De FilmBlog

De beste George Lucas film is niet de eerste Star Wars film, en nog minder de 3 prequels, maar wel zijn tweede langspeelfilm American Graffiti (1973), die zopas werd uitgebracht op blu-ray. Daar waar THX 1138 (1971) eerder een stijloefening was in dystopische science fiction, is American Graffiti een stuk persoonlijker en weerspiegelt op een treffende manier de culturele en sociale context van zijn hoofdpersonages. Hoewel het een blik is op de Amerikaanse jeugd in de 60'ties met de drive-ins en de glimmende hot rods, heeft het een universeel karakter, en gaat de film over jongeren op een kantelmoment in hun leven.

De ongedwongen filmstijl die hij hanteert, en die open stond voor improvisatie, gaf de mogelijkheid aan de acteurs om hun personage beter te ontwikkelen en meer kleur te geven. Daarnaast is deze feel-good-movie meteen ook een stuk toegankelijker voor het publiek, die met volle teugen kan genieten van de nostalgie en de spontane humor. De Amerikaanse 60'ties was een periode vol optimisme, met een gezonde competitiegeest en deze zaken druipen van het scherm terwijl de hot rods voorbij vliegen op 50'ties rock'n'roll muziek. Het is zonder twijfel ook een stuk autobiografisch. Een regisseur die niet in dat milieu en in die periode heeft geleefd, zou nooit die kleine details kunnen weergeven. Hetzelfde kan je tevens zeggen van The Three of Life (2011) van regisseur Terrence Malick. En het zijn die kleine details die de rijkdom maken van de film.

Korte inhoud: Twee jongens, Curt (Richard Dreyfuss) en Steve (Ron Howard), staan op het punt om te gaan studeren. Beiden hebben ze twijfels. Ze brengen een laatste avond door waarin ze elk avontuur mogelijk proberen te hebben voor het ochtend is, en ze moeten beslissen over de rest van hun leven. Daarnaast zien we ook een stoere James Dean figuur genaamd John (Paul Le Mat) die nog lang niet volwassen is en wiens interesse vooral uitgaat naar mooie auto's en knappe meisjes. Terry 'the Toad' (Charles Martin Smith), een volgzame jongen die zijn uiterlijk niet mee heeft en hard op zoek is naar een vriendin.

American Graffiti is een mijlpaal in de filmgeschiedenis. Deze coming-to-age classic heeft heel wat carrières opgestart, niet alleen deze van de George Lucas, Richard Dreyfuss en Ron Howard, maar ook voor Harrison Ford, Bo Hopkins en Cindy Williams die allen een tijdloze acteerprestatie hebben neergezet. Maar het was ook de start voor honderden crewleden en producenten, met name Francis Ford Coppola die toen net The Godfather had gefilmd. het is spijtig dat Lucas nooit meer in staat was om zo goed zijn karakters neer te zetten als in deze prent.

American Graffiti kan je niet vergelijken met een andere gelijkaardige films. Hij is meer volwassen dan een Happy Days of een Grease (1978), maar blijft het nooit echt nazinderen zoals een Rebel Without a Cause (1955) of een West Side Story (1961). American Graffiti heeft hiervoor net iets te weinig drama, en nestelt zich in de naïviteit die zo kenmerkend was voor die periode. Het is misschien daarom dat de film maar zelden wordt opgenomen in top 10 lijstjes van beste filmklassiekers. Nochtans was het een heel avantgarde film in die tijd met een complex script met 4 verhaallijnen die door mekaar liepen en een heel documentaire shoot.

American Graffiti was een enorm succes en had tevens de grootste box-office return ooit. De film had een productiebudget van ongeveer 750’000 dollar, maar haalde tijdens zijn bioscoop-release een slordige 115 miljoen op en nog eens 55 miljoen tijdens zijn video-release. En dankzij dit enorme succes heeft George Lucas ook zijn Star Wars film kunnen maken. Universal heeft toen de grootste vergissing begaan uit hun bestaan. Ze hadden met George Lucas een two-picture deal, voor American Graffiti én Star Wars. Maar de studiobonzen waren niet tevreden met American Graffiti en geloofden niet in het science-fiction project. De studio 20th Century Fox geloofde er wél in en dat bracht hen op termijn meer dan 4 miljard dollar op. George Lucas en James Cameron hebben er uiteindelijk voor gezorgd dat 20th Century Fox de grootste filmstudio werd in de wereld ver voor Universal.

American Graffiti won twee Golden Globes voor beste muziek en beste komedie; en werd ook genomineerd voor vijf Oscars, waaronder de Oscars voor beste film en beste regisseur. Maar het was The Sting (1973) die met de Oscar-beeldjes ging lopen. Vreemd genoeg werd de film niet genomineerd voor zijn klank, ook al zit de klankband geniaal in mekaar en is het niet zomaar de aaneenschakeling van rock muziek. Het budget voor de muziek was slechts 80'000 dollar en bijgevolg konden ze maar een beperkt aantal nummers aankopen en hadden ze geen geld voor een echte muziekscore. Maar de klankmensen hebben bijzonder creatief geweest met sound-effects en tevens de rock-nummers op verschillende manieren opgenomen om alles beter te integreren in de film. Mensen met een surround systeem zullen hier zeker van kunnen genieten.

Het is een knappe editie met veel extraatjes. Op de blu-ray kaft staat echter 'commentary with George Lucas', maar daarnaast staat tussen haakjes (PiP) – wat wil zeggen Picture in Picture. Met andere woorden: 'Er is GEEN audiocommentaar van de regisseur over de gehele film, maar wel korte tekst-commentaren tijdens de film.' Als je het mij vraagt een beetje een lullig alternatief op het ontbrekende audio-commentaar. Anderzijds is er wel een interessante making-off met George Lucas die vertelt over het ontstaan van het filmproject, de productie en de casting, alsook heel wat leuke en interessante interventies van de cast. En ja, George Lucas doet er ook zijn verhaal over de clash met Universal die niet geloofde in American Graffiti en er op de koop toe 5 minuten wou uitknippen (iets waar ze na het succes van Star Wars op terug keerden). Dit commentaar-stukje hebben ze in deze Universal blu-ray uitgave gelukkig 'niet' geknipt.

Spiernaakte rondborstige pornosterren, wild feestgedruis met tonnen drank & veel, heel veel bloed. …En dit alles in 3D. Deze ingrediënten zijn voor Frans cineast Alexander Aja meer dan voldoende om van Piranha 3D (2010) een sprankelend festijn van seks en massaslachtpartijen te maken.

Deze Franse cineast heeft zijn sporen al dik verdiend door twee zeer kwalitatieve horrorfilms in te blikken. Haute Tension (2003) (zijn eerste film & een instant-klassieker) en de remake van The Hills Have Eyes (2006) (beste horrorfilm in jaren) hebben hem tot een gerespecteerd horror-filmer gemaakt.

Maar wat hij met de oude Piranha franchise heeft gedaan is net zo bijzonder. Ik droom al sinds het zien van oude B-film Piranha (1978) van een sequel die ook even lachwekkend en ridicuul kon zijn. Piranha 2 (1981) was afschuwelijk slecht en met een compleet foute visie door ene James Cameron was deze film gedoemd om te floppen. Het is leuk dat Aja deze vergane franchise na al die jaren mag reanimeren. En dit met onverhoopt succes.

Hij zorgt eigenhandig voor een revival van een verdwenen soort film, namelijk dat van de zeemonsters. Jaws (1975) en Piranha waren de toppers in de jaren ‘70 & ’80, Free Willy (1993) was de familievriendelijke variant van de jaren ’90. Deep Blue See (1999), The Abyss (1989), Lake Placid (1999)… allemaal films van het vorige decennium die de angst van het water en wat daarin leeft in de verf zetten.

Aja vist letterlijk en figuurlijk dit haast uitgestorven thema terug naar de oppervlakte van de Dode Zee … ik bedoel Hollywood, en benadert deze doordacht: allesbehalve serieus & lekker over-the-top. Dat was allicht de enige manier om dit genre terug leven in te blazen… Een 'serieuze' angstaanjagende film over Piranha’s is haast onbegonnen werk. Je hebt het risico te vervallen in een 'cheesy' uit de toon gevallen film waar het publiek niet naar omkijkt: ‘Been there done that’. De piranha’s zien er trouwens geweldig uit. Agressieve, kleine monstertjes met vlijmscherpe tanden en vuurrode ogen. Het werkt aanstekelijk.

Korte inhoud: De set-up is simpel en klinkt bekend in de oren. Een bende fuivende, overbesexte jongeren strijkt neer bij 'Lake Havasu' om er Spring break te vieren, de welgekende schoolvakantie in de States. Net nadat het rustige meer omtovert in een massa wilde jongeren komt er vanonder het meer een andere wilde massa hitsige wezens tevoorschijn: dolgedraaide voorhistorische piranha’s die door een ondergrondse beving tussen twee aardplaten na eeuwen gevangenschap terug in het meer vrijkomen. Terwijl de jongeren bloedgeil staat, staan de piranha’s geil op bloed: de vinnige scholen snakken naar jong vlees. Alles wat beweegt zal eraan moeten geloven. En zo gedijt het ook. Een leger piranha’s valt uit het niets aan en verricht een bloedbad. Borsten worden opengereten, de siliconen vliegen in het rond en warempel zien we in de film naast vrolijk drijvende ledematen en half weggevreten lijkjes een penis in 3 dimensies verscheurd worden. Een primeur! Afschuwelijk smakeloos, maar warempel toch grappig!

In de hoofdrollen zien we sherrif Julie Forrester (Elisabeth Shue) die het dreigende gevaar van de vleesetende beestjes in de gaten heeft en die samen met hulpsheriff Fallon ( een heldhaftige Ving Rhames) de jongeren probeert te waarschuwen voor een op til staande aanval, maar tevergeefs. Ook zien we B-acteur Jerry O’Connell als pornoproducent Derrick Jones die het meer en het gefeest integreert in zijn pornofranchise: 'Wild Girls'. Deze perfect gecaste acteur voelt zich in zijn nopjes. Hij snuift, sext & kotst erop los. Zijn metgezellen zorgen voor het erotische vertier. Dit zijn Crystel (Riley Steele) en de wel zéér aantrekkelijke Danni (Kelly Brook).

En dan hebben we nog de zoon van sheriff Forrester; Jake (een uitstekende Steven R. McQueen) en zijn ex-vriendin Kelly (Jessica Szohr). Uiteraard worden zij de helden van de dag, zei gaan het gevecht met de beestjes aan en proberen de school op inventieve wijze klein te krijgen… Ook zien we kortstondig enkele leuke bijrollen van onder andere Christopher Lloyd, die een knotsgekke professor Goodman speelt en die ogenblikkelijk alles weet te vertellen over de voorhistorie van de vleesetende schepsels. Hij doet zijn rol als professor Brown uit Back to the future nog eens dunnetjes over.

We zien ook een zeer klein rolletje (dat abrupt wordt eindigt door onze geschubde vriendjes) voor een dronken zeeman: Richard Dreyfuss (kwestie van de link te leggen naar de Jaws-franchise van weleer). Aja slaagt er in om op een plezierige wijze zo over de top te gaan, dat het publiek gedwongen wordt om zich mee in de waanzin te laten sleuren. Zelfs de meest stijve critici konden deze film smaken en dat had ik zeker niet verwacht.

De 3D effecten worden - net als enkele personages uit de film - , serieus ‘genaaid’. De door James Cameron opgehemelde techniek wordt door het slijk gehaald door middel van het tonen van overdadig veel naakt en horrortaferelen in 3 dimensies. Maar dat werkt zeer amusant, moet kunnen. Ik als tegenstander van de 3D technologie, juich hardop. James echter niet. Hij is kritisch en vind dat de techniek enkel voor serieuze films moet gebruikt worden, (Zie artikel) al hoewel de eerste deftige film met 3D technologie nog moet worden ingeblikt. Sorry James…

Er zijn enkele topscènes in Piranha 3D. Buiten het hoogtepunt van de penis, hebben we een aanstekelijke scène van twee spiernaakte welgevormde dames (Kelly Brook voor het eerst naakt on-screen en Riley Steele bij wie dat een gewoonte is) die als zeemeerminnen in het water elkaar erotisch aanraken, kussen en sierlijk rondzwemmen in 3D… om enkele scènes daarna brutaal kapotgebeten te worden door onze sadistische zeemonstertjes. Ga dus met de juiste instelling naar de zalen, neem je grootouders niet mee en eet géén hotdog voor de vertoning. Je vriendin thuislaten is aan te raden. Laat je meevoeren in een bloedrode stroming van verderf en geweld. Een portie droge humor en natte vrouwen krijg je er bovenop. Cheers!

***Related Posts***
04/09/2010: James Cameron zware kritiek op Piranha 3D
28/04/2010: Piranha 3D met double D boezems
17/04/2009: Elisabeth Shue in Piranha remake
08/06/2005: Piranha herwerkt

De meest pittige oudere actrices van het moment is nog steeds Oscar-winnares Helen Mirren, die binnenkort te zien is op het witte doek in Red (2010), de comic-adaptatie van de gelijknamige bloederige miniserie. Mirren is er in het gezelschap van Bruce Willis, Morgan Freeman, Brian Cox, Julian McMahon, Richard Dreyfuss, Karl Urban en John Malkovich. Het wordt een soort komische actieprent over huurdoders, tevens de eerste comic-adaptatie voor de actrice.

Korte inhoud: Red vertelt het verhaal van Frank Moses (Bruce Willis), een voormalig CIA agent, die nu een rustig leven leidt. Totdat op een dag een hightech huurmoordenaar opduikt die hem wil vermoorden. Nu zijn identiteit bekend is en het leven van de vrouw (Mary-Louise Parker) om wie hij geeft in gevaar is, roept Frank zijn oude team weer op in een laatste poging te overleven.

En Helen maakt deel uit van dat team en zij heeft dus ook een aantal dodelijke skills, en wees niet verrast dat ze hier een sexy femme fatale neerzet. De film werd geregisseerd door de Duitse cineast Robert Schwentke (The Time Traveler’s Wife, Flightplan). Het bronmateriaal is een soort shoot-em-up-comic die niet meteen behoort tot de meest bekende uit zijn soort. Maar desondanks blijft het een aardige strip die misschien wel een verrassende adaptatie kan voortbrengen, al zeker met een dergelijke cast. Het staat dus zo goed als vast dat het filterdunne verhaaltje wel wat aangedikt zal worden. Hopelijk zullen de comic-fans niet al teveel morren over de wijzigingen, gezien deze eigenlijk wel broodnodig zijn. Auteur Warren Ellis zei trouwens het volgende over de bewerkingen:

"Yes, Red the film is very different. Not least because it needed to generate more material than the book itself actually constituted. It is in fact best to consider Red as a short story being adapted into film ... When I sell the rights to a book, they buy the right to adapt it in whatever way they see fit. I can accept that they wanted a lighter film, and, as I've said before, the script is very enjoyable and tight as a drum. They haven't adapted it badly, by any means. People who've enjoyed the graphic novel will have to accept that it's an adaptation and that by definition means that it's going to be a different beast from the book. The film has the same DNA. It retains bits that are very clearly from the book, as well as, of course, the overall plotline. But it is, yes, lighter, and funnier."

Nip Tuck acteur Julian McMahon zal op de hielen zitten van Bruce Willis als high tech assassin. De acteur mag dan wel populair zijn op het kleine scherm, hij heeft nog maar zelden indruk kunnen maken op het witte doek (Fantastic Four, Premonition). Misschien maakt hij met deze film een doorbraak. Het zal afwachten zijn tot eind 2010.

Dit wordt huilen van het lachen…en ook wel een beetje huilen van pure platvloersheid. Maar het maakt niet uit, het is niet dat we grootse verwachtingen hadden met een remake genaamd Piranha 3-D (2010) van de Fransman Alexandre Aja (Mirrors, Haute Tension, The Hills Have Eyes remake). Toch opmerkelijk hoeveel bekende acteurs er opduiken in deze prent, Elisabeth Shue, Christopher Lloyd, Ving Rhames en opmerkelijk ook Richard Dreyfuss die na zijn Jaws (1975)-avontuur terugkeert naar levensbedreigende wateren. "This time they won’t need a bigger boat."

Korte inhoud: Elk jaar stijgt de populatie van het slaperige dorpje rondom Lake Victoria explosief van 5.000 naar 50.000 mensen, allemaal gekomen om een wild weekend te beleven. Het 4th of July feest staat garant voor zuipend sekstoerisme. Dit jaar echter, zijn katers en geklaag van de lokale bevolking niet de enige zorgen van de tijdelijke bewoners; een aardschok in Lake Victoria heeft een scheur in de bodem gemaakt waardoor een kolonie van prehistorische piranha’s zich in het meer heeft genesteld. Ongekende moordmachines die door hun primitieve instinct maar één doel voor ogen hebben: jagen op alles wat beweegt en schoonstrippen tot het bot. In luttele seconden...

Ja, de 3D begint mij ook de strot uit te hangen, maar weet je, deze prent is misschien (naast Avatar) een film die baat heeft met de 3D-techniek. Het is een horrorprent en wat beter dat die vraatzuchtige visjes met hun vlijmscherpe tandjes vanuit het niets op je komen afgestormd. Ook die opspattende bloedklonters verhogen met de 3D-techniek het gore-effect. Daarnaast heb ik in de trailer kunnen opmaken dat het verhaal zich afspeelt tijdens Springbreak, met heel wat rondhuppelende, schaarsgeklede bimbo’s met double-D balkon verpakt in een wet t-shirt. Wat beter om hiervan te genieten in 3D!

Maar ze moeten wel nog de techniek van de 3D conversie op punt zetten, want Clash of the Titans (2010) was niet altijd even overtuigend. Integendeel, ik had het gevoel dat bepaalde scènes er minder fake zouden uitzien zonder 3D-conversie. Maar met Piranha 3-D lijkt het erop dat bepaalde scènes met echte 3D beelden bewerkt werden in post-productie. Ik ben benieuwd.

Ik vind het wel spijtig dat Jan De Bont zijn Meg project heeft moeten opdoeken, want dit had anders ook wel een leuke horrorfilm kunnen zijn. Maar deze kan ook wel leuk zijn. Alexandre Aja is één van die Franse cineasten die nog wel degelijk werk aflevert. In tegenstelling tot veel van mijn collega’s vond ik de remake van The Hills Have Eyes nog zo slecht niet, zeker in vergelijking met het origineel. Haute Tension en target="_blank">Mirrors (2008) waren stevige thrillers. Deze film lijkt over-the-top te zijn, maar het heeft er wel alle schijn van dat het allemaal wel bedoeld is en volledig in de sfeer van de 80’ties horrorfilms. Het is bloederige entertainment, met horror-regisseur Eli Roth in de cast, en een karrenvracht aan mooie meiden (Dina Meyer, Jessica Szohr, Kelly Brook en Riley Steele). Ontdek het zelf in september 2010 in onze zalen.

***Related Post***
17/04/2009: Elisabeth Shue in Piranha 3D van Alexandre Aja
08/06/2005: De Piranha's herwerkt

Een jaar of 4 te laat, maar hier heb je hem toch, de biopic van George W. Bush door regisseur Oliver Stone, die na Nixon (1995) en JFK (1991) zich nu werpt op de meest gehate Amerikaanse president uit de geschiedenis met W. (2008). Toch is er een gevoel van ontgoocheling want de hoge verwachtingen zijn niet echt ingelost en de terugkeer van Oliver Stone is dus nog niet aan de orde. Ik zou zo denken dat de 'W' in de film niet staat voor 'Walker' maar wel voor 'Why?!?'. In tegenstelling tot JFK is deze film toch meer te vergelijken met Nixon. Stone neemt geen loopje met de waarheid. Maar de film komt spijtig genoeg nog niet aan de knieën van JFK die er hoe dan ook in slaagt om de Amerikaanse spirit naar buiten te brengen.

Korte inhoud: Hoe je ook over hem denkt, George W. Bush (Josh Brolin) is één van de meest controversiële figuren in de recente geschiedenis. Het leven van de 43ste president van de Verenigde Staten is er één van vele diepe dalen en hoge pieken. Geboren in een vooraanstaande familie ligt er al vanaf jonge leeftijd een hoge druk op George W. Hij kende een redelijk onbezorgde jeugd en een succesvolle periode in het bedrijfsleven maar verloor zichzelf daarna in de drank. De ontmoeting met zijn vrouw en bekering tot het geloof gaven hem de houvast zijn problemen te overwinnen en zich te ontpoppen tot belangrijkste leider van het Westen.

Het resultaat is een film die een menselijk gezicht geeft aan de man, zonder echt een stelling in te nemen. Stone blijft opvallend op de vlakte en verzamelt een aantal toepasselijke scènes waarin de man zich laat zien van zijn meest flamboyante kant. W. is eigenlijk een behoorlijk brave film geworden, de een beetje aan de oppervlakte blijft, en dus ook snel vergeten zal worden. Het is uiteraard lovenswaardig om een film te maken die de mens probeert te zoeken achter de president, maar het had naar mijn aanvoelen nog beter geweest mocht de film iets meer ballen had vertoond. Het is misschien geen anti- of pro-Bush film, maar het maakt de man toch enorm sympathiek en ik ben niet zeker of dit wel het juiste gevoel is.

Wat meteen in het oog springt is de bezetting, met Josh Brolin als George W. Bush, Elizabeth Banks als Laura Bush, Ioan Gruffudd als Tony Blair, Thandie Newton als Condoleezza Rice, Ellen Burstyn als Barbara Bush, Jeffrey Wright als General Colin Powell, Richard Dreyfuss als Dick Cheney, James Cromwell als George Herbert Walker Bush, Scott Glenn als Donald Rumsfeld, Toby Jones als Karl Rove,Allan Kolman als Vladimir Putin en Sayed Badreya als Saddam Hussein.

De biopic schetst het leven van Bush vanaf zijn opkomst tot zijn ambtstermijn als president van de Verenigde Staten. We zien hoe hij in zijn studietijd rond slentert met zijn stevig drinkende studiegenoten en vriendenkring en volgen zijn overgang naar de uiteindelijke politieke top. Tussendoor zien we zijn diepe religieuze inkeer en zijn voortdurende worsteling die hij met zijn vader had, wat een belangrijk thema in de film vormt. Volgens Stone heeft Bush bijna zijn hele leven moeten opboksen tegen de gedachte dat hij in de ogen van zijn vader eigenlijk te kort schiet…het aloude vader-complex thema, een vrij klassiek uitgangspunt voor een film waar heel wat mensen naar uitkeken.

Nog volgens de filmmaker was W. is in zijn jonge jaren een stevige drinker die geregeld brokken maakte. Zijn vader is sterk misprijzend over dit gedrag dat de naam en faam van de Bush-dynastie kan beschadigen, en zegt hem dat hij geen Kennedy is, wat eigenlijk wel grappig is. De film schenkt aanvankelijk veel aandacht aan de tijd waarin Bush nog aan zijn politieke opkomst werkte. Allereerst een soort man die weinig succesvol was en die het ene faillissement na het andere opstapelde, maar waar de helpende hand van papa-Bush op de achtergrond voortdurend aanwezig was. Stilaan zien we ook de bekering tot het conservatieve christendom. Daarna komt uitdrukkelijk de periode 2002-2003 in beeld, bepalend voor de oorlog in Irak. De periode daarna blijft verder buiten beeld.

De zwakke schakel in de film is het script van Stanley Weiser (co-scenarist van Wallstreet) die een opbouw mist en weinig samenhang kent. Het lijkt allemaal wat bijeengeraapt en met de nodige haast in elkaar gezet, teneinde de film nog op tijd, voor de verkiezingen van november 2008, uit te kunnen brengen. Maar of de film iets zal teweeg brengen bij de verkiezingen lijkt mij onwaarschijnlijk. De beraadslagingen in het Witte Huis, de politieke spelletjes die gespeeld worden, de onderlinge verschillen en de manier waarop Bush toch uiteindelijk bijna alleen het besluit over de Irak-oorlog neemt, het is allemaal meer dan genoeg reden om de W. te gaan zien. De film kan worden gezien vanuit het oogpunt van een satire, tegelijkertijd zit er groot drama in die regeerperiode en heeft de regering van W. het land diepgaand verdeeld. Die dramatiek ontbeert de film. Dat Bush Jr. vaak met volle mond spreekt is wel het minste dat we deze president moeten vergeven. Maar ondanks de kritiek en de onvoldoende diepgang, kan van deze film toch voldoende genoten worden.

***Related Posts***
29/07/2008: W. van Oliver Stone teaser trailer
08/04/2008: Thandie Newton speelt Condoleezza Rice
28/03/2008: W. van Oliver Stone
21/01/2008: Oliver Stone maakt George W. Bush film

Als je nog zou twijfelen of W. (2008) van Oliver Stone een respectvol portret zou maken van een controversieel president, dan is deze hoop bij het zien van de teaser poster in rook opgegaan. En misschien maar goed ook, want wie wil er nu een braaf filmpje zien over de grootste terrorist die de wereld heeft gekend. Hoewel, deze teaser poster werd gemaakt voor Cannes en zou misschien niets van doen kunnen hebben met de film. W had normaal in 2009 moeten uitkomen maar de studiobonzen vonden dat de film beter zou presteren met de president die nog steeds in office zit. Nu maar hopen dat dit de kwaliteit van de film niet zal aantasten.

Korte inhoud: Hoe je ook over hem denkt, George W. Bush (Josh Brolin) is één van de meest controversiële figuren in de recente geschiedenis. Het leven van de 43ste president van de Verenigde Staten is er één van vele diepe dalen en hoge pieken. Geboren in een vooraanstaande familie ligt er al vanaf jonge leeftijd een hoge druk op George W. Hij kende een redelijk onbezorgde jeugd en een succesvolle periode in het bedrijfsleven maar verloor zichzelf daarna in de drank. De ontmoeting met zijn vrouw en bekering tot het geloof gaven hem de houvast zijn problemen te overwinnen en zich te ontpoppen tot belangrijkste leider van het Westen.

Toch betwijfel ik dat dit een hit zal worden. Ik bedoel, wie heeft nu interesse in een Bush film te midden van de Obama-hype en de opkomende verkiezingen. Republikeinen zijn niet opgezet met grappen over hun leider en Democraten weten al dat de man niet deugt. Maar misschien steekt er wel ergens een verhaal achter George W. Bush die we niet kennen. Wat ik zelf NIET wil zien is een pro- of een anti-Bush pamflet of een oersaaie "objectieve" biopic. Wat ik wel wil zien is een intelligente biopic met intrige, spanning en fascinerende personages. Fuck objectiviteit! Als ik een waargetrouw beeld wil hebben dan lees ik wel een boek. Dit moet op de eerste plaats een boeiend portret zijn gebaseerd op echte personen. Oliver Stone heeft eerder indruk gemaakt met controversiële films als JFK,Platoon, Nixon, Born on the 4th of July, maar het is ondertussen al 13 jaar geleden dat de cineast nog een echte controversiële prent heeft gemaakt. Alexander was een teleurstelling en WTC had weinig om het lijf. Hopelijk wordt dit allemaal anders met deze prent.

Wie is wie? Josh Brolin is George W. Bush, Elizabeth Banks is Laura Bush, Ioan Gruffudd is Tony Blair, Thandie Newton is Condoleezza Rice, Ellen Burstyn is Barbara Bush, Jeffrey Wright is General Colin Powell, Richard Dreyfuss is Dick Cheney, James Cromwell is George Herbert Walker Bush, Scott Glenn is Donald Rumsfeld, Toby Jones is Karl Rove,Allan Kolman is Vladimir Putin en Sayed Badreya is Saddam Hussein.

Los van de gebruikte muziek ben ik niet ontevreden van de eerste teaser-trailer. Josh Brolin ziet er geweldig uit en de sfeer in de film spreekt me wel aan. Dit is de man die de Amerikanen tot tweemaal toe hebben verkozen om hun land te leiden. Na het zien van de trailer denk ik dat er veel mensen nog maar eens in hun koffie zullen verslikken. Laten we toch hopen dat het geen eenzijdig beeld is van een lichtzinnige rijkeluis-zoon. De film zou op 26 november 2008 bij ons in de zalen moeten draaien.

***Related Posts***
30/10/2008: Filmbespreking W
08/04/2008: Thandie Newton speelt Condoleezza Rice
28/03/2008: W. van Oliver Stone
21/01/2008: Oliver Stone maakt George W. Bush film

Voor de mensen die ooit de klassieke rampenfilm The Poseidon Adventure (1972) met Gene Hackman hebben gezien, zet u schrap, want zoals met alles heeft ook deze film zijn remake gekregen. De nieuwe Poseidon (2006) is geregisseerd door de actie-regisseur en groot liefhebber van schepen en bevelhebbers, Wolfgang Petersen (Das Boot, Air Force One, In the Line of Fire, The Perfect Storm, Troy). Bij de hoofdrolspelers zien we Kurt Russell, Josh Lucas en Richard Dreyfuss.

Korte inhoud: De Poseidon is een luxueus schip met reusachtige afmetingen, dat haar laatste reis maakt van New York naar een Grieks scheepskerkhof. De eigenaren willen zoveel mogelijk geld besparen en zetten de kapitein onder druk om zo snel mogelijk op de plaats van bestemming aan te komen, iets wat de motoren van het oude schip niet meer aankunnen. Tijdens de viering van het nieuwe jaar gebeurt het onvermijdelijke. Een enorme vloedgolf laat het schip kapseizen en er vallen talloze doden en gewonden. Tien overlevenden beginnen daarop aan een slopende ontsnappingstocht uit het snel zinkende schip. Hier vinden jullie de trailer.

Het is een film waar ik niet meteen zit op te wachten, maar van een Wolfgang Petersen kan je wel spektakel verwachten. Das Boot en In the Line of Fire zijn twee schitterende drama’s, maar de laatste tijd "verzuipt" de regisseur zich vaak iets teveel in de CGI. Dat Poseidon geen Titanic zal worden is duidelijk, maar staan jullie ook niet te popelen om opnieuw Kurt Russell aan het werk te zien. We mogen de film bij ons verwachten op 21 juni 2006.

***Related Post***
27/12/2006: Top 10 Flops van 2006

***Related Disaster Movie Posts***
13/02/2006: World Trade Center poster
05/02/2006: Orkaan Katrina verfilmd
07/01/2006: Flight 93, nog een 9/11 film
21/09/2005: Oliver Stone krijgt geen carte blanche voor 9/11
10/08/2005: Tsunami film
08/07/2005: Oliver Stone maakt 9/11 film

***Relates Sites***
Imdb: Poseidon (2006)
Officiële site: poseidonmovie.com
Pics: het schip, de filmset, Josh Lucas en Russell & Dreyfuss.
Trailer: wmp