De FilmBlog

Ik weet niet welke idioot de trailer van The Double (2011) in mekaar heeft gestoken (en ik zwijg nog over de titel), maar hier hebben ze gewoon de gehele film verklapt! Na het bekijken heb je zoiets van: "Ah ok, maar gezien ik nu alles heb gezien, waarom zou ik nog naar de bioscoop gaan? "

De trailer is gewoon het tegenovergestelde van een teaser, en is een regelrechte spoiler. Je zou kunnen zeggen, maar misschien verklappen ze die grote plotwending al van in het begin van de film, maar dat is niet de indruk die ik heb bij het zien van de beelden of het lezen van de korte inhoud.

Korte inhoud: De gepensioneerde CIA agent Paul Shepherdson (Richard Gere) wordt opnieuw aan het werk gezet door de jonge, ambitieuze FBI agent Ben Geary (Topher Grace) om de mysterieuze moord op te lossen van een Amerikaanse senator. De voormalige CIA agent wordt bij de moordzaak betrokken vanwege zijn extensieve kennis over een oud-Russische huurmoordenaar genaamd "Cassius" (Stephen Moyer) wiens werkwijze identiek overeenkomt met de moord op de senator. Agent Shepherdson krijgt hiermee één laatste kans om deze beruchte moordenaar te vatten die al jarenlang arrestatie heeft weten te vermijden.

Mocht ik de producer zijn van deze actie thriller, dan zou ik deze trailer meteen van het internet halen en de monteur ervan op staande voet ontslaan, goed beseffend dat het kwaad al is geschied. Nog een geluk dat hij de trailer niet heeft gemonteerd van The Usual Suspects (1995), of hij was begonnen met het eindbeeld van de film en dan wist iedereen al de identiteit van Keyser Söze. Regisseur en scenarist Michael Brandt is blijkbaar ook van geen kwaad bewust, maar je kunt het hem moeilijk kwalijk nemen gezien dit zijn debuutfilm is. Hoewel,…ik neem het hem kwalijk. Ik kan me niet inbeelden dat hij hiervan niet op de hoogte was. Dergelijke spoiler-trailers zie ik de laatste jaren steeds meer, en het is altijd een overweging die ik moet maken of ik de trailer van een film al dan niet wil bekijken.

Ik hoop dat er nog voldoende intrige aanwezig is eens de identiteit onthuld wordt van de beruchte Soviet-killer, maar ik heb toch zo mijn twijfels . De trailer vertelt ons dat de onthulling er op het einde van de film komt en we nog enkel overblijven met een klassieke afwikkeling. Je zou natuurlijk kunnen zeggen dat de makers eigenlijk nog veel verder gaan en een film hebben van 2 uur lang waarin deze onthulling eigenlijk niet zo heel veel uitmaakt en dat er zo’n Shyamalan-super-plot-twist zit aan te komen. Maar DAT hebben ze mij (en het overgrote merendeel van de potentiële bezoekers) niet duidelijk gemaakt met deze trailer. Ik heb nu geen enkele motivatie om The Double te gaan zien in de bioscoop.

In de trailer zien we ook nog een rol voor Martin Sheen, Odette Annable en Stana Katic. Als jullie niet van plan zijn om The Double te gaan zien, dan is er niets op tegen om de onderstaande trailer te bekijken. Wil je echter nog voldoende intrige overhouden, dan stel ik voor dat je de trailer NIET bekijkt en gewoon wacht op de filmrelease.

Het is bijna 20 jaar geleden dat we Richard Gere nog eens in een politie-outfit mochten bewonderen in de niet onaardige Mike Figgis thriller Internal Affairs (1990). De regisseur van Training Day, Antoine Fuqua, vond dit blijkbaar al veel te lang want hij heeft de acteur opnieuw gecast als flik in Brooklyn's Finest (2009) van scenarist Michael C. Martin.

Deze keer kruipt Gere niet in de huid van een corrupte ordehandhaver, maar eerder in de versleten huid van iemand die bijna met pensioen is – maar dat had je al kunnen raden bij het zien van de stills. De acteur heeft nog nooit een Oscar-nominatie gekregen en wie weet zit het er toch aan te komen met deze emotioneel geladen film met zijn zichtbaar getormenteerde personages. Opmerkelijk is ook de terugkeer van Wesley Snipes in een film die de moeite is om in de bioscoop te zien.

Desondanks de sterrencast heeft deze film geen sterren-allures en lijkt het er wel op dat ze dezelfde toer opgaan als Cop Land (2005), met een bescheiden Hollywood-productiebudget van ongeveer 25 miljoen dollar. Het lag dus ook voor de hand dat alle aanwezige acteurs, waaronder Don Cheadle, Ellen Barkin en Ethan Hawke, zich akkoord moesten verklaren met een serieuze paycut. De ervaring leert mij dat dit niet altijd ten nadele is van de vertolking, integendeel. Brooklyn's Finest is het verhaal van drie agenten in Brooklyn uit verschillende onderdelen van het korps, wiens wegen elkaar kruisen wanneer ze met dezelfde misdaad te maken krijgen.

Ik heb werkelijk genoten van Training Day en hier heb ik zo de indruk dat de regisseur is teruggekeerd naar de film die hem in de spotlight bracht, na heel wat zwakke prenten. Tears of the Sun (2003) was naast zijn knappe muziekscore een zware teleurstelling. De film probeerde het menselijke leed uit te buiten als een commerciële popcornfilm, en dit werkte helemaal niet. Ook al was de film geregisseerd door een Afro-Amerikaan, had de film zo goed als geen voeling met de Afrikaanse cultuur en kreeg je een lichtvoetige actieprent waar een aantal Amerikaanse blanke militairen het moesten opnemen tegen zwarte woestelingen. Bij momenten leek het wel één van de zovele Hollywood propaganda-prenten die de geschiedenis proberen te herschrijven. Feitelijk een heel beschamende film. Ook King Arthur (2004) was te hoog gegrepen voor Antoine Fuqua. Deze wannabe-epische film stond garant voor 2 uur lang verveling, met slechte regie, een compleet verkeerde casting, zo goed als onbestaande karakter-uitdieping en een verhaal die nog niet klaar was voor een verfilming. Nadien was er nog Shooter (2007) met Mark Walhberg maar deze prent ben ik ondertussen al compleet vergeten, en dat zegt ook al genoeg.

De trailer van Brooklyn's Finest ziet er in ieder geval veelbelovend uit en het heeft er alle schijn van dat de regisseur in dit milieu zich thuis voelt. Enkel de muzikale noten van Rihanna op het einde van de trailer waren er teveel aan. Toch denk ik dat deze film indruk kan maken. Er is nog geen releasedatum bekend maar ik verwacht deze film in de zomer van 2010 in onze zalen.

Een box-office flop betekent niet noodzakelijk dat je te maken hebt met een waardeloze prent. Soms was de concurrentie gewoon moordend, faalde de promotie-campagne compleet in zijn opzet of was er een beperkte release. Het zal dus niemand verbazen dat een film als Blonde Ambition (2007) (prod. Budget: 10 miljoen dollar) maar een release in 8 zalen kreeg en bijgevolg slechts 1'771 dollar opbracht. Het moet wel gezegd worden dat in de meeste gevallen er wel iets scheelt aan de kwaliteit van de prent. Vele van die films die in de lijst staan zullen geen verrassing zijn. Maar heel wat filmproducties richten hun pijlen nu ook op de internationale markt in plaats van enkel maar de vs. Een film als The Golden Compass deed het bijvoorbeeld heel slecht aan de Amerikaanse box-office, maar maakte dan weer alles goed op internationaal vlak.

Toch altijd wel interessant om eens te peilen welke films met schaamrode wangen zaten bij het zien van de magere bioscoop-toeloop. Het gevolg van een flop is dat regisseurs vaak iets minder vrijheid krijgt bij hun volgend filmproject. Hoe worden de flops berekend? De wereldwijde box-office cijfers worden vergeleken met het productiebudget. Jullie kennen al mijn Top 10 Beste en Slechtste Films uit 2007, hier is de lijst van de grootste verliezen uit 2007. Films die net uit deze shame-list vielen waren, Pathfinder, Shoot 'em Up, Death Sentence, DOA: Dead or Alive, The Hoax, The Walker, The Lookout,..

10. Walk Hard: The Dewey Cox Story (2007) Jake Kasdan
Productioncost: $45 million - Worldwide Gross: $20,58 million (Sony)

Het is Walk Hard: The Dewey Cox Story die de spits afbijt, en dat deze film in deze lijst zou verschijnen was al een beetje te verwachten. Walk Hard heeft geen slecht scenario en is geen slechte prent, maar acteur John C. Reilly is niet iemand die een volledige film kan dragen. Ook The Office actrice Jenna Fischer is iets te licht uitgevallen. Wat dit vehikel nodig had was een grote naam en deze prent had gemakkelijk 80 à 90 miljoen kunnen opbrengen. Maar de regisseur zullen we nog wel terug zien in een andere, hopelijk betere, komedie.

9. The Good Night (2007) Jake Paltrow
Productioncost: $15 million - Gross: $508'084 (Yari Film Group)

Jake Paltrow mag dan nog wel het jongere broertje zijn van Gwyneth, de zoon van een regisseur en een actrice, als regisseur is hij geen ballen waard. Ik vraag me af of deze film überhaupt gemaakt zou worden mocht hij geen invloedrijke familiebanden hebben. The Good Night is niet alleen saai maar tevens al zo flets en doorzichtig als kraantjeswater. Zelfs Penélope Cruz, Gwyneth Paltrow, Danny DeVito en Martin Freeman kunnen niet behelpen dat deze film vlak na het Sundance Filmfestival werd afgevoerd naar de eerste de beste vergeetput.

8. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007) Andrew Dominik
Productioncost: $30 million - Worldwide Gross: $15 million (WB)

Als het publiek nauwelijks het geduld kan opbrengen om deze titel te lezen, waarom zouden ze aanschuiven om deze film te gaan zien. De film bevat overtollig veel mooie plaatjes van landschappen, schitterende cinematografie, maar net zoals de titel neemt regisseur Andrew Dominik veel tijd om zijn verhaal te vertellen. Het mag dan nog wel een mainstream acteur zoals Brad Pitt hebben, The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford behoort eigenlijk in het alternatief circuit, en dat was niet meteen begrepen door het promotie-team die de film iets teveel als een genre western had verkocht. Eigenlijk is het meer een drama dan echt een genre film. Desondanks de positieve punten, had de film wel iets korter mogen zijn. Dominik is nog geen Terrence Mallick en dat voel je meteen.

7. Southland Tales (2007) Richard Kelly
Productioncost: $17 million - Worldwide Gross: $374'743 (Goldwyn)

De sciencefiction-actiethriller draaide in de oorspronkelijke versie die werd vertoond in Cannes rond de 160 minuten. De reacties van de pers waren overwegend vernietigend, en dat was zo goed als het einde van Southland Tales, die nog wel, in verknipte status, kon draaien in een aantal zalen. Maar de film stelde toch ook de fans zwaar teleur. Het verhaal sloeg uiteindelijk of niet veel en je had het gevoel dat er veel ophef was voor een vrij onbenullig iets. Zelfs de beste monteur ter wereld had dit niet in een coherent verhaal kunnen weven. Spijtig voor het aanwezige talent

6. Seraphim Falls (2007) David Von Ancken
Productioncost: $18 million - Worldwide Gross: $1,22 million (IDP)

David Von Ancken is een tv-regisseur, en heeft dat nog maar eens bewezen met Seraphim Falls, die nauwelijks de tv-film overstijgt, ook al had de film Liam Neeson en Pierce Brosnan in zijn rangen. Het is op zich geen slecht verhaal, maar heeft zijn plaats niet in de bioscoop en dat heeft het publiek snel begrepen. Spijtig van de sterke vertolking van de twee mannen.

5. The Hunting Party (2007) Richard Shepard
Productioncost: $25 million - Worldwide Gross: $7,64 million (Weinstein/MGM)

The Hunting Party werd geschreven en geregisseerd door Richard Shepard, die eerder verantwoordelijk was voor de niet-onaardige The Matador, en ook aan deze prent zit een zwartkomisch kantje. Spijtig genoeg ontspoort de film halfweg en probeert de regisseur nog wat bij te sturen met wat half-grappige scènes. Maar het kwaad is op dat moment al geschied en is de kijker al niet meer zo geïntrigeerd door de gebeurtenissen en de personages. Toch een behoorlijke vertolking van Richard Gere en Terrence Howard.

4. Nomad (2007) Sergey Bodrov & Ivan Passer
Productioncost: $25 million - Worldwide Gross: $3,09 million (Weinstein)

Nomad is een film waar de Weinstein broers hun broek hebben aan gescheurd, en het is tevens niet de enige film. Wat is er dan zo verkeerd aan Nomad? Wel, zo goed als alles. De twee kerels die dienst deden als regisseur op de set wisten klaarblijkelijk niet waarmee ze bezig waren, en het verbaast me dat iemand als Harvey Weinstein dat niet eerder in de mot had. Op zijn best is het een doorsnee B-film van geen belang. Ik had in ieder geval de indruk dat er iets teveel regisseurs achter de camera stonden en dat er geen duidelijke visie was. De film had misschien ook beter geweest mochten alle acteurs gewoon gezwegen hebben.

3. The Invasion (2007) Oliver Hirschbiegel & James McTeigue
Productioncost: $80 million - Worldwide Gross : $40,17 million (Warner Bros)

The Invasion heeft het acteertalent maar het rommelt achter de camera met een regisseur die niet lijkt te weten hoe hij het zwakke scenario van David Kajganich moet vertalen in een aangrijpende science-fiction thriller. Het was zelfs zo erg dat regisseur Oliver Hirschbiegel op de set werd ontslagen en vervangen door James McTeigue. Dit is iets wat zelden tot bijna nooit gebeurd. Maar het verhaal gaat dus niet echt van de grond omdat de mensen achter de camera geen risico’s hebben genomen. Bij overmaat van ramp is dit zowat de slechtst gemonteerde Hollywoodfilm van de laatste 10 jaar. Voor wie interesse heeft, bekijk de originele Invasion of the Body Snatchers (1978) van Philip Kaufman.

2. Grindhouse: Planet Terror + Death Proof (2007)
Quentin Tarantino & Robert Rodriguez
Productioncost: $67 million - Worldwide Gross: $25,42 million (Weinstein)

Het was vernieuwend en ambiteus van de twee cineasten, maar de formule werkte niet. Meer dan 3 uur exploitation is iets teveel van het goede en dus werd de film opgesplitst in twee stukken maar het kwaad was al geschied. De mond-aan-mond reclame was vernietigend. Nochtans waren het geen slechte films. Beide hadden een fascinerende visuele stijl en uitzinnige scènes. Maar het zullen geen cultfilms worden. De betere van de twee films vond ik die van Planet Terror. Rodriguez heeft tenminste een echte hommage aan het grindhouse-genre gemaakt in tegenstelling tot QT die tevreden was met een vervelende chick flick, compleet met hilarisch over-the-top flitsende geweldsequenties, belachelijke dialogen, bloederige gore, doorgetrapte humor met machinegeweer-prothese, vermiste filmspoelen, en jawel: tetten!

1. Lucky You (2007) Curtis Hanson
Productioncost: $55 million - Worldwide Gross: $8,38 million (Warner Bros)

Met Curtis Hanson weet je nooit precies wat je kan verwachten. Een miserabele prent (8 Mile, The Hand That Rocks the Cradle) of een meeslepend drama (L.A. Confidential, Wonder Boys). En met deze Lucky You zorgt hij voor een nieuw dieptepunt. Er is geen beetje chemie tussen Eric Bana en Drew Barrymore. Hanson weet trouwens niet welk genre film hij aan het maken is: een romantische komedie of een drama. Maar er is zowel te weinig humor als te weinig drama om één van beide te zijn.

***Related Posts***
16/08/2011: Top Flop 2010
08/08/2011: Top Flop 2009
21/04/2009: Top Flop 2008
07/04/2009: Top Flop 2007
27/12/2006: Top Flop 2006

De meningen lopen uiteen over Richard Gere, maar het valt niet te ontkennen dat de man toch een paar knappe rollen op zijn naam staan. Onlangs nog met The Hoax (2006), wat één van de betere Richard Gere-films is wat mij betreft, naast de populaire American Gigolo (1980), An Officer and a Gentleman (1982), Pretty Woman (1990) en Primal Fear (1996). Maar de man heeft ook een aantal miserabele miskleunen op zijn naam, zoals die Dr T and the Women (2000) van de regisseur-over-datum Robert Altman. Gelukkig heeft de acteur de laatste tijd meer geluk met regisseurs en scenaristen.

Korte inhoud: In The Hunting Party (2007) speelt Richard Gere de rol van TV News-reporter Simon Hunt, die samen met zijn vaste cameraman Duck (Terrence Howard) in de gevaarlijkste oorlogsgebieden van de wereld werkt; van Bosnië tot Irak en van Somalië tot El Salvador. Samen hebben ze veldslagen overleeft, onthullende verslagen gemaakt en prijzen gewonnen. Maar op een vreselijke dag in Bosnië verandert dat allemaal. Tijdens een live-verslag op de landelijke televisie krijgt Simon een inzinking. Na die dag wordt Duck gepromoveerd en verdwijnt Simon - letterlijk en figuurlijk - van het toneel. Vijf jaar later keert Duck terug naar Sarajevo met de jonge en ambitieuze reporter Benjamin (Jesse Eisenberg), om verslag te doen van hoe de oorlog door de plaatselijke bevolking in de afgelopen vijf jaar is verwerkt. Simon duikt plotseling op, als een geest uit het verleden, en hij belooft Duck een wereldprimeur. Hij beweert namelijk te weten waar de grootste oorlogsmisdadiger van Bosnië, bijgenaamd 'The Fox', zich ophoudt. Met louter onbetrouwbare informatie op zak besluiten Simon, Duck en Benjamin op zoek te gaan naar deze crimineel, waarbij ze zich in levensgevaarlijke situaties begeven.

The Hunting Party werd geschreven en geregisseerd door Richard Shepard, eerder verantwoordelijk voor onder meer The Matador (2005) met Pierce Brosnan. Het script werd gebaseerd op een artikel in Esquire, getiteld What I Did on My Summer Vacation van Scott Anderson die samen met vier andere oorlogsverslaggevers, een even bizar als boeiend avontuur meemaakte in Bosnië. Vijf jaar nadat ze de oorlog in het voormalige Joegoslavië hadden verslagen, besloten ze terug te gaan. Toen ze op een avond onder het genot van een biertje herinneringen ophaalden, kregen ze een lumineus idee: "Waarom sporen we oorlogsmisdadiger Radovan Karadicz niet op?" Met de hulp van een van de Servische politie vervreemde agent, die dacht dat de journalisten een stormtroep van de CIA waren, gingen ze op pad. Maar toen dook ineens de échte CIA op. Co-producent Scott Kroopf zag wel brood in het verhaal en trok Shepherd aan als regisseur. Shepard liep al langer rond met het plan om een film te maken die zich in een door oorlog verwoeste stad afspeelde - vanwege zijn fascinatie voor Carol Reed's The Third Man (1949) uit 1949 met Orson Welles, die zich afspeelt in het Wenen van net na de Tweede Wereldoorlog - dus dat kwam mooi uit.

Richard Gere was was zelf laaiend enthousiast over het verhaal. De oorlog in het voormalige Joegoslavië heeft al langer zijn interesse. In de late jaren 90 is hij zelfs naar Kosovo afgereisd. Vooral het feit dat Shepard het verhaal van een zwartkomisch randje heeft voorzien sprak hem aan. Als tegenspelers kreeg Gere twee bijzonder getalenteerde acteurs, Terrence Howard en Jesse Eisenberg. Howard kan sinds zijn succesjaar 2005, waarin hij de show stal in Crash en voor een Oscar werd genomineerd voor zijn hoofdrol in Hustle & Flow, niet meer stuk in Hollywood. De jonge Eisenberg schitterde naast veteranen Laura Linney en Jeff Daniels in het sterke acteursdrama The Squid and the Whale. Vooral de onderlinge chemie tussen de drie hoofdrolspelers werkt bijzonder goed, zelfs met een scenario die niet bepaald een meesterwerkje is. Bijrollen zijn er voor actrices Diane Kruger en Joy Bryant, naast een overwegend Bosnische en Kroatische cast.

Met de mededeling "Only the most ridiculous parts of this story are true" zet de film meteen de toon. Het eerste deel heeft veel weg van een zwarte komedie, met absurde situaties in het oorlogsgebied en karikaturale personages, waarbij je je gaat afvragen of het allemaal echt gebeurd is. Maar het werkt wel binnen zijn kader. Maar dan wordt alles iets dramatischer wanneer bekend wordt dat het personage van Gere achter de oorlogsmisdadiger Boghanovic (Ljubomir Kerekes) aan zit. De naam van Boghanovic verwijst uiteraard naar de echte Karadicz, maar juist omwille van creatieve vrijheden is gekozen voor een fictieve naam. Geen humoristisch kritisch verhaal, maar een sterk geromantiseerd staaltje Hollywood-film maken.

Spijtig genoeg ontspoort de film halfweg en probeert de regisseur nog wat bij te sturen met wat half-grappige scènes. Maar het kwaad is op dat moment al geschied en is de kijker al niet meer zo geïntrigeerd door de gebeurtenissen en de personages. De film begint met een kritische blik op de VN, de Europese Unie en alle andere organisaties die achter oorlogsmisdadigers aangaan, maar nadien valt alles in elkaar als een kaartenhuisje. Nochtans had het verhaal van Scott Anderson veel potentie, maar was klaarblijkelijk te hoog gegrepen voor Richard Sheppard om het te vertalen in een goed script. De film laat nu het midden tussen een politieke film en een doorsnee Hollywoodfilm, met als gevolg dat hij op beide vlakken niet echt weet te overtuigen.

Hoe maak je een film over een legendarisch personage als Bob Dylan over wie heel wat verhalen de ronde doen? Todd Haynes (Velvet Goldmine, Far from Heaven) heeft een poging ondernomen en hij is nu net de regisseur die het hele biopic-genre op zijn kop te zetten.. Man, mythe en muziek lopen kriskras door elkaar in I'm Not There (2007), waarin Dylan vertolkt wordt door zes verschillende acteurs, onder wie een vrouw en een Afro-Amerikaans jongetje. En als klap op de vuurpijl komt er in deze onorthodoxe film niemand voor die Bob Dylan heet.

Het heeft er alle schijn van dat dit een soort omzichtige truuk is, bedacht door een regisseur die zijn reputatie als filmvernieuwer hoog wil houden. Maar Haynes is geen poser. Het leek hem simpelweg de beste manier om een film over Dylan te maken. Een man met zoveel gezichten doe je geen recht met een eendimensionale biopic. I'm Not There is niet echt een biografische film. Verwacht dus geen film die de mens achter de zanger zal brengen, met huiselijke taferelen die afgewisseld worden met legendarische optredens. Haynes' film – geïnspireerd door de vele levens van Bob Dylan, zoals de begintitels melden – lost geen raadsels op en legt geen verbanden, maar bouwt uit losse brokstukken een fascinerend mozaïek.

Korte inhoud: I'm Not There is een reis door het leven van Bob Dylan. Zes acteurs incarneren Bob Dylan als een kaleidoscoop van wisselende personages en samen vormen ze een beeld van dit Amerikaanse icoon. Dylan is te zien als dichter, profeet, misdadiger, bedrieger, acteur en muzikant. De verschillende identiteiten vormen samen een levensverhaal. dat net zo bewogen is als het tijdperk dat het geïnspireerd heeft. Hier is de trailer.

De belangrijkste gebeurtenissen en hardnekkigste geruchten komen aan bod. Dylans opkomst als protestzanger in de jaren 60, zijn vurig bekritiseerde overstap naar de rock-scène, de gospelperiode, het raadselachtige motorongeluk. Zes personages verbeelden verschillende fases uit Dylans leven, waarbij de in januari overleden Heath Ledger (als een met zijn populariteit en zijn privéleven worstelende acteur), Christian Bale (als Jack, succesvolle zanger van protestliedjes) en Cate Blanchett (de arrogante, jonge muzikant die regelmatig overhoop ligt met journalisten door zijn schijnbare triviale stijl- en inhoudswisselingen, waarmee hij ongrijpbaar wordt voor zijn bewonderaars, die hem altijd als een stem des volks beschouwden) de meeste indruk maken.

Zoals Dylan zichzelf telkens opnieuw uitvond, zo verschiet I'm Not There minstens zes maal van toon en kleur. Het is de perfecte manier om toegang te vinden tot Dylans ambivalentie: beurtelings komt de zanger naar voren als een getalenteerde ziener, een ijdel en megalomaan monster, een kwetsbare ziel, en een griezelig onaantastbare man zonder eigenschappen. Haynes mengt stijlen, springt heen en weer in de tijd en geeft ruim baan aan surrealistische invallen. Dat hij van die hutsepot een boeiend geheel weet te maken, is een klein wonder. Het is te danken aan zijn meesterlijke beheersing van het vak, eerder bewezen in zijn vorige films. Het resultaat is een fascinerende benadering, die dit misschien afgezaagde genre van de biopic tot iets fris maakt, en voor een soms surreële kijkervaring zorgt.

Haynes’ gulzig geëxperimenteer pakt niet altijd goed uit. De scènes met Richard Gere als oudere, voortvluchtige outlaw doen gekunsteld aan, en de interviewfragmenten met de jonge Britse acteur Ben Whishaw als orakelende dichter voegen weinig toe. Toch is I'm Not There over de hele linie een interessante film. Als een behendige magiër trekt Haynes nieuwe registers open, zonder de kern van Dylans kunstenaarschap uit het oog te verliezen. De muziek, slim gedoseerd in covers en originele vertolkingen, speelt steeds een hoofdrol. En of je daar nu van houdt of niet – de intensiteit is voelbaar. Hoewel, een beetje kennis van de figuur van Bob Dylan is wel een mist. Mensen die geen snars van de man afweten zouden zich knap kunnen vervelen met deze prent. Dylan-fans zullen meer referenties snappen en waarschijnlijk vele zuchten van herkenning slaken wanneer de verschillende persoonlijkheden in beeld komen. U bent bij deze gewaarschuwd.

Wanneer Richard Gere via zijn neusvleugels een lachje blaast, krijg ik meteen het gevoel dat de acteur – die trouwens om de maand de plastische chirurg een bezoekje brengt, oa. voor zijn neus – opnieuw op automatische-piloot speelt. Als er al een acteur bestaat bij wie je de verschillende vertolkingen gemakkelijk kan uitwisselen met elkaar, dan is hij dat wel.

Maar met The Hoax (2006) ruilt hij zijn gigolo-pakje in voor de rol van Clifford, een obsessieve charlatan die zijn eigen verzinsels voor waarheid aanneemt. En ik moet bekennen, dit zou wel eens zijn beste rol kunnen zijn sinds…ooit. En dit mirakel heeft uiteraard ook wel zijn oorsprong in de meesterlijke acteursregie van de Zweed Lasse Hallström (What's Eating Gilbert Grape, The Cider House Rules) en het niet onaardige script van William Wheeler. De film begint als een soort Catch Me If You Can (2002) komedie, maar wordt na verloop van tijd steeds grimmiger. Je wordt geleidelijk aan meegesleurd in de schemerzone tussen realiteit en illusie, waarheid en leugen.

Korte inhoud: Het waargebeurde verhaal van Clifford Irving (Richard Gere). Clifford is de wanhoop nabij als hij maar geen succesvol boek kan afleveren. Ten einde raad overtuigt hij zijn uitgever ervan, en later ook zichzelf, dat hij is verkozen om de officiële biografie over Howard Hughes te schrijven. Wat begint als een uitweg voor de schrijver, die op het randje van de vergetelheid staat, eindigt in een schandaal dat uiteindelijk zelfs reikt tot aan het Witte Huis. Overmand door hebzucht en een vurig verlangen naar succes, weet Clifford de wereld te overtuigen, maar verliest stilaan meer dan hem lief is.

The Hoax heeft inhoudelijk veel weg van The Talented Mr. Ripley (1999) waar het personage verklaart: "It's better to be a fake somebody than a real nobody." En hoever kan je daarin gaan blijft de existentiële vraag. Clifford kan het succes voelen en wil duidelijk meer. Op een gegeven moment in de film wordt hij zelfs één met Howard Huges. Hij imiteert zijn stem en maakt fake interviews op band. Op een bepaald moment kan/wil hij zelfs niet meer terug, uit vrees alles te verliezen.

We komen maar sporadisch iets te weten van Howard Hughes, die door de Amerikanen een beetje wordt gezien als de incarnatie van 'the American dream' en waaraan al heel wat verfilmingen zijn gewijd, zoals Martin Scorsese's The Aviator (2004). Lasse kiest ervoor om Clifford niet te laten overschaduwen door de excentrieke Hughes, die het toonbeeld is van onze verwrongen, egoïstische maatschappij die hunkert naar mannen met geld en macht. En gezien Clifford geen van beide heeft, zal hij er alles aan doen om dat plaatje te veranderen. En in wezen steekt Clifford hem zelfs naar de troon, of toch voor heel even. Clifford geeft een speech voor honderden mensen met achter hem de cover van zijn nieuwe boek, Howard Huges die met gehaaide blik naar de auteur kijkt: "Jij krijg ik nog wel."

Naast Richard Gere zien we ook een uitstekende vertolking van Alfred Molina, die een duidelijke contrasterende tegenspel biedt met heel wat spanningsvelden en dolgeestige momenten. De spanning tussen deze twee hoofdfiguren is een belangrijk element in het verhaal, dat eigenlijk nooit aan kracht inboet. Het is niet de beste film van het jaar, maar is een film die me hoe dan ook toch zal bijblijven. Al was het maar voor de vertolkingen, het bizarre en dolkomische verhaal. Lasse blijft bescheiden op de achtergrond, maar weet desondanks toch goed de spanning te onderhouden, zodat je je geen minuut verveelt. Een mooie 70’ties prent die ik zeker kan aanraden.

Een onvergetelijke film die echt de jaren ’80 uitstraalt, qua muziek, qua shots, is zonder enige twijfel American Gigolo (1980). Volgens mij zelfs de beste film van Richard Gere. Neen, er is geen remake in de maak, wel een "onofficieel vervolg" met Woody Harrelson in de hoofdrol.

In 1980 schreef en regisseerde Paul Schrader American Gigolo. Het drama met Richard Gere in de hoofdrol als de duurst betaalde minnaar in Los Angeles, groeide uit tot een klassieker. Nu maakt Schrader zich klaar voor The Walker, met Woody Harrelson in de hoofdrol als gigolo. Eerder werden al Kristin Scott Thomas, Lauren Bacall, Willem Dafoe en Lily Tomlin gecast, maar de hoofdrol was nog niet ingevuld. Haast was echter geboden want de opnames voor The Walker beginnen volgende week in Engeland.

Volgens Schrader speelt Harrelson eigenlijk het karakter van Gere in American Gigolo, alleen is hij nu 50 jaar oud. Schrader zei in een interview op BBC over de nieuwe rol:

"Zijn kwaliteiten liggen nu meer op het sociale, dan op het seksuele vlak. Hij is nu een society man met veel vriendinnen en ook nog stiekem een vriendje. Het verhaal begint lichtvoetig, maar de kijker wordt al snel meegenomen naar de duistere kant van het verhaal en Woody’s karakter."

Schrader denkt dat het een bijzondere ervaring voor Harrelson wordt om de rol te spelen, omdat hij volledig getransformeerd zal worden. Van zijn haar tot zijn kleding en zijn bewegingen, alles zal anders zijn aan Woody, voegde Schrader eraan toe. Wie van jullie heeft American Gigolo al gezien en wat vonden jullie ervan?

***Related Post***
05/07/2008: The Walker trailer

And another one bites the dust. Niet omwille van interesse in de film, maar eerder als een analyse van dit verwerpelijke fenomeen, schrijf ik dit postje over een nieuw pop-idool die voor de camera wordt gesmeten. En dit alles in de hoop genoeg fans bijeen te brengen om uit de productiekosten te geraken. En ik moet toegeven, al maak je een walgelijk slechte prent, een bekend pop-idool helpt vaak de promotie. Helaas wordt het vaak een lapmiddel bij zwakke scenario's.

En het lapmiddel van dienst is de zangeres en muzikante Avril Lavigne. Een artieste met heel wat musicaal talent en meer authenticiteit dan haar kloon, Ashley Simpson. Avril zal je binnenkort kunnen zien in The Flock (2007) van de talentvolle cineast Wai-keung Lau (Infernal Affairs) naast Richard Gere en Claire Danes.

Woehaaaa ! Mr. Richard Gere is back met zijn irritant glimlachje en zijn houterig acteerspel. Dat belooft. Nog een geluk is er Claire Danes. Ik heb net de trailer gezien van Shopgirl (2005) en ik blijf haar zeer aandoenlijk vinden. Romeo+Juliet en The Rainmaker zijn twee films waar ze de pannen van het dak speelt. Helaas gaf The Academy haar zelfs nog geen nominatie.

Maar misschien zal dit recht gezet worden met Shopgirl, maar ik betwijfel het. Steve Martin zou in principe nog meer kans maken op het beeldje. Hoewel, mijn geld staat op Eric Bana voor zijn vertolking in Munich. Zie je, ik ben opnieuw aan het uitwijden. Dat heb je met films als The Flock die je eigenlijk niet meteen wil bespreken.

This film is about a hyper-vigilant federal agent who, while training his young female replacement, has to track down a missing girl who he is convinced is connected to a paroled sex offender he is investigating.

Avril Lavigne speelt wel een bijrolletje van geen belang. Ze is dus niet het vermiste meisje, maar wel een wicht die op een bepaald moment wordt ondervraagd over haar boyfriend. Belangrijker om te melden is dat dit de eerste Amerikaanse film is van regisseur Wai Keung Lau, die al eerder het schitterende Infernal Affairs (2002) regisseerde. Ik ben benieuwd naar de trailer. Ik houd jullie wel op de hoogte van zodra deze online is. Ook nog even melden dat Lavigne eveneens haar stem leent aan een animatieproductie, Over the Hedge (2006), samen met Bruce Willis. Wie weet krijgt zij wel de oscar-nominatie. Ze zijn daar ginder tot alles in staat. Hoeveel fans van de muziek van Avril Lavigne lopen er hier? Ik moet wel toegeven dat dit misschien het eerste postje is van een pop-idool wiens muziek ik af en toe beluister. Daar, ik heb het gezegd.

*** HQ Avril Lavigne Pics ***

***Related Posts***
02/03/2006: Mariah Carey opnieuw voor de camera tegen beter weten in
04/12/2005: Avril Lavigne in The Flock
04/11/2005: Bij MTV slaat de verwarring toe
02/06/2005: Fred Durst in Population 436
30/04/2005: Jessica Simpson in The Dukes of Hazzard
19/03/2005: Paris Hilton in House of Wax
04/03/2005: Pink in Catacombs
05/01/2005: Britney Spears In the Pink
04/01/2005: Jenny McCarthy in Dirty Love
02/12/2004: Usher In the Mix
15/10/2004: Marilyn Manson in Wonderland
11/10/2004: Eminem in de voetsporen van James Bond