ridley scott

  • Een terugkeer naar de praktische visuele effecten in Alien: Covenant

    Pin it!

    Met de release van Alien: Covenant (2017), 38 jaar verwijderd van de originele Alien (1979), heeft regisseur Ridley Scott de wereld van de visuele effecten toch heel wat zien evolueren. En toch zien we dat in de laatste 5 jaar de 'practical effects' (zonder gebruik van computers) steeds meer terrein terugwinnen op de Computer Generated Imagery of cgi die toch heel wat heeft overgenomen. CGI had zijn voordelen, denk maar aan zowat alle comic adaptaties - maar soms ook zijn nadelen wanneer de acteurs - én bijgevolg ook de kijkers - verloren lopen in de visuele effecten of de visuele effecten dermate slecht en fake waren dat je meteen uit het verhaal viel. Denk maar aan het vreselijke filmflop Gods of Egypt (2016).

    Covenant is een gezonde mix van beide ook al gebruikte Ridley vooral praktische effecten. En dat geldt niet alleen voor de aliens, maar ook voor de decors. Ridley koos er voor om te draaien in echte landschappen in Nieuw-Zeeland, en gebruikte gigantische groene/blauwe schermen (green/blue screen) op bepaalde achtergronden in post-productie te gaan bewerken. Ridley is verzot op grote sets, maar je moet er als set designer wel altijd rekening mee houden dat je werkt met een bepaald budget die niet overschreden kan worden. Ridley werkt gelukkig met gedetailleerde storyboards die precies verbeelden wat hij in zijn cameralens wil zien. De reden waarom hij grootser wil gaan is om alles iets meer episch en meer waarheidsgetrouw te maken. Hij gebruikt heel wat cgi (zoals de achtergrond in de proloog of de stofdeeltjes die in het oor of de neus van nietsvermoedende ruimtereizigers binnenwaaien), maar probeert deze toch altijd tot een minimum te beperken.

    alien_covenant_2017_pic008.jpgalien_covenant_2017_pic009.jpgalien_covenant_2017_pic010.jpg
    © 2017 Twentieth Century Fox Film Corporation. All rights reserved.

    Vroeger stonden we er minder bij stil dat bepaalde visuele effecten er niet zo "echt" uitzagen als nu. We waren dit aspect van de cinema ook nog niet zo gewend. In de jaren 30 was het fascinerend om King Kong te zien klimmen op de Empire State building, of in de jaren 70 Superman te zien wegvliegen. Deze iets houterige effecten van toen kan je vandaag de dag niet meer reproduceren, anders kan je je verwachten aan bakken kritiek op sociale media. Want iedereen is blijkbaar een kenner geworden. Ik kan er met een nostalgische bril op en mijn i-pad met mijn Happy Plugs oordopjes, nog wel van genieten tijdens mijn treinrit naar het werk, maar ik ben ook wel onder de indruk van het realisme van de nieuwe King Kong in Kong: Skull Island (2017). Het blijft echter een vaststaand feit: hoe dunner de grens tussen realiteit en film is, hoe overtuigender alles overkomt.

    De taak van een special effects supervisor op een filmset is ook een stuk belangrijker geworden. Hij moet ervoor zorgen dat de regisseur zoveel mogelijk - voor zover het budget het kan betalen - met praktische effecten kan worden en invullen waar er computer elementen moeten bijkomen. Let wel, computer-elementen kosten ook geld. Soms werken verschillende post-productie huizen tezamen voor de realisatie van één film. Het ene huis werkt dan aan de alien, terwijl de andere bezig is met matte painting van de decors. De practical effects kunnen gaan van het gebruik van prothesen make-up tot ingewikkelde animatronics of levensechte poppen al dan niet met animatronics. Met de komst van 3D-printing is het werk van bijvoorbeeld de Creature FX Supervisor ook een stuk eenvoudiger. Vroeger waren miniatuur-effecten enorm in trek, denk maar aan de originele versie van Clash of the Titans (1981) en in de jaren 80 en 90 waren dan weer de pyrotechnics (explosies meestal met vuur) felbegeerd in actiefilms. Tegenwoordig zijn ze er nog altijd ook al heeft cgi ze wat uitvergroot. Soms duiken ze nog wel eens op zonder visuele effecten, denk maar aan de laatste James Bond film Spectre (2015) waar het complex van Ernst Blofeld de lucht inging. Het kreeg zelfs de Guinness World Record voor de grootste explosie stunt ooit, gebruik maken van 33 kilo explosieven en 8,418 liters kerosine (wat vergelijkbaar is met bijna 70 ton TNT)

     Alien Covenant animated picture Alien Covenant animated picture Alien Covenant animated picture
    © 2017 Twentieth Century Fox Film Corporation. All rights reserved.

    Een ander 'practical effect' waar Ridley verzot of is zijn weersomstandigheden in de vorm van regen of mist of gewoon in de vorm van rook. Daar waar J.J. Abrams in elk frame een lensflare wil, ga je in heel wat films van Ridley regen of rook/mist zien opduiken. En soms heeft dit ook zijn nadelen, want indien je bijvoorbeeld regen hebt in een bepaald actie-shot - dan kan je het beeld niet zomaar gaan versnellen om de actie iets heftiger te maken, want dat zou je zien dat plots de regen sneller gaat vallen (idem voor rook-ontwikkeling). Soms kom je er ook wel mee weg. Regisseur James Cameron had op de set van Aliens (1986) een 'camera effect' (ook een practical effect) willen gebruiken op één van zijn facehuggers. In een scène waarin Ripley op de grond ligt in een afgesloten lab zien we dat de sprinklers in werking zijn getreden. Plots zien we de alien die zich een weg baant naar haar, en plots naar haar gezicht springt. De sprong van de facehugger werd echter achterstevoren gemonteerd in de film en weggetrokken van de camera-lens in plaats dat het beest naar de camera toesprong. Maar met de regen uit de sprinklers was dat geen evidente zaak want voor dit shot zou het water van beneden naar boven vallen. Toch hield Cameron het beeld stijf dat niemand dat zou zien, en hij had gelijk.

    In Covenant heb je een waaier van zowat alle 'practical effects' die je maar kunt bedenken, gemend met cgi en het resultaat is verbluffend. Ik blijf toch gemengde gevoelens overhouden aan de film. Het verhaal miste ritme en de karakters waren niet altijd even boeiend als deze van bij de eerste film. En zoals bij heel wat prequels, wanneer je iets teveel uitleg begint te geven over iconische figuren en monsters, verlies je wat van de mysterie. Toch ga ik nog geregeld rondlopen met mijn Weyland Yutani t-shirt en mijn zelfontworpen telefoonhoesje met het cocon van de Facehugger. En ook al hebben de Alien prequels heel wat narratieve problemen, dank zij de visuele kracht en de fascinerende wereld die wordt gecreëerd, zullen ze nog lange tijd blijven nazinderen.

  • Alien: Covenant (2017) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik zal het wel uit mijn bek wringen: "het is iets beter dan Prometheus (2017)". Toch had ik hier meer van verwacht. Dit zal geen eenvoudige review zijn, omdat ik van de franchise hou en het knaagt wat aan mij dat ik niet kan zeggen dat alle problemen van de vorige film van de baan zijn en we hier een geweldige Alien: Covenant (2017) hebben. Geen verkeerd woord over de nobele intenties en de diepe filosofie, toch blijf je wat op je honger zitten. Laten we hopen dat deze prequels de originele twee Alien films niet teveel gaan overschaduwen in negatieve zin. Op een gegeven moment zegt één van de karakters in de film: Dit houdt hier allemaal geen steek. Op dat ogenblik had je zoiets van: inderdaad!

    alien_covenant_2017_poster03.jpg

    Korte inhoud: We zijn in het jaar 2104. De bemanning van het kolonieschip Covenant is op weg naar Origae-6 , een verre planeet aan de andere kant van de Melkweg. Onderweg komt het schip terecht in een neutrino shockwave en ontstaat er brand in één van de hybernation capsules. Tijdens de reparatiewerken aan het zonnescherm onderschept Tennessee (Danny McBride) een menselijk signaal, wat afkomstig is van een nabij gelegen planeet. Wonder boven wonder lijkt deze planeet op het eerste gezicht ideaal voor kolonisatie en de crew besluit om een omweg te maken en de planeet te gaan verkennen. Daar komen ze terecht in een onbekend paradijs, wat de woonplaats van de ingenieurs blijkt te zijn. Toch is er geen leven te bespeuren. De enige bewoner blijkt de 'synthetische' David (Michael Fassbender) te zijn, een overlevende van de gedoemde Prometheus expeditie.

    Ik kan van deze film geen review schrijven zonder te spoilen dus ga Covenant eerst gaan zien. Hoewel, veel spoilers zijn er niet want alles was nogal voorspelbaar gezien de auteurs vaak teruggrijpen naar de vorige edities. De opdracht van Ridley Scott leek wel om de franchise te koppelen aan de originele Alien (1979) film. En hiervoor was duidelijk wat 'suspension of disbelief' voor nodig; want toevallig was er een defect na een jarenlange reis, toevallig waren ze op een boogscheut van een andere planeet met atmosfeer en water die zowaar beter lijkt te koloniseren als de véél verdere planeet die ze hebben geanalyseerd, toevallig viel de gravitatie mee, toevallig was er zelfs zuurstof aanwezig en toevallig was deze planeet de thuisbasis van de ingenieurs waarop Elizabeth Shaw met David was geland ... en eenmaal je dàt allemaal weet te slikken kan de rest er ook nog wel bij, want de nonsens stopt hier niet.

    De hoofdpersonages zijn Walter en David, beiden zijn synthetische producten van de Weyland-Yutani Corporation, en beiden gespeeld door Michael Fassbender. David is het meer menselijke model, daar waar Walter het nieuwe prototype is, toch verschillen ze heel wat van mekaar in die zin dat de ene een ware duivel is geworden. Je weet van bij het begin dat ze elk hun agenda hebben en de plotwendingen komen niet meteen als een verrassing. Dat heb je nu eenmaal met prequels. Toch steekt er een interessante levensfilosofie achter de androids, een evidente knipoog naar Blade Runner (en ja, er zijn heel wat inhoudelijke overlappingen). De androids zijn niet in staat iets "artistiek" te creëren, wat ze echter wel kunnen is iets "wetenschappelijk" vorm geven. Dit is een eerste stap in de richting van hun "creator", wiens plaats ze willen innemen. En wat beter via de creatie van een Xenomorph die op zijn beurt de mensen kunnen uitroeien. Het is een sluimerende competitiestrijd tussen mens en android, wat al in de proloog van de film in het lang en breed wordt uitgesmeerd. Weyland was zich bewust van deze drang van David om zijn plaats in de nemen en om deze reden werd Walter geschapen, meer plichtbewust en gespaard van menselijke ambities.

    De rest van de personages zijn banale bijrollen, en dat is misschien wel het grootste pijnpunt. Je kent op het einde van de rit geen enkel van de karakters. Daniels (Katherine Waterston) is de nieuwe versie van Ripley, en het enige wat blijft hangen is dat ze bijna continu zit te janken om het verlies van haar partner en teammates. Daarnaast is er Oram (Billy Crudup) die de leiding van het schip op een onverwacht moment moet overnemen en hiervoor nog niet klaar is. Uiteraard doet het allemaal wel wat denken aan Aliens (1986) met Lieutenant Gorman (William Hope) die ook niet in staat was de missie te leiden. Je hebt dan ook nog Demián Bichir , Carmen Ejogo, Jussie Smollett, Callie Hernandez en Amy Seimetz, maar geen enkele van deze personages blijft hangen. Meer nog, ze zijn onderling uitwisselbaar. Het contrast met de eerste twee Alien films kon nauwelijks groter zijn. Daar wist je meteen wie ze waren. Misschien waren de karakters uit 1979 stereotypen, maar narratief werkte het en wanneer ze gegrepen worden door een alien was je meer emotioneel betrokken. Bij aanvang van de film sterven twee crew-leden, geen idee wie ze waren of wat ze deden. Het kon ons uiteindelijk geen fluit schelen. En herinneren jullie nog de discussie over het dragen van een helm op een vreemde planeet? Het zijn per slot van rekening hoog opgeleide ruimtereizigers die het zekere voor het onzekere nemen. Wel hier hebben ze deze discussie achterwege gelaten en de helmen vervangen door onnozele petjes met oorwarmers. Ter bescherming dan van de oren? Brute pech dat net daar alien-dna zich een weg kan banen. En ik zwijg nog over het feit dat deze hoog-opgeleide kerels ook graag hun hoofd steken in alien vegetatie of alien-eieren.

    alien_covenant_2017_pic001.jpgalien_covenant_2017_pic002.jpgalien_covenant_2017_pic005.jpg
    © 2017 20th Century Fox, All rights reserved.

    Ridley staat garant voor zijn sterke acteurs-regie en zijn uitgekiende sets en dramatische fotografie. Tevens knap in beeld gezet door Dariusz Wolski, en het verhaal moet af en toe wel eens bezwijken voor het visueel vertier. De scène waar ze "bestuift" worden door het alien virus is geniaal en tevens ook de scène waarin een Neomorph deze keer voor de rug heeft gekozen om uit zijn host-lichaam te spatten, is het beste van wat deze prent te bieden heeft. De visuele effecten - van ondermeer de mannen en vrouwen van Framestore (King Arthur, Fantastic Beast, Doctor Strange) - zijn van een uitmuntend niveau. En dat mag wel met een productiebudget van 111 miljoen dollar. Ook de scènes waarin David zijn experimenten uit de doeken doet en zijn creatie van het perfecte organisme kon verwezenlijken met de zwarte vloeistof en de biologie van wespen en bijen, is de "science" waar menig SF-fan naar hunkert. Uiteindelijk krijgen we dan naast de Neomorph ook de alombekende Xenomorph te zien (die een instant-volwassen update heeft gekregen van David), en dat is op zich zijn filmticket waard. Ook de muziekscore van Jed Kurzel deed zijn werk. Was het script van John Logan en Dante Harper ook maar van hetzelfde niveau, dan had dit een uitstekende alien-film kunnen zijn. De leuke horror twist op het einde zet uiteraard de deur open voor een nieuwe reeks alien-films.

    alien_covenant_2017_pic004.jpgalien_covenant_2017_pic003.jpgalien_covenant_2017_pic006.jpg
    © 2017 20th Century Fox, All rights reserved.

    De film is humorloos, en ik begrijp dat we hier te maken hebben met een horror-SF en humor vaak ongepast en destructief werkt op de angst, maar laat ons eerlijk zijn: zo angstaanjagend is de film nu echt niet. Herinner je nog de scène in Alien waarin Dallas in het ventilatiesysteem zat en we via zijn detectie-apparaat de alien hoorden naderen. Dit zijn scènes die angst genereren. Hier heb je veel expositie, een beetje alien, terug expositie, nog wat alien, nog meer expositie en een finale shoot-out waarin we dankzij de trailers eigenlijk alles vrij snel inschatten wat er gaat gebeuren. Dus ja, misschien hadden ze er dan wat meer humor moeten insteken - al was het maar om de karakters sympathieker te maken. En dat lag binnen de mogelijkheden, was het niet dat ze het meest ideale personage die comic-relief kon bieden uit de film hebben geschreven tijdens de eerste 15 minuten, met name het personage van James Franco. Hij kon als geen ander een beetje meer relaxatie brengen binnen deze geconstipeerde groep ruimtevaarders.

    Kortom, een film die op technisch vlak de stempel draagt van Ridley Scott, die dit jaar 80 zal worden. Inhoudelijk houdt de eerste helft van Covenant ons in de tang, maar nadien verdwalen we in expositie en voelen we ons in een museum met een overijverige gids die alles wil gaan uitleggen. Het script overtuigt niet en je moet vaak vrede nemen met dialogen die wel geschreven lijken te zijn door een synthetisch wezen (wat niemand spreekt zo) en tot overmaat van ramp nog eens letterlijk verwoorden wat de acties zijn alsof we met de paplepel alles uitgelegd moeten krijgen. Ridley wil de nieuwe Alien-films laten gaan over "creatie" (de creatie van muziek tot de creatie van een nieuw wezen - u weet wel, het Frankenstein principe) en begint ook met een proloog waarin David zijn vader Peter Weyland (Guy Pearce) ontmoet. Een zaadje in het hoofd van deze android die zware gevolgen zal hebben. Spijtig genoeg zijn de andere personages ondergeschikt aan deze synthetische wezens en geen enkel van de karakters is echt memorabel. Er zit echter meer actie in deze film dan in Prometheus, ook al zijn bepaalde scènes echt wel slaapverwekkend en allesbehalve intrigerend en voelt het bij momenten ook aan als recyclage van Alien en Aliens. Gelukkig zijn er ook leuke momenten en kan je maar blijven hopen dat deze prequels eindelijk zullen slagen in hun opzet.

    Toch zijn er redenen genoeg om vanaf vandaag Alien: Covenant in huis te halen op DVD of Blu-ray, want het heeft de audio-commentaar van meester Ridley Scott die jullie toch willen horen. Als zijn intenties worden er bloot gelegd en je krijgt een beter begrip van de keuzes die hij heeft gemaakt, ook al zou je in principe geen handleiding moeten nodig hebben om ervan te kunnen genieten. We hebben ook nog een aantal verwijderende en extended scenes, alsook wat making of filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 17 mei 2017

    ***Related Posts***
    02/03/2017: Hier de tweede Alien: Covenant trailer
    28/11/2015: Fox schrapt De Blomkamp Alien 5 en Fantastic Four 2
    22/02/2015: Komt de nieuwe Alien film na de gebeurtenissen uit Prometheus 2?
    20/07/2012: Prometheus filmbespreking
    14/05/2012: Prometheus verklapt misschien iets teveel
    11/11/2011: Aliens filmbespreking
    17/01/2011: Alien prequels dood en begraven?
    07/09/2010: Ridley Scott vertelt over Alien 1 & 2
    25/04/2010: Ridley Scott wil 2 Alien prequels

     

    *** Alien: Covenant trailer #2 ***

  • 5 redenen waarom Alien: Covenant flopt aan de box-office

    Pin it!

    This is insane! Alien: Covenant (2017) is na King Arthur: Legend of the Sword (2017) de tweede blockbuster die zwaar flopt aan de box-office. Bij King Arthur had ik hier wel een verklaring voor. Bij deze sequel op Prometheus (2017) liggen de zaken wat complexer.

    alien_covenant_2017_pic007.jpg
    © 2017 20th Century Fox, All rights reserved.

    Deze Covenant heeft een wijde release gehad in de States in zowat 3'761 cinema's, en strandde in zijn openingsweekend op een miserabele 36 miljoen dollar met een productie en marketing budget van boven de 200 miljoen dollar. Prometheus werd vertoond in 3'396 zalen en haalde nog 51 miljoen dollar op. Dankzij de buitenlandse markt is Prometheus nog uit de kosten gekomen, ... dit zou wel eens zwaar kunnen tegenvallen voor Covenant, zie puntje 3.

     

    5 redenen waarom Alien: Covenant flopt

     

    1. De schaduw van Prometheus

    De eerste zin van mijn Prometheus review was meteen duidelijk: "Je sukkelt niet zonder enige teleurstelling uit de zaal na het zien van Prometheus (2012)". Mensen hadden een echte 'Alien' film verwacht en kregen een filosofie- en godsdienstles en een verhaaltje van vreemde kale snuiters die onze voorvaders zouden zijn. En oh ja, nog iets met een zwarte vloeistof. Je had duidelijk twee kampen, de Prometheus fans en de overgrote meerderheid van teleurgestelde Alien-fans. Op het einde van Prometheus zat ik met meer vragen dan antwoorden. De studio was zich bewust van het ongenoegen en bracht spoiler trailers uit met méér aliens en minder filosofie. En enerzijds werd hiermee een deel van de teleurgestelde fans tevreden gesteld. De hardcore Prometheus fans waren echter minder gelukkig.

    2. Michael Fassbender is box-office poison

    Hij is misschien één van de meest talentvolle acteurs in Hollywood, hij is duidelijk niet Tom Cruise. En daar waar Tom Cruise niet meteen diepgang kan brengen in een filmrol - iets wat Fassbender wél kan - heeft hij geen moeite om horden bioscoopbezoekers aan te trekken. Fassbender maakte ook al met Assassin's Creed (2016) geen goede beurt aan de box-office, en zelfs de minder spectaculaire biopic Steve Jobs (2015) scoorde beneden alle verwachtingen. Uiteraard kan je niet alle schuld van een flop op één man steken, en dus komen we uit op puntje drie.

    3. Weinig diversiteit in de cast

    Zoals ik al schreef in mijn review, Katherine Waterston is geen Sigourney Weaver. She is boring as fuck. Ook de rest van de crew is onderbenut. Het enige interessante personage naast David is Oram vertolkt door Billy Crudup, ook al was zijn screentijd en bijgevolg zijn acties bijzonder beperkt. Denk terug aan Alien en Aliens en de leuke collectie van personages en acteurs, het contrast kan nauwelijks groter zijn. Misschien het meest pijnlijke is dat de cast eigenlijk niet zo "divers" is. En neen, het maakt mij persoonlijk niet uit of een film een diverse cast heeft of dat een film aan white washing doet, zolang de acteurs in kwestie een degelijke vertolking geven. Toch voel je het vaak aan de box-office en voor een groot deel van het publiek is het toch een issue.

    4. Word of mouth was 'meh'

    In tegenstelling tot King Arthur maakt deze film deel uit van de Alien franchise en heeft dus wel iets van een fanbase. Bijgevolg zou je verwachten dat er een publiek is. Zelfs Rotten Tomatoes gaf deze film een Fresh rating. Maar RT is niet echt meer een graadmeter voor wat er leeft bij het publiek. Vaak verschilt de user rating met de critic rating, en ook bij Covenant is dat het geval. Eigenlijk zou de film geen 71% moeten krijgen, eerder 64%. Gezien de middelen en het talent voor en achter de camera zou de quotering toch rond de 80% moeten bengelen. Toch is de fanbase van Alien niet de fanbase van de comic-adaptaties. Het zijn ofwel 35-plussers die de originele films nog in de bioscoop hebben gezien of nog gehuurd hebben op VHS/DVD. Dit is een publiek die ook minder snel naar de bioscoop gaat in tegenstelling tot teenagers en twintigers. Wanneer het jongerenpubliek dan te horen krijgt dat de film middelmatig is en de beste stukken in de trailer zitten, dan kan je zoiets verwachten.

    5. Ingewikkelde tijdlijn

    Misschien een beetje van een bizarre reden waarom het publiek heeft afgehaakt - daarom niet minder belangrijk - is het ingewikkelde plot. Deze Covenant is een prequel op de eerste Alien film en een vervolg op Prometheus en zou zelfs nog een vervolg krijgen. Met andere woorden, voorkennis is noodzakelijk, en al zeker met al die species, want slechts een handvol mensen kent de creatie cyclus van Ingenieur tot mens tot AI tot Xenomorph en dan heb ik het nog niet over de sub-species zoals de Neomorph of de (octo-)facehuggers afkomstig van de eieren die David heeft gemaakt of van een menselijk lichaam. Je moet er dus wel een beetje je verstand bij houden om echt te kunnen genieten van de film, en dat vraag je nu eenmaal niet aan het publiek die een ticket kopen voor pakweg een Transformers film. Eigenlijk heeft Ridley Scott een soort 2001: A Space Odyssey (1968) film willen maken, waarschijnlijk uit frustratie dat de film van Stanley Kubrick wél in heel wat prestigieuze Top 10 Best Movie lijstjes staan en niet Alien. Covenant wekte met zijn trailers de indruk dat het een gewone horrorfilm was in de stijl van de eerste Alien film. En onduidelijkheid is nooit interessant voor een box-office, vraag dat maar aan de mensen van King Arthur en hun verwarrende marketing.

    ***Related Posts***
    17/05/2017: Alien: Covenant filmbespreking
    02/03/2017: Hier de tweede Alien: Covenant trailer
    28/11/2015: Fox schrapt De Blomkamp Alien 5 en Fantastic Four 2
    22/02/2015: Nieuwe Alien film na de gebeurtenissen uit Prometheus 2?
    20/07/2012: Prometheus filmbespreking
    14/05/2012: Prometheus verklapt misschien iets teveel
    11/11/2011: Aliens filmbespreking
    17/01/2011: Alien prequels dood en begraven?
    07/09/2010: Ridley Scott vertelt over Alien 1 & 2
    25/04/2010: Ridley Scott wil 2 Alien prequels

  • Ridley Scott wil Russell Crowe in Gladiator 2

    Pin it!

    Regisseur Ridley Scott heeft niks meer te bewijzen. Hij zal zal de Eleysche velden ingaan als een groot filmmaker. Toch staan er nog een aantal zaken op zijn verlanglijstje, zoals een Oscar voor Beste Regisseur (was 4 keer genomineerd), alsook een Beste Film Oscar te winnen als producer. Met The Martian (2015) was hij er heel dicht bij. En op zo'n momenten duikt het idee van een Gladiator 2 film weer op.

    russell_crowe_gladiator.jpg
    © Universal Pictures / DreamWorks

    Gladiator (2000) was een epische actieprent die 5 Oscars won waaronder Best Film (Ridley was toen geen producer en bleef in zijn stoel zitten terwijl anderen met beeldjes gingen lopen). En ik denk niet dat ik nog iemand kan spoilen (shame on you if you haven't seen the film yet) door te zeggen dat Maximus stierf op het einde. Wanneer er dus sprake is van een sequel, dan moet Maximus terug tot leven komen. Daarvoor is dan toch wel een heuse Shyamalan-twist voor nodig, zonder dat het publiek in lachen uitbarst. Het idee van een sequel is echter niet nieuw. Wij hadden in 2006 al een bericht geschreven over de plannen van een vervolgfilm. Vandaag is er opnieuw sprake om de gevallen held te laten heropstaan.

    Russell Crowe staat in ieder geval te springen voor een sequel en was lange tijd de stuwende kracht om deze prent opnieuw op te voeren. Hij had zelfs zanger Nick Cave aangesproken om het script te schrijven. Cave antwoordde hem toen: "Hey Russell, didn’t you die in Gladiator?" Waarom Russell droog repliceerde: "Yeah, you sort that out." Spijtig genoeg bleek het Gladiator 2: Christ Killer script van Nick Cave net iets te krankzinnig en ik begrijp dat DreamWorks geen zin had om hier geld in te pompen. Maximus kreeg van de Goden 'onsterfelijkheid' en hij dook op als een X-Men figuurtje op doorheen te tijd in verschillende oorlogen, zoals WOII en Vietnam, en eindigde zijn parcours in het Pentagon. Het was een leuk script om te lezen en had misschien wel een ontspannende B-film kunnen worden. Een echte sequel was het niet. Het had niets van het narratieve karakter van de eerste film. Het ontbrak tevens aan elegantie en grootsheid, iets wat zo dominant naar voren kwam in de film van Ridley.

    Entertainment Weekly had vorige week een interview met Ridley Scott over de sequel en wat hij zou doen met Maximus. Dit is wat hij zei: "Ik weet hoe ik hem terug kan brengen. Ik had dit gesprek eerder met de studio - 'maar hij is dood.' Maar er is een manier om hem terug te brengen. Of het nu gaat gebeuren weet ik niet. Gladiator is van 2000, dus Russell is een beetje veranderd. Hij is op dit moment bezig met iets, maar ik probeer hem rond de tafel te krijgen." Laten we hopen dat ze een een steengoeie scenarist rond de tafel krijgen.

    ***Related Posts***
    29/08/2009: Gladiator filmbespreking
    05/09/2006: Gladiator 2: A Hero Will Rise Again

  • Hier de tweede Alien: Covenant trailer

    Pin it!

    We hadden rond de kerstperiode al een eerste Red Band trailer gezien van de opkomende Pometheus (2012) sequel Alien: Covenant (2017). Marketing-gewijs spraken ze van een teaser, maar een trailer die 2min13 duurt mét dialogen en iets van een verhaal kan je toch geen teaser meer noemen. Vandaag is dus wat ons betreft de tweede trailer uitgekomen die nog iets meer duidelijkheid brengt over de inhoud van deze Ridley Scott film, met Noomi Rapace ook al krijgen we vooral Katherine Waterston in beeld. Meer nog, Noomi zou naar alle waarschijnlijkheid slechts meedoen in wat flash backs ter verduidelijking van het verhaal.

    alien_covenant_2017_poster02.jpg

    De film is er in sneltempo gekomen nadat Blomkamp interesse had in een Alien 5 en Ridley deze franchise niet meer uit handen wou geven. Ridley zelf blijft heel vaag over het project, maar recentelijk liet hij los dat de film nog steeds de face-hugger zou gebruiken, de chest burster en zelfs die fameuze 'big boy'. De film zou zijn een blik geven van de verwoeste planeet van de Ingenieurs en de opeenvolgende films zouden een brug maken met Alien (1979). Maar nu heeft de Costume Designer Janty Yates uit de biecht gesproken tijdens een persontmoeting voor The Martian.

    Ten eerste zei de vrouw dat Covenant zich 10 jaar na Prometheus zou afspelen. En ze zei ook nog iets over het kostuum van David die dezelfde zou blijven als uit de eerste film: "[It’s] not so much of a spacesuit movie," zei Yates, over de android David, gespeeld door Michael Fassbender. "There are two different spacesuits in it. We are only carrying on one look from Prometheus, which is with David. Ridley signed off on the next two looks" Geen flashy nieuwe costuums dus, maar dezelfde serene toon als de eerste film. Ondertussen is er wel een korte inhoud.

    Korte inhoud: De bemanning van het kolonieschip Covenant is op weg naar een verre planeet aan de andere kant van de Melkweg. Ze ontdekken daar, wat zij denken, een onbekend paradijs (de woonplaats van de ingenieurs), maar wat eigenlijk een duistere gevaarlijke wereld is. De enige bewoner blijkt de 'synthetische' David (Michael Fassbender) te zijn, een overlevende van de gedoemde Prometheus expeditie.

    alien_covenant_2017_pic01.jpgalien_covenant_2017_pic02.jpgalien_covenant_2017_pic04.jpg

    Ik heb heel wat problemen met de eerste film, ook al heeft het zijn verdiensten. Toch heb ik de indruk dat Blomkamp een heldere visie had van wat hij met Alien wou bereiken - met name de film die iedereen wou zien. Niemand is bij mijn weten geïnteresseerd in de ingenieurs en ik dacht dat het een lange aanloop zou zijn naar de film die we eigenlijk willen zien, een nieuwe Alien film. Maar na het zien van deze eerste trailer denk ik dat we op onze wenken bediend zullen worden. En Ridley Scott staat altijd wel garant voor verrassingen en hij zal er wel iets goed van kunnen maken. We moeten tevens nog wachten tot mei 2017.

    ***Related Posts***
    17/02/2017: Alien: Covenant filmbespreking
    28/11/2015: Fox schrapt De Blomkamp Alien 5 en Fantastic Four 2
    22/02/2015: Komt de nieuwe Alien film na de gebeurtenissen uit Prometheus 2?
    20/07/2012: Prometheus filmbespreking
    14/05/2012: Prometheus verklapt misschien iets teveel
    11/11/2011: Aliens filmbespreking
    17/01/2011: Alien prequels dood en begraven?
    07/09/2010: Ridley Scott vertelt over Alien 1 & 2
    25/04/2010: Ridley Scott wil 2 Alien prequels

     

    *** Alien: Covenant trailer #2 ***

  • Morgan (2016) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het was even uitkijken naar de eerste langspeelfilm van Luke Scott, de zoon van Ridley Scott, die zich met Morgan (2016) had omringd met heel wat talentvolle acteurs. Fotografisch is dit Frankenstein relaas - ondanks zijn beperkt productiebudget van 8 miljoen dollar - een pareltje en qua acteursregie heeft de zoon duidelijk de knepen van het vak geleerd van de papa, die nota bene de film heeft meehelpen financieren. Toch werd het een immense flop aan de box-office (met 8,8 miljoen dollar wereldwijd) ondanks dat de film toch in heel wat zalen speelde. En de reden was ook meteen duidelijk. Na 45 minuten valt de intrige in mekaar als een pudding en kijken we naar een opeenstapeling van gratuite gevecht-scènes en achtervolgingen.

    morgan_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: In een afgelegen laboratorium bevindt zich een kunstmatig gecreëerde levensvorm genaamd Morgan (Anya Taylor Joy), die zich snel lijkt te ontwikkelen. Een bedrijfsadviseuse (Kate Mara) wordt ingeschakeld om het wezen te evalueren. Het is aan haar om te bepalen of deze moet worden vernietigd.

    Het verhaal van Seth W. Owen klonk in ieder geval bekend in de oren en zit wel wat in het vaarwater van films als Splice (2009), Species (1995), Ex-Machina (2015) met zelfs een knipoog naar het game F.E.A.R.. Spijtig genoeg wist de regisseur ons niet te verrassen met een origineel verhaal en sterke personages. Toch was de build-up veelbelovend, maar halverwege de film kon ik het volledige verloop van de film voorspellen. Hoe het ging aflopen, inclusief de Blade Runner twist (jaja, ook een Ridley Scott film). Er zitten ook heel wat inconsistenties in het verhaal. Wie zien een personage op onbegrijpelijke manier zelfmoord plegen, en de motivaties van Morgan zijn op z'n minst bizar te noemen. Op een gegeven verspringt de film ook van nacht naar daglicht, terwijl personages nog volop bezig zijn met hun actie. De laatste 45 minuten slaat nergens op en ik had de indruk dat er rewrites waren die niet helemaal doordacht waren de dag van de opname.

    Naast de fotografie hadden we hier een uitstekende cast. Naast Kate zien we ondermeer Game of Thrones actrice Rose Leslie, maar ook Jennifer Jason Leigh, Paul Giamatti, Toby Jones en Michelle Yeoh. Met zo'n cast kan je nauwelijks een slechte film maken. Hoewel ... Kate Mara speelde op automatische piloot (ook al kon je de plottwist van mijlenver zien afkomen) en op geen enkel moment heb je voeling noch sympathie voor haar, en dat is misschien wel het grootste pijnpunt van deze prent, naast het warrige script van Seth W. Owen.

    morgan_2016_pic02.jpgmorgan_2016_pic01.jpgmorgan_2016_pic03.jpg

    En laat me duidelijk zijn, Morgan is geen slechte film, zeker gezien het een debuutfilm is gemaakt met beperkte middelen, maar het heeft net iets teveel steken laten vallen op het einde toe. Ex-Machina is op zoveel vlakken superieur, maar ook deze film deed het relatief bescheiden aan de box-office met slechts 35 miljoen wereldwijd. Toch zaten de dialogen veel beter en wat het intellectueel spel die de robot speelde op zoveel vlakken superieur. Hier lijkt Morgen iedereen te kennen en te doorgronden bij een eerste aanblik, maar ze heeft niet door dat Dr. Alan Shapiro haar uit haar tent wil lokken op een weinig subtiele manier. En met alle intelligentie en scherpzinnigheid waarover ze beschikt tast ze ook in het donker over de identiteit van Lee Weathers, laat staan dat je via de schoorsteen gemakkelijk naar buiten kon kruipen.

    Maar alle ogen in de film gaan uiteraard naar Anya Taylor-Joy, de actrice die we nog kennen uit The Witch (2015) en die we nog in veel meer films willen zien opduiken. Ondertussen was zel al te zien in de Barack Obama biopic Barry (2016) en was ze te zien in de M. Knight Shyamalan thriller Split (2016).

    De DVD en Blu-ray van Morgan is gisteren 25 januari 2017 uitgekomen, met making of, deleted scenes en audio-commentaar van de regisseur. Er steekt tevens een kortfilm tussen van Luke Scott, genaamd Loom (2012). Zeker de moeite waard om te ontdekken.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 26 januari 2017

     

    *** Morgan trailer ***