De FilmBlog

Paul Breuls, de Antwerpse producent van het productiehuis Corsan gaat op zijn elan verder. Nadat hij indruk maakte met zijn The Devil's Double (2011), is hij momenteel bezig met twee nieuwe prestige-projecten.

Hij weet als geen ander zich in te werken in het Hollywood-circuit, ook al blijft hij werken met regisseurs die eigenlijk nog met moeite aan de bak komen, regisseurs op hun retour of regisseurs met een gebrek aan gekwalificeerde smaakpapillen. Zijn volgende prent heet Singularity (2011) en de regisseur van dienst is Roland Joffé, een regisseur die in de jaren ’80 furore maakte met zijn debuutfilm The Killing Fields (1986) en het bijna-meesterwerk The Mission (1986).

Maar de regisseur heeft gaandeweg zijn mojo verloren, en is van quasi meesterwerkjes vervallen in absolute teenage misbaksels, denk maar aan Captivity (2007) en de t.A.T.u. film You and I (2008). Dieper kan je als regisseur niet vallen. Bij deze de unieke gelegenheid voor strateeg Paul Breuls om een bekende regisseur aan de haak te slaan en zo ook de deur openzetten voor een bekende cast. En voor deze prent hebben ze Josh Hartnett en Neve Campbell kunnen strikken. En als ik de korte inhoud van de film lees, heb ik de indruk dat we weer te doen hebben met een acteur die twee rollen op zich neemt.

Korte inhoud: Great Barrier Reef, 2020. Na een poging zijn vrouw te redden uit het wrak van een koloniaal Brits koopvaardij schip ligt de stoere en knappe archeoloog Jay Fennel (Josh Hartnett) hersendood in een ziekenhuis in Boston. Fennels droomachtige coma brengt hem terug in de tijd naar 1778 in Puna in India. De Britse Oost-Indië Compagnie verovert de paleizen in het land. Ondertussen staat de jonge kapitein James Stewart, die een opvallende gelijkenis vertoont met Fennel, op het punt aan een gevaarlijke missie te beginnen. Op zijn missie komt hij in aanraking met moord, bedrog, verraad en wraak en valt hij voor de vrouwelijke Indiase strijder Tulaja (Bipasha Basu), wat een onmogelijke liefde lijkt. Het enige wat de tijd kan overstijgen en een leven kan redden is de kracht van een ring.

En daarna zal Breuls zijn pijlen mikken op nog een andere vergane glorie, regisseur John McTiernan, die in de jaren ’80 en begin jaren ’90 de actie-blockbuster een gezicht gaf, met films als Predator (1987), Die Hard (1988), The Hunt For Red October (1990), Last Action Hero (1993) en Die Hard: With a Vengeance (1995). Maar toen liep het fout en mocht de regisseur een tijdje de cel in. En nadien is het nooit meer hetzelfde geweest met weinig overtuigende prenten zoals The 13th Warrior (1999) en Rollerball (2002). Maar ook wat betere films als de remake van The Thomas Crown Affair (1999) en de John Travolta film Basic (2003).

En de film die Breuls met McTiernan zal maken heet Shrapnel (2012) (in diverse media spreekt met ook van Killing Season). En met de steun van de regisseur hebben ze niet alleen John Travolta kunnen aantrekken voor een rol, maar tevens Robert De Niro. Het scenario werd geschreven door Evan Daugherty. Het vertelt het verhaal van een Amerikaanse soldaat die terug komt van de oorlog in Bosnië en er een andere oorlogsveteraan tegen het lijf stoot, maar dan wel iemand uit het Servische kamp. Wat volgt is een kat-en-muis verhaal met twee soldaten die hun oorlog nog wat zullen verder zetten. Benieuwd wat dit zal worden, maar de bedenkelijke strategie van Breuls blijkt toch zijn vruchten af te werpen, ook al wacht ik nog op zijn eerste geslaagde filmproductie.

En hier is nog een documentaire, van een iets betere kwaliteit dan de vorige. Zoals de titel al laat vermoeden gaat Chasing Madoff (2011) over de 10 jaar durende poging van rechercheurs om het plan van Amerikaans zakenman, beursgoeroe en belegger Bernard 'Bernie' Madoff (pic) te ontmaskeren. Madoff had heel wat aanzien bij heel wat prominente figuren, deels te danken aan het feit dat hij een aantal jaren de topman was van de Nasdaq, waar hij de functie van voorzitter bekleedde.

Nadat Bernie zijn klanten met een Ponzifraude voor zo'n 65 miljard dollar te hebben opgelicht via de vermogensbeheerpoot van zijn onderneming, werd hij uiteindelijk op 11 december 2008 gearresteerd door de FBI wegens fraude. Het was de grootste individuele investeringsfraude ooit. Madoff zocht zijn heil in een soort piramidespel, waarbij oude "investeerders" hun rendement krijgen uitgekeerd uit de inleg van nieuwe "investeerders". Dit gaat goed zolang het nieuw aangetrokken kapitaal de uitkeringen te boven gaat. Daarnaast bouwde Bernie ook een noodzakelijke vertrouwensband op met zijn rijke beleggers. Madoff maakte bepaald veel slachtoffers in de Joodse gemeenschap. Zo is bekend geworden dat prominente Joodse Amerikanen zoals Steven Spielberg, Elie Wiesel en de eigenaar van de New York Mets gedupeerd werden. Voor deze fraude heeft Madoff een celstraf gekregen van 150 jaar.

Er was uiteindelijk veel kritiek tegen de Amerikaanse toezichthouder van de verschillende effectenbeurzen, Securities and Exchange Commission, ook wel afgekort als SEC. De SEC zou verschillende "geloofwaardige en specifieke" waarschuwingen in de wind hebben geslagen. Maar het verhaal is uiteraard iets complexer dan dat en deze documentaire gaat daar dieper op in.

De film werd geschreven en geregisseerd door Jeff Prosserman en is gebaseerd op het boek van Harry Markopolos (No One Would Listen), de analist die de overheid jarenlang wou waarschuwen van de Madoff fraude. Het is niet de eerste documentaire over Madoff, maar deze lijkt wel de meest gestileerde en dramatische. Deze docu traceert niet alleen de strijd van een enkeling tegen het systeem, maar wil ons ook waarschuwen. De film eindigt alsvolgt: "Dedicated to those who will fall in the next financial crisis."

Maar het zou me niet verbazen dat er ooit een fictiefilm van gemaakt zal worden met misschien een Dustin Hoffman in de hoofdrol. De toekomst zal het uitwijzen. Maar ondertussen zou er een HBO serie komen met Robert De Niro in de rol van Madoff, en gebaseerd op de bestseller van Diane Henriques, The Wizard Of Lies: Bernie Madoff And The Death Of Trust. Als jullie ondertussen al wat meer willen weten over deze schurk, kunnen jullie op deze link de Frontline reportage The Madoff Affair vinden.

Het ziet er naar uit dat Tom Hardy, de acteur uit Warrior (2011) en Inception (2010), binnenkort in de huid zal kruipen van Al Capone in Cicero (2012) van regisseur David Yates, die we kennen van Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 (2010) en part 2 (2011).

Tom Hardy vertolkt momenteel dat andere zwaargewicht, Bane, in de opkomende The Dark Knight Rises (2012). Maar nu zou hij dus zijn Tommygun mogen opnemen met een vette cigaar in zijn mond voor de vertolking van één van de meest beruchte gangsters uit de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw. En het mocht wel eens tijd worden, want de enige langspeelfilm van belang waar Al Capone aan bod kwam was The Untouchables (1987) van Brian De Palma. En gezien Robert De Niro zo'n sterke vertolking had neergezet, stond niemand echt te springen om een nieuwe Al Capone film te maken, los van een aantal tv-series en B-films. Maar ondertussen zijn we bijna een kwart-eeuw verder en ben ik enthousiast over het nieuws dat er een echte Capone film op stapel staat.

Tijdens de drooglegging in de jaren 20, als middel van de regering om het alcoholisme uit de Verenigde Staten te bannen, beheerste Al Capone in Chicago het leeuwendeel van de misdadige activiteiten. Hij was actief in het organiseren van prostitutie, het uitbaten van casino’s en uiteraard ook de illegale handel in alcohol, en hiervoor werd geregeld bloed vergoten door zijn manschappen. Hoewel de politie van zijn misdaden op de hoogte was, kon Capone lange tijd ongestraft zijn activiteiten voortzetten, deel omdat heel wat politiemensen werden omgekocht of gewoon schrik hadden van de mogelijke gevolgen. Uiteindelijk werd hij in de boeien geslagen en veroordeeld op beschuldiging van belastingontduiking en mocht hij zijn straf uitzitten in Alcatraz. In 1939 werd hij vervroegd vrijgelaten vanwege zijn slechte gezondheid. Al Capone stierf 8 jaar later ten gevolge van een beroerte.

Daar waar we in The Untouchables eerder het parcours van Eliot Ness volgden, gaan we in deze biopic de focus leggen op Al Capone, zijn groei naar macht en zijn uiteindelijk ondergang. Tom Hardy zal in ieder geval serieus wat mogen bijkomen voor de rol, maar dat komt wel in orde gezien hij al wat kilo’s zal mogen bijkomen voor de rol van Bane. Maar het dikke ronde gezicht van Al Capone zal de man wel nooit hebben, en dat hoeft voor mij eigenlijk ook niet. Het is in ieder geval een talentvol acteur met een goede fysiek, die tevens al wat ervaring heeft als gangster (cf. Bronson). En het scheelde niet veel want ook Nicolas Cage was in de running voor de rol, bij wat een prequel had moeten zijn op The Untouchables, waar dit feestje ging dus niet door. Thank God!

***Related Post***
16/05/2007: Nicolas Cage in Untouchable prequel?

Een actie-thriller met Robert De Niro, Jason Statham en Clive Owen, wie kan daar nu tegen zijn? Op zich kan dit enkel maar vonken geven. Maar dan kreeg ik de trailer te zien en begon ik spontaan te schaterlachen met de gebruikte soundtrack en de inhoud van de beelden.

Killer Elite (2011) pakt in het begin van zijn trailer uit met based on a true story. Dit is tevens wat het boek, The Feather Men, claimt. Maar auteur Ranulph Fiennes werd op de vingers gewezen door het Departement van Defensie in de UK. Blijkbaar zou het boek een samenraapsel zijn van zaken die nooit zijn gebeurd, maar dat hier en daar wel een aantal gegevens zijn waarin de schrijver zijn inspiratie zocht. Maar dat maakte voor de Ierse regisseur Gary McKendry niet veel uit. Alles wat zijn film meerlegitimiteit kon geven was meegenomen. En neen, deze film is geen remake van de Sam Peckinpah film The Killer Elite (1975).

Korte inhoud: Danny (Jason Statham) is een ex-Navy Seal die serieus in de problemen komt als Hunter (Robert De Niro), zijn beste vriend en mentor wordt ontvoerd in opdracht van een Arabische sjeik. Die laatste dwingt Danny een moord te plegen. Doet hij dat niet, dan sterft Hunter een ongetwijfeld pijnlijke en tragische dood.

Normaal kunnen debuutfilms heel verrassend uit de hoek komen, maar deze gaat voluit voor het actie-genre in de stijl van de Luc Besson Transporter-meets-Taken films. Het is net niet trashy genoeg om vergeleken te worden met een Crank film, maar de kwaliteit van een Jason Bourne film heeft het duidelijk niet.

Wat betreft Robert De Niro, wél, in tegenstelling tot een Michael Caine, kiest hij ervoor om scenario’s nauwelijks te lezen en zich vooral laat leiden door de omvang van de gage die hij kan opstrijken. Spijtig genoeg is de man geen garantie meer voor een goede film. Dat kon je ook al niet zeggen van Jason Statham. Is het nu aan de beurt van Clive Owen…? We zullen moeten wachten tot in oktober alvorens deze film in onze zalen draait.

*** Killer Elite trailer ***

Ikzelf zit niet meteen te wachten op deze uitgemolken komedie Little Fockers (2010), ook al heb ik goed kunnen lachen met Meet the Parents (2000), vond ik Meet the Fockers (2004) er nog net erdoor kunnen. Maar je kan nu al raden wat de mogelijke grappen zullen zijn. Voorspelbaarheid troef dus.

Korte inhoud: Na tien jaar lijkt Greg Focker (Ben Stiller) eindelijk geaccepteerd te zijn door zijn eigenzinnige en achterdochtige schoonvader Jack Byrnes (Robert De Niro). Maar wanneer de jonge vader van twee kleine Fockertjes gaat bijklussen bij een farmaceutisch bedrijf krijgt Jack toch weer argwaan. Opnieuw moet hij bewijzen dat hij geschikt is als echtgenoot van Pam (Teri Polo). Zal hij slagen voor Jacks ultieme test, zodat Greg hem zal kunnen opvolgen als hoofd van de familie of wordt het vertrouwen tussen de twee mannen voorgoed verbroken?

Het verschil met de twee vorige films is dat de regisseur van dienst deze keer niet Jay Roach, maar wel Paul Weitz (American Dreamz, About a Boy, American Pie). Maar de voltallige cast is terug. En als je weet dat Robert De Niro met Meet the Fockers zomaar eventjes 20 miljoen dollar opstreek, en hij voor deze film opnieuw 20 miljoen krijgt – alsook Ben Stiller, moet ik er geen tekening bij maken waarom ze allemaal van de partij zijn. Het is poen scheppen. Robert De Niro heeft trouwens in zijn gehele carrière nog nooit zoveel kunnen incasseren. Zelfs een acteur als Al Pacino heeft met moeite nog maar 11 miljoen kunnen opstrijken voor een prent. Het budget van Little Fockers is dan ook wat opgetrokken naar 125 miljoen dollar, maar al dit geld gaat voor een groot stuk naar de acteurs.

Wat de trailer betreft, hoef ik hier ook niet veel woorden aan vuil maken. Het is wat het is. Over-the-top humor met het accent op de vertrouwensbreuk tussen de twee hoofdpersonages. Maar de chemie tussen Ben Stiller en Robert De Niro is er nog steeds. Laten we hopen dat de makers het aandurven om af te stappen van hun uitgemolken formule en deze komedie toch origineel genoeg maken.

***Related Post***
25/02/2007: Met Little Fockers een trilogie

De ultieme firefighter-film is en blijft Backdraft (1991). Er is bij mijn weten één poging ondernomen om een gelijkwaardige prent af te leveren, met name Ladder 49 (2004), maar die film kwam nog niet aan de knieën van Backdraft. Backdraft is de perfecte film met het perfecte scenario van Gregory Widen, die zowat ALLE anekdotes en kenmerken van brandweermannen omvat. Het zal dan ook niet verbazen dat Ron Howard een beetje wordt aanzien als de patroonheilige van de pompiers overal ter wereld.

Korte inhoud: Als kind heeft Brian McCaffrey (William Baldwin) zijn vader, een brandweerman, zien sterven. Jaren later sluit hij zich zelf aan bij de brandweer, waar zijn broer Stephen (Kurt Russell) al werkt. De twee hebben vaak ruzie, wat alleen maar versterkt wordt door het feit dat ze collega's zijn. Nadat Brian angst voor het vuur krijgt gaat hij bij een onderzoeksbureau werken, waar hij met de hulp van Donald 'Shadow' Rimgale (Robert De Niro) achter een pyromaan aan gaat.

De film zelf werd door de pers met een scheef oog bekeken, maar misschien hadden ze deze prent maar met een andere bril moeten bekijken. Het is amusement van de bovenste plank. Natuurlijk druipt de meligheid van het scherm, natuurlijk is het plot een beetje getelefoneerd en verre van geloofwaardig, maar wat maakt het uit! De actie-sequenties zijn adembenemend, de testosteron-opstootjes zijn te gek en de muziek Bruce Hornsby is om kippenvel van te krijgen en deze van Hans Zimmer is gewoon kick-ass.

Laten we niet uit het oog verliezen dat de cgi in die periode nog een beetje in zijn kinderschoenen stond. De regisseur heeft dus de juiste beslissing genomen om te film te maken met pyro-technieken in plaats van virtuele effecten. Het gevolg was een explosieve en gevaarlijke filmset met een steadycamer die met brandwerende kleding tussen de vlammen moest lopen. Het resultaat is vuurwerk op het witte doek, die zelfs tot de dag van vandaag nog steeds bangelijk blijft.

Maar de film werkt ook omwille van zijn acteurs. Als toeschouwer vergeef je de platte dialogen, zeker wanneer deze lijnen komen uit de mond van een Kurt Russell. Zelfs William Baldwin, die eigenlijk een verschrikkelijk slecht acteur is, past perfect in zijn rol. Hij brengt de nodige ontlasting in de film, die noodzakelijk is voor het genre film die Ron Howard wil brengen. Ron Howard maakt dé HERO-film bij uitstek met een noodzakelijke dosis patriottisme, en hij is hier verschrikkelijk goed in. Dit is uiteindelijk een prent voor mannen, maar de vrouwen zijn niet zomaar figranten. Ze hebben sterke rollen en komen niet over als triviale eye-candy. Enerzijds is er Rebecca De Mornay als de ex-vrouw van Bull, en Jennifer Jason Leigh als het liefje van Brian, die naar een leuke seks-scène zal leiden op een brandweerwagen. In de deleted scenes op de blu-ray staat trouwens het voorspel met al te evidente brandweer-seks-grapjes. Ja, Ron Howard kon echt wel vervallen in mediocriteit en platvloersheid, maar gelukkig heeft de monteur hem op andere gedachten kunnen brengen. De film duurt ondertussen wel 137 minuten. Mocht Howard zijn goesting hebben gekregen, dan had deze film gemakkelijk 3 uur kunnen duren.

Het plot is heerlijk krankzinnig. Iemand is er bezig met het vermoorden van de partners van een volksvertegenwoordiger, met ingewikkelde 'backdraft' vuurexplosies. Iets wat enkel waar gedaan kan worden door mensen die iets van vuur kennen. Een puber zou halverwege de film al door hebben waar gezocht moest worden. Naar het einde toe gaat Baldwin trouwens een pyromaan opzoeken, gespeeld door een geweldige Donald Sutherland, die hem letterlijk vertelt: "Who hates fire and is around trychtichlorate all day long?" Nog steeds niet?? Maar het probleem ligt niet bij deze verhaallijn, maar wel bij al die anekdotes die allemaal in film moesten zitten en die in essentie weinig tot niets met het verhaal te maken hebben. Ze zullen wel fijn zijn voor al die brandweermannen, maar voor het publiek komt het over als flauwe intermezzo’s. De goedkope boot-camp montage, het verhaaltje tussen de twee rivaliserende broers en hun respectievelijke relatie was maar half uitgewerkt en komt bijgevolg heel oppervlakkig over. Voor mij was er veel meer te rapen in het mysterieuze verhaal van de pyromaan en het getormenteerde verleden van Robert De Niro. Maar zoals ik eerder zei, dit is niet het soort mysterie thriller die Ron Howard wou maken. Het wou een feelgood-entertainment blijven die het beroep van de brandweermannen op een voetstuk zou plaatsen.

Maar de film slaat een homerun wanneer het erop aankomt welke gevaren deze mannen iedere dag moeten doorstaan. Een echte hommage aan zij die iedere dag hun leven riskeren, tussen de opflakkerende vlammen, de gas-explosies en de vloeren die doorzakken, en dit terwijl ze slachtoffers moeten redden van verbrandings- of verstikkingsdood. Op het einde krijg je een massa-scène, met allemaal echte brandweermannen. Ze lopen in een optocht ter ere van twee overleden brandweermannen. Een scène die nog lang zal blijven nazinderen in ons collectief filmgeheugen. Howard is niet gekend voor zijn fijngevoeligheid of zijn delicate karakterschetsen, maar hij weet wel hoe hij een film moet regisseren en blijft één van de betere verhalenvertellers in Hollywood (…de Da Vinci Code films even buiten beschouwing gelaten). Het is een slimme spektakelfilm waar het vuur een eigen personage vormt en waar de andere personages elk op hun manier bouwen aan de heldenstatus van die brandweermannen.

De Blu-ray van deze film is dan ook een hebbeding, met een haarscherp 2:35 scope beeld en een klankband om de buren de stuipen op het lijf te jagen. Ook het bonusmateriaal is indrukwekkend, met reportages over brandweermannen, stunts en explosies en deleted scenes. Spijtig genoeg was er geen audio-commentaar van de regisseur over de gehele film, enkel een kleine intro.

Danny Trejo! Jessica Alba! Michelle Rodriguez! Robert De Niro! Lindsay Lohan! Steven Seagal! Don Johnson! Hoe regisseur Robert Rodriguez het voor elkaar speelde om voor deze pulpfilm dergelijke cast samen te krijgen, blijft me een raadsel.

Machete (2010) was als personage voor het eerst te zien in Rodriguez' Spy Kids trilogie, maar daar spreekt niemand (terecht) nog over. Een ware Machete-gekte kwam op gang in de Grindhouse films die Rodriguez en Quintin Tarantino op de wereld loslieten in 2007. Dit bij het tonen van de zogenaamde ‘fake-trailers’ tussen Death Proof (2007) & Planet Terror (2007) in.

Vele fans van Tarantino en Rodriguez vonden de nep-trailers stukken beter dan beide films samen. Gelijk hadden ze: Machete nam dan ook de beste 3 minuten uit de productie voor zijn rekening. De 66 (!) -jarige Mexicaan Danny Trejo (met het tijdloze kratergezicht) werd een cultfiguur. Het concept Machete kreeg een eigen leven en de hype barstte bijna uit zijn voegen. Fanbases werden opgericht, het productiehuis Weinstein Brothers wilde een aparte Machete film nog voor Grindhouse goed en wel in de zalen liep, en onder aanmoediging van Tarantino kreeg Rodriguez het idee om dit personage een langer leven te geven.

Het project leek achteraf echter gedoemd om nooit het licht te zien, daar Grindhouse een flop werd aan de kassa en er geen groot genoeg publiek bleek te zijn voor dergelijke unieke cinema. Geldwolven/producenten Weinstein & Weinstein morden hierom en de Machete langspeelfilm ging de koelkast in. Toch hield Rodriguez voet bij stuk en wilde hij eigenhandig Machete verfilmen. De hamvraag was: Welk publiek was er dan nog te vinden voor dergelijke B-cinema?

Het virtuele gedruis van de hardcore fans gaf blijkbaar de doorslag en Rodriguez, die een resem succesfilms achter zijn naam heeft staan zowel als regisseur (Desperado (1995), Sin City (2005), From Dusk Till Dawn (1996)) als producent (o.a. de geslaagde actieprent Predators) ging er voor. Hij nam de regie, productie, scenario tot zelfs de editing en songwriting op zich. Het geld kwam uit de zakken van zijn eigen opgezette productiehuis: Troublemaker Studios. En wat blijkt nu? Machete in zowat de beste slapstick B-film die ik ooit heb gezien. De film doet het goed in de VS aan de boxoffice en overtreft warempel de al legendarische fake trailer van weleer.

Korte inhoud: Een ontketende en bijna bejaarde Danny Trejo (hij lijkt al 30 jaar zestig) is Machete Cortez, in een vorig leven nog Mexicaans federaal politieagent maar nu aan lager wal geraakt na een complot tegen hem zelf, opgezet door zijn toenmalige politiechef en de drugsbaron Torrez (een uitstekende Steven Seagal die een knallende comeback maakt) waarbij Machetes’ vrouw voor zijn ogen brutaal een kopje kleiner werd gemaakt met een Samurai zwaard. Ook zijn pasgeboren dochtertje werd zich van het leven ontnomen…

Gelukkig kon Machete ontsnappen en sindsdien omzwerft hij Texas, rouwend om zijn gezin. Na jaren van zware arbeid voor weinig geld neemt Machete voor flink wat poen een aanbod aan van zakenman Benz (een herboren Jeff Fahey, bekend uit Lost) om de corrupte senator McLaughlin (een rol voor een oerdegelijke Robert De Niro) om te leggen tijdens een rechtse conventie tegen de illegale Mexicaanse werkkrachten in Texas. Echter ontpopt zich òpnieuw een complot tegen zijn persoon: Machete wordt zelf het doelwit van een aanslag vlak voor zijn oorspronkelijk geplande 'hit' tijdens de conventie.

Machete wordt warempel zelf geraakt door een tweede schutter maar komt er gelukkig vanaf met een vleeswonde, waarna de senator alsnog in het been wordt geraakt door diezelfde tweede schutter. Dit scenario was op voorhand gepland om te doen lijken alsof Machete de senator zou hebben beschoten. Dit om McLaughlin een martelaar te maken voor het Texaanse volk en hem zo stemmen op te leveren waardoor hij herverkozen zou worden.

Enkel Machete wordt op het dak opgemerkt als schutter en moet op de vlucht. Hij wordt later geholpen door tacoverkoper Luz (een bloedhete Michelle Rodriguez), zijn broer en pastoor ‘Padré’ (Cheech Marin) en in mindere mate door een aan drugs en sex verslaafde April (Lindsay Lohan die nog steeds niet kan acteren, ook al speelt ze ditmaal zichzelf. Maar troost u: ze gaat voor het eerst naakt).

Ondertussen wordt Machete achternagezeten door immigratieagente Sartana (een verrukkelijke Jessica Alba)... Met de hulp van zijn Mexicaanse vrienden wil Machete wraak nemen op iedereen die hem ooit heeft belogen en bedrogen, en dan vooral bendeleider Torrez waarbij hij nog een rekening te vereffenen heeft. "They just f*cked with the wrong Mexican".

Machete is een geschifte film met zodanige ridicule plotwendingen, actiescènes, settings en personages dat het een waar feest wordt om te bekijken. Het is R-rated actie in zijn bloederigste vorm: hoofden worden haast elke minuut afgehakt en kogels vliegen in het rond. Deze film is nog absurder dan Piranha 3D (2010)! Vooral de sfeer geeft de film dat tikkeltje extra: je voelt je terug in de jaren ’70 waar de exploitation-cinema en wansmakelijke verfilmingen het filmlandschap deels kleur gaven.

Het is lachen geblazen van begin tot einde. De actiescènes zijn geweldig origineel. Machete gebruikt al het materiaal wat hij kan vinden om zijn belagers klein te krijgen. Tuinscharen, een schroefmotor van een boot, een houweel, een ketting van chirurgische messen, een 'nailgun' en uiteraard kingsize machete zwaarden. Onze brute held hakt en steekt zijn weg doorheen de film. Alle andere personages zijn triggerhappy en hebben allen sadistische trekjes. Ze knallen erop los. Michelle Rodriguez springt het meest ‘in het oog’ met haar gigantische shotgun. Zij speelt de pannen van het dak en lijkt op weg om een leading lady te worden in Hollywood. I keep my fingers crossed…

De finale is om van te smullen. Een dikke Steven Seagal (met vochtkop en een te kleine zonnebril) vecht met 2 gigantische samurai zwaarden tegen een geblokte Danny Trejo die met zijn 2 verroeste Machete messen in zijn handen samen zorgen voor een knetterend slot. Ik kan hier blijven palaveren over deze geweldige ‘Mexploitation’ film, maar ga hem vooral zelf zien. Als je Piranha 3D al zeer goed vond en de fun er van inzag, dan vind je dit… een meesterwerk. Machete zou eind dit jaar bij ons moeten draaien.

***Related Posts***
12/05/2010: Lindsay Lohan moeite om kleren aan te houden
07/08/2009: Opmerkelijke Machete-casting
24/01/2008: Robert Rodriguez wil Machete-film
29/12/2007: Rob Zombie interesse in Werewolf Woman of the SS

Toen ik het nieuws op MTV en andere bronnen las dat deze 3 heren in een verfilming van het boek The Irishman gingen spelen, geloofde ik er niets van. Te mooi om waar te zijn dacht ik pessimistisch. En met reden want na het eindeloos wachten op de steeds uitgestelde maffiafilm Frankie Machine van Michael Mann met Robert De Niro in de titelrol en daarenboven het falen van Righteous Kill (2008) (wat een gemiste kans) kan een mens niet anders dan alle hoop verliezen in de productie van een nieuwe maffiafilm.

De nieuwe filmplannen zijn gebaseerd op de roman 'I Heard You Paint Houses' van Frank Sheeran, een maffiahuurmoordenaar die als bijnaam 'The Irishman' had. De carrières van deze 3 acteergoden zitten muurvast en dit is dé kans om terug in de schijnwerpers te komen. En dit in een droomproductie, met übermaffiafilmer Martin Scorsese achter de camera. Dat kan niet mislukken.

Maar warempel, het nieuwtje lijkt geen gerucht na het zien van dit interview met De Niro op MTV. Ik (samen met duizenden anderen) hunker naar een gewelddadige maffiaprent van het kaliber Casino (1995) of Goodfellas (1990). Ja, The Departed (2006) was goed maar het miste toch enkele elementen die de oudere gangsterfilms van Scorsese zo geniaal maakten. Het recente Eastern promises (2007) was ook een mooie film in dit genre, maar kon net niet tippen aan oudere klassiekers.

Gelukkig maar hebben we jaar na jaar het geniale The Sopranos mogen bewonderen, maar deze HBO-productie is ondertussen ook al weer 3 jaar afgelopen. Een op hol geslagen sadomasochist zoals Joe Pesci op het scherm zien daveren is steeds een genot geweest en een stevige karaktervertolking van De Niro wordt al jaren gemist in het hedendaags filmlandschap. Om nog te zwijgen over de energieke tirades van levende legende Al Pacino die het witte doek vroeger sierden. Ik hoop met heel mijn hart dat dit alles terugkomt in deze op til staande superproductie.

Dat Scorsese terug grootse plannen heeft met oude goudhaantjes was al langer bekend. Concreet voorbeeld: De op til staande biopic over Frank Sinatra (2011) die in de steigers staat met als vermoedelijke cast –jawel- De Niro en Pacino. Heerlijk toch? Even stilstaan trouwens bij het feit dat ons trio acteurs echt wel behoorlijk oud aan het worden zijn en het dan ook opportuun is dat ze nog in zo veel mogelijk topproducties gecast worden. Fans blijven al jaren op hun honger zitten. Ze zien de ene slechte productie na de andere. De Niro schiet hierbij de hoofdvogel af. Zijn recent oeuvre is om te wenen.

Opkomende films als Little Fockers (2010) en Stone (2010) zullen ongetwijfeld geen hoogvliegers worden en dit staat in schriel contrast met zijn hoogdagen van de jaren '80 en '90 met onder andere zijn hoogtepunt Raging Bull (1980), Scorsese’s beste film en De Niro's beste acteerprestatie tot op heden.

En Joe Pesci, wel, die hebben we al jaren niet meer op het grote scherm gezien. Zijn laatste optreden was een klein rolletje in The good Shepard (schokkend trouwens hoe hij verouderd is). Maar Joe maakt binnenkort wel zijn comeback met Love Ranch. Dit zou een topper moeten worden als we critici mogen geloven.

Pacino zien we ook nog weinig, zijn recente 88 minutes was een barslechte film en A righteous kill daar zijn geen woorden voor… Maar ja wat wil je, de machine van Hollywood evolueert en deze wil jonge opgetutte teenagers in grote rollen met een zo min mogelijke karakterontwikkeling en zo veel mogelijk CGI met als het kan een vleugje sex zodoende dat acteurs als Pacino en De Niro daar gewoon uit wegvallen. Een noemenswaardig gerucht dat Scorsese wat ruzie had met Robert De Niro de laatste jaren, droeg logischerwijze bij tot het opbergen van nieuwe projecten. Bovendien kan je het Marty niet verwijten dat hij andere stijlen en acteurs ging opzoeken om zijn carrière fris en veelzijdig te houden.

Zijn recentste productie is daar het ontegensprekelijk bewijs van: Hugo Cabret. Wie had er 15 jaar geleden gedacht dat Martin dit genre van film ging omhelzen? Wat denken jullie van deze nieuwe filmplannen? Kan Scorsese opnieuw een meesterwerk afleveren en kunnen Pesci, De Niro en Pacino hun carrières nieuw leven inblazen en terug iconische rollen neerzetten zoals weleer… Of zullen ze vervallen in een karikatuur van hun vroegere personages?

Het is soms schrijnend om filmlegenden te zien die hun imago en reputatie zo door het slijk halen. Het meest schokkende is misschien wel de carrière van Raging Bull/Taxi Driver acteur Robert De Niro, die de laatste jaren de ene miserabele film na de andere opstapelt, en onlangs nog met zijn kompaan Pacino in Righteous Kill (2008).

Nochtans zijn er films in aantocht die zijn carrière opnieuw op het goede spoor kunnen zetten. Ik denk dan aan de Michael Mann film Frankie Machine (2013) of de Scorsese prent Sinatra (2011), waar de naam van De Niro al is gevallen. Er is uiteraard ook Machete (2010), maar dat is meer van een leutige intermezzo voor de acteur.

Binnenkort kunnen we De Niro zien in de thriller Stone (2010) van John Curran. Na het zien van de trailer was ik niet meteen overdonderd, maar het zal waarschijnlijk wel beter zijn dan Little Fockers (2010).

Korte inhoud: Een veroordeelde brandstichter (Edward Norton) krijgt het aan de stok met zijn reclasseringsambtenaar Jack Maybury (Robert De Niro). Om zijn vrijheid veilig te stellen speelt hij enkele psychologische spelletjes met deze man, maar wanneer de reclasseringsambtenaar zelf een affaire begint met de vrouw (Milla Jovovich) van de veroordeelde loopt het pas echt uit de hand.

Dit ruikt naar de typische straight-to-dvd zondagavond film, vol met intrige en getelefoneerde romances met een noodzakelijk voorspelbaar einde. Ik verwacht niet dat het een hit zal worden, maar ik blijf gecharmeerd door de aanwezigheid van Milla. De film is al een tijd geleden ingeblikt maar heeft moeten wachten tot oktober voor een Amerikaanse bioscoop-release, en het valt nog af te wachten of de film bij ons op het witte doek zal eindigen.

Edward Norton ziet er trouwens uit alsof hij klaar was voor zijn American Hisory X (1998) sequel. Wat is er met die skinhead-look? En wat nog meer opvalt is die krankzinnige relatie tussen De Niro (67) en Jovovich(35)! Het kon zijn dochter zijn. Ok, een film maken met Robert De Niro moet een fantastische ervaring zijn voor een filmregisseur, maar beantwoordt de acteur echt aan de vereisten van het personage? Bekijk de trailer en oordeel zelf.

Een uitstekende Blu-ray waar ik al een tijdje op zit te wachten is deze van Angel Heart (1987) van Alan Parker. De regisseur stond bekend voor zijn uitstekende gevangenis-thriller Midnight Express (1978), maar had ook een paar flops op zijn naam staan, met name Shoot the Moon (1982) en Birdy (1984). Parker moest kost wat kost met een blockbuster voor de dag komen, en dus moest hij uitpakken met een mainstream film die zowel grote namen (De Niro, Rourke) omvatte, alsook een redelijk comfortabel productiebudget (17 miljoen dollar). Het werd uiteindelijk geen gigantisch bioscoopsucces. Daarentegen vond het zijn publiek met de video-release.

Korte inhoud: Harry Angel (Mickey Rourke) is een serieuze privédetective. Hij wordt ingehuurd door een man, die zichzelf Louis Cyphre (Robert De Niro) noemt, om de zanger Johnny Favorite op te sporen. Iedere persoon die hij ondervraagt, vertelt hem dat Johnny op mysterieuze wijze vermoord is. Hij ontdekt onbekende dingen over zichzelf en Cyphre, die hem in levensgevaar brengen.

Angel Heart is bovenal een oefening in stijl en sfeer-schepping. We bevinden ons in een bloedheet New Orleans en snuiven er de occulte sfeer op in een zwart-wit achtige kleurenfotografie van Michael Seresin. Je wordt er niet vrolijk van. Alle felle kleuren zijn uit het beeld gehaald of ondergingen een sterke kleurcorrectie. Jazz-muziek, zwarte magie, zweet, bloed en moord zijn de ingrediënten van deze thriller. Parker komt uit de wereld van de publiciteit en je ziet duidelijk aan bepaalde afgelikte shots dat hij niet vies is om "mooie beeldjes" te maken. Maar in tegenstelling tot een Michael Bay, blijven zijn personages en zijn verhaal bijzonder goed uitgewerkt, en dat maakt van hem een groot filmmaker. Het feit ook dat deze prent nog niet gedateerd is, wijst erop dat we hier te maken hebben met een talentvolle regisseur.

Rourke is de perfecte cast voor deze film. En ook kwam hij maar net uit de populaire Nine ½ Weeks (1986) waar hij zowat een mannelijk seks-icoon werd, laat hij voor deze film de gezichtcrèmes en de strakke pakjes achterwege. Hier krijgen we een ongeschoren sloddervos te zien die rookt als een Turk en regelmatig last heeft van overtollig zweet. In bepaalde scènes zien we hem ook rondlopen met een belachelijk neus-beschermertje. Rourke had geen beetje schrik om zijn imago van pretty boy oneer aan te doen. Meer nog, ditzelfde jaar zagen we hem ook als dronkenlap in Barfly (1987).

Daartegenover zien we Robert De Niro in een veredelde cameo-rol, want meer kan je het niet noemen. De acteur staat wel op alle affiches, maar komt met moeite 5 minuten in beeld. En toch werpt hij een donkere en angstaanjagende schaduw over dit verhaal die zijn impact niet mist. Maar laat me duidelijk zijn, ik had hem liever wat meer in actie gezien.

Kortom, Angel Heart is een geslaagde thriller met knipoogjes naar de film noir genres uit de jaren '50, het fantastische genre, de horrorfilms en zelfs de soft porno films met een naakte, exotische Lisa Bonet (die eveneens breekt met haar imago van brave dochter uit de Cosby show). Een controversiële film met een sfeer die blijft plakken als zweet tijdens een hete zomernacht, versterkt met buitengewoon knappe vertolkingen van zowat alle personages en een geslaagde muziekscore van Trevor Jones. Het verhaal lijkt enorm ingewikkeld met een structuur van een nachtmerrie, maar op het einde, wanneer het bloed is vergoten en het stof is gaan liggen, kunnen we snel de eindjes aan elkaar knopen. Het is het soort film waar je op het einde de gehele film opnieuw door je geest wil halen met de kennis die je pas op het einde hebt gekregen, en ja, alles klopt.

Op de Blu-ray, uitgegeven door Universal, vinden jullie niet alleen de audio-commentaar van Alan Parker over de gehele film, maar tevens heel wat documentaires over voodoo. Het grappig is dat ze bijna allemaal vertellen dat de film allesbehalve een realistisch portret maakt van de occulte, maar voornamelijk beruste op sensatiezucht. Toch mooi van de producers om dit ook ongecensureerd duidelijk te maken.