De FilmBlog

Opnieuw een lijstje waar heel wat filmgeeks op zitten te wachten. Hier is de Top 10 van de Beste Monsters volgens een aantal prominente filmbloggers, waaronder zijn Timothy en Karen. Ga dus ook maar even een kijkje nemen bij deze filmblogs en hun respectievelijke top 10.

De meningen over wat een monster is lopen uiteen, maar algemeen wordt aangenomen dat het gaat om een gevaarlijk en wanstaltig uitziend wezen. Of dit wezen nu buitenaards is of niet, maakt uiteindelijk niet veel uit. Ik heb me voornamelijk gebaseerd op vreselijk en/of wreedaardig uitziende wezens. Monsters die net buiten mijn lijstje vielen waren oa. Medusa in Clash of the Titans (1980) (dit is de enige culthit waarvan ik ongeduldig wacht op de remake), Freddy Krueger uit A Nightmare on Elm Street (1984) (schrikwekkend heb ik Krueger nooit echt gevonden, maar het blijft een heerlijk personage) en Frank the Monster uit Hellraiser (1987) (ik heb geaarzeld).

Ik ben tevens ook benieuwd welke gedrochten ik over het hoofd heb gezien. Laat het me weten in de reacties. Hier is mijn Top 10:

10. Jerry Dandrige in Fright Night (1985)
Een beetje ironie mag zeker ook wel in het horror-genre en hier vond ik het bijzonder geslaagd en zijn tijd ver vooruit. Fright Night is één van de beste horrorprenten uit de jaren 80, met een glansrol voor Roddy McDowall en een vlijmscherpe regie en scenario van Tom Holland. De vampier van dienst wordt vertolkt door Chris Sarandon die een moderne, gladde gentleman neerzet waar je best uit de buurt van blijft eenmaal zijn nagels beginnen te groeien.

9. Brundle Fly in The Fly (1986)
Tevens één van de betere horror-remakes van de hand van David Cronenberg met een excentrieke Jeff Goldblum en een aantrekkelijke Geena Davis. Een conventionele genrefilm die de waarde van karakterontwikkelingen ten volle benut. De prent is niet alleen perfect in zijn compositie, maar tevens behoorlijk wansmakelijk. Cronenberg, die een universitair diploma in literatuur en wetenschap haalde, verbergt ook in deze film zijn passie niet voor de anatomische misvormingen. Hoewel het allemaal wel biologie van de eerste graad is, komt alles heel overtuigend en ‘disgusting’ over met baanbrekend werk van de make-up artiesten Chris Walas & Stephan Dupuis.

8. Leatherface in The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Het monster bij uitstek is deze achterlijke en wreedaardige slager die verzot is om achter meisjes te hollen met een kettingzaag. Hij draagt geen ijshockey masker zoals de killer in Friday the 13th of een Halloween masker zoals Michael Myers, maar dus wel een stuk gezicht van één van zijn slachtoffers die spijtig genoeg in zijn smaak viel. De originele film blijft de beste film, en de sequels en de remakes spelen zo maar een beetje in de zijlijn met iets teveel aandacht voor de mooie fotografie. Leatherface is een weerzinwekkend karakter die in leven werd geroepen door Tobe Hooper die geschiedenis schreef met zijn film en vele horror-cineasten zou inspireren.

7. Uruk Hai in The Lord of the Rings (2001-2003)
De mensen uit de Weta Workshop, Peter Owen, Peter King en Richard Taylor, zijn echte kunstenaars op vlak van make-up. Ze hebben er voor gezorgd dat fantasy-films als deze ook 'realistisch' konden zijn, en dan in het bijzonder de Uruk Hai. Deze Uruks waren uiteindelijk een creatie van Sauron, maar in verbeterde versie door Saruman de wereld in gestuurd. Deze mens-etende wezens, die groter van gestalte waren dan de gewone orks, waren bijzonder indrukwekkend in The Two Towers tijdens de slag bij Helm’s Deep. Eindelijk eens een fantasy-prent die zichzelf au serieus neemt!

6. Predator in Predator (1987)
Een van de betere creaties uit de SF weleld is deze van de Predator. Ook al kon je afvragen waarom een superieur wezen de moeite zou nemen om miljoenen lichtjaren af te leggen om tot onze planeet te komen, om zich daar bezig te houden met het villen van een aantal Amerikaanse soldaten in een verlaten jungle. Maar de creatie van Stan Winston mocht er best wezen. Het bewoog zich voort als een stealth soldaat, maar achter zijn masker schuilde een vreselijk monster. Het design was uiteindelijk vrij eenvoudig – gezien de moeilijkheid om bluekey te gebruiken in een jungle rekening houdend met de bewegingsvrijheid van de alien – en koos men voor een humanoid-wezen. Er waren eerst plannen om de predator een lange nek te geven met een hondsachtige kop met één oog. Blij dat ze uiteindelijk dit concept hebben laten vallen.

5. Mimic Cockroach in Mimic (1997)
De Guillermo Del Toro film vertoonde een aantal zwakheden maar de creatie van de Mimic Cockroach was best geslaagd en bijzonder schrikwekkend. Het is trouwens niet alle dagen dat je een 1m80 kakkerlak ziet wachten op de metro. Net zoals de Cronenberg films mengt deze perfect de wetenschappelijke wereld, met morbiditeit en gruwel. Wetenschappers hadden zitten knoeien met het DNA van kakkerlakken en hebben zo een wezen geschapen die het zou opnemen tegen zijn agressor. De Mimic Cockroach heeft de gedaante van een mens gekopieerd – tot zelfs de organen – om zo dichter bij zijn prooi te komen. Maar eenmaal de vleugels open zijn de overlevingskansen gering. Net zoals in Predator maakt het monster ook akelige geluidjes (te vergelijken met het geklap van lepels), en dit vergezeld van de duistere en verlaten metrogangen levert dit bangelijke momenten op.

4. Kirsten Dunst in Spider-Man (2002-2007)
Vergeet de Green Goblin of Venom, het monster in deze trilogie is Kirsten Dunst in de rol van Mary Jane Watson! Wie had gehoopt dat het personage zou sterven is er dus aan voor de moeite. En of acteren nog niet genoeg was hebben die kiekens haar ook nog laten dansen en zingen in Spider-Man 3. Maar met de nieuwe koers die de franchise wil varen bestaat de kans dat ze voor een nieuwe Mary Jane kiezen. Hallelujah! De franchise kan er alleen maar beter van worden.

3. American Werewolf in An American Werewolf in London
Binnenkort is er The Wolf Man-remake, maar de weerwolf die we niet snel zullen vergeten is de creatie van Rick Baker in de film van John Landis. De transformatie-scène was zo indrukwekkend dat Michael Jackson Rick Baker wou hebben voor zijn videoclip Thriller. En de gruwel is al zo present als de zwarte humor in de film. Eén van de betere scenes uit de film is de achtervolgings-scène in de metro van Londen. Wanneer ikzelf tijdens een nachtelijk uurtje in een gelijkaardige verlaten Parijse metrotunnel liep, moest ik toch even terugdenken aan die sequentie. De sequel van de film trok spijtig genoeg op niet veel.

2. The Blair Monster in The Thing (1982)
Gezien de release van deze prent samen viel met de release van Steven Spielberg’s kassucces E.T. werd deze film niet al te best onthaald. Maar later werd deze sf-horror op video een ware culthit. De alien in de film nam verschillende monsterachtige gedaantes aan (het Blair-monster, de spinnenkop, de hond-mutatie, …) en imiteerde zoals in Mimic de gedaanten van mensen na tot in de perfectie. Er is lang gediscusieerd over een mogelijk sequel en zelfs een prequel, maar uiteindelijk zouden enkel de plannen voor een gewone remake blijven bestaan. Een beetje spijtig gezien de oorspronkelijke film nog steeds weet te overtuigen. Ikzelf zou wel interesse hebben in een prequel over het Noorse kamp die de alien kon opgraven. Afwachten…

1. Alien in Alien (1979)
De alien van de Zwitser H.R. Giger blijft veruit de beste creatie die ik al ooit heb gezien. Het monster jaagt ons de stuipen op het lijf, zeker in deze claustrofobische setting. De verschijning is zowel afstotelijk als aantrekkelijk om naar te kijken, en dat verhoogt uiteraard de fascinatie voor het buitenaardse wezen. Giger’s kunst maakt een geslaagde combinatie tussen anatomie en architectuur, en deze symbiose zorgt voor een nieuwe, indrukwekkende wereld. Maar ook regisseur Ridley Scott wist hoe hij het monster moest presenteren. In Alien is net dat wat het meest gruwelijk is, datgene wat men niet kan zien.

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
BlogTalk #9: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
BlogTalk #11: Het Beste & Slechtste uit 2007
BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008

In Nieuw-Zeeland zijn er meer schapen (40 miljoen) dan mensen (4 miljoen), dus het idee om een film te maken waar de schapen uiteindelijk in een bloederige opstand komen is een uiterst interessant gegeven voor een horrorfilm. Het verschil met andere animal-horrorfilms gaat Black Sheep (2006) dus over vredelievende wollige beestjes, in plaats van gevaarlijke wespen, piranha’s of akelige spinnen.

De horror/komedie zit geheel in de traditie van Sam Raimi’s The Evil Dead (1981) en Peter Jackson’s Braindead (1992). Is de film al even knap als deze twee voorbeelden? Spijtig genoeg niet, maar het is zeker een vermakelijke kiwi-film met een origineel uitgangspunt, niet onaardige fotografie en beestige schaapjes die er verre van belachelijk uitzien.

Korte inhoud: De Oldfield Ranch wordt gerund door de hebzuchtige schapenhoeder Angus Oldfield (Peter Feeney). Hij heeft een manier gevonden om de wolproductie op te voeren: het genetisch manipuleren van de viervoeters. Maar er kleeft een nadeel aan deze experimentele fokmethode van Dr. Rush (Tandi Wright). De schapen worden namelijk agressief en bloeddorstig. Wanneer twee activisten, Experience (Danielle Mason) en Grant (Olivier Driver), nietsvermoedend één van de dolgedraaide schapen bevrijden, voltrekt zich een ramp. Ieder schaap dat gebeten wordt door de agressieve variant, neemt die eigenschap over. En de moordlust richt zich al snel op de mens. Zijn broers Henry (Nathan Meister) en Young (Tammy Davis) proberen hier toch iets aan te doen. Met zo’n 40 miljoen schapen in Nieuw-Zeeland ziet de toekomst er somber uit. Hier is de trailer.

Regisseur Jonathan King heeft in ieder geval met zijn low-budget debuutfilm indruk gemaakt overal in de wereld. Vreemd genoeg is de film niet bekroond met veel nominaties en awards, maar dit is dan weer te danken aan de weinig overtuigende marketing en het ontbreken van deals met Amerikaanse distributeurs. Ik ken Vlaamse films die nog niet aan de knieën komen van deze prent en die overladen zijn met prijzen, maar bon, dit geheel terzijde. Hadden de producers een co-productie kunnen aangaan met een grote filmstudio, dan had Black Sheep gemakkelijk 10 keer meer opgebracht. De film heeft zijn zwaktes – voornamelijk het gebrek aan ervaring en branie van de regisseur heeft de film parten gespeeld – maar ik blijf het al bij al een verfrissende horrorprent vinden en opnieuw een knappe prestatie van de Weta Workshop onder leiding van de getalenteerde wizard Richard Taylor. We zien niet alleen hondsdolle schapen met vlijmscherpe tanden, maar eveneens mens-schapen en embryonale monstertjes. Maar ook de muziek van de Nieuw-Zeelandse Victoria Kelly is bijzonder geslaagd en verheft deze low-budget prent naar een hoger niveau.

Ik had een campy low-budget horror (+/- 4 miljoen dollar) verwacht maar zag een prent met een geweldige fotografie van Richard Bluck, die een Nieuw-Zeeland opvoert die je nog nooit eerder hebt gezien. Geen kille en ruwe besneeuwde bergtoppen zoals in Lord of the Rings of The Piano maar zonovergoten landschappen met poëtische heuvels met boompjes en grasgroene velden. Dit in contrast met dolle schapen werkte perfect. De film zit ook niet boordevol cgi. Ik denk dat ik slechts één computer-gegenereerd effect shot heb gezien, namelijk een shot waar de schapen met honderden over de heuvels komen gelopen. Het gros van de effecten zijn hand-made.

De humor is allom-tegenwoordig. Er wordt gortig gelachen met de milieu activisten met hun rustgevende chakra’s en klimaattips (even bij vermelden dat diezelfde milieu-activisten aan de bron liggen van de "milieu-ramp"). Maar er wordt ook de draak gestoken met de bio-tech wetenschappers die eruitzien als harteloze kortgeknipte weirdo’s die geilen op elke organische aberratie alsof ze de uitvinding van de eeuw hebben gevonden. Ook de seksuele relatie tussen man en schaap benaderd en er steken heel wat filmreferenties (zoals een schaap die zijn hoofd in een duur steekt net zoals Jack Nicholson in The Shinning). Spijtig is de film niet van het niveau van die andere low budget horror/komedie Shaun of the Dead (2004). Bepaalde grappen werken niet en er zijn een pak scènes die enorm klungelig overkomen. De acteurs die nobele onbekenden zijn in het vak deden het behoorlijk goed.

Hoewel de regisseur niet de bedoeling had om een serieuze film te maken, mogen we deze Black Sheep toch niet gaan vergelijken met een soort running joke met dolgedraaide schapen. Het feit dat de filmmakers er in slagen om wollige schapen als angstaanjagende wezens te portetteren is al een puike prestatie op zich. Er wordt op een geslaagde manier gespeeld met de ingrediënten van het horror-genre en het is niet allemaal gore wat de klok slaat. De dialogen konden wel iets beter, het getrokken vlees mocht iets minder op kauwgum trekken en de regie kon wat mij betreft iets meer verrassen in de tweede helft. De vraag waar ik mee blijf op het einde van de film, whots the 'Black Sheep'? Henry of Angus? Want voor zover ik kon zien waren er geen 'zwarte schapen' te bespeuren.

Voor de mensen die de DVD willen kopen raad ik de Special Two-Disc Edition aan met audio-commentaar van de hoofdacteur en regisseur, alsook heel wat specials zoals bloopers, deleted scenes, making off, behind the scenes, inteviews, and what not. De film is ook te verkrijgen op Blu-ray.

*** Related Posts***
10/01/2007: Black Sheep trailer
29/07/2006: Black Sheep pics

Een horrorfilm met bloeddorstige schapen op de vlaktes van Nieuw-Zeeland en het ziet er geweldig uit. Iemand een lamskotelet? Na het zien van Black Sheep (2007) zal je er waarschijnlijk niet veel zin meer in hebben. De film werd geschreven en wordt het regiedebuut van Jonathan King. Ik ben verzot op de tagline van de film:

There are 40 million sheep in New Zealand....and they're pissed off!

De film is een product van de Weta Workshop (imdb), het animatiehuis van Peter Jackson die de speciale effecten van de The Lord of the Rings-trilogie voor zijn rekening nam. Het is Special-FX artiest en Academy Award winner Richard Taylor die de killer-sheep tot leven brengen.

Origineel uitgangspunt, maar het basisplot is al zo cliché als het maar zijn kan. Door genetische manipulatie zijn een aantal schapen veranderd in bloeddorstige gekke ... Dolly’s, die weerwraak uitoefenen op al wie hun pad kruist. Jawel, tegenwoordig kijk je niet meer op van slangen op een vliegtuig (Snake on a Plane) of wetenschappers die in insecten veranderen (Mansquito), dus waarom geen schapen die iets teveel naar de films van Dario Argento hebben zitten kijken. Dit wordt gewoon dikke FUN !!!

Er is nog geen trailer maar jullie kunnen al genieten van een aantal foto’s van geflipte schapen.

***Related Posts***
18/03/2008: Black Sheep review
10/01/2007: Black Sheep trailer