De FilmBlog

Death Proof (2007)

Als Quentin Tarantino een film maakt dan weet je meteen dat je iets ongewoons zal aantreffen. Net zoals elke filmgeek is de regisseur ook verzot op filmgenres en met deze nazi-film vond hij het een uitstekend idee om er een western van te maken. En enkel Tarantino komt hier ook mee weg. De muziek, de kadrages, de opbouw en sfeer van Inglourious Basterds (2009), alles klopt. Maar de film is meer dan een genrefilm die blijft steken op het niveau van hommage of parodie. Er wordt niet alleen voortreffelijk geacteerd door Mélanie Laurent en Christoph Waltz, maar door de voltallige cast, die ook voldoende ruimte krijgen om hun personages een gezicht te geven. De originaliteit, de kwaliteit van de dialogen en de set-up van elke scène zijn buitengewoon fascinerend. Misschien had hij hier en daar de sequenties naar het einde wat mogen inkorten, maar het blijft toch één van de betere Tarantino films.

Korte inhoud: In het door Duitsers bezette Frankrijk is Shosanna Dreyfus (Mélanie Laurent) getuige van de brute moord op haar familie, onder leiding van nazi-kolonel Hans Landa (Christoph Waltz). Ze weet maar net te ontsnappen en vlucht naar Parijs, waar ze een nieuwe identiteit aanneemt en een filmtheater gaat runnen. Ondertussen, ergens anders in Frankrijk, neemt een joodse groep soldaten, onder leiding van Lt. Aldo Raine (Brad Pitt) wraak op de nazi's. De groep die bij de vijand bekend staat als 'The Basterds', zaait angst door de nazi's op brute wijze te vermoorden. Met de hulp van de Duitse actrice Bridget von Hammersmark (Diane Kruger) ondernemen ze een missie om de leiders van het Derde Rijk uit te schakelen bij een Duitse filmpremière in het filmtheater van Shosanna Dreyfus, waar ook Shosanna zelf haar kans schoon ziet om wraak te nemen...

Een bekende uitspraak van Tarantino is: "Ik vind dat je rustig mag stelen als de film er beter van wordt. Als je betrapt wordt, kun je altijd nog zeggen dat het om een hommage gaat". En daar heb je het. De titel The Inglorious Bastards (1978) van Enzo G. Castellari werd dan ook een klein beetje gewijzigd maar er is een duidelijke verwijzing, alsook naar de beruchte klassieker The Dirty Dozen (1967), een mijlpaal in het actie-oorlogsgenre. Maar Tarantino maakt hier toch wel een hoogst persoonlijke prent van en verliest geen seconde vertelstijl.

Niet alleen het acteerwerk van de acteurs maar ook het camerawerk van Robert Richardson is uitmuntend. Tarantino heeft zijn reputatie als regisseur van eigenzinnige cinema hiermee weer eens bevestigd. Zwarte humor en veel vette knipogen, het is allemaal heerlijk om te volgen. Voor een film over de 2de WO blijven de explosies en de adrenaline-sequenties tot een minimum beperkt. Hoewel de scalpen met de regelmaat van de klok worden gesneden en de baseball-knuppel soms als terreurwapen wordt ingezet blijft het allemaal binnen de perken, ook al is het af en toe even schrikken. De kolderieke opzet staat echter voorop. De soundtrack wordt aangeleverd door niemand minder dan western-componist Ennio Morricone en levert een opmerkelijke bijdrage, ook hier ee paar verwijzingen naar de muziek van diens spaghettiwesterns.

Kortom, Inglourious Basterds is een uitstekende film, en had nog stukken beter geweest mocht hier en daar de scenes wat korter geknipt zijn. Maar uiteindelijk verveelt de film nauwelijks en dat voor een prent van 153 minuten, wat op zich ook al een prestatie is. De dialogen komen op de voorgrond en de krankzinnige plot werd geregisseerd door een volwassen iemand die verzot is op cinema. Daar waar het zwakke Death Proof (2007) eerder een ontdekking was naar de ‘exploitation film’ is Inglourious Basterds eerder een traditionele film, met een eigen wereld waarin mensen een specifiek taalgebruik hebben en waar de taal een essentieel element vormt in de film. Een taal kennen kan deuren opnemen, en wie de taal niet meester is kan tijdens de oorlog in gevaar komen. Er zit ook heel wat name-dropping in de film met Duitste cineast maar dat zit geheel binnen de sfeer van de film en komt in geen geval opschepperig over. De film bevestigt voor mij de terugkeer van een meester die hier bewijst dat hij ook meer is dan een regisseur van gestileerde en gewelddadige actie thrillers.

Op de Blu-ray vinden jullie heel wat making-off filmpjes, de volledige en hilarische propagandafilm met soldaat Zoller (Daniel Brühl); alsook alternatieve en geknipte scènes. Jawel, u hoort het goed, de film kon nog langer zijn…véél langer.

***Related Posts***
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies 2009
07/10/2009: Quentin Tarantino interesse in Kill Bill 3
17/07/2009: Inglourious Basterds poster
12/02/2009: Inglourious Basterds trailer

Deze Martin Scorsese-klassieker was in de periode van zijn release niet echt een mega-kassucces. Casino (1995) had een budget van 52 miljoen dollar maar haalde in de States slechts 42 miljoen binnen aan bioscoop-inkomsten. De film werd wel een succes in het buitenland met een omzet van 116 miljoen. Niemand durfde het woordje flop in de mond nemen maar de Amerikanen lagen er niet wakker van. Maar de prent kreeg een tweede leven op dvd en werd een echte hype.

Korte inhoud: Sam Rothstein (Robert De Niro), die met zijn succesvolle gokmethoden de bijnaam Ace kreeg, is een jeugdvriend van Nicky Santoro (Joe Pesci). Als Ace een carrière krijgt in een casino in Las Vegas volgt Nicky niet veel later, maar anders dan Ace begeeft hij zich wel met misdadige organisaties. Dan ontmoet hij Ginger (Sharon Stone), een vrouw die de mannen in haar zak heeft, maar geen nee kan zeggen tegen haar vorige vriend. Hij trouwt met haar, maar dat had hij beter niet kunnen doen.

Voor wie verzot was op Goodfellas (1990) zal ook hier van genieten, want de twee films vertonen een pak gelijkenissen op vlak van vorm als inhoud, en de twee prenten moeten niet onderdoen voor elkaar. Casino mocht wel iets meer ingekort worden, want met zijn bijna 3 uur is het af en toe een beetje teveel van het goede. Maar de visuele stijl die Scorsese toepast in wederom heel fascinerend en neemt de toeschouwer telkens bij verrassing. Hij springt namelijk van een flashy, glamoureus, kunstlicht, Vegas-stijl naar een iets documentair realistisch portret. En het zou geen Scorsese-film zijn zonder een nostalgische soundtrack en hier krijg je muziekstukken uit 3 decennia.

En er zit vaart achter want al bij de eerste minuut zien we Sam Rothstein door de lucht vliiegen nadat zijn auto werd opgeblazen. Daarna schieten we terug naar het begin van zijn loopbaan. De camera baant zich een weg door de pracht en praal van het gokleven in Las Vegas en achter de schermen. Het talent van Scorsese ligt hem hier dat alles heel authentiek aanvoelt, en dat is dan weer voor een groot stuk te danken aan het knappe boek & scenario van Nicholas Pileggi. De auteur kende vroeger iemand dat namens de maffia vier casino’s runde. Aan de hand van zijn verhaal heeft hij Casino geschreven.

Halverwege neemt de film een ongeziene wending en krijgen we een liefdesromance die eindigt in een haat-relatie, tussen Ace en zijn glamour callgirl Ginger. En met de jaren komt er ook steeds meer drugs en komen de verhoudingen tussen de mensen compleet anders te liggen. De toon van Casino verandert dan ook van swingende glamour naar hectisch en gewelddadig. Scorsese laat de teloorgang van een mens zien die ooit een talent had, succes kende, maar gaandeweg alles verloor. Het duurt allemaal misschien wel wat lang, maar het is zo episch in beeld gezet dat je begrijpt dat Scorsese moeilijk iets kon wegknippen. De drie hoofdpersonages krijgen alle ruimte om zich uit te drukken en de negatieve spiraal waar zij in belanden wordt dan ook op een efficiënte manier uitgewerkt.

De vertolkingen zijn op een hoog niveau met een De Niro die bij momenten herinneringen oproept van zijn Raging Bull (1980) rol. Ook Joe Pesci komt uit de sterk uit de hoek als de enige die zo enthousiast kan razen en tieren en anderen op de pijnbank leggen. Sharon Stone schittert eveneens en zet hier één van haar beste vertolkingen neer. Ditalles met prachtig camerawerk van Robert Richardson is deze film beetje bij beetje uitgegroeid tot een meesterwerkje. Casino was eerder uitgebracht op HD DVD, maar ondertussen ligt ook de Blu-ray versie op de markt. En als je thuis echt wil genieten van de mooie belichting van Robert Richardson, dan is dit ook het formaat die je in huis moet halen.

Bijna iedereen viel dit jaar in de prijzen. Opmerkelijk is dan ook dat The Aviator niet de Beste Film van het jaar wordt, maar wel Million Dollar Baby. Scorsese is nog steeds oscarloos, terwijl Hilary Swank er ondertussen 2 op haar nachtkastje heeft staan. Jamie Foxx verdient de Beste Acteur award en de host Chris Rock deed het behoorlijk goed. Ik ben eigenlijk te moe om erover te schrijven, dus ga ik mijn speech houden voor later.
Hier alvast de winners …

Best Motion Picture of the Year
MILLION DOLLAR BABY
The Aviator
Finding Neverland
Ray
Sideways

Best Performance by an Actor in a Leading Role
JAMIE FOXX voor Ray
Don Cheadle voor Hotel Rwanda
Johnny Depp voor Finding Neverland
Leonardo DiCaprio voor The Aviator
Clint Eastwood voor Million Dollar Baby

Best Performance by an Actress in a Leading Role
HILARY SWANK voor Million Dollar Baby
Annette Bening voor Being Julia
Catalina Sandino Moreno voor Maria Full of Grace
Imelda Staunton voor Vera Drake
Kate Winslet voor Eternal Sunshine of the Spotless Mind

Best Performance by an Actor in a Supporting Role
MORGAN FREEMAN voor Million Dollar Baby
Alan Alda voor The Aviator
Thomas Haden Church voor Sideways
Jamie Foxx voor Collateral
Clive Owen voor Closer

Best Performance by an Actress in a Supporting Role
CATE BLANCHETT voor The Aviator
Laura Linneyvoor Kinsey
Virginia Madsen voor Sideways
Sophie Okonedo voor Hotel Rwanda
Natalie Portman voor Closer

Best Achievement in Directing
CLINT EASTWOOD voor Million Dollar Baby
Taylor Hackford voor Ray
Mike Leig voor Vera Drake
Alexander Payne voor Sideways
Martin Scorsese voor The Aviator

Best Writing, Screenplay Written Directly for the Screen
CHARLIE KAUFMAN voor Eternal Sunshine of the Spotless Mind
John Logan voor The Aviator
Terry George, Keir Pearson voor Hotel Rwanda
Brad Bird voor The Incredibles
Mike Leigh voor Vera Drake

Best Writing, Screenplay Based on Material Previously Produced or Published
ALEXANDER PAYNE en JIM TAYLOR voor Sideways
Richard Linklater, Kim Krizan, Julie Delpy en Ethan Hawke voor Before Sunset
David Magee voor Finding Neverland
Paul Haggis voor Million Dollar Baby
Jose Rivera voor Diarios de motocicleta

Best Achievement in Cinematography
ROBERT RICHARDSON voor The Aviator
Xiaoding Zhao voor House of Flying Daggers
Caleb Deschanel voor The Passion of the Christ
John Mathieson voor The Phantom of the Opera
Bruno Delbonnel voor Un long dimanche de fiançailles

Best Achievement in Editing
THELMA SCHOONMAKER voor The Aviator
Jim Miller, Paul Rubell voor Collateral
Matt Chesse voor Finding Neverland
Joel Cox voor Million Dollar Baby
Paul Hirsch voor Ray

Best Achievement in Art Direction
DANTE FERRETTI voor The Aviator
Gemma Jackson voor Finding Neverland
Rick Heinrichs voor Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events
Anthony Pratt voor The Phantom of the Opera -
Aline Bonetto, Mathieu Junot, Delphine Mabed voor Un long dimanche de fiançailles

Best Achievement in Costume Design
SANDY POWELL voor The Aviator
Alexandra Byrne, Mary Kelly voor Finding Neverland
Colleen Atwood, Donna O'Neal voor Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events -
Sharen Davis voor Ray
Bob Ringwood voor Troy

Best Achievement in Music Written for Motion Pictures, Original Score
JAN A.P. KACZMAREK voor Finding Neverland
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban van John Williams
Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events van Thomas Newman
The Passion of the Christ van John Debney
The Village van James Newton Howard

Best Achievement in Music Written for Motion Pictures, Original Song
DIARIOS DE MOTOCICLETA van Jorge Drexler
The Phantom of the Opera van Andrew Lloyd Webber, Charles Hart ("Learn To Be Lonely")
The Polar Express van Glen Ballard, Alan Silvestri ("Believe")
Shrek 2 van David Bryson, Adam Duritz, David Immerglück, Matthew Malley, Dan Vickrey ("Accidentally In Love")
Choristes, Les van Bruno Coulais, Christophe Barratier ("Vois Sur Ton Chemin")

Best Achievement in Makeup
VALLI O’REILLY en BILL CORSO voor Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events
The Passion of the Christ
Mar Adentro

Best Achievement in Sound
RAY
The Aviator
The Incredibles
The Polar Express
Spider-Man 2

Best Achievement in Sound Editing
THE INCREDIBLES
The Polar Express
Spider-Man 2

Best Achievement in Visual Effects
JOHN DYKSTRA voor Spider-Man 2
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban
I, Robot

Best Animated Feature Film of the Year
THE INCREDIBLES van Brad Bird
Shark Tale
Shrek 2

Best Foreign Language Film of the Year
MAR ADENTRO (Spain)
Choristes, Les (France)
Untergang, Der (Germany)
As in Heaven (Sweden)
Yesterday (South Africa)

Best Documentary Features
BORN INTO BROTHELS: CALCUTTA'S RED LIGHT KIDS
Geschichte vom weinenden Kamel, Die
Super Size Me
Tupac: Resurrection
Twist of Faith

Best Documentary, Short Subjects
MIGHTY TIMES: THE CHILDREN'S MARCH
Autism Is a World
The Children of Leningradsky
Hardwood
Sister Rose's Passion

Best Short Film, Animated
RYAN
Lorenzo
Birthday Boy
Gopher Broke
Guard Dog

Best Short Film, Live Action
WASP
Everything in This Country Must
Little Terrorist
7:35 de la mañana
Two Cars, One Night

***Related Post***
06/03/2006: De oscarwinnaars 2006