review

  • Our Brand is Crisis (2015) *** DVD recensie

    Pin it!

    Ik had nog nooit van het komische drama Our Brand is Crisis (2015) gehoord toen ik de vraag kreeg om deze film te recenseren. Niet verwonderlijk als je merkt dat de film in onze contreien niet eens tot in de bioscoopzalen is geraakt en in de VS zijn budget van 28 miljoen dollar niet kon terugverdienen. Wel verwonderlijk als je kijkt naar de cast: Sandra Bullock en Billy Bob Thornton zijn toch bekende namen. En achteraf bekeken halen er veel mindere film wél de bioscoopzaal. Our Brand is Crisis is misschien geen topfilm, maar een leuke zaterdagavondfilm.

    our_brand_is_crisis_2015_dvd.jpg

    Korte inhoud: ‘Calamity’ Jane Bodine (Sandra Bullock) was ooit een succesvol politiek marketingleider die zelfs de grootste underdog verkozen wist te krijgen. Na een publiek schandaal leeft ze eenzaam in een hutje in de bergen waar ze zich moe van het publieke leven en het gekonkelfoes achter de schermen heeft teruggetrokken.

    Daar wordt ze opgezocht door Ben (Anthony Macky) en Nell (Ann Dowd) die bezig zijn met een campagne om de Boliviaanse politicus Castillo (Joaquim de Almeida) verkozen te krijgen. Castillo, voormalige president van het Zuid-Amerikaanse land, ligt zwaar achter in de peilingen en moet vooral de populaire kandidaat Rivera (Louis Arcella) ver boven zich dulden in de polls.

    Tegen haar zin laat Bodine zich toch overtuigen om haar ervaring te gebruiken in de campagne voor Castillo. In Bolivia aangekomen ontdekt ze dat de campagne van concurrent Rivera geleid wordt door Pat Candy (Billy Bob Thornton), haar aartsvijand die haar in het verleden enkele keren in het zand deed bijten. Zo ontaardt de Boliviaanse verkiezingscampagne ook in een persoonlijke strijd tussen Bodine en Candy.

    Sandra Bullock is een actrice die met wisselend succes de dramatische (Gravity, The Blind Side of Crash) of de thrillertoer (Murder by Numbers, Premonition) opgaat, maar eigenlijk nog altijd het beste tot haar recht komt in het komische en romantische genre. In deze genres speelt ze eigenlijk al jaren hetzelfde soort rol: een ietwat klunzige, neurotische en/of sarcastische vrouw die haar mannetje staat in een door mannen gedomineerd beroep (zie: The Team, Miss Congeniality of Speed).

    Het is een nicherol die Bullock zich in de loop der jaren heeft toegeëigend en waarin ze nog steeds weinig concurrentie ondervindt, enkel een Melissa McCarthy lijkt de laatste jaren over hetzelfde komische sarcastische talent te beschikken. Maar wat mij betreft zie ik Bullock graag bezig in zulke rollen en hoewel ze telkens een gelijkaardig personage speelt en de films zelf meestal weinig om het lijf hebben, zijn het wel perfecte zaterdagavondfilms.

    Regisseur van dienst is David Gordon Green wiens bekendste film Pineapple Express is, een komedie uit 2008 met James Franco en Seth Rogen. Het scenario is geschreven door Peter Straughan die eerder Tinker Tailor Soldier Spy, The Debt en The Men Who Stare at Goats schreef. Zowel Gordon Green als Straughan spelen in Our Brand is Crisis op veilig, zowel de regie als het scenario durven geen grote risico’s te nemen.

    Zeker wat betreft het scenario is dat jammer aangezien de film zich toch afspeelt in de politieke wereld, een wereld waar de inspiratie voor het grijpen ligt. Maar verder dan ‘alle politici zijn slecht en sjoemelen en de peilingen zijn niks waard’ komt het verhaal niet. De focus ligt vrijwel volledig op Bodine en Candy en hun pogingen om elkaar te destabiliseren.

    our_brand_is_crisis_2015_dvd_pic01.jpgour_brand_is_crisis_2015_dvd_pic02.jpgour_brand_is_crisis_2015_dvd_pic03.jpg

    En dat is jammer want de film is gebaseerd op een documentaire van Rachel Boynton uit 2005 die gaat over de presidentsverkiezingen in Bolivia in 2002 waar Amerikaanse verkiezingsstrategieën werden gebruikt. Maar het lijkt erop dat men een zo groot mogelijk publiek wou bereiken met deze film en dus alle politieke incorrectheid overboord kieperde en het zo luchtig mogelijk wilde houden.

    Nochtans begint het allemaal best wel goed. Het eerst deel van de film is zeer genietbaar en Bullock blijft een krak in fysieke komedie. Het verbale steekspel tussen Bodine en Candy is amusant om volgen en je bent benieuwd hoe het campagneteam Castillo uit de penarie zal halen. Maar dan zakt het geheel een beetje ineen. Bodine en Candy beginnen wel erg kinderachtig te doen en out of the blue krijgt Bodine een geweten wat resulteert in een erg vreemd einde van de film.

    Our Brand is Crisis is geen absolute topfilm, daarvoor blijft het geheel te oppervlakkig en gericht op makkelijk scoren (Bullock kan als geen ander over haar eigen voeten struikelen, maar vernieuwend is het niet). Toch is deze film zeker het bekijken waard want Bullock die over haar eigen voeten struikelt… ze kan het als geen ander.

    Our Brand is Crisis is nu verkrijgbaar op dvd.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 5 september 2016

    ***Related Post***
    29/09/2015: Eerste trailer Our Brand Is Crisis met Sandra Bullock

     

    *** Our Brand Is Crisis trailer ***

  • The Place Beyond the Pines (2012) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    The Place Beyond the Pines is een film die hier vrij geruisloos is gepasseerd. Jammer want het is een intens psychologisch drama met een uitstekende cast, een goede structuur en knap scenario. Het is vooral Ryan Gosling die er — alweer — bovenuit steekt, maar ook de rest van de cast haalt een erg hoog niveau. Regisseur Derek Cianfrance bevestigt met The Place Beyond the Pines (2012) zijn status na Blue Valentine (ook al met Gosling) en is iemand waarvan we nog veel moois gaan zien. Zijn volgende film gaat overigens over een drummer van een heavy metalband die zijn gehoor verliest.

    the_place_beyond_the_pines_2012_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Luke Glanton (Ryan Gosling) is een getalenteerd motorcrosser die zijn brood verdient als stuntrijder op kermissen. Wanneer hij in Schenectady is, verneemt hij dat Romina (Eva Mendes), met wie hij eerder een relatie had, zijn zoontje gekregen heeft: Jason. Luke wil zijn verantwoordelijkheid als vader opnemen, en dient zijn ontslag in op de kermis en vestigt zich in de buurt van Romina en haar nieuwe vriend Kofi (Mahershala Ali). Door een toevallige ontmoeting kan Luke aan de slag als automonteur, maar zijn financiële zekerheid, en die van Jason, blijft onzeker.

    Op aanraden van zijn baas Robin (Ben Mendelsohn) besluit Luke om banken te gaan overvallen. Als ervaren motorrijder heeft hij daarvoor het ideale vluchtmiddel. Een tijdje loopt alles goed en kan Luke Jason en Romina de nodige levensvoorzieningen en cadeautjes geven, maar Luke wil steeds meer en berooft de ene bank na de andere. Tijdens een van de overvallen loopt er echter iets gruwelijk mis. De dramatische gebeurtenissen hebben niet alleen gevolgen voor de betrokkenen maar ook voor hun nageslacht.

    Het lange openingsshot waarin Luke van zijn trailer naar de kermistent loopt om zijn act ‘Globe of Death’ op te voeren, zet meteen de toon: The Place Beyond the Pines is een film die het moet hebben van zijn personages, de sfeer en het verhaal. Wat niet wegneemt dat Cianfrance niet aan de verpakking denkt en enkele enorm knappe shots in de film heeft gestoken, zie bijvoorbeeld ook de scène waarin Gosling op een motor door een bos scheurt of zijn kermisact, je voelt bij de beelden de adrenaline pompen. Het spreekt voor Cianfrance dat hij ruim de aandacht besteed aan de opbouw van het verhaal maar het visuele niet uit het oog verliest.

    Het is haast ontroerend hoe Gosling gestalte geeft aan de stoere, vol getatoeëerde Luke die de adrenaline opzoekt en al de nodige dingen op zijn kerfstok heeft, maar die verandert in een zacht eitje in het bijzijn van zijn zoontje. Gosling draagt het eerste deel van de film en dat merk je vooral wanneer de focus daarna verschuift naar een ander personage. Dat is Avery Cross (Bradley Cooper), een agent die het pad kruist van Luke en daar fysiek en professioneel de gevolgen van ondervindt. Hun beider verhalen vormen de eerste twee delen van de film.

    the_place_beyond_the_pines animated picturethe_place_beyond_the_pines animated picturethe_place_beyond_the_pines animated picture
    the_place_beyond_the_pines animated picturethe_place_beyond_the_pines animated picturethe_place_beyond_the_pines animated picture

    Tenslotte maken we in het derde luik van kennis met Avery’s zoon AJ die vijftien jaar na de confrontatie tussen Luke en Avery, is uitgegroeid tot een etter op high school. Daar komt hij in contact met Jason, de zoon van Luke die, getekend door zijn zware jeugd, een getroebleerde puber is geworden. Zo komen de levens van Luke en Avery vijftien jaar na hun confrontatie opnieuw samen in hun zonen. En zo leidt het ene verhaal naar het andere en vormen de drie samen een mooi consistent geheel. Zowel AJ als Jason worden overigens prima neergezet door jonge acteurs Emory Cohen en Dane DeHaan.

    The Place Beyond the Pines The Place Beyond the Pines

    The Place Beyond the Pines is een verhaal over verantwoordelijkheid en keuzes maken. Over de worsteling van de personages met hun demonen. Daarbij komen ze meermaals voor keuzes te staan die de rest van hun leven zullen bepalen. Geeft Luke zijn roekeloze leven op en is zijn zoon nu het belangrijkste in zijn leven? Wat doet Avery als hij corruptie binnen zijn politiekorps (onder leiding van Ray Liotta) ontdekt? En wat zijn de gevolgen van foute keuzes als tiener? Cianfrance brengt het allemaal zeer knap en overtuigend in beeld.

    De titel verwijst overigens naar Schenectady, New York waar de gebeurtenissen zich afspelen en de letterlijke betekenis is van het woord Schenactady in de Mohawk-taal. De dvd komt zonder extra’s, wat een beetje jammer is want bijvoorbeeld een audiocommentaar van Cianfrance was zeker een aanwinst geweest. (quotering Karen: 3/5)

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 05 september 2013

     

    *** The Place Beyond the Pines trailer ***

  • The Machinist (2004) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    The Machinist (2004) is wel heel buitengewone thriller. De film gaat over Trevor Reznik die al in een jaar letterlijk geen oog meer heeft dicht gedaan en uitgemergeld rondloopt als een wandelend skelet. De rol wordt gespeeld door Christian Bale die in deze prent letterlijk tot op het bot gaat met een vermageringskuur van 30 kg. Het verhaal werd geschreven door Nine Inch Nails fan Scott Kosar

    review,the machinist,filmbespreking,christian bale,jennifer jason leigh,aitana sanchez-gijon,john sharian,michael ironside,brad anderson

    Korte inhoud: Trevor Reznik (Christian Bale) is een machinewerker in een fabriek en lijdt aan zware slapeloosheid. Hij heeft al bijna een jaar geen oog meer dichtgedaan en is graatmager. Stevie (Jennifer Jason Leigh), het hoertje dat hij dagelijks bezoekt en de koffiedame in de nachtbar van het vliegveld zijn de enige vrienden die Trevor heeft. Het hoertje is intussen van hem gaan houden. Op een dag ontmoet hij een nieuwe collega, Ivan (John Sharian). Ivan heeft een kaal hoofd, sterke lichaamsbouw en is tamelijk breed. Het tegenovergestelde van Trevor. Trevors slapeloosheid wordt de oorzaak genoemd wanneer collega Miller (Michael Ironside) zijn arm verliest bij een incident waar hij de schuldige van is. Wanneer Trevor steeds gele memobriefjes op zijn koelkast ziet hangen, waarop hij door het spel galgje een naam of een woord moet invullen, en wanneer hij ontdekt dat zijn nieuwe collega Ivan helemaal niet bestaat, komt hij te weten dat er iets vreselijks gaat gebeuren. Maar zijn vrees wordt erger. Het lijkt erop dat hij ook de contacten met het hoertje en de koffiedame Marie (Aitana Sánchez-Gijón) gaat verliezen en dat iedereen zich tegen hem keert. Trevor begint aan zijn eigen verstand te twijfelen en gaat op zoek naar de realiteit. Want is zijn waarheid wel de waarheid of lijdt hij aan wanen en hallucinaties?

    Bij het zien van de film is het eerste wat in het oog springt, de toegetakelde Bale, die werkelijk veel mee heeft van de uitgeteerde figuur uit de Stephen King verfilming Thinner of zelfs van het Sloth-slachtoffer uit Se7en. Dit alleen is schokkend om te zien. En het grote verschil met de "give-me-an-oscar" make-up van Charlize Theron in Monster, is dat Bale hier werkelijk heel ver is gegaan in de portrettering van zijn ambigue personage. Zeker niet te vergelijken met de dromerige staat van het hoofdpersonage uit Insomnia of Memento.

    the_machinist.gif

    De film zal omwille van zijn underground en kleinschalig karakter zelfs nooit een kans maken om ook maar genomineerd te worden bij de oscars. So who cares? They don't. In zijn vorige films zette Bale altijd wel een knap staaltje acteerwerk neer (American Psycho, Equilibrium), en we mogen zeker opnieuw genieten of geschokt worden door zijn prestatie in The Machinist. Let wel, dat Bale een acteur is die nooit zijn personage groter zal maken dan de film, en dat deed hij ook in deze film niet. Zijn vlijmscherpe karakterstudie van zijn personage schaadt de geloofwaardigheid allerminst, maar versterkt de intrige.

    review,the machinist,filmbespreking,christian bale,jennifer jason leigh,aitana sanchez-gijon,john sharian,michael ironside,brad andersonreview,the machinist,filmbespreking,christian bale,jennifer jason leigh,aitana sanchez-gijon,john sharian,michael ironside,brad andersonreview,the machinist,filmbespreking,christian bale,jennifer jason leigh,aitana sanchez-gijon,john sharian,michael ironside,brad anderson
    review,the machinist,filmbespreking,christian bale,jennifer jason leigh,aitana sanchez-gijon,john sharian,michael ironside,brad andersonreview,the machinist,filmbespreking,christian bale,jennifer jason leigh,aitana sanchez-gijon,john sharian,michael ironside,brad andersonreview,the machinist,filmbespreking,christian bale,jennifer jason leigh,aitana sanchez-gijon,john sharian,michael ironside,brad anderson

    De film is geregisseerd door Brad Anderson (van Session 9 - een intelligente horror-prent in ...ja u raadt het, een instelling voor geestesgestoorde.) en speelt in deze film op een David Lynch-achtige wijze met flash-backs, visioenen, schaduwen en lugubere personages. Wat hij in zijn vorige films bewees, is dat zijn acteurregie onfeilbaar is en zijn verhaalopbouw heel zorgvuldig en efficiënt. En het is met vreugde dat ik een film heb kunnen zien die geen concessies maakt en voluit gaat voor een thriller-verhaal vanuit de diepste kelders en de donkerste zwarten van het Hitchcock-tijdperk.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 10 juli 2012

     

    *** The Machinist trailer ***
  • De vijf seizoenen van Dexter op dvd !

    Pin it!

    Het fenomeen van de serial killer is iets wat heel wat mensen aanspreekt. Je kon dit gemakkelijk merken aan de populariteit van de Hannibal Lecter films, of thrillers als Se7en (1995), Halloween (1978), The Texas Chain Saw Massacre (1974), … We worden overladen met verhalen van massa-moordenaars en hun morbide rituelen, dat we er een beetje op zijn uitgekeken. David Fincher had dit goed begrepen en vertelde zijn Zodiac (2007)-verhaal via de speurtocht van een detective en een cartoonist, zonder de serie-moordenaar af te schrijven als een soort fascinerende pop-ster.

    eric s anderson,josh bodnar,review,michael c hall,se7en,halloween,tcm,jeff lindsay,james remar,jennifer carpenter,julie benz,erik king,cs lee,david zayas,michael cuesta,filmbespreking,dexter,six feet under,hannibal lecter,zodiac,lauren velez,tv-serie,tell-tale

    Toen ik vernam dat er een tv-serie was over een serie-moordenaar had ik zoiets van: "Really, how original". Maar na het zien van de eerste afleveringen van "Dexter" werd ik in het verhaal gezogen. Voor dat ik het wist had ik het volledige eerste seizoen gezien en ik moet toegeven dat ik sta te popelen om het tweede seizoen te bekijken.

    Het uitgangspunt is vrij origineel, gezien we starten van een personage dat 'vendetta-gewijs' zich enkel vergrijpt op andere moordenaars die door de netten van het gerecht zijn geglipt of die simpelweg nog nooit zijn betrapt. Daarnaast leren we ook iets over zijn woelige jeugdjaren waar een zware traumatische ervaring zijn gevoelens compleet overhoop haalde. Maar het mooiste aan het plot is dat Dexter werkt als forensisch expert, gespecialiseerd in bloedspatten. En wanneer een andere serie-moordenaar op een heel ingenieuze manier zijn lichamen decapiteert, is hij meteen ook zijn grootste fan. Maar zijn fascinatie zal stilletjes uitlopen tot een ware nachtmerrie. Maar ik denk dat het grootste pluspunt van de serie de vertolking is van Dexter, door niemand minder dan Michael C. Hall (David Fisher uit de top-serie "Six Feet Under").

    De serie is gebaseerd op de roman van Jeff Lindsay, Darkly Dreaming Dexter, en speelt zich af in Miami waar de onopgeloste moorden worden opgestapeld. Maar wees gerust, het is toch wel verschillend van "CSI: Miami" (2002). Hier gaat het niet zozeer om de mooie kadrages, de kleurcorrecties en de coole Horatio, dan wel over een man die zijn moorddadige impulsen tot iets goeds wil ombuigen – en dat dankzij de opvoeding die hij kreeg van zijn pleegvader gespeeld door James Remar. Dexter heeft een goede band met zijn stiefzus Debra (Jennifer Carpenter) die zich heeft gekatapulteerd bij vice homicide, en heeft een relatie met Rita Bennett (Julie Benz) een moeder van twee, die uit een relatie komt met een gewelddadige man. Dexter wordt echter op de hielen gezeten door Sgt. Doakes (Erik King), die denkt dat er iets vreselijk mis is met Dexter. Maar zijn collega Angel Batista David Zayas, Vince Masuka (CS Lee) en zijn Lt. Maria Laguerta (Lauren Vélez) hebben het voor met hem.

    Dexter600

    De dialogen zijn vaak hilarisch en de voice over van Dexter – wordt minder storend naarmate de afleveringen vorderen. De zwarte humor druipt van elke aflevering af – en hoezeer het ook een verhaal is met heel wat lijken, speelt Hall het voor mekaar om compleet anders te spelen dan David Fisher uit Six Feet Under, en dat is echt een verdienste (zeker na 5 seizoenen in de huid van een gevoelig homoseksueel-personage). De regie voor de eerste 5 afleveringen waren in handen van Michael Cuesta die Tell-Tale (2009) heeft geregisseerd in een productie van Ridley en Tony Scott. Zijn verdienste is dat hij Dexter niet laat vervallen in de voor-de-hand-liggende excessieve gore, en toch genoeg van de gruwel laat zien om de toeschouwer de stuipen op het lijf te jagen.

    Dexter is geen studie van de psychologie van een serie-moordenaar, dan wel een ontspannende rit in de steegjes van Miami met een charismatisch en dubbelzinnig personage in een goed geschreven drama. Het is niet beter dan Six Feet Under maar zeker een aanrader.

    *** Dexter season 6 trailer ***

  • Brothers (2009) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Zowel Tobey Maguire (34) als Jake Gyllenhaal (29) zijn alom bekend. Het zijn beide gerespecteerde acteurs die hun carrière gestalte gaven door hun deelname aan (voornamelijk) indrukwekkende indie-films, zoals The Ice Storm en Donnie Darko). Terwijl Maguire de eerder ontspoorde jongere vertolkte in The Cider House Rules, trad Gyllenhaal in hetzelfde spoor met The Good Girl. Later doken beiden op als homoseksuele mannen in literaire adaptaties (de ene in Wonder Boys de andere in Ang Lee’s Brokeback Mountain (2005).

    brothers,review,filmbespreking,trailer,preview,natalie portman,tobey maguire,jim sheridan,jake gyllenhaal,susanne bier,sam shepard,pearl harbor

    Als geen andere weten die twee mannen in ieder geval hoe ze een Hollywood film moet dragen. (Spider Man en The Day After Tomorrow). Maar ze hebben niet alleen hetzelfde parcours, ze trekken zelfs een beetje op mekaar. En nu zitten die twee sterren in Brothers (2009) van Jim Sheridan (hier de poster), en dan nog wel met een andere gerespecteerde actrice, Natalie Portman.

    Korte inhoud: Brothers, is een remake van Brødre (2004) van Susanne Bier, vertelt het verhaal van twee broers: de succesvolle marinier Sam (Tobey Maguire) en vrijbuiter Tommy (Jake Gyllenhaal). Hun vader Hank (Sam Shepard), een eervol onderscheiden Vietnamveteraan, laat tijdens het afscheidsmaal van Sam voor de zoveelste keer openlijk blijken van welke van zijn twee onderling zo verschillende zoons hij meer houdt en dat is niet de sociale mislukkeling Tommy. Als Sam uiteindelijk op een missie in Afghanistan vermist wordt en er weinig hoop is dat hij levend terugkeert. Sam zit maandenlang gevangen in een hol onder de grond, ze worden daar door de Talibanstrijders alleen uit gehaald om te worden gefolterd of om voor de camera de Amerikaanse missie in Afghanistan te veroordelen. In de veronderstelling dat Sam dood is probeert Tommy het verlies van zijn broer op te vangen door de verantwoordelijkheid voor Grace (Natalie Portman) en de kinderen op zich te nemen. Tegen de verwachting in groeien Tommy en Grace steeds meer naar elkaar toe. En dan komt Sam terug...

    Waar hebben we dat verhaaltje nog al eens gehoord. Oh ja, Pearl Harbor (2001). Net zoals elke Amerikaanse remake van een Europese of Aziatische film is alles gemaakt voor een mainstream doelpubliek. Maar de cruciale modificaties in de plot zijn echter geheel te rechtvaardigen, met iets minder 'emo' en net dat tikkeltje meer 'tragiek'. Het positieve aan deze prent is dat hij in tegenstelling tot heel wat andere films waar Amerikaanse militairen oprukken, niet al te fel begint te zwaaien met de Amerikaanse vlag, maar ruimte laat voor een herkenbaar menselijk drama.Het is een nederig verhaal over hoe grote gebeurtenissen het leven van gewone burgers overhoop kan halen.

    Toch kent deze prent één groot tekort. Tussen Tobey Maguire en Natalie Portman is de chemistry compleet zoek. Er zijn zo goed als geen vonken tussen die twee; niets, nougabollen. en daardoor is het vaak ongeloofwaardig dat hij, om bij haar terug te keren, in gevangenschap zijn menselijke fatsoen prijsgeeft. Het heeft veel weg van een bedaard verstandshuwelijk, meer dan een passionele relatie tussen twee individuen die niet meer van elkaar kunnen blijven. De chemie tussen Natalie Portman en Jake Gyllenhaal zit wel een stuk beter, net de exacte dosering van gevoeligheid waardoor je kan inschatten hoe kwetsbaar de toenadering wel is. Ook tussen Tobey Maguire en Jake Gyllenhaal voel je een sterke band, hoewel de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit vooral te danken is aan Jake Gyllenhaal die opnieuw een prestatie van formaat levert met de prachtige vertolking van deze lastige rol. Tobey heeft wel in de tweede helft van de film iets meer dramatische scènes, maar het heeft allemaal wel een reukje van over-acting en ik bleef me afvragen waarom hij zo expressief moest overkomen (kijk zelf en je zult zien).

    Natalie Portman Maguire & Gyllenhaal pic

    Sheridan heeft resoluut gekozen voor een visueel meer verzorgde, gepolijste film , in tegenstelling tot het op 'Dogma 95' geïnspireerde origineel. Hier is geen sprake meer van schokkende hand-held-camera of de zware korrel. Over het algemeen heeft Sheridan gewoon Brødre een facelift gegeven en in een meer fraaier omhulsel verpakt, met enkele bekende Hollywood-namen. Hollywood recycleert nu eenmaal beter dan wie ook. Wat Brothers toch de moeite maakt - ondanks het feit dat het origineel uiteindelijk maar 5 jaar oud is - is het puntige tegenstelling tussen de eenvoudige en rustige uitstraling van Sam en zijn familie en anderzijds zijn militaire carrière in een afgelegen land.

    Eenmaal aan het thuisfront zie je hoe moeilijk hij het alledaagse leven ondergaat als de kwellingen die hij te verduren kreeg in gevangenschap. Hij voelt zich niet meer thuis en weet zich ook moeilijk aan te passen. Hij heeft gevochten voor vrede in een ver land, en daarvan getuigen de medailles op zijn militair uniform, maar eenmaal het uniform in de kleerkast beland, lijkt hij op zoek naar zichzelf. Toch is het niet de bedoeling dat Brothers de morele toer opgaat, maar eerder een spiegel voorschotelt waarin de personages zichzelf kunnen bekijken en zich de vraag stellen wat hier allemaal uit voortvloeit. Een aangrijpende prent die een gevoelige snaar bespeelt in de militaire machine. De film draait momenteel in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 22 september 2011

    ***Related Post***
    14/08/2007: Things We Lost in the Fire van Susanne Bier

     

    *** Brothers trailer ***

  • The Black Dahlia (2006) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Vier jaar liet Brian de Palma het filmpubliek wachten op de opvolger van het onderschatte Femme Fatale, maar met The Black Dahlia (2006) is de regisseur van o.a. Scarface, The Untouchables en Mission: Impossible weer helemaal terug. De Palma toont dat hij zijn streken helemaal nog niet verleerd is en levert met The Black Dahlia opnieuw een visueel oogstrelende film af. Ondertussen is het na tussendoortje Redacted overigens alweer vier jaar wachten op een nieuwe De Palma, dat zou dan de prequel The Untouchables: Capone Rising moeten worden.

    the_black_dahlia_2006_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Los Angeles, jaren ’40. Bucky Bleichert (Joh Hartnett) en Lee Blanchard (Aaron Eckhart) zijn naast voormalige bokskampioenen twee talentvolle agenten bij de LAPD. Wanneer op een dag het gruwelijk verminkte lijk van wannabe-actrice Elizabeth Short (Mia Kirshner) wordt gevonden, worden Bleichert en Blanchard op de zaak gezet. Short krijgt in de pers al snel de bijnaam ‘The Black Dahlia’ naar de film The Blue Dahlia met Veronica Lake en Alan Ladd in de hoofdrollen.

    Blanchard raakt meer en meer geobsedeerd door de zaak en gaandeweg moet ook zijn privéleven en zijn relatie met vriendin Kay Lake (Scarlett Johansson) eraan geloven. Ondertussen maakt Bleichert kennis met de mysterieuze Madeleine Linscott (Hilary Swank), die meer van de moord weet dan ze in eerste instantie wil vertellen. De zoektocht naar de moordenaar van Elizabeth Short brengt Bleichert en Blanchard heel diep in een wereld van pornografie, femme fatales, corrupte agenten en criminelen.

    De Palma gebruikte als basis voor The Black Dahlia het gelijknamige boek van James Ellroy, die op zijn beurt vertrok van de waargebeurde moord op Elizabeth Short in 1947. Ellroys romans zijn geen hapklare brokken om te verfilmen en je moet bij boek én film goed opletten om niet het noorden kwijt te raken (zie ook L.A. Confidential) van Curtis Hanson. Ellroy werkt graag met verschillende verhalen die door elkaar lopen om dan uiteindelijk in een climax bij elkaar te komen. De Palma en scenarist Josh Friedman hebben geprobeerd hier een mouw aan te passen door een paar subplots en nevenverhalen te schrappen en hier en daar wat aanpassingen te doen.

    Maar zelfs dan mag je als kijker je aandacht niet laten verslappen of je zou wel eens een belangrijk deel van de ontknoping kunnen missen. Ik kan mij voorstellen dat het scenario bij sommigen overkomt als een rommelig boeltje en veel te ingewikkeld in elkaar zit. Maar in het boek kijkt Ellroy ook niet neer op een verhaallijntje of een zijsprongetje meer of minder. Toch vertrekken diegenen die het boek gelezen hebben, zeker met een voorsprong. Bovendien is The Black Dahlia vanwege zijn complexe vertelstructuur een film die je eigenlijk meer dan één keer moet bekijken om alle finesses te begrijpen.

    Dat is meteen ook zowat het grootste probleem van films van Brian De Palma, hij laat soms al te vaak de vorm boven de inhoud primeren. Maar die vorm mag er dan ook absoluut zijn, want The Black Dahlia is een genot om naar te kijken. Elk shot, elke camerabeweging of elke montage klopt tot in de kleinste details. De sfeer van de jaren ’40 wordt knap gecreëerd door een sepia-filter en ook aan de kostuums, decors en rekwisieten is heel veel zorg besteed. Je zou af en toe graag het beeld kunnen stilzetten om ten volle te genieten van elk frame.

    Technisch hoogtepunt en een typisch De Palma shot is een lange kraanbeweging waarin we vertrekken bij de wagen van Bleichert en Blanchard, langs de gevel van het gebouw dat zij in de gaten houden gaan, over het dak trekken naar het weiland achter het gebouw waar net op dat moment het lijk van Elizabeth Short wordt gevonden door een vrouw met een kinderwagen (bemerk de knipoog naar de trappenscène uit The Untouchables). Daarna keert de camera terug naar de voorkant van het gebouw waar ondertussen een vuurgevecht aan de gang is. En dat allemaal in één beweging.

    En Brian De Palma haalt ook zijn andere typische technieken uit de kast. Geen ordinaire cuts dus, maar beelden die in elkaar overlopen, elkaar 'wegduwen' en veel slow motion. Alleen zijn typische split screen lijkt hij vergeten te zijn. In The Black Dahlia zijn ook vrijwel alle favoriete thema’s van de regisseur aanwezig: manipulatie, voyeurisme, paranoia, gevaarlijke vrouwen, het dubbelganger-motief, en de gevaarlijke combinatie van seks en geweld.

    The Black DahliaThe Black Dahlia

    Over de cast van The Black Dahlia is er heel wat inkt gevloeid, niet het minst over hoofdrolspeler Josh Hartnett. Hartnetts onderkoelde stijl van acteren en voice overstem past, wat mij betreft, perfect bij de sfeer van de film. Scarlett Johansson wordt dan weer van het scherm ‘ge-femme-fataled’ door Hilary Swank, die bewijst dat ze niet ten onrechte twee Oscars op haar schouw heeft staan.

    Alleen Aaron Eckhart lijkt in zijn pre-The Dark Knight dagen niet echt te weten wat hij met zijn rol van Lee Blanchard moet aanvangen en loopt er soms wat verloren bij. Verder valt nog Mia Krishner te vermelden die als Elizabeth Short enkel in zwart-wit flashbacks in beeld komt. Kirshner weet de hopeloze actrice — ondanks haar promiscuë levensstijl — toch een zekere sympathie mee te geven. Bovendien heeft Kirshner een paar van de sprekendste ogen uit Hollywood en ze weet ze goed te gebruiken om haar personage tragedie mee te geven.

    Voor de filmliefhebbers (of beter filmfreaks) zitten in The Black Dahlia verwijzingen naar het oude Hollywood en films uit de oude doos. Er zitten echter ook enkele verwijzingen naar De Palma’s eigen films in. Dat de regisseur een fan is van trappenhuizen weten we al sinds The Untouchables waarin Kevin Costner achter een van de trap donderende kinderwagen aan sprong. Deze keer zijn het twee personages die van een paar verdiepingen hoog naar beneden sukkelen in een spannende achtervolgingsscène.

    Kortom, The Black Dahlia is geen makkelijk te consumeren film, maar wat mij betreft blijft Brian De Palma toch één van de betere regisseurs die er in Hollywood rondlopen. Ik kijk dan ook altijd uit naar zijn volgende film.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 22 april 2011