De FilmBlog

Je houdt het niet voor mogelijk maar verschillende leden van Monty Python slaan de handen weer bijeen voor een nieuwe film. Dat heeft Terry Jones, één van de leden van de legendarische Britse groep komieken, bekend gemaakt. De film krijgt de titel Absolutely Anything (2012) en wordt naar verluidt een soort science-fiction film die geregisseerd zal worden door Jones (en misschien ook door Terry Gilliam, gezien hij ondertussen de meeste ervaring heeft achter de camera). In ieder geval zullen de mede-Pythons John Cleese, Michael Palin en Terry Gilliam de hoofdrollen voor hun rekening nemen. Het wordt geen 'echte' Monty Python-film, maar heeft "wel dat gevoel", aldus Jones.

De film, over een man die na contact met aliens werkelijk alles kan, wordt een mix van live-action en animaties van Gilliam. Ook de Amerikaanse komiek en acteur Robin Williams verleent zijn komisch talent aan het vermaarde gezelschap. De producenten hopen ook nog Eric Idle te kunnen strikken. Graham Chapman stierf spijtig genoeg zo’n 23 jaar geleden op 48-jarige leeftijd aan de gevolgen van complicaties bij een hartaanval.

Michael Palin en Terry Jones ontmoetten elkaar op Oxford terwijl John Cleese, Graham Chapman en Eric Idle elkaar leerden kennen op Cambridge. Ook al hebben we in jaren niet veel meer van hen gehoord, de groep staat bekend om het succesvol doorbreken van de toen conventionele komedieregels. De regels van komedie in 1969 kwamen op de Pythons over als zoutloze banaliteit. Zij waren van plan verscheidene regels overboord te gooien, zoals de verplichting om bij elke sketch een ‘pointe’ te hebben. De Pythons vonden dat men vaak een prachtige sketch zag maar dat die soms geforceerd werd om naar een clou toe te werken.

De verschillende sketches werden dikwijls aan elkaar gekoppeld via de associatieve animaties van Terry Gilliam. Een andere techniek was de verschillende sketches door elkaar te laten lopen. Ze brachten absurditeit in hun shows door bijvoorbeeld de aftiteling halfweg al te laten lopen, en door te spreken in de camera. Dikwijls speelden ze zelf de vrouwenrollen, wat voor een extra komisch effect zorgde. In de speelfilm Monty Python's Life of Brian (1979) speelden ze zelfs vrouwen die op hun beurt weer voor man speelden in een sketch over een steniging waar volgens de wet geen vrouwen bij mogen zijn. Maar de meest bekende film van de groep is zonder twijfel Monty Python and the Holy Grail (1974).

Ben Stiller en Owen Wilson, twee leden van de Frat Pack, hebben opnieuw de lachspieren gebundeld voor een tweede rondleiding in Night at the Museum: Battle of the Smithsonian (2009). De film zal geregisseerd worden door Shawn Levy die ook al de eerste Night at the Museum (2006) maakte. De scenaristen van dienst zijn wederom Ben Garat en Thomas Lennon. De verwachtingen zullen hoog gespannen zijn voor deze sequel.

Korte inhoud: De kunstcollectie van The Museum of National History moet worden verscheept naar Washington, omdat het gebouw wordt gerenoveerd. Een aantal beelden wordt echter verkeerd verscheept en komt terecht in het prestigieuze en gigantische Smithsonian-instituut. Beveiliginsbeambte Larry Daley (Ben Stiller) infiltreert in het Smithsonian om de beelden van Jedediah (Owen Wilson) en Octavius (Steve Coogan) te redden, die daar per ongeluk terecht zijn gekomen. Als hij in het onmetelijke gebouw aankomt, blijkt de volledige collectie tot leven te zijn gekomen. En zo krijgt Daley het al snel aan de stok met ondermeer historische figuren als Amelia Earhart (Amy Adams), Ivan de verschrikkelijke (Christopher Guest), Atilla de Hun (Patrick Gallagher) en Al Capone (Jon Bernthal).

Ik ben zelf geen fan van de eerste prent die uiteindelijk een soort heruitvinding was van de zwakke Jumanji (1995) film, ook al met Robin Williams. Ook de critici waren niet laaiend enthousiast over de komedie met de klunzige nachtwaker. Maar deze familiefilm (zoals dat nu eenmaal het lot is van heel wat familiefilms) was een box-office hit. De film had een productiebudget van 110 miljoen dollar, maar bracht zowat 251 miljoen op in de States (575 miljoen wereldwijd). Reden genoeg dus voor een sequel, en zoals bij elke sequel moet alles nóg grootser zijn (productiebudget ligt nu op 150 miljoen) en de grappen breder uitgesmeerd.

Ben Stiller houdt het inmiddels al een tijdje uit aan de top. Of je nu van zijn stijl houdt of niet, studio's gaan graag met hem in zee omdat hij steevast de nodige bezoekers naar de zalen weet te lokken. De Ben Stiller magie begint voornamelijk te werken als hij zelf de touwtjes in handen heeft als regisseur of als producer (Zoolander, Dodgeball, Starsky & Hutch, Tropic Thunder) beter uit de verf dan films waarin hij uitsluitend als acteur optreedt (Along Came Polly, The Heartbreak Kid). We zullen zien de sequel ontvangen zal worden. Qua acteurs-bezetting werd de prent alles in de strijd. Naast bovenvernoemde acteurs zien we ook nog Ricky Gervais, Ed Helms, Alain Chabat, Hank Azaria, Bill Hader en Jonah Hill. De producenten betaalden meer dan een half miljoen dollar om te mogen filmen in het Smithsonian en om de naam van het kunstinstituut in de titel van de film te mogen gebruiken, dus reken er maar op dat we veel zullen zien van het immense complex. Stiller heeft al onthuld dat er in ieder geval scènes zijn die zich afspelen in The Air and Space Museum en The National Galleries en er mochten veel opnamen worden gemaakt in het museum zelf. Bovendien blijft de actie niet beperkt tot binnen de muren van het museum maar togen we ook naar buiten. De film komt bij ons uit op 20 mei 2009.

***Related Posts***
31/12/2008: Top 10 Most Anticipated Movies of 2009
09/01/2007: Night at the Museum blijft aan de top

Acteur Sean Penn kruipt in de rol van Harvey Milk in de nieuwe film, Milk (2008) van regisseur Gus Van Sant. Milk was het homoseksuele raadslid en homo-activist die in San Francisco op 27 november 1978 werd vermoord. Zijn moordenaar, Dan White, wordt gespeeld door Matt Damon. De zaak leidde destijds tot veel beroering in San Francisco, dat bekendstaat als homohoofdstad van de Verenigde Staten. Voor diegene die het verhaal niet zouden kennen raad ik de Oscar-winnende documentaire The Times of Harvey Milk (1984) aan.

Korte inhoud: De film vertelt het verhaal van Harvey Milk (Sean Penn). Harvey Milk was het eerste homoseksuele gemeenteraadslid van San Francicso en was één van de allereerste activisten voor gelijke rechten. Milk leert in deze periode onder andere de activisten Cleve Jones (Emile Hirsch) en Scott Smith (James Franco) kennen waarmee hij verschillende mooie, maar ook dramatische momenten beleeft.

Milk was het eerste openlijk homoseksuele raadslid van San Francisco. Hij werd door een politieke opponent vermoord op het stadhuis, samen met burgemeester George Moscone. Dan White werd veroordeeld tot zeven jaar cel. De milde straf, die leidde tot rellen vanuit de homoseksuele gemeenschap in San Francisco, was mede een gevolg van het feit dat White als verminderd toerekeningsvatbaar werd beschouwd door zijn grote consumptie van Twinkies (bekend als de Twinkie Defense), waaraan hij verslaafd zou zijn geweest. Dan White pleegde na vijf jaar in de cel zelfmoord. Milk had voor zijn dood een aantal bandopnames laten opnemen in het geval hij zou vermoord worden. In één van deze opnames zei hij het volgende: "If a bullet should enter my brain, let that bullet destroy every closet door."

Het is voor het eerst dat Penn een duidelijk homoseksueel personage zal neerzetten. Gus van Sant, zelf homoseksueel, is ondermeer bekend voor zijn award-winnende Good Will Hunting (1997) en zijn controversiële prenten zoals Elephant (2003), gebaseerd op de schietpartij op de Amerikaanse highschool Columbine, en Last Days (2005), geïnspireerd op de laatste dagen van Nirvana-zanger Kurt Cobain.

En het zal niet de enige biopic worden want regisseur Bryan Singer werkt ook aan een script met Christopher McQuarrie om het verhaal van Milk te vertellen in The Mayor of Castro Street (2009), die waarschijnlijk gedraaid zal worden na Valkyrie (2008) en misschien zelfs na Superman: Man of Steel (2009). Robin Williams had eerder bekend gemaakt dat hij graag in de huid wou kruipen van het vermoorde raadslid, maar de casting is voor het Bryan Singer project nog niet bekend. En met Gus Van Sant die nu misschien wel de leiding zal nemen zou het project misschien nog verder naar achteren schuiven.

De rol van Dan White zal vertolkt worden door niemand minder dan Josh Brolin. De film heeft op dit moment nog geen releasedatum voor België, maar verwacht wordt dat de film rond februari 2009 in de zalen moet verschijnen.

Zoals beloofd is hier na de Top 10 Flops ook de Top 10 van de grootste box-office successen uit 2006. Deze films haalden wel degelijk hun quota en stonden wekenlang aan de top van de charts. En net zoals een flop niet wil zeggen dat de film kwalitatief minderwaardig is, zijn box-office toppers niet noodzakelijk meesterwerkjes. Integendeel, vaak zijn het komedie/familiefilms die hoog scoren en dat heeft uiteraard alles te maken met ouders die met hun voltallige kroost naar de cinema trekken. Ook formule horrorfilms doen het doorgaans niet slecht.

Volgens de statistieken zou de box-office in de States van 2006 met 5% zijn gestegen, vergeleken met 2005. De films brachten in totaal zo'n 9'278'478'115 dollar op en er zijn bijna anderhalf miljard tickets verkocht aan een gemiddelde prijs van 6,41 dollar. De studio die 16% van de marktaandeel op zich nam was Sony Pictures (1,5 miljard dollar), op de voet gevolgd door Buena Vista met 15%. Daarna komen 20th Century Fox en Warner Bros. Hoopgevend is dat het totaal van de originele scenario's, zo'n 274 films, veel meer hebben opgebracht dat de sequels of de remakes. Er zal echter een tijd komen wanneer het tij helaas zal keren.

Er zijn al heel wat lijstjes in de wereld gestuurd met de Top Grossing Films (films met de grootste opbrengsten), maar nog geen lijstjes die ook het productiebudget van de film in beschouwing neemt. Superman Returns (2006) mag dan nog wel aan de top staan met een box-office resultaat van 200 miljoen dollar, maar had wel een productiekost van 270 miljoen. Dit is de Top 10 van de gemaakte "nettowist" bij de bioscoop-release in de States. Let wel: distributie- en promotiekosten zijn niet meegerekend, evenals de buitenlandse opbrengsten en de dvd en tv sales, voor de simpele reden dat de meeste van die cijfers nauwelijks bekend worden gemaakt.

10. Saw III (2006) Darren Lynn Bousman
Productioncost: $12 million - Gross: $80'150'000 (Lionsgate)

Saw III is en blijft een succesformule, die navolging kent met films als Hostel (2005) en See No Evil (2006). De kostprijs ligt laag, en vindt heel wat bijval van fans die verzot zijn op gruweltaferelen en freaks wiens moraal zelfs onder dat van Andras Pandy ligt. De film wordt wel door de pers afgebroken, maar uiteindelijk vond ik deel 3 nog best te doen, vergeleken met het amateuristische Saw II (2005). Het zijn geen hoogvliegers, maar dat waren de vervolgfilms van Jason Voorhees, Freddie Krueger of Michael Myers ook niet. De film heeft in ieder geval iets meer brains dan horrorprenten als The Grudge 2 (2006) of een Final Destination 3 (2006). De trilogie eindigt trouwens in een mooie finale, maar wees gerust, ik zal niet spoilen.

9. The Pursuit of Happyness (2006) Gabriele Muccino
Productioncost: $55 million - Gross: $124'040'000 (Sony Pictures)

Dit is zo'n voorbeeld van een typische familiefilm met een hoge box-office potentie. The Pursuit of Happyness introduceert een megastar, Will Smith in een waargebeurd verhaal over The American Dream. De film komt bij ons uit op 7 february 2007, maar ik moest al in tranen uitbarsten bij het zien van de trailer. Koop dus maar al een voorraad aan zakdoekjes.

8. Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby (2006) Adam McKay
Productioncost: $72,5 million - Gross: $148'213'000 (Sony Pictures)

De satirische Talladega Nights heb ik niet gezien en is me trouwens ook compleet ontgaan. Maar een prent die op zijn poster een gigantische Amerikaanse vlag laat wapperen, stimuleert niet meteen mijn goesting om de film te zien. Hoe dan ook speelt het wel op de emoties van de Amerikanen zelf, die niets liever hebben dat patriottisme met wat Will Ferrell-slap-stick-komedie ertussen, en de film heeft geen slechte kritieken. Bij de casting duikt tevens ook Sacha Baron Cohen op, die ook nog elders staat te blinken in deze Top 10. Ik zal deze dvd misschien toch eens moeten huren.

7. The Devil Wears Prada (2006) David Frankel
Productioncost: $35 million - Gross: $124'133'000 (20th Century Fox)

The Devil Wears Prada is een komedie met lef en heeft met zijn relatief eenvoudig concept haar doelpubliek – vrouwen tussen 25 en 35 – goed weten te benaderen, en gezien de box-office resultaten zijn die ook ALLEMAAL gaan kijken, want vertegenwoordigers van het mannelijke geslacht of jongeren in het algemeen zouden hier geen enkele affiniteit mee hebben, laat staan dat ze weten dat Prada een Italiaans modemerk is. Wereldvreemd? Misschien, maar er zijn nu eenmaal andere prioriteiten in het leven dan een schoenmerk. Dit wil echter niet zeggen dat de film op niets zou trekken. Integendeel, want ja – vermomd in een trenchcoat met 70'ties zonnebril – ben ik in de filmzaal gesukkeld en heb toch wel genoten van een overtuigende Meryl Streep die deze sitcom tot een eerbiedwaardig niveau weet op te tillen.

6. The Da Vinci Code (2006) Ron Howard
Productioncost: $125 million - Gross: $217'536'000 (Sony Pictures)

Ik heb er ondertussen al genoeg woorden aan versleten, maar The Da Vinci Code is het ultieme bewijs dat er tussen kwaliteit en box-office resultaten geen correlatie bestaat. The Da Vinci Code is een tv-film met ster-allures, die in de bioscoop draait zuiver om de poen te scheppen van al die miljoenen lezers van de bestseller. Het is kitsch van de onderste plank die zijn toeschouwers beschouwt als achterlijk kijkvee. Deze film verdient in ieder geval zijn plaats in alle Worst Movie of 2006 lijstjes.

5. Happy Feet (2006) Tony Bill
Productioncost: $85 million - Gross: $185'414'000 (Warner Bros.)

Animatiefilms zijn de beste "familiefilms" bij uitstek. Zelfs scholen trekken er massaal naar toe en dat boost uiteraard fel de winsten. En maar goed ook, want die animatiefilms zijn vaak ook heel wat meer vernieuwend dan de meeste Hollywood films. Toch was Happy Feet, van het Australische animatiebedrijf Animal Logic, niet echt zo mijn ding. Geef mij liever een animatiefilm zoals Ratatouille (2007). De prent is volledig geïnspireerd op de succesvolle documentaire La Marche de l'empereur (2005), ook al beweren de makers het tegendeel. We zien hier penguins dansen op de vocalen van een Robin Williams in prachtige virtuele ijs-decor. Goed voor een bioscooprecette in de States van 185 miljoen dollar. Hoor ik daar een Happy Feet 2? Ze hoeven zich in ieder geval niet te haasten dat de poolkappen zouden smelten, want animatiefilms kunnen alls zichtbaar perfect nabootsen.

4. Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan (2006) Larry Charles
Productioncost: $18 million - Gross: $126'557'000 (20th Century Fox)

Very Nice! Happy Times! Great Success! Borat is waarschijnlijk de beste film uit het rijtje, want de vertolking van Sacha Baron Cohan is grandioos, en gezien er geen concurrentie was dit jaar is het trouwens de beste komedie van 2006. En achter het groteske zit uiteraard een slimme sociale satire die bijgeloof en vooroordelen aan de kaak stelt. Een film voor de massa als voor de fijnproevers.

3. Ice Age: The Meltdown (2006) Carlos Saldanha
Productioncost: $80 million - Gross: $195'330'000 (20th Century Fox)

Ice Age: The Meltdown van Blue Sky Studios, is een geslaagd vervolg op een geslaagde animatiefilm, met zelfs een ecologische boodschap. De dialogen zijn van de eerste graad, maar de film moet het vooral hebben van de kinetische energie en de hartverwarmende personages. De animaties zijn perfect, maar de rest komt een beetje uit de ijstijd van de animatiefilms.

2. Cars (2006) John Lasseter
Productioncost: $120 million - Gross: $244'053'000 (Buena Vista/Disney/Pixar)

Cars slaagt er ook niet in om zijn dialogen boven het niveau van de cliché autograppen te tillen, maar kan toch wel overtuigen met zijn visuele effecten. Hoe dan ook, Pixar kan geen slechte film maken, ook al hadden ze het geprobeerd. Die mannen hebben zoveel talent dat een paar schetsen op papier al een succesvolle strip zou worden. Het zijn de meesters van de animatie, en dat wist Disney maar al te goed wanneer ze het bedrijf inpalmden voor 5,7 miljard dollar.

1. Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest (2006) Gore Verbinski
Productioncost: $225 million - Gross: $423'416'000 (Buena Vista/Disney)

En hier zijn we uiteindelijk aanbeland bij het grootste box-office succes van 2006. Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest (2006) had zowel de grootste winst als de grootste opbrengst. Wel, het is geen goeie film, het is eigenlijk zelfs geen film maar eerder een aanloop naar een derde deel. Maar wel visueel verbluffend en groots, en tevens begiftigd met de geweldige acteur Johnny Depp en de invloedrijke producer Jerry Bruckheimer. Ik hoop dat At Worlds End (2007) toch iets beter zal worden, want deze was, zoals de piraten vaak zeggen: AAAARRRGH.

***Related Top Lijstjes***
05/04/2007: Top 10 Beste Folterscènes
19/03/2007: Top 10 Hollywood Models
27/12/2006: Top 10 Flops van 2006
14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006
24/10/2006: Top 50 Biggest Hollywood Disaster
27/08/2006: Top 10 Beste Slangen in Films
07/08/2006: Top 10 Meest Verwachte Comic-Book Films
16/05/2006: Top 5 Duurste Film
06/01/2006: Top 10 Cult Classic
10/10/2005: Top 10 Best van de Beste Horror Films
03/10/2005: De 'Hero' Top 50
30/09/2005: De 'Villain' Top 50
29/09/2005: Top 25 Most Memorable Filmscores
10/07/2005: All Time Top 10
19/10/2004: Top 10 van de vlaamse filmcritici

***The Movie Blog Talk***
16/12/2007: Top 10 Best & Worst of 2006

Voor de derde week staat Night at the Museum (2006) op de eerste plaats in de Amerikaanse box-office top tien. Zoals ik al herhaaldelijk heb vermeld, is het succes van barslechte horror en zeemzoete familiefilms onovertroffen. En dat blijkt opnieuw met deze familiekomedie waarin Ben Stiller de show steelt, samen met de bloedmooie Carla Gugino en de talentvolle Robin Williams.

Met een recette van 164 miljoen dollar staat hij nog steeds boven die andere familiefilm met Will Smith, The Pursuit of Happyness (2006).

Korte inhoud: Larry Daley (Stiller) gelooft, ondanks zijn tot op heden ongelukkige leven, dat er iets groots voor hem staat te gebeuren. Dat blijkt wel als hij aangenomen wordt als nachtwaker bij het Museum of Natural History. Tijdens zijn diensten beginnen er vreemde dingen te gebeuren. Gladiatoren en cowboys voeren een nachtelijke strijd terwijl een Neanderthaler zijn eigen display verbrandt, en de T-rex iedereen laat zien waarom hij het meest gevreesde roofdier is uit de geschiedenis. In al deze chaos kan Larry zich maar tot één persoon richten. Een wassenbeeld van president Teddy Roosevelt (Williams) dat hem moet helpen deze chaos te stoppen en zo het museum te redden... Hier vinden jullie de trailer.

Nochtans heeft deze prent heel wat obstakels gehad. Het grootste obstakel was uiteraard het NJET van de directie van het Museum of Natural History om een filmploeg toe te laten in de galerijen. Ze mochten enkel de trappen gebruiken, en de rest werd nauwkeurig nagebouwd in gigantische studio’s. Ook regisseur Stephen Sommers (The Mummy, Van Helsing) stapte op na creatieve meningsverschillen, en werd vervangen door Shawn Levy (The Pink Panther). En ook een van de meest talentvolle componisten van het moment, John Ottman, stapte op en werd vervangen door Alan Silvestri. Maar met een budget van 120 miljoen dollar zijn er uiteindelijk niet veel kopzorgen.

Bij het zien van de trailer en de resultaten aan de box-office is het zonneklaar dat deze film de ultieme crowd pleaser is: humor, speciale effecten, ster-acteurs en tussendoor nog wat historische figuren en een T-Rex. Dus als je een pre-historische mens wil zien die een brandblusapparaat leegspuit in het gezicht van Ben Stiller, dan is dit jullie enige kans. Voor de rest is deze film vooral bestemd voor pubers, want naast al die goofy speciale effecten en de schaamteloze slapstick humor van talentvolle acteurs ben je waarschijnlijk nog beter af met de no-brainer maar hilarische Code Name: The Cleaner (2007) (zie trailer). Night at the Museum komt bij ons uit op 14 februari 2007.

Er zijn twee zaken betreffende de box-office in de States waar je niet aan moet twijfelen; zo haalt een film in zijn eerste weekend zijn grootste recette en mag je de slagkracht van familie- en animatiefilms niet onderschatten. En ja, Casino Royale (2006) eindigt dit weekend op de 2de plaats (met 40 miljoen dollar) en de animatie – familiefilm Happy Feet (2006) gaat met de medaille lopen (met een slordige 42 miljoen dollar). Jullie horen het goed; de penguins hebben dit weekend James Bond verslagen.

Korte inhoud: Het verhaal van Happy Feet speelt zich af in de wereld van de Keizerpinguins in het hartje van Antarctica. Deze pinguins zingen, ieder zijn eigen lied, om partners aan te trekken. Helaas is Mumble (Elijah Wood), de zoon van Memphis (Hugh Jackman) en Norma Jean (Nicole Kidman), de slechtst denkbare zanger. Dit probeert hij echter te compenseren met zijn uitzonderlijke tapdans-kwaliteiten.

En de trailer ziet er in ieder geval plezant uit en hoewel ik zelf liever 007 wil zien in penguin-suit, ben ik toch van plan deze visueel verbluffende musical-animatiefilm mee te pikken. De prent is geregisseerd door George Miller (Babe, The Witches of Eastwick) en behelst een pak bekende acteurs waaronder Elijah Wood, Hugh Jackman, Nicole Kidman, Brittany Murphy, Hugo Weaving en Robin Williams. Happy Feet komt in onze zalen vanaf 6 december 2006.

Jonge cineasten die hun eerste grote speelfilm regisseren proberen vaak het onderste uit de kan te halen, en verwijzen overvloedig naar hun grote inspiratiebronnen. In The Final Cut is dit opnieuw het geval, helaas staat er naast die verwijzingen niet echt veel meer op het programma.

Quotering: *1/2
Titel: The Final Cut
Regisseur & scenarist: Omar Naim
Acteurs: Robin Williams, Mira Sorvino, James Caviezel
Genre: Thriller, SF
Duur: 105 min
Land: Canada
Site: http://www.finalcutfilm.com
Extra: trailer
Release in België: op DVD in februari 2005

En ik had nochtans grote verwachtingen bij het lezen van de korte inhoud, die dicht aanleunde bij de wereld van Minority Report. Maar regisseur Omar Naim heeft geen flauw benul van dramaturgie en spanningsopbouw, en ik betwijfel of hij zelfs weet wat hij eigenlijk met deze film echt wou vertellen. In ieder geval is er opnieuw een opmars met film die handelen over het geheugen en vooral de vervorming ervan; zie The Eternal Sunshine of the Spotless Mind of The Manchurian Candidate.

De film speelt zich af in een wereld waar ouders een chip in hun ongeboren baby kunnen laten implanteren. Een chip die alles registreert wat iemand meemaakt en hoort tot bij zijn dood. Na het overlijden van de drager maakt een zogenaamde cutter er een rememory van ter lengte van een film, die bekeken wordt door de nabestaanden tijdens de begrafenis. Cutter Alan Hakman (gespeeld door Robin Williams) krijgt een chip in handen die zijn leven drastisch zal veranderen. “Iedere cut is een leugen” volgens Jean-Luc Godard, en dit is bij deze nogmaals bewezen.

Alles begint bij de presentatie van de chip, die eigenlijk veel gelijkenissen vertoont met een gewone memory chip van een hedendaagse pc. Dit leek dus absoluut niet op iets futuristisch. Trouwens kon je mij niet wijsmaken dat een dergelijk duimbreed-ding in iets kleins als een foetus kan gestoken worden. Omar heeft duidelijk niet gekeken naar The X-files toen hij jong was, want de chips waren in deze film veel overtuigender. Trouwens vroeg ik mij constant af waarom iemand zo een implant zou toestaan bij hun baby. In de film lijkt dit allemaal niet zo belangrijk.

Robin Williams speelt opnieuw een heel ingetogen rol (cf. One Hour Photo), en ik moet toegeven dat ik zijn personage veel interessanter vind als hij “niets moet doen” dan dat hij actief staat rond te springen en iedereen begint na te bootsen. Toch is zijn relatie in de film met Mira Sorvino op zijn minst vreemd te noemen, gezien het niet onmiddellijk duidelijk is waarom die twee uiteindelijk bij elkaar zijn.

Zonder plotpunten te onthullen loopt alles verkeerd wanneer Alan Hakman zijn eigen geheugen wil onderzoeken. Het wordt een soort nevenplot die de focus op het echte gegeven van de film verdoezelt en bijna bagatelliseert. Bijgevolg graven we niet dieper in de ethische en meer diepere context van het proces. Zelfs biedt deze vertellijn geen dieper inzicht in het personage van Williams. Wij weten op het einde van de film nog altijd niet waarom hij, gezien hij ongelukkig en gefrustreerd rondloopt, eigenlijk een ‘cutter’ is geworden. De herinneringen van toen hij jong was voelen aan als platte expositie en overtuigen niet. In de film zien we ook nog een over-dramatische rol van Jim Caviezel, die misschien eens moet denken om in een ander filmregister te stappen. Mira Sorvino, schitterende actrice, krijgt helaas te weinig elementen aangereikt om dieper te graven in haar personage. Nochtans is haar nevenplot in de film veel interessanter dan de focus die Omar wou brengen.

De film maakte een tijd geleden reclame met zijn digitale projectie. Dit is een nieuwe techniek waar de film, opgenomen op HD-drager of op de klassieke 35mm pellicule, rechtstreeks via satelliet of via een Digitale drager, geprojecteerd wordt in de filmzalen. Deze film heb ik enigszins niet gezien in een filmzaal dus kan ik ook niets vertellen over de kwaliteit. Maar een ding is zeker, het zal deze prent niet beter maken. The Final Cut zit boordevol ideeën, maar een regisseur moet in de eerste plaats keuzes beginnen maken. Een resumé met referenties naar andere films volstaat niet.