van gebeurtenissen, die uiteindelijk wel zal leiden tot die specifieke afloop. Dat het grote middenstuk geen duidelijke opbouw vertoond naar de climax is echter niet altijd storend, maar je voelt wel dat de spanningsboog omlaag gaat. Maar met de virtuositeit waarmee Ridley Scott de scènes regisseert volg je gedwee de acties. Het is minder het plot die van belang is, maar wel de karakters. Ridley Scott is ervan overtuigd dat als je de actoren kent, je ook de problematiek van de situatie zal begrijpen.

Maar uiteraard is Body of Lies ook wel een spannende spionagethriller, waarin natuurlijk plaats is voor de nodige actie. En dat kunnen we natuurlijk rustig overlaten aan Ridley Scott, die dit weer op zijn karakteristieke, vaak bijzonder treffende en realistische wijze in beeld brengt. Het is trouwens al de vierde keer dat Scott samenwerkt met Russell Crowe. Russell Crowe speelt in Body of Lies de rol van Ed Hoffman, de man die op monotone wijze zijn agent op locatie instrueert, vind het redden van de beschaving. Of zoals hij zelf zegt: "I'm saving civilization!" en later zelfs in iets andere bewoordingen "I Am America".. Crowe haalt met zijn geweldige vertolking van z'n personage absoluut het onderste uit de kan. Hetzelfde mag eigenlijk ook gezegd worden van de nieuwe revelatie Mark Strong (RocknRolla), die meer dan overtuigt als het hoofd van de Jordanese Inlichtingendienst Hani. Zijn fysiek doet zelfs een beetje denken aan een splitsing van Stanley Tucci en Andy Garcia. Leonardo DiCaprio is een vaste waarde en doet het wederom uitstekend als CIA-field agent Roger Ferris. En de vrouwelijke bijrol werd vertolkt door de talentvolle Iraanse Golshifteh Farahani.

Mijn grootste teleurstelling dit jaar was Quantum of Solace (2008). Ik had hoge verwachtingen voor de nieuwe Bondfilm na de voortreffelijke Casino Royale (2006), maar het was een zooitje van onduidelijke, slecht geregisseerde en slecht gemonteerde actie-sequenties en een verhaal die noch het niveau noch de ingrediënten had van een echte Bondfilm. Daar tegenover had ik geen al te hoge verwachtingen voor Body of Lies, en wil nu net dat ik dit de betere film vond.

Nochtans vertoont de prent ook een aantal zwaktes en is het geen nieuw meesterwerkje. De film wil zich positioneren als iets met een documentair-karakter en dus "echt", maar de personages zijn overdreven geromantiseerd. Leonardo speelt de eerste CIA-agent in de geschiedenis met trekjes van een echte moraalridder met een romantische ziel. WTF? Body of Lies is ook geen memorabele prent. Het verveelt voor geen seconde, maar achteraf ben je toch niet zeker of dit wel de goede aanpak was, zeker met de middelen en het acteertalent dat voorhanden was. Dit had evengoed een Oscarfilm kunnen worden, maar de film is te vrijblijvend in zijn inhoud. Hoewel Body of Lies wel een paar vragen oproept, levert het niet echt kritiek op het systeem. Alles kabbelt rustig verder en de enige die toegetakeld wordt in dit verhaal is het personage van Leonardo. Ideologisch is het van het niveau van een doorsnee spionageprent. Maar wees gerust, in vergelijking met Rendition, The Kingdom of zelfs Syriana, is deze prent zeker superieur. Enkel spijtig dat Ridley geen risico’s wou nemen en emotioneel een beetje op de vlakte blijft.

***Related Posts***
19/09/2008: Carice Van Houten uit Body of Lies geknipt
19/08/2008: Body of Lies toch geen buddy movie
14/08/2008: Oscar kandidaten voor 2009
01/07/2007: Russell Crowe en Leonardi DiCaprio in Body of Lies

En dit zou dus de film moeten zijn die Guy Ritchie uit de verdoemenis moet helpen, na 8 jaar lang geknoei. Laten we hopen dat RocknRolla (2008) al even boeiend is als de openings credits, die gemaakt zijn door niemand minder dan Danny Yount. Hij is de creatieve stuwkracht voor de credits van Six Feet Under, Iron Man en Kiss Kiss Bang Bang. En wat mij betreft is Yount diegene die een oude kunst uit de tijd van de Hitchcock films, nog steeds springlevend houdt. Ook al trekt de film op niets, dit gedeelte van de film vind ik al geslaagd.

Korte inhoud: Als de Londense onderwereld lucht krijgt van de aanwezigheid van Russische gangsters, is men extra alert. Dan komt er plots een interessante deal boven water, waarmee miljoenen te verdienen vallen. Vanuit alle uithoeken verschijnen de geïnteresseerden, waaronder: een geduchte gangster (Gerard Butler), een misdaad topstuk (Tom Wilkinson) en een sexy accountant (Thandie Newton).

De film heeft veel weg van Snatch, maar dat kan je wel zeggen van bijna alle films van Guy Ritchie. Er zijn nu eenmaal films waar je vernieuwing verwacht, en andere films waar je een vaste waarde aan het werk wil zien. Ook al heeft hij veel steken laten vallen is Guy toch iemand die een zekere Britse-visuele-in-your-face-stijl in leven heeft geroepen. En deze film lijkt iets meer pit te hebben dan zijn vorige Revolver. Naast de knappe Thandie zien we ook de nieuwe Bondgirl, Gemma Arterton, in actie. Spijtig genoeg moeten we ons geduld op de proef stellen tot 10 december 2008.