De FilmBlog

Dit is nu eens een geslaagde Amerikaanse remake. The Girl with the Dragon Tattoo (2011) van David Fincher (zie hier de poster) is wat mij betreft zelfs een betere film dan het origineel van Niels Arden Oplev.

Korte inhoud: Op 29 september 1966 is de 16 jaar oude Harriet Vanger (Moa Garpendal) spoorloos verdwenen. Nu, 40 jaar later, krijgt journalist Mikael Blomkvist (Daniel Craig) een ongewone opdracht: hij wordt via een advocaat (Steven Berkoff) in contact gebracht met grootindustrieel Henrik Vanger (Christopher Plummer) die hem vraagt de geschiedenis van zijn familie te schrijven. Wat hij eigenlijk wil is de waarheid achterhalen over Harriet. Mikael vindt dat hij wel even uit zijn sleur bij het tijdschrift kan komen en samen met computerdeskundige Lisbeth Salander (Rooney Mara) begint hij aan de opdracht. Ze graven dieper en dieper in het verleden van de familie en komen steeds donkerder geheimen tegen.

Het is een vrij trouwe adaptatie van het ijzersterke boek van Stieg Larsson, en is zoals we van Fincher gewoon zijn visueel heel strak gestileerd en inhoudelijk heel brutaal. Maar de kracht zit hem niet alleen in de koude en grijze fotografie van Jeff Cronenweth (geheel gefilmd op Red), het script van Steven Zaillian, de perfecte score van Trent Reznor en Atticus Ross, maar op de eerste plaats de sterke vertolking van de acteurs, en in het bijzonder deze van Rooney Mara. Het is een karakter-gedreven verhaal en de acteurs spelen de pannen van het dak. Maar naast de hoofdcast zien we ook knappe vertolkingen van Stellan Skarsgård, Robin Wright, Geraldine James, Joely Richardson en Goran Visnjic. Niet meteen voor de hand liggende namen, zelfs actrices die nu niet meteen een grote carrière hebben gemaakt op het witte doek, maar ze hebben hun hart en ziel in de rol gelegd.

David Fincher voelt zich in ieder geval kiplekker met het aangereikte materiaal: neo-noir, seriemoordenaar, gothic toestanden, design interieurs, intrige, mysterie, seks, dood, perverse toestanden, buitengewone locaties, nacht-scènes, pokkeweer, en noem maar op. En desondanks de grauwe natuur van de film, ziet Zweden er heel elegant en rustgevend uit. Maar het is een rust die ons ook wel onwennig maakt. Achter het mooie plaatje schuilt een wereld van verderf en terreur. En toch is het niet zijn beste film uit zijn gehele oeuvre, maar dat heeft dan weer te maken met het respect die hij had voor het bronmateriaal. Het is een keuze die je als regisseur moet maken, en deze is zeker wel een verdienstelijke.

Het is al bij de begin-generiek dat je compleet in de film wordt gezogen. Het heeft veel weg van een aparte tv-spot, maar het was één van de meest indrukwekkende sequenties van de laatste 5 jaar. De zwarte olie beloofde ons ook een duistere prent, en dat was zeker niet verkeerd. En de troef van deze prent is dat je het niet gaat beschouwen als remake, dan wel als een andere adaptatie van eenzelfde boek. Eén van de meest ijzingwekkende momenten is ondermeer de scene waar Lisbeth Salander ten prooi valt aan de sadistische en perverse Bjurman – fantastisch gespeeld door de Nederlander Yorick van Wageningen. Ook al zullen de meeste mensen (die het boek hebben gelezen of de vorige film gezien) wel weten wat hen te wachten staat, de brutaliteit van de montage en de keuze van de shots zorgen opnieuw voor een hevige dreun in de onderbuik en een krop in de keel. Ook al was de vorige actrice (Noomi Rapace) die de rol van Lisbeth had vertolkt, buitengewoon sterk, is de plaatsvervanger al even knap.

En ik steek niet weg dat ik nu al verlang naar de twee opvolgers (The Girl Who Played With Fire, The Girl Who Kicked the Hornet’s Nest) die Fincher back-to-back zal filmen, en zo zal hij ook een trilogie op zijn naam hebben, net zoals Spielberg, Coppola, Jackson, Raimi,… De twee sequels zijn ook verhalen die nauw verbonden zijn met elkaar, en bijgevolg is er niets verkeerd aan om de film na elkaar te filmen. Trouwens is het voor de opkomende sterren als de regisseur geen must om 4 jaar lang vast te zitten in Zweden.

De shooting zou eind 2012 van start gaan. Laten we hopen dat scenarist Steven Zaillian een betere versie kan klaarstomen voor de twee sequels, dan datgene wat verfilmd werd in de originele films. Niet dat het slechte verhalen zijn, maar het stak toch wel een beetje af in vergelijking met het ijzersterke eerste deel. The Lord of the Rings werd ook back-to-back gefilmd, en het leverde behoorlijke knappe films op, maar The Matrix en Pirates of the Caribbean waren wel grote teleurstellingen – maar die laatste twee trilogieën zijn dan ook niet gebaseerd op een literair werk. Ik heb er dus alle vertrouwen in.

Tot onze enorme spijt kunnen we hier geen uitvoering bespreking brengen van de blu-ray gezien we de dvd in onze bus aantroffen. Op de dvd vinden jullie echter wel de audio-commentaar van David Fincher, die zoals we gewend zijn, de beste audio-commentaar is die je op een film kunt aantreffen (met voldoende insights over karakter, set dressing, belichting en leuke weetjes). Maar ook al hebben we deze niet gezien, raden we jullie toch de blu-ray aan gezien hier massa's veel extraatjes zijn; zoals een blik op de generiek via verschillende standpunten alsook een pak reportages.

***Related Posts***
02/06/2011: The Girl with the Dragon Tattoo trailer
29/07/2010: David Fincher werkt aan Millennium remake

Acteur Brad Pitt heeft nog maar eens naast de Oscar voor Beste Acteur gegrepen. Nochtans speelde Pitt een niet onaardige rol in de onbegrijpelijke The Tree of Life (2011) van Terrence Malick, en ook die andere Oscar-genomineerde film Moneyball (2011) van Bennett Miller, een low-key verfilming van een waar gebeurd verhaal van een eigenzinnige baseball coach.

Korte inhoud: De 'Oakland Athletics' is een Baseballteam uit Californië. Wanneer Billy Beane (Brad Pitt) manager wordt van die club met geldproblemen, gebruikt hij een wel heel onorthodoxe manier om resultaten te halen. Hij gebruikt, samen met zijn assistent Peter Brand (Jonah Hill), namelijk een compleet door computer gegenereerde analyse om zijn spelers te vinden en zo een team vast te stellen voor de World Series. De film is gebaseerd op het boek Moneyball: The Art of Winning an Unfair Game van Michael Lewis.

Dit is de tweede langspeelfilm van de regisseur die eerder indruk maakte met zijn debuut Capote (2005), een film waarin Philip Seymour Hoffman met de Oscar voor beste acteur ging lopen. Brad Pitt heeft al twee Oscar-nominaties verkregen (Twelve Monkeys, The Curious Case of Benjamin Button), en iedereen verwacht dat hij toch binnenkort wel eens in de prijzen zal vallen, net zoals zijn collega George Clooney.

Maar het is niet alleen de talentvolle regisseur of de formidabele cast (Brad Pitt, Philip Seymour Hoffman, Robin Wright) die van deze prent een sterke film maken, maar zeker ook door de aanwezigheid van top-scenarist en Oscar-winnaar Steven Zaillian (American Gangster, All the King’s Men, Schindler’s List) die nog eens samenwerkt met scenarist en Oscar-winnaar Aaron Sorkin (The Social Network, Malice, A Few Good Men). Het camerawerk wordt tevens verzorgd door Wally Pfister (Inception, The Dark Knight (Rises), The Prestige, Batman Begins) die momenteel wordt aanzien als de meest invloedrijke Director of Photography van het moment. In voetbaltermen is zoiets vergelijkbaar met een aanvallende ploeg bestaande uit Lionel Messi op links, Wayne Rooney centraal en Cristiano Ronaldo op rechts. De kans op een goal is bijzonder groot.

Normaal gezien had Steven Soderbergh deze film moeten regisseren, maar Columbia Pictures was niet gelukkig met het voorgestelde scenario op basis van interviews met echte spelers. Volgens studio co-verantwoordelijke Amy Pascal (ooit gezien als de meest invloedrijke vrouw in Hollywood) dreef het script van Soderbergh te ver weg van de typische "sportfilm". De studio stond voor een moeilijke keuze om (1) het project door te geven aan Warner of Paramount, (2) wachten tot Pascal en Soderbergh tot een consensus komen of (3) Soderbergh ontslaan en hopen dat Brad Pitt zal blijven. Het laatste is dus een feit geworden.

De mensen die niets van baseball afweten, of noch van de geschiedenis ervan, zullen hier waarschijnlijk heel wat minder van genieten dan de gemiddelde fan. Zelfs diegene die een sportfilm verwachten zullen hier zwaar teleurgesteld zijn, gezien alles zich vrijwel afspeelt in de coulissen. Dit is tevens verre van de crowd pleaser zoals Jerry Maguire (1996) dat was. Moneyball is een low key biopic met weinig dramatische momenten en waar de actie ook tot een minimum is herleid. En toch blijf je de film volgen, enerzijds omdat we een waar gebeurd verhaal zien, maar anderzijds omdat de vertelstijl en de personages ons blijven intrigeren. Het is die ingetogenheid die fascineert, en alle barrières tussen de toeschouwer en protagonisten verdwijnen. We zien echte passie aan het werk in een technologisch en op cijfers gebouwde wereld.

De film werd onlangs uitgebracht op DVD en blu-ray, met heel wat extraatjes, met ondermeer een aantal supplementaire scènes, alsook een blik op de echte Billy Beane.

Er komt binnenkort een nieuwe James Ellroy film in de zalen! Ellroy wie? Den auteur van het geniale L.A. Confidential (1997) en de verrassende The Black Dahlia (2006). In Rampart (2011) van Oren Moverman treffen we Woody Harrelson aan als corrupte flik.

Korte inhoud: LAPD agent Dave Brown (Woody Harrelson) wordt op heterdaad betrapt op corruptie en bevindt zich al snel in het oog van de storm. De dagen waarin hij zichzelf boven de wet kon stellen zijn geteld. Hij wordt openlijk aan de schandpaal genageld en wordt het slachtoffer van politiemoordenaars die op wraak zinnen. Niets is echter wat het lijkt wanneer Dave de onderwereld van L.A. induikt en zelf voor rechter zal spelen.

Het lijkt wel een soort Bad Lieutenant (1992) film, die vorig jaar ook nog eens in de aandacht kwam met Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans (2010). Niets nieuws onder de zon, was het niet dat de regisseur van dienst wel heel speciale films maakt, met name I'm Not There (2007). Het ziet er dan ook naar uit dat het vooral een karakterfilm zal worden, waarin de plot ondergeschikt is aan de ontwikkeling van de personages.

Rampart, verwijzend naar de LAPD Rampart Divisie, is een fictiefilm. Toch hint het verhaal naar het Rampart schandaal in 1998 - 2000, waarbij de politie hun boekje te buiten gingen en zich schuldig maakten aan bank-overvallen, het neerschieten van ongewapende bende-leden,... En in deze prent treedt een karrenvracht aan bekende koppen op, gaande van Ben Foster, Steve Buscemi, Sigourney Weaver, Robin Wright, Anne Heche, Brie Larson, Ice Cube en Cynthia Nixon.

Ik vind Woody Harrelson een geweldig acteur, ook al heeft hij een uiterst wisselvallig parcours gekend met successen en fops. De man was uitstekend in Defendor (2009) en Zombieland (2010), maar kon echt niet overtuigen in The Walker (2007). Ik ben benieuwd hoe hij deze film zal aanpakken. De opzet lijkt in ieder geval interessant voor een sterke acteursprestatie.

***Related Post***
24/05/2012: Rampart filmbespreking