De FilmBlog

We staan hier wat achter met wat Top 10 lijstjes, en bij deze zullen we de komende weken een kleine inhaalbeweging doorvoeren. Veel van de Top Box-Office Flop en Box-Office Hit lijstjes hebben vertraging opgelopen, en dat gezien heel wat cijfers nog onbekend waren. En zo geven we nu de Box-Office Flops uit 2009. En net zoals de Top Flop 2006, Top Flop 2007 en de Top Flop 2008, baseren we ons op het productiebudget (zonder promotiekost) en het box-office resultaat wereldwijd. Cijfers wereldwijd worden niet altijd bekend gemaakt en daarom hebben we ons in de vorige lijstjes gebaseerd op het box-office resultaat in de States – wat altijd wel een goede indicator was.

In dit lijstje gaan we dan ook bij voorkeur mikken op internationale langspeelfilms. Door de jaren heen zijn er heel wat Europese films geweest die schaamrode wangen kregen bij het zien van hun balans, maar dit was vaak meer te wijten aan het gebrek aan een efficiënte promotie dan wel aan de kwaliteit van de film. In ons land is dat immers niet anders. Een Vlaamse film zonder promotie maakt weinig kans om brokken te maken aan de box-office. Rode Loper-programma’s, affiche-campagne, trailers, cinevox-capsules in de bioscoop en praatprogramma’s zijn allemaal broodnodig.

Tot slot, een film met een zwak box-office resultaat is niet noodzakelijk een slechte film, evenzeer dat een box-office hit zou betekenen dat we te maken hebben met een geslaagde film. Maar in de meeste gevallen scheelt er wel iets met de productie indien de film nauwelijks zijn productiebudget kan terugwinnen tijdens zijn bioscoop-release. Aan jullie om te oordelen of de flop een terechte zaak was. Binnenkort mogen jullie ook de Top 10 van de Box-Office Successen verwachten.

10. Pandorum (2009) Christian Alvart
Productioncost: $33 million - Worldwide Gross: $20,65 million

Pandorum had het potentieel een bijzonder knappe science-fiction film te worden met uitstekende sound en production design. Het was tevens ook een ambitieuze prent, maar de film schoot te kort en het was vaak verveling troef. De personages kwamen niet voldoende uit de verf en het concept kon door regisseur Christian Alvart veel beter uitgewerkt worden.

9. Whiteout (2009) Dominic Sena
Productioncost: $35 million - Worldwide Gross: $17,84 million

Het is niet zo dat je met een actrice als Kate Beckinsale meteen een kaskraker hebt. Ook regisseur Dominic Sena, die bekend staat voor zijn opwindende actie-sequenties, slaagt er niet om van Whiteout een geslaagde prent van te maken. In vergelijking met die andere Zuidpool-whodonit The Thing (1982) is deze een smaakloze B-film die ons helemaal 'ijskoud' laat. Slecht acteerwerk, slechte dialogen, slechte cgi, een idioot verhaal, het was zelfs slechte camp. Hoofdacteur Gabriel Macht (The Spirit) is tevens een waardeloos acteur. Voldoende redenen waarom dit een flop werd.

8. Taking Woodstock (2009) Ang Lee
Productioncost: $30 million - Worldwide Gross: $9,96 million

Taking Woodstock van Ang Lee is het soort film waar niemand echt enthousiast van wordt. Nochtans had het een veelbelovend concept, maar de uitwerking stelt teleur doordat Lee iets teveel thema’s wou aansnijden en daarbij nog eens beroep deed op de versleten splitscreen-techniek. Misschien moet hij maar beter bij het drama-genre blijven (cf. Brokeback Mountain), want komedie gaat hem niet af.

7. Amelia (2009) Mira Nair
Productioncost: $40 million - Worldwide Gross: $19,64 million

Wie had ooit kunnen denken dat je met een verhaal over de de legendarische Amerikaanse piloot Amelia Earhart (gespeeld door de briljante Hilary Swank), die in 1937 op mysterieuze wijze boven de Pacifische Oceaan verdween tijdens een poging om rond de wereld te vliegen, een vervelende biopic kon maken? Regisseur Mira Nair stort Amelia in een zee van verveling. En dit met een hoofdactrice die zich moet behelpen met dialogen die waarschijnlijk geschreven zijn door een Chinees die Engels heeft geleerd via een VDAB-cursus. Als er één recente film een remake verdient, dan is het wel deze – hopelijk met een betere regisseur én betere scenarist.

6. The Soloist (2009) Joe Wright
Productioncost: $60 million - Worldwide Gross: $38,33 million

Zoals ik al zei in mijn inleiding; niet elke flop is een slechte film. En zo is The Soloist daar een voorbeeld van. De film wordt recht gehouden door twee talentvolle acteurs (Jamie Foxx en Robert Downey Jr.) die hier een voortreffelijke vertolking hebben neergezet in een feelgood movie die ook wel een ferme dreun weet uit te delen. Uiteraard heeft de film zijn zwaktes (met name de flashback van Jamie Foxx) maar de grootste fout die hier werd gemaakt was dat de producent het nodig vond om hiervoor 60 miljoen vrij te maken. Ik vraag me nog steeds af waar al dat geld naar toe ging.

5. Astro Boy (2009) David Bowers
Productioncost: $65 million - Worldwide Gross: $39,89 million

Dat Astro Boy een flop zou worden, was al bekend nog voor de film in de zalen kwam. Niemand stond te wachten om deze cartoon in filmversie te zien. Dat de film uiteindelijk nog saai was en volkomen humorloos, verklaart de teleurstellende box-office. Misschien net iets beter dan Jimmy Neutron: Boy Genius (2001), maar mijlenver weg van Wall-E (2008).

4. Nine (2009) Rob Marshall
Productioncost: $80 million - Worldwide Gross: $54 million

Ook al is Nine gebaseerd op de Italiaanse Broadway musical die dan weer gebaseerd is op Fellini’s 8 ½ (1963), het is al zo Italiaans als een pizza eten met vork en mes. Deze niet-Italiaanse cast bestaat wel uit heel wat acteer-talent, maar is grotendeels verkeerd gecast. Meer nog, deze musical is gewoon op alle vlakken ondermaats. Het straalt geen passie uit, laat staan dat er een beetje intrige te bespeuren is. Zelfs het visuele aspect is niet veel beter dan de eerste beste muziekvideo. Maar het meest kwalijke aan deze film is dat het flauw excuus van een scenario nauwelijks weet hoe het de verschillende muzikale nummers aan mekaar moet knopen.

3. Land of the Lost (2009) Brad Silberling
Productioncost: $100 million - Worldwide Gross: $68,78 million

Land of the Lost had als doel een domme film te worden, en dat is hem ook gelukt. Het spijtige aan deze Will Ferrell prent is dat niemand het grappig vindt. Te grof voor jongeren en gewoon te dom voor volwassenen. Een logisch gevolg is het slechte box-office resultaat. Maar in alle eerlijkheid had het ook wat te maken met de slechte planning van de bioscoop-release. Land of the Lost mocht het zowaar opnemen tegen The Hangover (2009), de komedie uitblinker van 2009, naast de sequel Night at the Museum: Battle of the Smithsonian (2009) en de Pixar-prent Up (2009).

2. Imagine That (2009) Karey Kirkpatrick
Productioncost: $55 million - Worldwide Gross: $22,99 million

Dat Eddie Murphy geregeld in zwakke komedies opduikt, was al langer bekend. Het was dan ook niet meteen een verrassing dat ook deze film het bekijken niet waard is. Maar vreemd genoeg was dat voor een keer niet de schuld van de acteur, maar wel van de rest van de crew, gaande van de scenarist tot de regisseur. Imagine That is een paar keer grappig, maar niet voldoende om onze interesse voor 90 minuten aan te wakkeren.

1. Street Fighter: The Legend of Chun-Li (2009) Andrzej Bartkowiak
Productioncost: $55 million - Worldwide Gross: $22,99 million

En uiteindelijk zijn we aanbeland bij Street Fighter: The Legend of Chun-Li, de grootste puinhoop van 2009 die resulteerde in desastreuze box-office cijfers. De actie in de film is ondermaats, de humor in de film werkt niet en de scènes zijn buitengewoon belachelijk. Het zal niemand verbazen dat Andrzej Bartkowiak de eerst komende jaren niet meer in een regisseursstoel zal plaatsnemen.

***Related Posts***
16/08/2011: Top Flop 2010
08/08/2011: Top Flop 2009
21/04/2009: Top Flop 2008
07/04/2009: Top Flop 2007
27/12/2006: Top Flop 2006

Het heeft een tijdje geduurd maar hier is dan uiteindelijk de trailer van Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides (2011) van Rob Marshall, de filmDepp zomaar eventjes 35 miljoen dollar voor kreeg.

En het heeft er alle schijn van dat het wederom een film om te lachen wordt, in dezelfde lijn als de vorige. Het filterdun verhaaltje, die volledig gesponnen is rond Jack Sparrow, zal nauwelijks opvallen. De sets en de actie-sequenties zien er weer verbluffend uit. Uiteindelijk zijn de films een soort Disney pretpark-achtbaan waar het de bedoeling is om zich te amuseren. Hopelijk wordt dit piraten-avontuur beter dan de vorige film.

Korte inhoud: Kapitein Jack Sparrow (Johnny Depp) kruist wegen met een mysterieuze vrouw (Penélope Cruz) die hij ooit eerder heeft ontmoet. Hij valt als een blok voor haar, maar al snel blijkt dat haar bedoelingen niet zuiver zijn. Ze dwingt Jack aan boord te gaan van het schip van piraat Blackbeard (Ian McShane) om de geheimzinnige 'Fontein van de Jeugd' te vinden. Een onverwacht avontuur begint waarvan Jack er niet over uit is welke hoofdrolspeler daarin hij meer moet vrezen: Blackbeard of de mysterieuze vrouw van het verleden.

Niet Penélope Cruz maar wel Ian McShane is de reden om alsnog naar deze film te gaan zien. De "Deadwood"-acteur is gewoon geknipt voor de rol van piraat Blackbeard en in de trailer vliegen de vonken al van zijn vertolking. En het is een verademing om zoveel nieuwe gezichten te zien, en nog meer om een pak gezichten niet te zien (ik heb het dan met name over de overbodige Orlando Bloom of die irritante Voodoo Lady). En van gezichten gesproken, wat is die lelijke muggenbeet-tattoo op het gezicht van Depp? Hopelijk wordt dat geen vervelende afleiding gedurende de ganse film.

Wat betreft de trailer: die is waardeloos! Er wordt teveel getoond en teveel herhaald. Je hebt de indruk dat ze er alle grote scènes hebben ingestoken op dramatische muziek, en dan alles verknipt met korte intermezo’s van Depp die iets banaals vertelt of een grapje verkoopt. Ik herinner me nog de trailers van die eerste PotC films, waar de beelden je bijna schrik aanjoegen. Op z’n minst was het buitengewoon knappe sfeerschepping, hier heb je een traditionele actie-trailer waar alles een beetje op een hoopje wordt gegooid. Los van Ian McShane en Penélope Cruz die een mooie introductie krijgen, zit er niets in de film die me aanspreekt. Zelfs de zombies en de zeemeerminnen niet. Dat de film met minder budget is gemaakt dan de vorige film, stoort me niet, maar je merkt wel het verschil. Laten we in ieder geval hopen dat het drama hoger zal komen te liggen dan het spektakel.

***Related Posts***
04/06/2010: Depp heeft oogje op Astrid Berges-Frisbey
22/11/2009: Depp krijgt "slechts" 35 miljoen voor On Stranger Tides
07/10/2008: Depp krijgt $56M voor Pirates of the Caribbean 4
12/11/2006: Keira Knightley stopt na Pirates of the Caribbean At Worlds End

Het was al een tijdje duidelijk dat actrice Keira Knightley er de brui zou aan geven en niet zou terugkeren als Elizabeth Swann in Pirates of the Caribbean 4: On Stranger Tides (2011) van Rob Marshall. Er moest dus uitgekeken worden naar een nieuwe actrice. En deze kwam in de gestalte van een aanstekelijke Madrileense schone, genaamd Penélope Cruz. Zij zal de dochter spelen van de overheerlijke acteur Ian McShane in de rol van Blackbeard.

Maar Johnny Depp (47) heeft zijn oog laten vallen op een andere Frans-Spaanse schone, het fotomodel Astrid Berges-Frisbey. Deze 23-jarige actrice is ondertussen een seks-symbool geboren in Frankrijk en blijkt nu al de vervangster te zijn van de lolita Alizée (pic). Depp zou zo onder de indruk zijn dat hij het kantoor van producer Jerry Bruckheimer zou hebben opgebeld om te praten over een rol voor Astrid. Depp zag haar aan het werk in een aantal Franse producties en raakte helemaal in de ban van haar wulpse en mystieke schoonheid. Johnny overtuigde het team dat ze niet alleen een fantastische actrice was, maar dat ze maar een rol moesten schrijven voor haar in de 4de Pirates film. Hij was zo over zijn toeren over de jonge dame, dat er al snel twijfels opdoken of de bewondering louter van professionele aard was.

Het is touwens een twijfel die gedeeld wordt door de vrouw van Depp, Vanessa Paradis (37). Als Franse heeft ze weet van de ongelofelijke aantrekkingskracht van Astrid, die trouwens gezien wordt als één van de meest beloftevolle actrices uit Frankrijk. Maar wat haar verontrust is dat Astrid ook een seks-symbool is waar heel mannelijk Frankrijk mee dweept. Zou Depp besmet zijn door het Berges-Frisbey-virus? Wanneer de Jack Sparrow-acteur dat heel wat complimentjes in het rond slingerend over de actrice en met haar veel aan de telefoon hangt om te praten over haar toekomstige rol, bezorgt dit uiteraard heel wat spanning in droomhuisje van Vanessa en Johnny. Na 12 jaar gelukkig samenzijn, met twee schatten van kinderen, lijkt er nu een donderwolk aan de hemel te komen. En uit deze wolk kwam recent nog een verscheurende donderslag nadat Astrid Berges-Frisbey op de vraag, 'met wie ze wel eens een one-night-stand wou delen', antwoordde: Johnny Depp.

***Related Posts***
22/11/2009: Depp krijgt "slechts" 35 miljoen voor On Stranger Tides
07/10/2008: Depp krijgt $56M voor Pirates of the Caribbean 4
12/11/2006: Keira Knightley stopt na Pirates of the Caribbean At Worlds End

Dat Johnny Depp een slordige 35 miljoen dollar zal krijgen voor zijn vertolking in Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides (2011), de 4de Pirates film, is uiteraard schandalig veel, maar het had zelf een jaar geleden nog hoger geweest (geschat op 56 miljoen dollar). Maar uiteindelijk liever een acteur als Depp dan een derderangs-acteur als Chris Tucker die 25 miljoen vroeg voor Rush Hour 3. Die 35 miljoen is overigens niets meer dan een startpremie. Indien de film een hit wordt, wat heel waarschijnlijk is, krijgt Depp ook een deel van de opbrengsten. Daarmee wordt hij Hollywoods best betaalde acteur en geeft hij Tom Cruise, Mel Gibson en Tom Hanks het nakijken.

Het toch wel hoge bedrag is een beetje logisch gezien Depp voor Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest (2006) al 17 miljoen dollar kreeg en voorAt World's End trouwens de duurste film is ooit met een productiebudget van een slordige 300 miljoen dollar. Het zou me verwonderen mocht hij op deze film al geen 25 miljoen dollar hebben gekregen. De Disneybazen kwamen waarschijnlijk met de enorme som op de proppen nadat de andere sterren uit de vorige drie films, Keira Knightley en Orlando Bloom, weigerden nog eens in hun piratenpak te kruipen.

Geoffrey Rush speelt opnieuw kapitein Barbossa en Penelope Cruz zal vermoedelijk de vrouwelijke hoofdrol spelen. De regisseur van dienst is niet langer Gore Verbinski, maar wel Rob Marshall die we nog kennen van het oersaaie Memoirs of Geisha (2005) en het oerdomme Chicago (2002)…dat belooft.

Big, Bigger, Biggest, wordt deze film dan Most Biggest? Wel, volgens Disney zal dit niet het geval zijn. Waarschijnlijk met de economische crisis in het achterhoofd hebben ze gekozen om resoluut te kiezen voor verhaal en karakters in plaats van groots opgezette actie-sequenties. Ze hebben met de vorige film een plafond bereikt en willen nu met deze film terugkeren naar de roots van de franchise, en daarom ook waarschijnlijk de vermindering in gage voor Depp van 56 naar 35 miljoen dollar. Een terugkeer naar de roots is in ieder geval iets wat ik alleen maar kan toejuichen. Ik had liever een andere regisseur gezien aan het roer maar we zullen zien.

***Related Post***
07/10/2008: Depp zou 56 miljoen krijgen voor nieuwe Pirates-film

Er zit ook heel wat schoon volk in Nine (2009), de nieuwe musical van Rob Marshall (Chicago, Memoirs of a Geisha). Zeker met een actrice als Penélope Cruz kan het niet meer stuk. In Elegy (2008) liet de Spaanse actrice weinig aan de verbeelding over, in Vicky Christina Barcelona (2008) kuste ze intiem met Scarlett Johansson en ditmaal gaat ze in de musical de concurrentie aan met Dita Von Teese als burleske danseres.

De 35-jarige brunette trekt heel de verleidingsdoos open en overschaduwt voor een groot stuk het ander vrouwelijke schoon, alsook het acteertalent in de musical. Dat zijn nochtans niet de minsten, want ook Nicole Kidman, Kate Hudson, Marion Cotillard, Black Eyed Peas-ster Fergie, Oscarwinnares Daniel Day-Lewis, Judi Dench en Sophia Loren zijn van de partij.

Voor het eerst zal Cruz ook zingen, wat net als het inblikken van de dansscènes geen sinecure was. Van dat laatste hield ze meer dan één blauwe plek over. In M&C zei ze het volgende over 'het vallen': "When something like that happens, you just have to keep going and forget about any physical pain. I was dancing in the dark with one spotlight on me, so I had to be extremely alert and focused. There were other things to think about, so I was not in pain while dancing - I was just praying not to fall. You carry on and forget the pain, and at the end of the day you see all the blisters and bruises. I couldn't stop crying, because I had been doing dance classes and rehearsals for so many months. It's in the film and it will be there for ever, but I don't get to do it again. I was addicted to it!"

En van mooie dames gesproken zien we in deze prent ook de Italiaanse actrice Martina Stella opduiken. Die 25 jarige stoot is niet alleen verblindend mooi maar kan tevens ook wel een beetje acteren. Benieuwd of ze ook kan dansen en zingen. Hieronder vinden jullie een aantal afbeeldingen van haar. Meteen een valabel argument om binnenkort naar de film te gaan op 16 december 2009.

*** Martina Stella hq picture gallery ***

Voor de liefhebbers van musicals zit er opnieuw een spektakelfilm aan te komen van de hand van Rob Marshall (Chicago, Memoirs of a Geisha). De film heet Nine (2009) en is gebaseerd op een scenario van Federico Fellini. Een musical die een soort mix is tussen het autobiografische 8 ½ (1963) (Otto e Mezzo) en All That Jazz (1979), die nu reeds bezet is met tal van bekende koppen.

Korte inhoud: De film gaat over de filmregisseur Guido Contini (Daniel Day-Lewis), die een persoonlijke en creatieve crisis doormaakt terwijl hij probeert een balans te vinden tussen alle vrouwen in zijn leven, zijn sexy maîtresse Carla (Penélope Cruz), zijn vrouw Luisa (Marion Cotillard), zijn moeder (Sophia Loren), zijn muse Claudia (Nicole Kidman), zijn Parijse producer Liliane La Fleur (Judi Dench) en zijn protégé Stephanie (Katie Hudson).

En aan dit rijtje van ster-acteurs is nu ook een popster toegevoegd. Zangeres Stacy Ferguson, beter bekend als Fergie uit de groep Black Eyed Peas. Zij zal de rol vertolken van een hoertje Saraghina. In de musical zal ze het nummer 'Be Italian' zingen met haar tegenspeler Day-Lewis. Fergie zei hierover: "Het nummer dat ik zing is erg sterk en ik kijk ernaar uit om te zingen als een personage in plaats van als mezelf." Hoewel, in de musical is Saraghina de dorps-prostituée waar de nog jonge Guido mee kennis maakt.

De opnamen van de film beginnen in oktober. Fergie speelde al eerder in Planet terror en Poseidon, twee actiefilms waarin haar personage al vrij gauw om het leven komt. Dit keer zou ze iets meer screentime krijgen, afwachten of ze ook indruk kan maken tussen al dat acteergeweld.

We zijn ondertussen gekomen bij onze derde BlogTalk, en dit keer gaan we een Top 10 samenstellen van de films die wij 'overgewaardeerd' vinden. De oscar-uitreikingen dragen bij dergelijke lijstjes vaak wel een steentje bij. Ik denk dan meteen aan een film zoals Titanic (1997). Maar we zullen ook eens kijken naar films die door critici als uitstekend worden bevonden en die wij eigenlijk geen fluit waard vinden. We verwachten dus verhitte smaak-discussies.

De subjectiviteit van dergelijke lijstjes is dus groot, maar toch vind ik dat er zeker kan en moet gediscussieerd worden over smaken. Wie grijpt er wel eens niet naar de uitvlucht "smaken verschillen"? Maar bestaat er ook zoiets als "tekortschieten in smaak" of durven we dat niet onderkennen? Er zijn in ieder geval heel wat mensen met een uiterst conservatieve smaak of zelfs een compleet gebrek aan smaak of fantasie. Maar wat is smaak? Oscar Wilde zei het zelf treffend: "Mijn smaak is eenvoudig. Ik ben altijd tevreden met het beste."

Maar laat het duidelijk zijn, dit is geen lijstje met de Top 10 slechtste films, maar wel de films die naar onze mening iets te hoog werden gewaardeerd. Films die net uit mijn lijstje zijn gevallen: Kill Bill part 2 en de Star Wars prequels.

10. Crash (2004) Paul Haggis
Een luidruchtige debuutfilm met veel geschreeuw en gehuil, die zomaar eventjes de Oscar voor Beste Film in ontvangst mocht nemen, maar die uiteindelijk bitter weinig te vertellen heeft. Nochtans is het de bedoeling om ons en links-liberaal geweten te schoppen. Niets op tegen, maar dan gaat hij toch moeten afkomen met iets anders dan platitudes over rassenhaat en klassendiscriminatie. Het volgt dezelfde formule met korte verhaallijnen als films als Traffic en Magnolia , maar waarbij die andere twee films iets treffender hun boodschap overbrengen.

09. Easy Rider (1969) Dennis Hopper
Ik heb met heel veel moeite deze film in één ruk uitgekeken, en had toch al 14 ongedwongen en 6 gedwongen pogingen achter de rug. Maar misschien heb ik ook geen beetje voeling met de hippie cultuur. Ik weet het niet. Ik hield in ieder geval wel van de begin jaren ’70 en hou wel van Michelangelo Antonioni’s Zabrinskie Point. Het zal we de look and feel van die periode goed in kaart brengen, maar ik vind het allemaal serieus overroepen.

08. Satyricon (1969) Federico Fellini
Uit hetzelfde jaar van Easy Rider kwam ook Fellini met deze prent naar buiten. Ik hou heel veel van Fellini maar deze gehypte film is pure beeldmasturbatie en niets meer dan een montage van onsamenhangende sequenties met als enige doel plezier te beleven in nonsens.

07. Dances with Wolves (1990) Kevin Costner
Eén van de grootste Oscar-vergissingen (en er zijn er een pak geweest) was deze film aan te duiden als Beste Film, boven Goodfellas van Martin Scorsese. Je zou in principe bijna alle films van Kevin Costner in deze lijst kunnen zetten, maar deze prent is toch wel een schoolvoorbeeld van een ‘overgewaardeerde film’. Het is een saaie western die meer dan 3 uur lang aansleept, en in al die tijd nauwelijks één memorabele scène weet uit te bouwen. Fotografisch ziet het er wel mooi en landelijk uit, maar inhoudelijk komt het voornamelijk neer op ‘Ta tanka tanka’- geleuter en dito danspasjes.

06. Napoleon Dynamite (2004) Jared Hess
Een echte hype in Amerika. Waarschijnlijk de ultieme foute film. Maar het soort film die je over een paar jaar compleet bent vergeten en je je afvraagt wat er uiteindelijk zo speciaal was aan die prent. De karakters zijn excentriek, en dat is mooi, maar in tegenstelling tot een Donnie Darko hebben ze verder niets van persoonlijkheid, laat staan ook maar iets zinnigs te vertellen.

05. The 39 Steps (1935) Alfred Hitchcock
Hitchcock is een ware bron van inspiratie, maar dit vind ik één van zijn meest teleurstellende films. Toch zit hij in verschillende favoriete lijstjes. Hitchcock was in die periode nog steeds op zoek naar zijn persoonlijke touch en is allesbehalve volmaakt (overacting, zwakke scene-opbouw, …)

04. Casablanca (1942) Michael Curtiz
Vind ik niet beter of slechter dan die andere klassieke standaard Hollywood vehicels met Bogart. Maar wat is het met die hype rond Casablanca en die onnozele quotes in de stijl van “Here's looking at you kid" of "Play it again, Sam"… dan nog liever "I’ll be back".

03. Chicago (2002) Rob Marshall
Het was meer dan 30 jaar gelden dat er nog eens een musical de Oscar won voor Beste film, en wat voor één. De film deed het nog behoorlijk goed aan de box-office, maar ik snap niet wie hier van kan genieten.

02. Lost in Translation (2003) Sofia Coppola
Een film met heel veel Japanse clichés en een verhaal met dramatisch fletse personages die een relatie beginnen die al evenveel boeiend is als gras zien groeien. Maar de film kreeg veel bijval omwille van de naam van Sofia Coppola die met haar The Virgin Suicides veel indruk had gemaakt, Bill Murray kwam in the picture na zijn rol in The Royal Tenenbaums en Scarlett was de nieuwe babe. En zeggen dat deze film zelfs de oscar kreeg voor beste scenario. Priceless!

01. Eyes Wide Shut (1999) Stanley Kubrick
Mocht Kubrick nog leven had hij met deze film de volle lading gekregen van de critici, maar uit respect voor de meester-regisseur werden even "de ogen wijd dichtgeknepen."

Mijn belangstelling in deze film nam sterk af toen ik het nieuws vernam dat StevenSpielberg, die oorspronkelijk de film had moeten regisseren, van het project afhaakte en het overliet aan Chicago regisseur Rob Marshall, maar bleef nog wel verbonden aan Memoirs of a Geisha (2005) als executieve producent.

Toch heb ik het niet zo voor Rob Marshall. Ik zal er meteen ook bij vertellen dat ik met Chicago zelden zo’n oubollige en genante vertoning heb gezien. Ik begrijp trouwens nog altijd niet waarom deze film 13 oscarnominaties kreeg en er 6 kon verzilveren, waaronder Best Picture. Al wat ik heb gezien was een oefening in eentonigheid waarbij alles op eenzelfde manier in beeld werd gebracht: een zwarte vloer, een fel rode spot, cameratravel van links naar rechts en terug, en dan in de montage een stroboscopisch zootje maken om de pirouetterende body doubles van Catherine Zeta-Jones en Renée Zellweger te maskeren. En dan zwijg ik nog over dat houterige verhaal van Richard Gere, die qua presence nog niet aan de knieën kwam van een Gene Kelly of een Fred Astaire. Neen, Chicago was voor mij geen ‘entertainment’, en ik stond aldus niet meteen te springen om een tweede maal een dergelijk beschamend schouwspel te moeten ervaren.

Toch leekt mij Geisha een heel interessant project te zijn. En voorzover ik kan zien heeft de regisseur een wel heel bijzondere cast bijeen kunnen brengen met Ziyi Zhang (2046), Ken Watanabe (The Last Samurai), Michelle Yeoh (Crouching Tiger Hidden Dragon) en Gong Li (Shanghai Triad). De crew van Memoirs of a Geisha zijn ook geen amateus: een cinematografie van Dion Beebe (In the Cut), muziek van John Williams (this guy needs no introduction), production design van John Myhre (Ali, X-Men) en costumes van Colleen Atwood (Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events, Gattaca). Maar wat ben je met een orkest vol met talentvolle mensen, als de dirigent de verkeerde maten slaat? Het antwoord vanaf 25 januari 2006 in onze Belgische zalen. Geniet alvast van de trailer.

Korte inhoud: Een verhaal van liefde en verraad tegen de achtergrond van de snel veranderende Japanse maatschappij in de 20ste eeuw. De 9-jaar oude Chiyo is de dochter van een arme visser en wordt van haar familie gescheiden en verkocht aan een geisha-huis in het Gion-district van Kyoto. Hier is ze het mikpunt van de grillen van hoofd-geisha Hatsumomo, maar zij weet zich te verzetten en groeit met hulp van Hatsumomo's concurrente Mameha uit tot de beroemdste geisha van Japan.

***Related Posts***
06/03/2006: De oscarwinnaars 2006
03/02/2006: Memoirs of Geisha verbannen
31/01/2006: De Oscar Nominaties 2006
06/04/2005: Ziyi Zhang, Michelle Yeoh en Gong Li
22/01/2005: 2046 filmbespreking
22/10/2004: House of Flying Daggers filmbespreking

***Related Sites***
Imdb: Memoirs of a Geisha (2005)
Officiële site: www.memoirsofageisha.com