De FilmBlog

Het heeft heel wat zweet, bloed en tranen gekost om het script van Men in Black III (2012) in kannen en kruiken te gieten. Zelfs tijdens de productie van de film hing de plot met haken en ogen aan mekaar. Tot op het punt dat de producers alles stil hebben gelegd, om nog maar eens twee maanden uit te trekken voor een zoveelste rewrite. In totaal hebben 4 scenaristen op de film gewerkt, gaande van David Koepp, Jeff Nathanson, Michael Soccio tot Ethan Cohen. Hopelijk hebben ze er geen groter zooitje van gemaakt.

Er staat over Men in Black III reeds een artikel uit 2005 op De FilmBlog, wat erop wijst dat Barry Sonnenfeld een zware strijd heeft moeten leveren om van de franchise een volwaardige trilogie te maken. En gezien we temidden van de 3D rage zitten, was meteen ook te vrezen dat het een MiB 3D zou worden, en de eerste teaser liet hier tevens geen twijfel over bestaan.

In het derde deel gaan we terug in de tijd met een teletijdmachine naar 1969, en krijgen we niet alleen de oude Agent K (Tommy Lee Jones) zien als de jonge versie (Josh Brolin). Maar zoals ik heb kunnen zien zit alles zowat in een retro-kleedje. En diegene die de aliens vorm zal geven is make-up artist Rick Baker. Hij gaf eerder te kennen dat de aliens in 2012 eruit zien als wezens uit moderne films, maar die van 1969 een hommage moeten zijn aan al die oude sciencefictionklassiekers.

Naast uiteraard Will Smith (die zijn treugkeer maakt na 3,5 jaar van platte rust), zien we ook nog een rol voor Alice Eve, Emma Thompson, Rip Torn en pussycat doll Nicole Scherzinger. Enkel spijtig dat je een beetje misselijk wordt van hun nieuwe posters.

***Related Posts***
09/04/2009: Sony Maakt Men in Black 3
06/06/2005: Men in Black 3 met Will Smith en Tommy Lee Jones

Er is uiteindelijk nog een nieuwe trailer van The Wolfman (2010), de remake waar meer dan 3 jaar aan gewerkt is en geregisseerd door Joe Johnston (Jurassic Park III, Hidalgo). De scenarist van dienst is niemand minder dan Andrew Kevin Walker (Se7en, The Game).

Universal probeert al ruim een decennium lang om oude glorie nieuw leven in te blazen. Bij The Mummy liep het een beetje mis, gezien de drie films nog maar weinig van doen hebben met de oude horrorklassieker waarop ze gebaseerd zijn. Alleen al vanwege de indrukwekkende cast zijn de verwachtingen van Wolfman hooggespannen. Ronkende namen als Anthony Hopkins, Benicio del Toro, Hugo Weaving, Geraldine Chaplin en Emily Blunt; daar gaat het hart van de ware filmliefhebber absoluut sneller van kloppen. Oscarwinnaars Hopkins en Del Toro hebben logischerwijs een streepje voor, maar ook Weaving, Blunt en Chaplin (de dochter van) hebben hun sporen in de filmwereld inmiddels ruimschoots verdiend. Del Toro, die bekendstaat als iemand niet zomaar elke rol aanneemt, wilde als fan van het origineel en verzamelaar van Wolfman-memorabilia dolgraag een bijdrage leveren aan de film.

Korte inhoud: Lawrence Talbot’s (Benicio Del Toro) onschuldige jeugd wordt bruusk tot een einde in de nacht waarin zijn moeder overleed. Nadat hij het slaperige Victoriaanse stadje Blackmoor verlaten heeft in de hoop de tragedie uit zijn jeugd achter zich te kunnen laten, trekt hij naar de VS om er een nieuw leven op te bouwen. Daar wordt hij echter opgespoord door Gwen Conliffe (Emily Blunt), de verloofde van zijn broer die spoorloos is verdwenen. In de hoop dat Lawrence haar kan helpen bij haar zoektocht, haalt ze hem over mee terug te komen naar Wales. Hij komt er al gauw achter dat een krachtig, bloeddorstig en angstaanjagend monster de dorpelingen bedreigt en dat Aberline (Hugo Weaving), een mysterieuze detective van Scotland Yard die de situatie is komen onderzoeken, meer weet dan hij wil toegeven. In zijn poging de zaak op te lossen, stuit Talbot op een oude vloek die de slachtoffers van het monsters in weerwolven verandert bij volle maan. De enige manier om een einde aan deze horror te brengen en de vrouw voor wie hij warme gevoelens heeft gekregen te beschermen, is door het kwaadaardige beest te verslaan. Maar tijdens zijn jacht op het monster ontdekt deze simpele maar gekwetste man zijn eigen duistere kant. Een oerkracht komt los waarvan hij geen idee had dat het in hem schuilde.

De productie van The Wolfman kende nogal wat moeilijkheden. Vooral de zoektocht naar een geschikte regisseur nam enige tijd in beslag. De namen van Brett Ratner (Red Dragon, X-Men 3) en Matt Reeves (Cloverfield) deden de ronde, maar geen van hen durfde de uitdaging aan. Mark Romanek (One Hour Photo) zegde toe en de preproductiefase werd ingezet, maar de regisseur keerde het project begin 2008 de rug toe, naar eigen zeggen vanwege creatieve meningsverschillen. Het budget van 85 miljoen dollar was volgens hem niet toereikend. Een domper van jewelste voor Universal, dat op stel en sprong op zoek moest naar een andere regisseur. Uiteindelijk besloot men, nadat gesprekken met onder anderen Frank Darabont (The Shawshank Redemption) en James Mangold (Walk the Line) op niets waren uitgelopen, met Joe Johnston in zee te gaan. Nadat Johnston was aangetrokken, vroeg men David Self (Road to Perdition) om delen van het verhaal te herschrijven.

The Wolfman werd opgenomen op enkele pittoreske maar mystieke locaties in Groot-Brittannië. Kosten nog moeite werden gespaard om Benicio del Toro uit te dossen als de angstaanjagende Wolfman. Rick Baker verzorgde de make-up. Volgens hem was het vrij eenvoudig om de transformatie van Del Toro te bewerkstelligen: "Benicio del Toro practically is the Wolf Man already (...) so we only had to give him more hair and bigger teeth." De fans van het origineel zullen wellicht niet blij zijn geweest met het nieuws van een zoveelste horrorklassieker die in een nieuw jasje wordt gegoten. Maar waarschijnlijk zullen ze niet teleurgesteld worden door The Wolfman. In de productie is enorm veel bloed, zweet, tranen en vooral geld gestopt en eerlijk is eerlijk; het ziet er allemaal veelbelovend uit. Ik ben benieuwd of er een volle maan zal zijn tijdens de première van de film…

***Related Posts***
23/03/2008: The Wolfman pics
31/01/2008: The Wolfman voor Joe Johnston
17/03/2006: Del Toro is The Wolfman

Kijk, ik zal er geen doekjes om winden, de King Kong (1976) versie van producer Dino De Laurentiis is erover en allesbehalve respectvol voor het origineel. Maar net daarom heeft de film ook zijn verdiensten, en is op heel wat vlakken zelfs leuker dan de King Kong (2005) versie van Peter Jackson. Beide versies hebben wel hun inspiratie gezocht in de superieure King Kong (1933) versie van Cooper en Schoedsack, die nog steeds onovertroffen blijft. Uiteraard is de laatste versie van de gorilla véél beter geanimeerd en was de fotografie indrukwekkender (had ook 350 keer meer budget dan het origineel), maar er is meer nodig dan ‘beauty’ en ‘beast’ voor een geslaagde prent te maken.

Het eerste wat opviel in de film is uiteraard de meer realistische gorilla, in tegenstelling tot de stop-motion gorilla in de versie van de jaren 30 hebben we hier Rick Baker die in verschillende sequenties een gorilla-pak heeft gebruikt. En voor een film uit de jaren 70 was dit best wel overtuigend, hoewel de film niet echt de Academy Award verdiende voor speciale effecten. Bij één shot van ongeveer 10 seconden tijdens de New York sequentie zien we de mechanische King Kong van Carlo Rambaldi in ware grote. Dit moet één van de pijnlijkste momenten zijn van de film. Dit hadden ze uit de montage moeten knippen, want het ziet er allesbehalve realistisch uit. Maar gezien de producers hiervoor 1,7 miljoen dollar voor hadden betaald moest het toch zijn plaatsje hebben in de film. Rick Baker heeft met zijn goedkoper apenkostuum de film gered, zoveel is duidelijk. Ook de close-up shot waar de jonge vrouw op de neus timmert van Kong, werkt niet. Uiteraard heeft de 3D animatie in de versie van 2005 heel wat meer overtuigingskracht, maar deze cgi-techniek stond in die periode nog in zijn kinderschoenen. Het tweede wat ik zo treffend vond aan de film was het efficiënte scenario van Lorenzo Semple Jr. (Three Days of the Condor) met zijn leuke dialogen, maar ook de bewuste campy scènes zorgen ervoor dat alles heel genietbaar en ontspannend blijft.

Er zitten compleet foute scènes in de film, en vandaar ook de vele negatieve reviews, maar deze fouten wegen zeker niet op tegen al de punten die de film scoort. En dat brengt me bij de voortreffelijke cast die zich perfect in de sfeer van de film weten in te werken onder begeleiding van regisseur John Guillermin (The Towering Inferno). Hier is geen sprake van een gillende en krijsende Naomi Watts die vooral dienst doet als decorstuk, van wie we enkel te weten komen dat ze aan het begin van de film honger heeft en dat aan het einde haar kapsel nog steeds in model ligt, ondanks de felle wind bovenop de Empire State. Hier zien we een emotionele, speelse en verleidelijke Jessica Lang die duidelijk tegengewicht bezorgt aan het gigantische monster. Lange maakte met deze film haar debuut en verkreeg al meteen een Golden Globe.

Korte inhoud: Olie-executive Fred Wilson (Charles Grodin) gaat met een schip en bemanning naar een afgelegen eiland in de buurt van Sumatra om er olie te vinden (in de jaren 70 kende de wereld ook een olie-crisis). De antropoloog met lange haren, Jack Prescott (Jeff Bridges), glipt mee op het schip omdat hij vermoedens heeft dat er ook iets anders op het eiland is. Tijdens de tocht onderscheppen ze een rubberen reddingsbootje met een jonge actrice die zich niets meer kan herinneren van de geleden schipbreuk. Eenmaal op het eiland wordt de jonge Dwan (Jessica Lange) ontvoerd door de inboorlingen die haar willen offeren aan Kong, een reusachtige gorilla.

Daar waar Star Wars geen digitale heruitvinden nodig had (in de vorm van voorbij lopende beestjes) zou deze film daarentegen wel een opknapbeurt kunnen gebruiken, zowel op beeld als op de klankband die iets te gedateerd wordt. Zoals ik al eerder had vermeld zijn er een aantal scènes met Kong die iets minder statisch mochten zijn, maar ook de montage laat nu en dan steken vallen. Neem nu de eind-sequentie op de Twin Towers waar Kong wordt aangevallen door de helikopters. De gorilla slaagt er in één helikopter in stukken te slaan, maar de monteur van de film had dit blijkbaar niet door wat in de opeenvolgende shots zien we hetzelfde aantal rondvliegen. Ok, dit zijn schoonheidsfoutjes, maar deze horen niet thuis in een productie op dit niveau met dergelijk budget.

Maar daar waar de romance volledig in het water valt in de versie van Peter Jackson (alsook de versie uit de jaren 30), werkt de romantiek hier op twee fronten. Zowel de relatie van Dwan met de antropoloog als met het beest worden bijzonder knap uitgewerkt. In het origineel hadden we een haat-relatie tussen Ann en het beest, hier zien we dat Dwan gevoelens krijgt en op het einde zelfs de aap in bescherming wil nemen. Er zit ook een prachtige scène in de film op een geweldige en fel onderschatte muziekscore van John Barry waar we Kong zien die Dwan aan het droogblazen is. Dit zijn de scènes die op het netvlies blijven plakken. Dit zijn de scènes die de filmgeschiedenis ingaan. Dergelijke scènes vind je niet in de recente King Kong remake. Daar moet je het stellen met ridicule danspasjes en jongleer-kunstjes die meer op de zenuwen werken dan iets anders.

Maar ook de cinematografie van Richard H. Kline is indrukwekkend en komt goed tot zijn recht in de Blu-ray versie van de film. De boten die zich een weg banen door de dikke mist, de suspens fotografie bij de presentatie van King Kong, alsook de fotografie van eiland zijn aangrijpend.

Kortom, het is geen hoogvlieger maar voor een film met een gorilla van 12 meters hoog is dit toch wel een zeer ontspannende prent waar je meteen een haat/liefde relatie aan overhoudt. De stijl van de film is heel apart en wellicht niet bestemd voor heel wat mensen, maar gezien het onderwerp denk ik dat deze campy en cynische aanpak heel verdienstelijk is. Universal heeft de film uitgebracht op Blu-ray met een knappe high-def widescreen transfer met veel contrast en een mooi en correct kleurenpalet. Ook King Kong ziet er veel robuuster en scherper uit dan wat ik had gedacht. Af en toe zie je wel een licht verschil in korrel tussenin bepaalde shots, vooral de shots waar gewerkt werd met miniaturen. Er zijn geen extra’s van belang, maar al bij al zeker een Blu-ray die niet mag ontbreken aan jullie collectie.

***Related Post***
18/12/2005: King Kong (2005) filmbespreking

Opnieuw een lijstje waar heel wat filmgeeks op zitten te wachten. Hier is de Top 10 van de Beste Monsters volgens een aantal prominente filmbloggers, waaronder zijn Timothy en Karen. Ga dus ook maar even een kijkje nemen bij deze filmblogs en hun respectievelijke top 10.

De meningen over wat een monster is lopen uiteen, maar algemeen wordt aangenomen dat het gaat om een gevaarlijk en wanstaltig uitziend wezen. Of dit wezen nu buitenaards is of niet, maakt uiteindelijk niet veel uit. Ik heb me voornamelijk gebaseerd op vreselijk en/of wreedaardig uitziende wezens. Monsters die net buiten mijn lijstje vielen waren oa. Medusa in Clash of the Titans (1980) (dit is de enige culthit waarvan ik ongeduldig wacht op de remake), Freddy Krueger uit A Nightmare on Elm Street (1984) (schrikwekkend heb ik Krueger nooit echt gevonden, maar het blijft een heerlijk personage) en Frank the Monster uit Hellraiser (1987) (ik heb geaarzeld).

Ik ben tevens ook benieuwd welke gedrochten ik over het hoofd heb gezien. Laat het me weten in de reacties. Hier is mijn Top 10:

10. Jerry Dandrige in Fright Night (1985)
Een beetje ironie mag zeker ook wel in het horror-genre en hier vond ik het bijzonder geslaagd en zijn tijd ver vooruit. Fright Night is één van de beste horrorprenten uit de jaren 80, met een glansrol voor Roddy McDowall en een vlijmscherpe regie en scenario van Tom Holland. De vampier van dienst wordt vertolkt door Chris Sarandon die een moderne, gladde gentleman neerzet waar je best uit de buurt van blijft eenmaal zijn nagels beginnen te groeien.

9. Brundle Fly in The Fly (1986)
Tevens één van de betere horror-remakes van de hand van David Cronenberg met een excentrieke Jeff Goldblum en een aantrekkelijke Geena Davis. Een conventionele genrefilm die de waarde van karakterontwikkelingen ten volle benut. De prent is niet alleen perfect in zijn compositie, maar tevens behoorlijk wansmakelijk. Cronenberg, die een universitair diploma in literatuur en wetenschap haalde, verbergt ook in deze film zijn passie niet voor de anatomische misvormingen. Hoewel het allemaal wel biologie van de eerste graad is, komt alles heel overtuigend en ‘disgusting’ over met baanbrekend werk van de make-up artiesten Chris Walas & Stephan Dupuis.

8. Leatherface in The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Het monster bij uitstek is deze achterlijke en wreedaardige slager die verzot is om achter meisjes te hollen met een kettingzaag. Hij draagt geen ijshockey masker zoals de killer in Friday the 13th of een Halloween masker zoals Michael Myers, maar dus wel een stuk gezicht van één van zijn slachtoffers die spijtig genoeg in zijn smaak viel. De originele film blijft de beste film, en de sequels en de remakes spelen zo maar een beetje in de zijlijn met iets teveel aandacht voor de mooie fotografie. Leatherface is een weerzinwekkend karakter die in leven werd geroepen door Tobe Hooper die geschiedenis schreef met zijn film en vele horror-cineasten zou inspireren.

7. Uruk Hai in The Lord of the Rings (2001-2003)
De mensen uit de Weta Workshop, Peter Owen, Peter King en Richard Taylor, zijn echte kunstenaars op vlak van make-up. Ze hebben er voor gezorgd dat fantasy-films als deze ook 'realistisch' konden zijn, en dan in het bijzonder de Uruk Hai. Deze Uruks waren uiteindelijk een creatie van Sauron, maar in verbeterde versie door Saruman de wereld in gestuurd. Deze mens-etende wezens, die groter van gestalte waren dan de gewone orks, waren bijzonder indrukwekkend in The Two Towers tijdens de slag bij Helm’s Deep. Eindelijk eens een fantasy-prent die zichzelf au serieus neemt!

6. Predator in Predator (1987)
Een van de betere creaties uit de SF weleld is deze van de Predator. Ook al kon je afvragen waarom een superieur wezen de moeite zou nemen om miljoenen lichtjaren af te leggen om tot onze planeet te komen, om zich daar bezig te houden met het villen van een aantal Amerikaanse soldaten in een verlaten jungle. Maar de creatie van Stan Winston mocht er best wezen. Het bewoog zich voort als een stealth soldaat, maar achter zijn masker schuilde een vreselijk monster. Het design was uiteindelijk vrij eenvoudig – gezien de moeilijkheid om bluekey te gebruiken in een jungle rekening houdend met de bewegingsvrijheid van de alien – en koos men voor een humanoid-wezen. Er waren eerst plannen om de predator een lange nek te geven met een hondsachtige kop met één oog. Blij dat ze uiteindelijk dit concept hebben laten vallen.

5. Mimic Cockroach in Mimic (1997)
De Guillermo Del Toro film vertoonde een aantal zwakheden maar de creatie van de Mimic Cockroach was best geslaagd en bijzonder schrikwekkend. Het is trouwens niet alle dagen dat je een 1m80 kakkerlak ziet wachten op de metro. Net zoals de Cronenberg films mengt deze perfect de wetenschappelijke wereld, met morbiditeit en gruwel. Wetenschappers hadden zitten knoeien met het DNA van kakkerlakken en hebben zo een wezen geschapen die het zou opnemen tegen zijn agressor. De Mimic Cockroach heeft de gedaante van een mens gekopieerd – tot zelfs de organen – om zo dichter bij zijn prooi te komen. Maar eenmaal de vleugels open zijn de overlevingskansen gering. Net zoals in Predator maakt het monster ook akelige geluidjes (te vergelijken met het geklap van lepels), en dit vergezeld van de duistere en verlaten metrogangen levert dit bangelijke momenten op.

4. Kirsten Dunst in Spider-Man (2002-2007)
Vergeet de Green Goblin of Venom, het monster in deze trilogie is Kirsten Dunst in de rol van Mary Jane Watson! Wie had gehoopt dat het personage zou sterven is er dus aan voor de moeite. En of acteren nog niet genoeg was hebben die kiekens haar ook nog laten dansen en zingen in Spider-Man 3. Maar met de nieuwe koers die de franchise wil varen bestaat de kans dat ze voor een nieuwe Mary Jane kiezen. Hallelujah! De franchise kan er alleen maar beter van worden.

3. American Werewolf in An American Werewolf in London
Binnenkort is er The Wolf Man-remake, maar de weerwolf die we niet snel zullen vergeten is de creatie van Rick Baker in de film van John Landis. De transformatie-scène was zo indrukwekkend dat Michael Jackson Rick Baker wou hebben voor zijn videoclip Thriller. En de gruwel is al zo present als de zwarte humor in de film. Eén van de betere scenes uit de film is de achtervolgings-scène in de metro van Londen. Wanneer ikzelf tijdens een nachtelijk uurtje in een gelijkaardige verlaten Parijse metrotunnel liep, moest ik toch even terugdenken aan die sequentie. De sequel van de film trok spijtig genoeg op niet veel.

2. The Blair Monster in The Thing (1982)
Gezien de release van deze prent samen viel met de release van Steven Spielberg’s kassucces E.T. werd deze film niet al te best onthaald. Maar later werd deze sf-horror op video een ware culthit. De alien in de film nam verschillende monsterachtige gedaantes aan (het Blair-monster, de spinnenkop, de hond-mutatie, …) en imiteerde zoals in Mimic de gedaanten van mensen na tot in de perfectie. Er is lang gediscusieerd over een mogelijk sequel en zelfs een prequel, maar uiteindelijk zouden enkel de plannen voor een gewone remake blijven bestaan. Een beetje spijtig gezien de oorspronkelijke film nog steeds weet te overtuigen. Ikzelf zou wel interesse hebben in een prequel over het Noorse kamp die de alien kon opgraven. Afwachten…

1. Alien in Alien (1979)
De alien van de Zwitser H.R. Giger blijft veruit de beste creatie die ik al ooit heb gezien. Het monster jaagt ons de stuipen op het lijf, zeker in deze claustrofobische setting. De verschijning is zowel afstotelijk als aantrekkelijk om naar te kijken, en dat verhoogt uiteraard de fascinatie voor het buitenaardse wezen. Giger’s kunst maakt een geslaagde combinatie tussen anatomie en architectuur, en deze symbiose zorgt voor een nieuwe, indrukwekkende wereld. Maar ook regisseur Ridley Scott wist hoe hij het monster moest presenteren. In Alien is net dat wat het meest gruwelijk is, datgene wat men niet kan zien.

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
BlogTalk #9: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
BlogTalk #11: Het Beste & Slechtste uit 2007
BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008

De mensen van Entertainment Weekly zijn zo vriendelijk geweest om ons de eerste beelden van The Wolfman (2009) te onthullen, Benicio Del Toro in full-make-up! Het resultaat mag er zijn. Je merkt dat Rick Baker zijn American Werewolf in London opnieuw heeft uitgevonden, maar hoe dan ook de oorspronkelijke make-up van The Wolf Man (1941) min of meer trouw is gebleven (geen uitgestoken bek, geen viervoeter,...). Maar ik ben toch niet zeker van die uitstekende gebleechte tanden. Zouden ze oplichten in het donker?

Ik kijk hoe dan ook uit naar deze remake. En dan deels ook voor de geweldige cast waaronder ook nog Anthony Hopkins, Emily Blunt en Hugo Weaving. De film is in regie van Joe Johnston (Jurassic Park 3, Hidalgo), nadat Mark Romanek is opgestapt na creatieve meningsverschillen. Is het nog nodig dat ik de korte inhoud vertel? Man wordt weerwolf - ook nog lycanthroop genoemd naar de mythe van Lycaon, koning van Acradia - en gaat bezerk op al wie in de buurt is. Op 29 april 2009 bij ons in de zalen.

***Related Posts***
22/10/2009: The Wolfman trailer
31/01/2008: The Wolfman voor Joe Johnston
17/03/2006: Del Toro is The Wolfman