De FilmBlog

Het fenomeen van de serial killer is iets wat heel wat mensen aanspreekt. Je kon dit gemakkelijk merken aan de populariteit van de Hannibal Lecter films, of thrillers als Se7en (1995), Halloween (1978), The Texas Chain Saw Massacre (1974), … We worden overladen met verhalen van massa-moordenaars en hun morbide rituelen, dat we er een beetje op zijn uitgekeken. David Fincher had dit goed begrepen en vertelde zijn Zodiac (2007)-verhaal via de speurtocht van een detective en een cartoonist, zonder de serie-moordenaar af te schrijven als een soort fascinerende pop-ster.

Toen ik vernam dat er een tv-serie was over een serie-moordenaar had ik zoiets van: "Really, how original". Maar na het zien van de eerste afleveringen van "Dexter" werd ik in het verhaal gezogen. Voor dat ik het wist had ik het volledige eerste seizoen gezien en ik moet toegeven dat ik sta te popelen om het tweede seizoen te bekijken.

Het uitgangspunt is vrij origineel, gezien we starten van een personage die 'vendetta-gewijs' zich enkel vergrijpt op andere moordenaars die door de netten van het gerecht zijn geglipt of die simpelweg nog nooit zijn betrapt. Daarnaast leren we ook iets over zijn woelige jeugdjaren waar een zware traumatische ervaring zijn gevoelens compleet overhoop haalde. Maar het mooiste aan het plot is dat Dexter werkt als forensisch expert, gespecialiseerd in bloedspatten. En wanneer een andere serie-moordenaar op een heel ingenieuze manier zijn lichamen decapiteert, is hij meteen ook zijn grootste fan. Maar zijn fascinatie zal stilletjes uitlopen tot een ware nachtmerrie. Maar ik denk dat het grootste pluspunt van de serie de vertolking is van Dexter, door niemand minder dan Michael C. Hall (David Fisher uit de top-serie "Six Feet Under").

De serie is gebaseerd op de roman van Jeff Lindsay, Darkly Dreaming Dexter, en speelt zich af in Miami waar de onopgeloste moorden worden opgestapeld. Maar wees gerust, het is toch wel verschillend van "CSI: Miami" (2002). Hier gaat het niet zozeer om de mooie kadrages, de kleurcorrecties en de coole Horatio, dan wel over een man die zijn moorddadige impulsen tot iets goeds wil ombuigen – en dat dankzij de opvoeding die hij kreeg van zijn pleegvader gespeeld door James Remar. Dexter heeft een goede band met zijn stiefzus Debra (Jennifer Carpenter) die zich heeft gekatapulteerd bij vice homicide, en heeft een relatie met Rita Bennett (Julie Benz) een moeder van twee, die uit een relatie komt met een gewelddadige man. Dexter wordt echter op de hielen gezeten door Sgt. Doakes (Erik King), die denkt dat er iets vreselijk mis is met Dexter. Maar zijn collega Angel Batista David Zayas, Vince Masuka (CS Lee) en zijn Lt. Maria Laguerta (Lauren Vélez) hebben het voor met hem.

De dialogen zijn vaak hilarisch en de voice over van Dexter – wordt minder storend naarmate de afleveringen vorderen. De zwarte humor druipt van elke aflevering af – en hoezeer het ook een verhaal is met heel wat lijken, speelt Hall het voor mekaar om compleet anders te spelen dan David Fisher uit Six Feet Under, en dat is echt een verdienste (zeker na 5 seizoenen in de huid van een gevoelig homoseksueel-personage). De regie voor de eerste 5 afleveringen waren in handen van Michael Cuesta die Tell-Tale (2009) heeft geregisseerd in een productie van Ridley en Tony Scott. Zijn verdienste is dat hij Dexter niet laat vervallen in de voor-de-hand-liggende excessieve gore, en toch genoeg van de gruwel laat zien om de toeschouwer de stuipen op het lijf te jagen.

Dexter is geen studie van de psychologie van een serie-moordenaar, dan wel een ontspannende rit in de steegjes van Miami met een charismatisch en dubbelzinnig personage in een goed geschreven drama. Het is niet beter dan Six Feet Under maar zeker een aanrader.

Zowel Tobey Maguire (34) als Jake Gyllenhaal (29) zijn alom bekend. Het zijn beide gerespecteerde acteurs die hun carrière gestalte gaven door hun deelname aan (voornamelijk) indrukwekkende indie-films, zoals The Ice Storm en Donnie Darko). Terwijl Maguire de eerder ontspoorde jongere vertolkte in The Cider House Rules, trad Gyllenhaal in hetzelfde spoor met The Good Girl. Later doken beiden op als homoseksuele mannen in literaire adaptaties (de ene in Wonder Boys de andere in Ang Lee’s Brokeback Mountain (2005).

Als geen andere weten die twee mannen in ieder geval hoe ze een Hollywood film moet dragen. (Spider Man en The Day After Tomorrow). Maar ze hebben niet alleen hetzelfde parcours, ze trekken zelfs een beetje op mekaar. En nu zitten die twee sterren in Brothers (2009) van Jim Sheridan (hier de poster), en dan nog wel met een andere gerespecteerde actrice, Natalie Portman.

Korte inhoud: Brothers, is een remake van Brødre (2004) van Susanne Bier, vertelt het verhaal van twee broers: de succesvolle marinier Sam (Tobey Maguire) en vrijbuiter Tommy (Jake Gyllenhaal). Hun vader Hank (Sam Shepard), een eervol onderscheiden Vietnamveteraan, laat tijdens het afscheidsmaal van Sam voor de zoveelste keer openlijk blijken van welke van zijn twee onderling zo verschillende zoons hij meer houdt en dat is niet de sociale mislukkeling Tommy. Als Sam uiteindelijk op een missie in Afghanistan vermist wordt en er weinig hoop is dat hij levend terugkeert. Sam zit maandenlang gevangen in een hol onder de grond, ze worden daar door de Talibanstrijders alleen uit gehaald om te worden gefolterd of om voor de camera de Amerikaanse missie in Afghanistan te veroordelen. In de veronderstelling dat Sam dood is probeert Tommy het verlies van zijn broer op te vangen door de verantwoordelijkheid voor Grace (Natalie Portman) en de kinderen op zich te nemen. Tegen de verwachting in groeien Tommy en Grace steeds meer naar elkaar toe. En dan komt Sam terug...

Waar hebben we dat verhaaltje nog al eens gehoord. Oh ja, Pearl Harbor (2001). Net zoals elke Amerikaanse remake van een Europese of Aziatische film is alles gemaakt voor een mainstream doelpubliek. Maar de cruciale modificaties in de plot zijn echter geheel te rechtvaardigen, met iets minder 'emo' en net dat tikkeltje meer 'tragiek'. Het positieve aan deze prent is dat hij in tegenstelling tot heel wat andere films waar Amerikaanse militairen oprukken, niet al te fel begint te zwaaien met de Amerikaanse vlag, maar ruimte laat voor een herkenbaar menselijk drama.Het is een nederig verhaal over hoe grote gebeurtenissen het leven van gewone burgers overhoop kan halen.

Toch kent deze prent één groot tekort. Tussen Tobey Maguire en Natalie Portman is de chemistry compleet zoek. Er zijn zo goed als geen vonken tussen die twee; niets, nougabollen. en daardoor is het vaak ongeloofwaardig dat hij, om bij haar terug te keren, in gevangenschap zijn menselijke fatsoen prijsgeeft. Het heeft veel weg van een bedaard verstandshuwelijk, meer dan een passionele relatie tussen twee individuen die niet meer van elkaar kunnen blijven. De chemie tussen Natalie Portman en Jake Gyllenhaal zit wel een stuk beter, net de exacte dosering van gevoeligheid waardoor je kan inschatten hoe kwetsbaar de toenadering wel is. Ook tussen Tobey Maguire en Jake Gyllenhaal voel je een sterke band, hoewel de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit vooral te danken is aan Jake Gyllenhaal die opnieuw een prestatie van formaat levert met de prachtige vertolking van deze lastige rol. Tobey heeft wel in de tweede helft van de film iets meer dramatische scènes, maar het heeft allemaal wel een reukje van over-acting en ik bleef me afvragen waarom hij zo expressief moest overkomen (kijk zelf en je zult zien).

Sheridan heeft resoluut gekozen voor een visueel meer verzorgde, gepolijste film , in tegenstelling tot het op 'Dogma 95' geïnspireerde origineel. Hier is geen sprake meer van schokkende hand-held-camera of de zware korrel. Over het algemeen heeft Sheridan gewoon Brødre een facelift gegeven en in een meer fraaier omhulsel verpakt, met enkele bekende Hollywood-namen. Hollywood recycleert nu eenmaal beter dan wie ook. Wat Brothers toch de moeite maakt - ondanks het feit dat het origineel uiteindelijk maar 5 jaar oud is - is het puntige tegenstelling tussen de eenvoudige en rustige uitstraling van Sam en zijn familie en anderzijds zijn militaire carrière in een afgelegen land.

Eenmaal aan het thuisfront zie je hoe moeilijk hij het alledaagse leven ondergaat als de kwellingen die hij te verduren kreeg in gevangenschap. Hij voelt zich niet meer thuis en weet zich ook moeilijk aan te passen. Hij heeft gevochten voor vrede in een ver land, en daarvan getuigen de medailles op zijn militair uniform, maar eenmaal het uniform in de kleerkast beland, lijkt hij op zoek naar zichzelf. Toch is het niet de bedoeling dat Brothers de morele toer opgaat, maar eerder een spiegel voorschotelt waarin de personages zichzelf kunnen bekijken en zich de vraag stellen wat hier allemaal uit voortvloeit. Een aangrijpende prent die een gevoelige snaar bespeelt in de militaire machine. De film draait momenteel in de bioscoop.

***Related Post***
14/08/2007: Things We Lost in the Fire van Susanne Bier

Vier jaar liet Brian de Palma het filmpubliek wachten op de opvolger van het onderschatte Femme Fatale, maar met The Black Dahlia (2006) is de regisseur van o.a. Scarface, The Untouchables en Mission: Impossible weer helemaal terug. De Palma toont dat hij zijn streken helemaal nog niet verleerd is en levert met The Black Dahlia opnieuw een visueel oogstrelende film af. Ondertussen is het na tussendoortje Redacted overigens alweer vier jaar wachten op een nieuwe De Palma, dat zou dan de prequel The Untouchables: Capone Rising moeten worden.

Korte inhoud: Los Angeles, jaren ’40. Bucky Bleichert (Joh Hartnett) en Lee Blanchard (Aaron Eckhart) zijn naast voormalige bokskampioenen twee talentvolle agenten bij de LAPD. Wanneer op een dag het gruwelijk verminkte lijk van wannabe-actrice Elizabeth Short (Mia Kirshner) wordt gevonden, worden Bleichert en Blanchard op de zaak gezet. Short krijgt in de pers al snel de bijnaam ‘The Black Dahlia’ naar de film The Blue Dahlia met Veronica Lake en Alan Ladd in de hoofdrollen.

Blanchard raakt meer en meer geobsedeerd door de zaak en gaandeweg moet ook zijn privéleven en zijn relatie met vriendin Kay Lake (Scarlett Johansson) eraan geloven. Ondertussen maakt Bleichert kennis met de mysterieuze Madeleine Linscott (Hilary Swank), die meer van de moord weet dan ze in eerste instantie wil vertellen. De zoektocht naar de moordenaar van Elizabeth Short brengt Bleichert en Blanchard heel diep in een wereld van pornografie, femme fatales, corrupte agenten en criminelen.

De Palma gebruikte als basis voor The Black Dahlia het gelijknamige boek van James Ellroy, die op zijn beurt vertrok van de waargebeurde moord op Elizabeth Short in 1947. Ellroys romans zijn geen hapklare brokken om te verfilmen en je moet bij boek én film goed opletten om niet het noorden kwijt te raken (zie ook L.A. Confidential) van Curtis Hanson. Ellroy werkt graag met verschillende verhalen die door elkaar lopen om dan uiteindelijk in een climax bij elkaar te komen. De Palma en scenarist Josh Friedman hebben geprobeerd hier een mouw aan te passen door een paar subplots en nevenverhalen te schrappen en hier en daar wat aanpassingen te doen.

Maar zelfs dan mag je als kijker je aandacht niet laten verslappen of je zou wel eens een belangrijk deel van de ontknoping kunnen missen. Ik kan mij voorstellen dat het scenario bij sommigen overkomt als een rommelig boeltje en veel te ingewikkeld in elkaar zit. Maar in het boek kijkt Ellroy ook niet neer op een verhaallijntje of een zijsprongetje meer of minder. Toch vertrekken diegenen die het boek gelezen hebben, zeker met een voorsprong. Bovendien is The Black Dahlia vanwege zijn complexe vertelstructuur een film die je eigenlijk meer dan één keer moet bekijken om alle finesses te begrijpen.

Dat is meteen ook zowat het grootste probleem van films van Brian De Palma, hij laat soms al te vaak de vorm boven de inhoud primeren. Maar die vorm mag er dan ook absoluut zijn, want The Black Dahlia is een genot om naar te kijken. Elk shot, elke camerabeweging of elke montage klopt tot in de kleinste details. De sfeer van de jaren ’40 wordt knap gecreëerd door een sepia-filter en ook aan de kostuums, decors en rekwisieten is heel veel zorg besteed. Je zou af en toe graag het beeld kunnen stilzetten om ten volle te genieten van elk frame.

Technisch hoogtepunt en een typisch De Palma shot is een lange kraanbeweging waarin we vertrekken bij de wagen van Bleichert en Blanchard, langs de gevel van het gebouw dat zij in de gaten houden gaan, over het dak trekken naar het weiland achter het gebouw waar net op dat moment het lijk van Elizabeth Short wordt gevonden door een vrouw met een kinderwagen (bemerk de knipoog naar de trappenscène uit The Untouchables). Daarna keert de camera terug naar de voorkant van het gebouw waar ondertussen een vuurgevecht aan de gang is. En dat allemaal in één beweging.

En Brian De Palma haalt ook zijn andere typische technieken uit de kast. Geen ordinaire cuts dus, maar beelden die in elkaar overlopen, elkaar 'wegduwen' en veel slow motion. Alleen zijn typische split screen lijkt hij vergeten te zijn. In The Black Dahlia zijn ook vrijwel alle favoriete thema’s van de regisseur aanwezig: manipulatie, voyeurisme, paranoia, gevaarlijke vrouwen, het dubbelganger-motief, en de gevaarlijke combinatie van seks en geweld.

Over de cast van The Black Dahlia is er heel wat inkt gevloeid, niet het minst over hoofdrolspeler Josh Hartnett. Hartnetts onderkoelde stijl van acteren en voice overstem past, wat mij betreft, perfect bij de sfeer van de film. Scarlett Johansson wordt dan weer van het scherm ‘ge-femme-fataled’ door Hilary Swank, die bewijst dat ze niet ten onrechte twee Oscars op haar schouw heeft staan.

Alleen Aaron Eckhart lijkt in zijn pre-The Dark Knight dagen niet echt te weten wat hij met zijn rol van Lee Blanchard moet aanvangen en loopt er soms wat verloren bij. Verder valt nog Mia Krishner te vermelden die als Elizabeth Short enkel in zwart-wit flashbacks in beeld komt. Kirshner weet de hopeloze actrice — ondanks haar promiscuë levensstijl — toch een zekere sympathie mee te geven. Bovendien heeft Kirshner een paar van de sprekendste ogen uit Hollywood en ze weet ze goed te gebruiken om haar personage tragedie mee te geven.

Voor de filmliefhebbers (of beter filmfreaks) zitten in The Black Dahlia verwijzingen naar het oude Hollywood en films uit de oude doos. Er zitten echter ook enkele verwijzingen naar De Palma’s eigen films in. Dat de regisseur een fan is van trappenhuizen weten we al sinds The Untouchables waarin Kevin Costner achter een van de trap donderende kinderwagen aan sprong. Deze keer zijn het twee personages die van een paar verdiepingen hoog naar beneden sukkelen in een spannende achtervolgingsscène.

Kortom, The Black Dahlia is geen makkelijk te consumeren film, maar wat mij betreft blijft Brian De Palma toch één van de betere regisseurs die er in Hollywood rondlopen. Ik kijk dan ook altijd uit naar zijn volgende film.

Mocht je de laatste 4 jaar op een afgelegen eiland hebben geleefd, zal je waarschijnlijk niet weten dat de grootste ster in Hollywood niet meer Tom Cruise of Will Smith is, maar wel Robert Downey Jr.. Vijftien jaar geleden was zijn salaris voor een langspeelfilm 50'000 dollar. Met deze Due Date (2010) strijkt de acteur een slordige 12 miljoen dollar op. Dat zegt meteen hoe hoog de acteur op de Hollywood lader staat. Wie had ooit kunnen denken dat deze drama-acteur, die al sinds de jaren '80 actief is in de filmsector, eigenlijk een komisch genie was met een onderscheiding in sarcasme en zelfspot.

Korte inhoud: De aanstaande vader Peter Highman (Robert Downey Jr.) beleeft de dag van zijn leven wanneer hij noodgedwongen bij een wannabe acteur (Zach Galifianakis) moet gaan liften. Ze trekken samen door de Verenigde Staten in de hoop op tijd te zijn voor de geboorte van zijn eerste kind.

Spijtig genoeg beantwoordt de film niet aan de verwachtingen en is de prent slechts bij momenten grappig. Nochtans werd de film geregisseerd door Todd Phillips, één van de meeste begaafde komedie regisseurs van zijn generatie, die ons eerder deed genieten van hilarische films als Road Trip (2000), Old School (2003), Starsky & Hutch (2004) en onlangs nog The Hangover (2009). Dat wat zijn films zo uniek maakt is dat hij politiek-incorrecte humor brengt voor dertigers (Todd is zelf een late dertiger). Zijn karakters zijn meestal mensen die al wat levenservaring hebben en tijdelijk even de pedalen verliezen.

In afwachting op The Hangover 2 (2011) komt deze Die Date die eigenlijk zo goed als dezelfde formule heeft, met uitzondering van de geheugenstoornis. The Hangover gaat on grote lijnen over twee dingen: (1) wat is er gebeurd tijdens de bachelor nacht én (2) zal de vrijgezel op tijd op zijn trouw zijn. Wel, in Due Date hebben ze de eerste verhaallijn laten vallen en de tweede verhaallijn een beetje aangepast. Peter moet niet op zijn trouw zijn, maar wel bij de geboorte van zijn eerste kindje. En net zoals in The Hangover zien we ook een aantal kleinere rollen van bekende acteurs zoals Michelle Monaghan, Jamie Foxx en Juliette Lewis.

Due Date is een klassieke road trip en buddy movie zoals er tientallen zijn, en in al die films komt de aantrekkingskracht van de situationele humor tussen de contrasterende hoofdkarakters (in dit geval een cartesiaanse geest die niet in staat is om creatief te denken, en een sympathieke idioot) , en de mensen die ze gaandeweg ontmoeten gedurende hun trip. Denk maar aan de (véél betere) John Hughes film Planes, Trains & Automobiles (1987) (met John Candy en Steve Martin) of Midnight Run (1988) van Martin Brest (met Robert De Niro en Charles Grodin). En zoals we van de regisseur gewend zijn, is deze Due Date doordrenkt met veel absurde humor, marihuana tripjes en seksueel getinte grapjes zoals de latente homoseksuele relatie tussen de twee mannen of de masturbatie-grap. Maar toch moet je toegeven dat er toch een beetje van een rode draad zit in het werk van Todd. Daar hij begonnen is bij de studenten, om nadien naar de pas getrouwden te gaan, zien we hem hier met een verhaal over maturiteit en vaderschap.

Toch is de film minder grappig dan The Hangover. Terwijl Zach Galifianakis zijn show opvoert, blijft Downey iets meer terughoudend. Een dynamiek die nooit echt werkt en die naar het einde toe een beetje begint te vervelen. Todd begint iets meer nuances te steken in personages die uiteindelijk op bierviltjes zijn uitgeschreven, en dit komt het ritme van de film nauwelijks ten goede. Bij momenten heb je de indruk dat hij het publiek wil ontroeren, iets waar hij compleet niet in slaagt.

Al bij al lijkt Die Date een soort voorfilmpje op The Hangover 2, zonder echt uit te blinken. Het is een poging om een formule-film uit te melken enkel en alleen op basis van het charisma van de acteurs en een soort humor die in voorgaande films een succes bleek te zijn. Uiteraard is het acteerwerk ‘ok’ en wordt de humor wel goed gebracht door de regisseur, maar op het einde van de rit is het een film die je snel zal vergeten. Ik had in ieder geval veel meer creativiteit verwacht en meer memorabele scènes. Dat ze hiervoor trouwens 4 scenaristen (Alan R. Cohen, Alan Freedland, Adam Sztykiel en Todd Phillips) voor nodig hadden, is onbegrijpelijk…ofwel is het een gevolg van verschillende rewrites omdat ze het uiteindelijk niet goed genoeg vonden. In dit geval was misschien nog een 5de scenarist noodzakelijk. Nu lijkt het alsof dit "premature verhaaltje" werd geschreven met een zware "hangover".

Op de blu-ray vinden jullie tevens een volledige scène uit Two and a Half Men met Ethan Tremblay, alsook een compilatie van de fysieke komedie uit de film en een vragencompilatie: Waarom is Ethan de irritantste man waarmee je opgescheept kunt zitten in een auto? Daarnaast zijn er ook een karrevracht bloopers voor de liefhebbers.

Een van de opvallende deelnemers van de competitie op het filmfestival van Berlijn was Shahada (2010) van de Afghaans-Duitse regisseur Burhan Qurbani. In deze film die de verschillende levens van enkele jonge moslims in Berlijn bijeenbrengt, schetst hij hoe elk van hen worstelt met hun overtuiging en gevoelens tegen de achtergrond van hun cultuur van wat hoort en wat niet hoort.

Shahada richt zich dan ook eerder tot een jeugdig publiek want alles wat verteld wordt heb ik al stukken beter gezien in de grote voorbeelden van Alejandro Iñaritu en consoorten. Ik denk bijvoorbeeld aan Babel, Amores Perros en Crash. Maar ondanks het makkelijke en oppervlakkige verhaal, gaat het over authentieke gevoelens van mensen in de straat, zoals u en ik. Dat de regisseur kiest voor moslims is bijna irrelevant. Het verhaal neemt je in elke geval mee en de regisseur slaagt er toch in een redelijk menselijk beeld te schetsen van een realiteit zonder te al te veel te dramatiseren.

Korte inhoud: De levens van de protagonisten komen te samen in de moskee in Berlijn, waar de vader van Maryam imam is en zich openbaart als een vrij progressief diplomatisch man. Niettemin neemt hij er zoals iedere vader van een tienerdochter geen vrede mee dat Maryam zich te buiten gaat aan een losbandig leven. Perfect geïllustreerd door de schitterende song "Ich muss gar nix". Wanneer al dat gefuif Maryam zuur opbreekt, begint het tij te keren. Ze zondert zich af. Vervalt in een soort diepe boetedoening en haar vader dreigt nu opnieuw zijn greep op haar te verliezen.

Samir, een jonge Nigerees woont met zijn moeder in een klein flatje en werkt als arbeider in een fabriek. Hij heeft daar een goeie vriendschap opgebouwd en begint opeens te beseffen dat zin gevoelens verder gaan dan enkel vriendschap. Dit staat haaks op zijn geloof en Samir raakt steeds meer gefrustreerd en reageert zich af op zijn vriend. Uiteindelijk gaat hij de rade bij de imam van de moskee.

In diezelfde fabriek valt de vreemdelingenpolitie binnen. Agent Ismail ziet zich er geconfronteerd met de vrouw waarmee hij ooit betrokken raakte in een vreselijk incident. Hij raakt ondersteboven van de ontmoeting en de gedachte aan de vrouw laat hem niet meer los. Het trauma weegt te zwaar en langzaamaan zoekt hij naar een manier om de confrontatie aan te gaan.

Op die manier worden alle verhalen aan mekaar geweven. Toch staat elk verhaal op zich. Het ene verhaal is al overtuigender dan het andere verteld, maar de regisseur vertelt niets nieuws en brengt niets origineels. Het lijkt alsof hij gewoon eens iets wou brengen wat de grote regisseurs eerder al beter hebben gedaan. Toch kan ik deze kleine film aanraden. Dergelijke verhalen spreken de mensen altijd wel aan. Te zien in studioskoop Gent, Cartoon's Antwerpen, Vendôme en Cinema Arenberg Brussel. De trailer is een grote spoiler.

Vijf jaar na Mulholland Dr. komt David Lynch met het zeer vreemde, complexe, haast niet te vatten, maar briljante en geniale Inland Empire. Lynch zet in de eerste scène meteen de toon met een uiterst vreemde sitcomachtige vertoning met drie levensgrote konijnen waarvan er eentje gekleed in een roze peignoir (met de stem van Naomi Watts) staat te strijken. De toon is meteen gezet want normaler zal het er niet op worden.

(Poging tot) korte inhoud: Nikki Grace is dolblij wanneer ze als Susan Blue gecast wordt in de nieuwe film On High in Blue Tomorrows van regisseur Kingsley Stewart. Haar tegenspeler is rokkenjager Devon Burk, die de rol van Billy Side speelt, en meteen gewaarschuwd wordt door Nikki’s Poolse echtgenoot. Al snel begint Nikki zich echter zo sterk in haar rol in te leven, dat ze niet meer het onderscheid kan maken tussen realiteit en film. Wanneer de regisseur daarna opbiecht dat de film een remake is van een Poolse film en dat de originele acteurs vermoord werden, is het (surrealistische) hek helemaal van de dam.

Vervolgens maken we kennis met het hoofdpersonage van de film, Nikki Grace gespeeld door Laura Dern die het bezoek krijgt van Grace Zabriskie, die Nikki komt waarschuwen voor een moord die nog moet gepleegd worden. Today is tomorrow, aldus een zeer creepy Zabriskie met een vet Pools accent. Daarna krijgt Nikki het bericht dat ze gecast is in een nieuwe film en kan haar geluk niet op. Samen met haar tegenspeler Devon Burk (Justin Theroux) repeteert Nikki in het gezelschap van regisseur Kingsley Stewart (Jeremy Irons) enkele scènes.

Tot hier toe loopt het verhaal redelijk lineair en op een paar vreemde scènes die je totaal (nog) niet kan plaatsen, is Inland Empire vrij goed te volgen. Dat zijn de eerste 40 minuten van de film. Daarna gooit Lynch echter alle remmen los voor een nog twee uur durende trip waarin acteurs ineens andere rollen beginnen te spelen en je niet meer weet wie nu eigenlijk wie is. De grens tussen droom en realiteit en het bewuste en het onderbewuste is nog nooit zo dun geweest.

Als Lynch dan ook nog eens begint te switchen tussen heden, verleden en toekomst (‘today is tomorrow’, weet je wel) én tussen tijd en ruimte, vraag je je vertwijfeld af naar wat je nu in godsnaam aan het kijken bent. Is het een film? Is het een film over een film? Droomt Nikki Grace dit allemaal? Bestaat Nikki Grace überhaupt wel? Waar passen de Poolse scènes in het verhaal? Met wie is die Poolse vent nu eigenlijk getrouwd? En wat is er met die konijnen aan de hand? En dat dansje van 'The Locomotion'?!

Er is maar één man die hierop een antwoord kan geven en dat is David Lynch zelf. Helaas is de man allergisch aan dvd-extra’s, op een commentaartrack hoeven we dus zeker niet te hopen. Bij het begin van de opnames van Inland Empire was er trouwens niet eens een script. Lynch had de basispremisse in zijn hoofd, maar verkoos om tijdens het filmen het scenario te ontwikkelen. Het moet een hel geweest zijn voor de acteurs maar daar is in de film zelf alleszins niks van te merken.

In zijn vorige film Mulholland Dr. leverde Lynch al kritiek op het Hollywoodsysteem. Toen speelde Naomi Watts een beginnende actrice die door het systeem ten onder ging. In Inland Empire laat Lynch Susan Blue (of is het toch Nikki Grace?) sterven op de befaamde Hollywood Walk of Fame in het gezelschap van een paar daklozen en straathoertjes. Achter de schone schijn van Hollywood en L.A. zit ellende en tragedie, lijkt Lynch te willen zeggen. De titel van de film verwijst overigens naar een cluster van een paar suburbs in Los Angeles, city of dreams.

Er is veel te doen geweest rond het feit dat Lynch voor deze Inland Empire heeft gekozen voor een digitale camcorder (bijna het soort dat je thuis ook gebruikt voor je home video’s). Zo’n digitale camera biedt veel meer bewegingsvrijheid maar het geeft natuurlijk minder duidelijke beelden dan een professionele HD-camera. De beelden in Inland Empire zijn dan ook niet van de allerbeste kwaliteit, hier en daar zijn ze zelfs effenaf wazig en zitten er duidelijke digitale fouten in, maar dat draagt alleen maar bij tot het aparte sfeertje van de film.

Daarbovenop maakt Lynch gebruik van extreme beeldexperimenten zoals het blurren van gezichten, extreme close-ups, overbelichting, onderbelichting, zwart-wit,… Dit alles maakt van Inland Empire geen toegankelijke film, maar het is absoluut Lynch’ verdienste dat hij zich in deze tijden van creatieve schaarste niks aan trekt van alle Hollywoodnormen en gewoon zijn eigen ding doet en niet vies is van een experimentje meer of minder. Als er binnen vijftig jaar teruggekeken wordt naar dit filmische decennium, dan zijn het films als deze Inland Empire die men zich nog zal herinneren.

Het gevolg van al dat geëxperimenteer met vorm en beeld is natuurlijk dat Inland Empire geen grote publiekslokker is, dat sommige critici de creatieve waarde van deze film niet kunnen smaken en dat Lynch zijn film in eigen beheer heeft moeten uitgeven. Inland Empire vraagt een grote inspanning van de kijker, niet alleen tijdens de film, maar ook erna wanneer je alles nog eens rustig moet laten bezinken. En zulke films moeten er gewoon meer zijn. Probeer ook niet alles te analyseren tijdens de film want dat lukt toch niet en dan mis je weer andere belangrijke informatie.

Als je bereidt bent je te laten meevoeren in Lynch surrealistische droomwereld waarin werkelijkheid en fictie zich met elkaar mengen en je op de duur niet meer weet wat er nu eigenlijk gebeurt op het scherm en in de hoofden van de personages, dan wacht je een ongelofelijke kijkervaring, een drie uur durende trip. Maar als je meer houdt van de lineair rechtlijnige Lynch van The Straight Story en The Elephant Man of als je je al ergerde aan Lost Highway en Mulholland Dr., laat dan deze Inland Empire vooral aan je voorbij gaan.

Silent Souls (2010) (Ovsyanki of Le Dernier Voyage de Tanya) is één van die bevreemdende films van het afgelopen filmfestival te Gent. Een Russische film bovendien, die zich grotendeels in stilte afspeelt in een winterse mistroostige sfeer vol nostalgie.

Het moet er weer om doen dat ik weer niet goed weet wat te denken van deze film van Aleksei Fedorchenko die omschreven wordt als een ode aan de liefde. Het is ook een ode aan de liefde. Maar veel meer. Het is een film over liefde, leven, verlies en afscheid nemen. De ondraaglijke lichtheid van het bestaan. Een film die ik kan aanraden aan fans van trage melancholische bijna statische cinema ontdaan van alle franjes. De naakte mens zoals hij is.

Korte Inhoud: Aist is een fabrieksarbeider die opeens naar het bureau van zijn baas Miron wordt geroepen. Miron's jongere vrouw Tanja blijkt gestorven te zijn en hij wil haar smokkelen naar zijn geboortestreek, waar het volk van de Merja leeft en waar hij zijn geliefde een traditionele begrafenis wil geven. Hij kan dit niet alleen en vraagt Aist om hem te vergezellen met het lijk van zijn vrouw richting niemandsland.

De roadtrip mondt uit in gesprekken over de liefde en de dood en vooral de monologen van Miron die het afscheid van zijn vrouw probeert te verwerken door de herinnering aan haar liefde levendig te houden. Onverbloemd praten en drinken de mannen over liefde en intimiteit.

We zien veel flashbacks over het leven van Miron en zijn vrouw, scenes die niets verhullen, vaak seksueel getint zijn, maar oh zo somber en rauw en gevoelloos lijken, dat je je afvraagt om de liefde hier wel mee te maken heeft. Die beelden vind ik persoonlijk in contrast staan met de liefdevolle gedachte die er mee gepaard gaat. Misschien ben ik alleen met die gedachte. Misschien vertolken de beelden niettemin de fascinatie van Miron voor zijn vrouw, zijn toewijding en eeuwige liefde. Een man zonder liefde, heeft geen leven, lijkt Miron wel te willen zeggen.

De camera staat drukt je met je neus op de feiten. Je bent in de kamer waar ze het lijk wassen. Je bent in de auto waarin de mannen reizen en je bent in de flashbacks aanwezig. Het geeft een voyeuristisch gevoel. Het leven zoals het is van Miron en Tanja. De somberheid, de stilte, de voor zich sprekende beelden, creëren een bijzondere sfeer en maken deze kleine film het ontdekken waard. De film is te zien in de kleine zalen: Cartoon's, Arenberg, Vendôme, Sphinx of Cinema Lumière.

Ik had al wat over horen waaien in de pers over The Kids are All Right (2010) van Lisa Chodolenko. Deze film werd ook lovend onthaald op verschillende filmfestivals verleden jaar maar eerlijk gezegd, het verhaal stond me niet zo aan. Geef toe een film over een lesbisch koppel en hun kinderen die op zoek gaan naar hun biologische vader. Hoe origineel kun je zijn. Een typische vijftv-film die men wou promoten. Ook de cast kon me niet echt warm maken om te gaan kijken. Toch zijn Annette Bening, Julianne Moore, Mark Ruffalo en Mia Wasikowska heel bekende namen en niet de minste acteurs.

Tot vrienden van me zeiden dat zij wel wilden gaan kijken en al tickets hadden voor de voorstelling van een groot uur later. Omdat ik eerder al gelezen had dat het een "fantastische comedy" was en omdat ik na een zware werkweek wel eens wilde lachen, kocht ik dan ook maar een ticket aan 9 euro?! en ja ik ben eigenlijk ook wel altijd al fan geweest van redhead Julianne Moore. Mia Wasikowska vond ik eveneens al een redelijk aangename verschijning in "Alice in Wonderland".

Een billenkletser was the kids are al right niet. Een vijftv-film dan weer wel, hoewel je als kijker echt betrokken raakte in dit kleine verhaal van gewone mensen ondanks al hun bijzonderheden, hun goeie en hun slechte kanten. Ik snapte wel ergens het succes op de filmfestivals.

Korte inhoud: Laser en Joni (Mia Wasikowska) zijn de tienerkinderen van twee bijzondere ouders Nic (Annette Bening) en Jules (Julianne Moore). Een lesbisch ouderpaar dat beroep deed op een donor. Op aandringen van haar broer neemt Joni inhet geheim contact op met haar donor Paul (Mark Ruffalo). Een vrijgezel die op los leeft, geen boodschap heeft aan het zich settelen en het gezinsleven. Dat verandert wanneer hij zijn "kinderen" ontmoet. Paul's verschijning gooit niet alleen zijn eigen leven overhoop maar ook dat van het hechte gezin.

Tot zover de vijftv-film-elementen die het eerste half uur van de film ook nogal clichématig worden bevestigd. Het lag er bijna tenenkrullend op, maar gelukkig weten steracteurs Annette Bening en Julianne Moore dit op een spontane natuurlijke manier te vertolken. Van Lisa Cholodenko, de regisseuse had ik nog nooit gehoord. Ik weet niet of de vrouwelijke benadering van dit onderwerp een voordeel had, maar de emoties van de karakters zijn menselijk, natuurlijk en overtuigend. Geen dramatische hollywood-emoties. Nee, je ziet mensen van vlees en bloed met al hun verwachtingen, beeldvorming en botsingen daarmee in de realiteit. Verwacht ook geen harde emoties. Het blijft allemaal luchtig en het is en blijft een "comedy".

Paul is letterlijk een indringer. De kinderen hebben een geromantiseerd beeld van hun donor dat niet klopt met de werkelijkheid en de mama's vinden hem een dikke loser. Hoe zou je zelf zijn, je verwacht toch ergens dat je pa een coole kerel is, een held naar wie je kan opkijken en je probeert dan ook dat beeld vast te houden. Nic en Jules moeten aanvankelijk niet weten van de rare flierefluiter die met de aandacht van hun kinderen gaat lopen. Naarmate iedereen Paul beter leert kennen worden beide beelden van hem bijgesteld met de nodige confrontaties en wisselende gevoelens. Maar een Amerikaanse film zou een Amerikaanse film niet zijn als er ondanks het drama-element ergens toch een feel-goodvibe in zit. Waardoor je toch weer het wijftv-gevoel krijgt.

In feite was dit een perfecte film om een date mee naartoe te nemen. Het stoeltje naast mij was nog leeg en mijn vrienden zaten op een andere rij. De film is al vanaf 5 januari te zien in onze zalen.

U heeft ongetwijfeld al gehoord van de jonge cineast Gust Van Den Berghe en zijn majestueuze kunstfilm En waar de sterre bleef stille staan (2010) (Little Baby Jesus of Flandr). Een uit de hand gelopen afstudeerproject. Filmfestival Gent, Filmfestival Cannes, de Best Director Award op het filmfestival van Athene, dat zijn toch opmerkelijke successen voor een film die slechts van een studentje afkomstig is.

Waarom al die fuzz? Omwille van het bijzonder bevreemdende, omwille van het bijzonder magistrale, omwille van de bijzonder cinematografische aparte wereld die Gust ons voorschotelt? De film is even geniaal als saai en langdradig traag, even arty als farty, spielerei op de rand van het verdraagbare maar met bij momenten echt geniale shots.

Korte inhoud: En waar de sterre bleef stille staan vertelt een kerstverhaal van de Lierse schrijver Felix Timmermans. De drie armoezaaiers Suskewiet (Jelle Palmaerts), Pitje Vogel (Paul Mertens) en Schrobberbeeck (Peter Janssens) zijn echte parvenues. Ze hebben genoeg van hun armoede en honger en besluiten deze Kerstmis ‘Driekoningen’ te gaan zingen. En met succes want ze zingen zich rijk. Wanneer ze echter op de terugweg naar het café in het bos verdwalen, zijn ze onverwacht als echte Drie Koningen getuige van de geboorte van een klein kindeke Jezus. Ondersteboven van deze wonderlijke gebeurtenis schenken ze al hun zuurverdiende giften weg. 's Ochtends twijfelen ze echter aan hun gevoel van vervulling. En wanneer ze de volgende Kerst besluiten opnieuw te zingen er ontstaat ruzie over hun intenties. De wegen van het drietal scheiden.

Gust slaagt erin een bevreemdende sfeer te creëren. Dit doet hij met minutenlange shots, door het werken met acteurs die het syndroom van Down hebben en acteerervaring hebben in Theater STAP en waardoor hij bijgevolg moest filmen op hun tempo. De wereld van deze acteurs is namelijk een stuk trager dan die van ons, je merkt het in de regie en ook het tempo van de film. De korrelige laag contrast zwart-wit-film maakt dat de sfeer even antiek lijkt als de tijdloze verleden of heden waarin de film zich lijkt af te spelen. Er wordt amper in gesproken, maar hoe de acteurs hun rol vertolken met mimiek, gebaren en intonatie is knap en overtuigend en vooral authentiek.

Het verhaal kabbelt heel traag voort, er is amper een muziekscore. Je wordt als kijker binnen getrokken in een vreemde wereld van een bijna "stomme film" met dat verschil dat de stomme films nogal in derde versnelling leken te gaan en hier drie keer zo traag dan normaal. Je moet wat geduld hebben en je moet er voor open staan. Dit staaltje cinematografie bevat enkele shots die ronduit geniaal zijn, ik denk aan de fanfare. De boodschap die Felix Timmermans ons geeft moet iedereen maar zelf uitmaken. Het is en blijft een kerstverhaal en de verbeelding ervan door Gust houdt de kern meer dan in ere.

Aangezien de film ontsproten is aan het brein van een student en met bijzondere weinig middelen tot stand is gekomen, moet je toch je hoedje afzetten voor Gust. Hij kreeg daarbij ook de dankbare steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds, Theater Stap, Erasmus Hogeschool Rits en de gemeente Kasterlee. De film werd daarnaast geproduceerd door Tomas Leyers voor productiehuis Minds Meet, gekend van o.a. Lost Persons Area van Caroline Strubbe en de korte film Kaïn van Kristof Hoornaert.

Toch heb ik een dubbel gevoel bij dit eigenzinnige werk. Deze film raad ik aan aan mensen die echt een cinematografisch experiment kunnen smaken. Te zien in waar ge maar kunt

Dat je niet noodzakelijk goede films moet maken om een hype te worden, bewijzen de drie films uit de ‘Twilight’-serie die gebaseerd zijn op de razend populaire boekenreeks van Stephenie Meyer. Voor Eclipse (2010) besloten de makers niet te veel af te stappen van de succesformule van voorgangers Twilight (2008) en New Moon (2009) en gebruiken ze grotendeels dezelfde ingrediënten. Verwacht je dus aan een smachtend kijkende Robert Pattinson, een shirtloze Taylor Lautner en een immer twijfelende Kristen Stewart die maar niet kan kiezen tussen vampier of weerwolf. Genoeg om horden pubers naar de bioscoop te lokken, maar baanbrekende cinema is het zeker niet.

Korte inhoud: Bella Swan is nog maar net terug van een reisje naar Italië of ze bevindt zich meteen terug in het middelpunt van de hevige strijd tussen Edward Cullen en Jacob Black. Zoals we al weten uit de vorige films hebben beide hunks hun oog laten vallen op de tiener, maar vooralsnog heeft Bella haar definitieve keuze tussen vampier Edward en weerwolf Jacob nog niet gemaakt. Dat beide romeo’s en hun respectievelijke clans verwikkeld zijn in een eeuwenlange vete en machtsstrijd maakt de zaken er voor Bella ook niet bepaald eenvoudiger op.

Ondertussen wordt Seattle ook nog eens geplaagd door een reeks geheimzinnige moorden. Edward vermoedt dat een vampier een leger van ‘nieuwgeborenen’ aan het scheppen is om daarna de aanval op de Cullens en Bella in te zetten. Pas getransformeerde bloedzuigers zijn immers op hun sterkst omdat ze nog mensenbloed in hun lijf hebben. Omdat de Cullens Bella niet alleen kunnen beschermen, zien ze zich genoodzaakt om de hulp in te roepen van Jacob en zijn troep wolven. Hun al gespannen relatie bereikt een hoogtepunt wanneer het Jacob ter ore komt dat Bella na haar afstuderen vampier zal worden en met Edward zal trouwen.

Net als de eerste films van de Harry Potter-franchise werd er ook in de ‘Twilight’-reeks voor elke film een andere regisseur gekozen. Catherine Hardwicke deed het zeker niet slecht in het eerste deel, maar werd toch aan de kant geschoven voor Chris Weitz die van New Moon een zoutloze en slaapverwekkende boel maakte. Exit Weitz dus, en toen bekend raakte dat David Slade het derde deel mocht regisseren, flakkerde er toch wat hoop op. Want Slade was toch de regisseur van het gedurfde Hard Candy en had toch al vampier-ervaring met 30 Days of Night?

Helaas is de ene vampier de andere niet en lijkt Slade zich een beetje verslikt te hebben in het tienerpubliek dat zich niks aantrekt van boeiende film, maar vooral heel veel Robert Pattinson en Taylor Lautner wil zien. Het verhaal van Eclipse is dan ook een doorslagje van New Moon, en ook na het bekijken van dit derde deel moet je niet hopen op duidelijke antwoorden. De deur voor een vierde film moet immers op een kiertje blijven staan.

Grofweg kan de hele Twilight-reeks gereduceerd worden tot het oeroude verhaal van verboden liefde. Of het nu Romeo Montague is die zijn liefde verklaart aan Julia Capulet, of in moderne tijden Bella nu kiest voor een vampier of een weerwolf, het zal altijd een onmogelijke liefde zijn door de verschillende achtergrond van de personages. De romantiek en onderliggende spanning tussen de drie hoofdpersonages is dan ook het belangrijkste element in de serie en de actie is ondergeschikt aan de lange conversaties van de tieners.

In dat opzicht zijn de personages dan ook perfect gecast. De Brit Robert Pattinson is de denker met de indringende blik die je meesleurt in zijn gekwetste ziel, daartegenover heb je spierbundel Taylor Lautner die het vooral moet hebben van zijn fysieke verschijning. En tussen hen heb je ten slotte de getormenteerde Kristen Stewart die niet goed lijkt te beseffen wat haar allemaal overkomt. De jonge acteurs spelen en kijken de hele film door alsof ze het gewicht van de hele wereld op hun piepjonge schouders meetorsen, en zijn daardoor de perfecte uithangborden van de emo-generatie.

Gelukkig worden hun liefdesperikelen af en toe onderbroken door een actiescène. Het is vooral in deze scènes dat Slade zich beter toont dan Hardwicke of Weitz. De regisseur wordt ook geholpen door een veel betere cgi dan in de vorige films. Het leidt alleszins tot een paar sfeervolle actiescènes en confrontaties in de sneeuw. Slades verdienste is ook dat er in Eclipse toch af en toe mag gelachen worden, zo vraagt Edward zich openlijk af of Jacob wel een t-shirt heeft nadat Jacob nog maar eens topless door het beeld flaneert.

Verder onthouden we vooral een karrenvracht nevenpersonages, die worden gespeeld door onder andere Bryce Dallas Howard, Anna Kendrick, Ashley Greene , Peter Facinelli, Elizabeth Reaser, Nikki Reed, Billy Burke en Dakota Fanning. Kortom, deze Twilight: Eclipse is geen baanbrekende cinema, maar weet perfect in te spelen op de wensen van zijn doelpubliek. Wie echter niet tot de jeugdige doelgroep behoort, onthoudt vooral de vaak ellenlange dialogen en het eeuwige getwijfel van Bella Swan.

***Related Posts***
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
01/06/2009: The Twilight Saga: New Moon trailer
16/03/2009: The Twilight Saga: Eclipse in regie van Drew Barrymore?
11/10/2008: Twilight maakt indruk