De FilmBlog

Voor de fans van de Sam Peckinpah films is er (misschien wel) boeiend nieuws (het is een beetje hoe je het bekijkt), want de controversiële en gewelddadige cultklassieker Straw Dogs (1971) met Dustin Hoffman werd vanonder het stof gehaald en in de remake-machine gepropt voor een vrij remake die meer de intentie had om een horror te brengen dan wel een thriller.

Korte inhoud: David en Amy Summer (James Marsden en Kate Bosworth), zijn een echt Hollywood-koppel: hij schrijft scenario’s en zijn vrouw is actrice. Na de dood van haar vader keren ze terug naar hun geboortedorpje in het Zuiden om het ouderlijk huis te verkopen. Eenmaal aangekomen, lopen de spanningen tussen beide hoog op door oude conflicten en herinneringen. Vooral met de ex-vriend van Amy ontstaan er problemen, die leiden tot een gewelddadige confrontatie met… dodelijke gevolgen.

De nieuwe Straw Dogs (2011) werd geregisseerd worden door Rod Lurie en de hoofdrol wordt vertolkt worden door James Marsden die we nog kennen als Cyclops in de X-Men films. De film werd gebaseerd op The Siege at Trencher's Farm van Gordon Williams.

In de oorspronkelijke film zagen we Hoffman als de wiskundige pacifist David Sumner die met zijn vrouw naar een rustig dorpje in Engeland heeft verhuisd om de misdaad in de Verenigde Staten te ontvluchten. Maar daar worden ze voortdurend lastig gevallen, bedreigd en beledigd, totdat de stoppen doorslaan. Het was echt één van de betere Hoffman films en dit is dan ook een prachtige rol voor de nog vrij onbekende James Marsden. Uiteraard heeft het origineel in principe geen remake nodig, maar ik ben er zeker van dat heel wat mensen nog nooit gehoord hebben van Straw Dogs, dus misschien kan deze remake ook wel zijn licht werpen op het origineel.

Regisseur Rod Lurie is ook niet zomaar een hippe beeldenmaker, maar echt wel een filmmaker die weet hoe hij een verhaal moet vertellen, en één van de verdiensten is dat hij een nieuw leven heeft gegeven aan die klassieker die velen al hadden vergeten. Toch zijn er een aantal wijzigingen, maar ik vond dat hij toch wel dicht aanleunde bij het werk van Peckinpah (bijna scène na scène). Ook de fameuze verkrachtingsscène is niet voor doetjes en Kate Bosworth zet hier echt wel een geloofwaardige en intense vertolking neer. Toch is er een verschil met het origineel, waarin het hier duidelijk gaat om een daad van agressie en er geen mogelijke twijfel bestaat dat het personage van Kate er bij momenten heeft van genoten. De remake deed me zelfs een beetje denken aan The Last House on the Left (2009), die eigenlijk vrij trouw bleef aan het bron-materiaal, maar de gehele film een frisse nieuwe look gaf. Het vreemde was dat ik toch meer kon genieten van The Last House on the Left remake dan van deze film, en dit waarschijnlijk omdat de originele Straw Dogs eigenlijk nog steeds een enorm sterke film blijft.

Maar toch vond ik deze versie zeker verdienstelijk. Het is bij mijn weten ook de beste vertolking van James Marsden, en Alexander Skarsgard is gewoon geknipt voor die rol. Zijn relatie (in het echte leven) met Kate Bosworth is ondertussen spaak gelopen zo’n 5 maand geleden. Hopelijk heeft dit niets te maken met deze prent. Mensen die het origineel kennen zullen meteen opmerken dat deze film geen toegevoegde waarde heeft, en in principe hebben ze geen ongelijk. Maar indien de regisseur het gehele concept had herschreven, dan zouden diezelfde mensen nu misschien moord en brand hebben geschreeuwd. Het enige minpuntje aan deze prent is de vertolking Dominic Purcell die hier een troosteloze dorpsidioot heeft neergezet. Anderzijds is er dan weer een sterke vertolking van James Woods die alles weer goed maakt.

Kortom, de remake is niet beter dan het origineel, maar met dank aan de cast ook geen slechte remake. Het thema van de geciviliseerde man die tot op zijn breekpunt wordt geduwd en veranderd in een gewetenloze wraakengel zit er hier ook wel in. Zelfs de ambiguïteit in het personage van Marsden blijft present, want hij kan je niet zien als held of zelfs anti-held. Hij gedraagt zich een beetje als superieur wezen tegenover de dorpelingen, en zijn passief-agressief gedrag is wel de aanstoker van heel wat kwaad bloed. De filmgeschiedenis zal Sam Peckinpah's versie van Straw Dogs onthouden, maar regisseur Rod Lurie heeft hier toch een verdienstelijke remake neergezet. Spijtig dat hun poster niet meteen uitblinkt in originaliteit.

Op de blu-ray vinden jullie 4 documentaires over de originele prent en de nieuwe versie. Daarnaast vinden jullie ook de broodnodige audio-commentaar van de regisseur over de gehele film.

Ik ben zelf niet echt in de wolken van Hollandse cinema, maar de laatste jaren heb ik het gevoel dat ze bezig zijn aan een soort heropleving, ook al zie ik nog niet meteen een Oscar-waardige film in het verschiet. Maar je hoeft onze noorderburen niets te leren van hoe ze de aandacht moeten trekken met hun filmproducties. Denk maar aan films als New Kids Turbo (2010), The Human Centipede (2009) of Sint (2010). En hier pakken ze opnieuw uit met een soort Guy Ritchie/Joe Carnahan-achtige heist film, genaamd Black Out (2012).

Korte inhoud: In een ver verleden was Jos Vreeswijk (Raymond Thiry) een notoire gangster, maar hij is inmiddels een brave burger geworden die op het punt staat in het huwelijksbootje te stappen met Caroline (Kim van Kooten). Hij heeft alle banden met zijn misdaadverleden de rug toegekeerd. Althans, dat is zijn impressie. Want op de dag van zijn huwelijk ontwaakt hij wakker met een lijk naast zich in bed. Hoe dat levenloze lichaam daar terecht is gekomen, weet hij niet. Wie het is en waar dat pistool vandaan komt, weet hij evenmin. Compleet radeloos besluit hij de hulp in te schakelen van twee oude bekenden (Bas Keijzer en Renee Fokker). Al snel blijkt dat een aantal gure figuren het op de arme Jos gemunt hebben, mensen die hij nog kent uit zijn verleden als crimineel. Als wordt beweerd dat Jos 20 kilo sos (cocaïne) gestolen heeft, stapelen de problemen zich op. Zelfs de vader van Caroline, topadvocaat Rudolf (Ursul de Geer) heeft nog een appeltje met hem te schillen. Als hij de femme fatales Petra (Birgit Schuurman) en Charity (Katja Schuurman) achter zich aan krijgt die werken voor een hoogbejaarde drugsbaas (Edmond Classen), alsook een Russische drugsdealer en voormalig balletdanser Vlad (Simon Armstrong), moet Jos rennen voor zijn leven. Zelfs de politie (Alex van Warmendam) heeft nog iets in te brengen in deze explosieve cocktail.

De regisseur van dienst heet Arne Toonen, die twee jaar geleden niet meteen kon overtuigen met de familiefilm Dik Trom (2010). Nu heeft hij met de medewerking van co-scenarist Melle Runderkamp zijn filmcarrière over een compleet andere boeg gegooid. De film lijkt een soort Hollandse kopie te zijn van Smokin' Aces (2007), met een vleugje van Snatch. (2000). Het is een ensemble-film (cf. Pulp Fiction) waarin we van de ene gekke situatie in de andere belanden, met één hoofdpersonage die zijn geheugen even kwijt is. Het klinkt allemaal niet bijster origineel, maar het lijkt wel een verstand-op-nul plezierrit te worden.

Qua verhaal, die al zo origineel is als de titel, verwacht ik hier en daar wel een aantal inconsistenties en hiaten, maar dat heb je vaak bij actie-vehikels die met flash-backs aan elkaar zijn geplakt. En ook al is er heel wat acteertalent aanwezig, zoals een Kim van Kooten, verwacht ik niet dat we er veel van zullen zien. Daarentegen is er aan over-acting voor ieder wat wils. Black Out moet het vooral hebben van zijn leuke actie-scènes en pittige Hollandse one-liners ("stop eens met pijpen jongen er komt alleen maar gelul uit je mond." Om er maar eentje te citeren), iets waar het thuispubliek waarschijnlijk wel gek op is. Of deze Black Out bij ons zal aanslaan is nog maar de vraag. Ik betwijfel het. De film heeft bij ons nog geen release gekregen en het zou wel eens kunnen dat deze meteen op dvd zal uitkomen.

Ondertussen is wel bekend geworden dat er misschien een Belgische remake staat aan te komen (ja, tegenwoordig verstaan we elkaar zijn taal niet meer, cf. Loft). De Vlaamse thrillerschrijver Luc Deflo gaat de Belgische versie van het scenario schrijven. De bedoeling is dat de film nog dit jaar in de bioscopen te zien is. In Nederland leverde de film in het eerste weekeinde al meer dan een ton op.

Hier is nog maar eens een Engelstalige remake van een anderstalige film die amper 4 jaar oud is. De Israëlische thriller Ha-Vov (2007) van Assaf Bernstein heeft in ieder geval niet veel stof doen opwaaien, ook al kreeg de film heel wat positieve reviews. Maar het intrigerende plot van Mossad-agenten op een geheime missie naar een Nazi-beul is uiteraard interessant materiaal voor een mainstream film. En dat is de bedoeling van The Debt (2010), in regie van John Madden (Shakespeare in Love).

Korte inhoud: 'The Debt' vertelt het verhaal van drie Mossad-agenten die tijdens de jaren zestig jacht maken op de nazi-oorlogsmisdadiger Doktor Bernhardt / Dieter Vogel. Met gevaar voor eigen leven sporen ze hem op in Oost-Berlijn, maar moeten hem dan nog zien te pakken. Tevens moeten ze hem, als dit al lukt, over de grens krijgen bovendien. Rachel Singer (Helen Mirren), een voormalig agente van de Israëlische geheime dienst de Mossad, was betrokken bij een missie naar de beruchte oorlogsmisdadiger ‘de chirurg van Birkenau'.

Het scenario voor de remake werd geschreven door Matthew Vaughn, de regisseur/scenarist van Kick-Ass (2010) en X-Men: First Class (2010). En het ziet er naar uit dat het een karaktergedreven thriller zal worden naar het voorbeeld van Munich (2005), met naast Helen Mirren ook Tom Wilkinson, Sam Worthington. De slechterik van dienst wordt vertolkt door Jesper Christensen.

Voor zover ik weet is de film niet gebaseerd op waar gebeurde feiten, maar dat er door de Mossad jacht werd gemaakt op losgelopen Nazi-beulen staat buiten kijf. Zo hebben ze in 1960 Adolf Eichmann op het spoor gekomen in Argentinië, ontvoerd en terecht gesteld in Israel. Hiervoor heeft Israel trouwens heel wat kritiek gekregen van Argentinië en de Verenigde Naties, omdat deze niet werden ingelicht van de raid, ook al kon niemand de misdaden van de man goed praten. Na de felle kritiek werd in ieder geval de missie naar Josef Mengele geschrapt. Deze Mengele werd jaren later terug gevonden, verdronken aan de kust van Brazilië ten gevolge van een hartstilstand of gewoon kopje onder geduwd door onbekenden. (misschien ook wel interessant voor een filmproject)

Het spijtige aan The Dept is dat het bijna voor de helft bestaat uit flashbacks, en dat is tevens de grootste kritiek op de film. De film vertelt het verhaal van de Rachel Singer (Helen Mirren), Stephan Gold (Tom Wilkinson), David Peretz (Ciaran Hinds) en duikt in de tijd en zien we veel jongere acteurs voor de rollen, respectievelijk Jessica Chastain, Marton Csokas en Sam Worthington. Bijgevolg laat de film ook zien wat de impact van de missie is geweest op het leven van deze agenten. De scènes in Oost-Berlijn werden opgenomen in Boedapest, terwijl de andere scènes op locatie werden gefilmd in Tel Aviv en Groot-Brittannie.

Het wordt niet alleen een psychologische thriller, maar is ook een drama en een liefdesverhaal. Het hoogtepunt in de film zijn de scènes in Oost-Berlijn die zich halverwege de jaren ’60 afspeelt. Maar als we de critici mogen geloven zou de film in zijn afwikkeling serieus ontgoochelen met een weinig geloofwaardig sluitstuk. Maar het zou in ieder geval een veel betere film zijn dan Killshot (2008), de vorige film van John Madden., met ijzersterk acteerwerk van de gehele cast. The Debt komt op 28 september 2011 in onze zalen.

Eind 2008 was ere en gerucht dat Will Smith & Steven Spielberg alles in het werk zouden zetten om van de Zuid-Koreaanse Oldboy (2003) een Amerikaanse remake te maken. De film van Chan-Wook Park had indruk gemaakt, en dat mede door de sterke vertolking van Min-Sik Choi.

Korte inhoud: Zonder te weten waarom, wordt Oh Dae-su vijftien jaar lang vastgehouden in een kleine kamer. Hij heeft geen contact met de buitenwereld en is de waanzin nabij. Op een dag wordt hij wakker op het dak van een appartementsgebouw; hij is zonder enige waarschuwing weer vrijgelaten. Vastberaden gaat Dae-su op zoek naar de reden van zijn gevangenschap. Maar als hij hoort dat zijn vrouw tijdens zijn afwezigheid werd vermoord, zweert hij wraak.

Maar het ziet er naar uit dat Oldboy (2012) een nieuwe filmploeg heeft gevonden. Het is Spike Lee die de remake in beeld zal brengen, en dan nog wel met John Brolin in de hoofdrol, een acteur die niet meer is weg te branden van het witte doek.

Ik ga niet opnieuw van leer gaan tegen de zinloze remake-rage. Het is gewoon ingebakken in het Hollywood systeem, waar ook Vlaamse films wee te maken hebben (cf. Loft) . De meeste Amerikaanse remakes brengen geen meerwaarde aan het origineel en bestaan louter omdat bepaalde mensen geen zin hebben om ondertitels te lezen. Maar af en toe is de remake beter dan het origineel, maar dat zijn meer de uitzonderingen die de regel bewijzen. Wat betreft deze Oldboy, ik denk dat Spike Lee de geknipte regisseur is. Spike staat bekend voor zijn visueel interessante en vernieuwende benaderingen en zijn aanleg als verhalenverteller. Maar ook Josh Brolin weet hoe hij een briljante vertolking moet neerzetten. Ook al blijft het origineel een briljante film, deze remake hoeft niet noodzakelijk verworpen worden.

De scenarist van dienst wordt Mark Protosevich, bekend van Thor, I Am Legend en The Cell. Over de slechterik in het verhaal doen vele geruchten de ronde, maar volgens de laatste berichten zou Christian Bale in aanmerking komen voor de rol, hoewel Bale nog moet zien hoe de productie van de nieuwe Batman-film zal lopen. Wie de rol van de dochter zal spelen van het hoofdpersonage is op dit ogenblik nog niet bekend.

***Related Post***
08/11/2008: Will Smith & Steven Spielberg mikken op Oldboy remake

Het goede nieuws is dat de Footloose remake het heeft kunnen stellen zonder het smoelenwerk van tiener-idool Zac Efron. En met hem heeft ook regisseur Kenny Ortega (High School Musical 1, 2 & 3) het project verlaten – naar verluidt omwille van budgettaire redenen. Een goede zaak als je het mij vraagt (...en meteen ook het enige goede aan deze film).

Met de nieuwe ploeg maakt Footloose (2011) nu wel een grotere kans om een remake te worden die niet compleet zal floppen, ook al zit NIEMAND op deze film te wachten. De originele Footloose (1984) had geen remake nodig. Het is per slot van rekening een loepzuivere '80ties flick. Dit is opnieuw zo'n nodeloze remake met als doel gewoon nog eens geld te maken op de rug van een vorig succes, en bestemd voor de jongere generatie die de originele films nooit heeft gezien. Maar de film was toen al op het randje van het belachelijke, ik vraag me dus af wat de nieuwe generatie hier van zal denken.

Korte inhoud: Ren MacCormack (Kenny Wormald) verhuist van Boston naar het zuidelijke plaatsje Bomont, waar het een stuk saaier is dan in de grote stad. Nadat er in Bomont een tragisch ongeluk plaatsvond, waarbij vijf jongeren na een avond stappen om het leven kwamen, heeft gemeenteraadslid en dominee Shaw Moore (Dennis Quaid) harde muziek en dansen verboden. Ren trekt zich niets aan van deze regels en tijdens een van de feestjes wordt hij ook nog verliefd op Ariel (Julianne Hough) de dochter van dominee Shaw Moore...

De nieuwe regisseur van dienst is Craig Brewer, een talentvolle regisseur die eerder indruk maakte met zijn Hustle & Flow (2005), een volwassen maatschappij kritische film met sterke dialogen en een geloofwaardige beeldvoering. Nadien heeft hij een beetje de pedalen verloren met Black Snake Moan (2006), die op zich geen slechte film was maar de personages kwamen nauwelijks tot leven en de boodschap van de film is van heel bedenkelijke kwaliteit. Met deze Footloose remake denk ik niet dat hij de kwaliteit zal halen van Hustle & Flow. De trailer spoort mij in ieder geval niet aan om de film te zien, ook al zie ik heel wat shots terugkeren uit de originele film. Wat kan het me schelen dat het een getrouwe weergave is van het origineel. Who cares?! Scenarist Dean Pitchford had beter zijn energie gestoken in het heruitvinden van footloose in plaats van een copy/paste. Hopelijk zal deze prent geen smet worden op de carrière van een beloftevolle regisseur.

Maar regisseur Kenny Ortega valt in ieder geval niet op werkeloosheid, maar gaat zich werpen op … (wait for it…) de remake van Dirty Dancing (2013). Oh ja, die willen ze ook face-liften. En als je weet dat Ortega de choreografie heeft verzorgt op de filmversie uit 1987 met Jennifer Grey en Patrick Swayze. En wanneer je "(I’ve Had) The Time of My Life" hoort op de radio, moet je toch gewoon terugdenken naar de film. Benieuwd of de nieuwe versie de quote: "Nobody puts Baby in a corner" zal behouden. De film was gemaakt voor slechts 6 miljoen dollar, maar bracht een slordige 214 miljoen op. Zo’n succes zal hij waarschijnlijk niet kunnen evenaren.

Hetzelfde verhaal met misschien iets meer Dirty Dancing (1987) vibes, een film voor de liefhebbers van het genre. Footloose draait in onze zalen vanaf 2 november 2011.

***Related Post***
18/08/2007: Zac Efron kandidaat voor de Footloose remake

The Experiment (2011) is de Amerikaanse remake van de Duitse film Das Experiment (2001) van Oliver Hirschbiegel. En daarmee is zowat het belangrijkste gezegd, want hoewel The Experiment op zich geen slechte film is, blijft natuurlijk de vraag waarom Amerikanen absoluut uitstekende buitenlandse films moeten herkauwen voor hun eigen markt. Dat mochten onlangs ook het Zweedse Låt den rätte komma in of het Oostenrijkse Funny Games nog ondervinden, en momenteel werkt ook Erik Van Looy natuurlijk aan een vergeamerikaniseerde versie van Loft. Buiten de Engelse taal en enkele bekende koppen in de cast voegt The Experiment dan ook weinig toe aan het origineel.

Korte inhoud: Voor een psychologisch experiment wordt een groep van 26 mannen opgedeeld in bewakers en gevangenen. Ze worden veertien dagen opgesloten in een afgelegen hangar, met enkele camera’s die hun handelen registreren. Als ze het zo lang kunnen uithouden zonder ongelukken, krijgen ze elk een flinke som bijgeschreven op hun bankrekening (ongeveer 1000 dollar per dag). Maar al na één etmaal begint het experiment te ontsporen en nemen de ‘bewakers’ hun rol iets te serieus. De bewakers deinzen niet terug voor geweld en terreur, en de gevangenen worden psychologisch gekweld en vernederd. Travis, ofwel gevangene nr. 77 (Adrien Brody), neemt het voortouw en onder zijn leiding breekt er een opstand uit.

Beide films zijn gebaseerd op het boek ‘Black Box’ van Mario Giordano die zijn inspiratie haalde uit één van de bekendste experimenten uit de sociale psychologie, namelijk het ‘Stanford gevangenisexperiment’. Professor Philip Zimbardo sloot in 1971 24 jonge mannen op in de kelders van de universiteit van Stanford. Bedoeling was om een gevangenissituatie te creëren en de reacties van de proefpersonen te registreren. Door lottrekking werd bepaald wie er tot de groep van 12 bewakers en wie tot de 12 gevangenen hoorde. Na amper zes van de geplande veertien dagen werd het experiment echter stopgezet, omwille van het gedrag van de bewakers en de stress en angst onder de gevangenen.

Het controversiële experiment leverde niet alleen belangrijke wetenschappelijke inzichten op over o.a. manipulatie, beïnvloeding en gezag, maar dus ook de inspiratie voor een boek en een paar films. En hoewel The Experiment een remake is van Das Experiment vallen er toch een paar belangrijke verschillen te noteren. Ten eerste is de Amerikaanse versie een half uur korter dan de Duitse, maar die laatste is dan weer een pak gewelddadiger, explicieter en, vooral, intenser.

Grootste verschil is echter dat in The Experiment de personages veel minder uitgewerkt worden dan in zijn Duitse variant. Daardoor blijf je grotendeels in het ongewisse over de precieze redenen waarom ze zo fanatiek in hun toegewezen rol vallen en blijven de meeste personages veel te karikaturaal geportretteerd. Dat geldt vooral voor Barris, het personage van Forest Whitaker, waarvan we weten dat hij op 42-jarige leeftijd nog bij zijn moeder woont, maar een dominante moederfiguur kan toch niet alleen de reden zijn waarom hij zich na amper één dag al ontpopt tot de meest sadistische bewaker? Een gemiste kans, zeker in een film die zijn mosterd haalt uit de psychologie.

Het is ook spijtig dat de onderzoekers grotendeels buiten beeld blijven. In tegenstelling tot hun Duitse collega’s beschikken zij in The Experiment over een rood licht dat ze kunnen aanzetten wanneer het te gortig wordt. Het is een soort virtuele aanwezigheid, want verder komen de wetenschappers alleen in beeld aan het begin van de film bij de selectieproeven en de uitleg wat het experiment concreet inhoudt. Het valt overigens maar moeilijk te vatten waarom de onderzoekers zo lang wachten om in te grijpen.

Wat wel uitstekend werkt is de wisselwerking tussen Forest Whitaker en Adrien Brody. Zij leren elkaar tijdens de selectieproeven van het experiment kennen en bouwen een zekere kameraadschap op. Deze houdt bij het begin van de proef nog stand wanneer het personage van Whitaker zich geneert om dat van Brody te commanderen, maar algauw neemt het genot van de machtspositie van Barris de overhand op zijn vriendschap met Travis en escaleert hun hele relatie tot een machtspelletje. Het zijn natuurlijk twee Oscarwinnaars die hier tegenover elkaar staan, en dat zie je op het scherm.

The Experiment werd geregisseerd door Paul Scheuring die zijn weg wel kent in het gevangeniswezen, want Scheuring is ook de man achter de televisiereeks “Prison Break”. De regisseur heeft gekozen voor een flitsende stijl die meteen duidelijk wordt in de aanvangsminuten waarin je beelden te zien krijgt van allerlei diersoorten die elkaar niet al te zachtaardig te lijf gaan. Verder stouwt Scheuring zijn prent vol actie en geweld, en een beetje meer subtiliteit had best gemogen.

Kortom, The Experiment is een film over een belangrijk psychologisch experiment, maar gek genoeg zijn de makers erin geslaagd vrijwel alle psychologie uit de film te weren, ten koste van geweld en actie. Dat zal de invloed van Hollywood zijn, maar daardoor voegt de remake helemaal niets toe aan het Duitse origineel. Das Experiment is dan ook een pak beter en veel intenser dan The Experiment.

***Related Posts***
25/01/2011: Das Experiment remake

Er is zoveel verkeerd aan de nieuwe trailer van Conan the Barbarian (2011) van regisseur Marcus Nispel, dat ik niet precies weet waar te beginnen. Het lijkt wel gemaakt door dezelfde leeghoofden die Clash of the Titans (2010) in elkaar hebben gestoken, en dat voorspelt in ieder geval weinig goeds.

Korte inhoud: Conan (Jason Momoa) is de laatste van zijn volk. Hij zag zijn vader sterven en is vastbesloten om zijn vader te wreken. Hij zal iedereen doden die verantwoordelijk was voor de dood van zijn volk. Maar hij heeft een erg gevaarlijke vijand: de almachtige Khalar Sing.

Iedereen ging er een beetje vanuit dat het om een remake zou gaan, maar het werd dan uiteindelijk een reboot die zijn inspiratie zocht in de strips van Robert E. Howard. En dat was op zich ook de beste optie gezien de originele film moeilijk te overtreffen is met Arnold Schwarzenegger en de krachtige muziekscore van Basil Poledouris. Maar dit beloftevol project kreeg snel een bitter smaakje nadat bekend werd dat videoclip-maker Marcus Nispel de film zou regisseren. De man heeft een niet onaardige, maar anderzijds weinig vernieuwende remake gemaakt van de Texas Chainsax Massacre. Nadien bewees hij met films als Pathfinder (2007) en Friday the 13th (2008) dat hij er gewoon niks van bakt als verhalenverteller en het vooral moet hebben van de mooie fotografie van Daniel Pearl. Maar voor deze Conan reboot moest hij het stellen met de minder getalenteerde DoP Thomas Kloss, en dus zou de film visueel ook zwaar kunnen teleurstellen. Ik heb in ieder geval weinig mooie beelden gezien in de trailer, maar ik was misschien iets teveel afgeleid door de cgi-troep die ze noodgedwongen in de film wilden wringen.

Van wat je al kan uitmaken uit de trailer zie je dat we te maken hebben met heel wat onbekende gezichten. Het begint al met de hoofdacteur die gespeeld wordt door Jason Momoa. De man straalt weinig charisma uit en ziet er eigenlijk meer uit als een villain dan als een leiderfiguur die we willen volgen. Daarnaast zien we Rachel Nichols in de rol van Tamara en Rose McGowan heeft ook nog een rolletje kunnen krijgen als Marique. Ook Ron Perlman is van de partij, alsook Stephen Lang.

De trailer is gemonteerd op rockmuziek die geen beetje past met de geest van het verhaal, laat staan dat het überhaupt werkt. Alles ziet er heel goedkoop uit en bestemd voor teenagers die net de leeftijd van 16 hebben bereikt en staan te trappelen om een R-rated film mogen zien vol geweld, bloed en seks. En gezien het gedistribueerd wordt door Lionsgate (en bijvoorbeeld niet door Universal) zullen we hier wel te maken hebben met een ordinaire barbarenfilm die weinig voeling heeft met de strips (en ja, ik heb er als jonge tiener heel wat van gelezen). Op 14 september 2011 komt de film bij ons uit, ook in 3D (of wat had je gedacht).

Regisseur David Fincher heeft zich dus geworpen op The Girl with the Dragon Tattoo (2011), de remake van de gelijknamige film gebaseerd op de bestseller van Stieg Larsson. Een paar dagen gelede, kwam er al een bootleg trailer uit, vandaag is er een nieuwe en officiële trailer van de film.

Korte inhoud: Op 29 september 1966 is de 16 jaar oude Harriet Vanger, de zuw van Martin (Stellan Skarsgård) spoorloos verdwenen. Nu, 40 jaar later, krijgt journalist Mikael Blomkvist (Daniel Craig) een ongewone opdracht: hij wordt door grootindustrieel Henrik Vanger (Christopher Plummer) gevraagd de geschiedenis van zijn familie te schrijven. Wat hij eigenlijk wil is de waarheid achterhalen over Harriet. Mikael vindt dat hij wel even uit zijn sleur bij het tijdschrift kan komen en samen met computerdeskundige Lisbeth (Rooney Mara) begint hij aan de opdracht. Ze graven dieper en dieper in het verleden van de familie en komen steeds donkerder geheimen tegen.

En de eerste beelden zien er iets meer trashy uit dan datgene wat we de laatste jaren van David Fincher hebben gezien, en het kleurenpalet doet me ook wel wat terugdenken aan die koele fotografie uit Panic Room (2002). Toch ken ik maar weinig mensen die de originele films nog niet hebben gezien of het boek hebben gelezen, dus vraag ik me eigenlijk af wie hier op zit te wachten. Misschien de Amerikaanse markt, die zijn neus optrekt voor alles wat niet in Hollywood is gemaakt en niet in het Engels is gesproken? Het ziet er tevens niet naar uit dat Fincher veel zal afwijken van het boek of de film. Misschien wel wat teleurstellend dat Fincher zijn tijd verspilt aan een remake van een prent die nog een jaar geleden in de cinema was. Een verspilling van talent als je het mij vraagt.

De kwaliteit van de Amerikaanse versie zal wel indrukwekkend zijn. Niet enkel omwille van de leer talentvolle regisseur en het grotere productiebudget, maar ook omwille van het feit dat scenarist Steven Zaillian betrokken is bij het project. Voeg daar nog de cinematografie van Jeff Cronenweth en de vlijmscherpe muziek van Trent Reznor en je hebt een voltreffer.

*** The Girl with the Dragon Tattoo trailer ***

***Related Post***
24/12/2011: The Girl with the Dragon Tattoo review
29/07/2011: David Fincher maakt zijn Millennium remake

We hebben er een beetje op moeten wachten maar hier is dan uiteindelijk de trailer van Fright Night (2011), de remake van het origineel uit 1985. En zoals ik een beetje had voorspeld zal het waarschijnlijk een verminking worden.

De trailer van de film kan me in ieder geval niet overtuigen. Ik herinner me de eerste film als een sensuele horrorprent met voldoende humor, nostalgie en heel wat schrikmomenten. Deze film lijkt nog maar weinig op het origineel en ziet er uit als een domme B-film van geen belang.

Korte inhoud: Charlie Brewster (Anton Yelchin), een typisch stadse jongen, maakt kennis met zijn nieuwe buurman Jerry Dandrige (Colin Farrell). Hij ontdekt al snel dat zijn nieuwe buur een bloedzuigende vampier is. Zijn angsten worden bevestigd wanneer zijn leven in gevaar komt. Hij ziet hoe zijn moeder (Toni Collette) in de ban raakt van de vampier. Charlie zal samen met een magiër uit Las Vegas, Peter Vincent (David TennantChristopher Mintz-Plasse) ook betrokken bij het geheel en komt zijn vriendin Amy (Imogen Poots) in het visier van Jerry.

Colin Farrell loopt er in de trailer regelmatig rond met zwarte ogen, wat meer lijkt alsof hij een soort geïnfecteerde aliën is uit de The X-Files of True Blood in plaats van een vampier. Maar wat had je anders verwacht van een regisseur als Craig Gillespie die eerder het ronduit slechte Mr. Woodcock (2007) maakte. De man heeft geen flauw benul hoe je een horrorfilm moet maken. In de trailer zie je ook maar weinig over Peter Vincent, het personage die zo’n belangrijke rol had in de originele film.

Het ziet er zelfs een beetje uit als Disturbia (2007), de Rear Window (1954) remake. Misschien hadden ze er beter een originele film van gemaakt met een andere titel. Disturbia heeft het op zich nog zo slecht niet gedaan aan de box-office, en de film viel nog wel mee. De makers wisten dat ze niet konden opboksen tegen Hitchcock, dus kozen ze voor een soort heruitvinding van het basisconcept. Het hoofdpersonage in deze Fright Night remake lijkt ook iets teveel de held uit te hangen. Ik herinner me Charlie als een doodgewone sul die de hulp inroept van Peter Vincent omdat hij zelf teveel schrik heeft om te vampier te benaderen. Hier lijkt het wel of hij de hulp van Peter Vincent niet nodig heeft.

Enfin, niemand zat hier op te wachten en met films als Twilight en series als True Blood lijkt dit erop dat de studio’s gewoon een graantje willen meepikken van het succes van de vampieren-rage. Ik heb geen idee wanneer deze film bij ons moet uitkomen, als deze al een bioscoop-release krijgt.

***Related Posts***
07/07/2008: Top 10 Best Monster
22/09/2007: Fright Night aan de beurt om verminkt te worden

Toch niet weer een Loft (2008) remake, na de weinig vernieuwende Loft remake. En toch! Hier komt dan uiteindelijk de natte droom van Erik Van Looy, want hij mag een Amerikaanse versie gaan draaien van de film.

Korte inhoud: Vijf getrouwde mannen delen stiekem een loft, waar ze stijlvol en in alle rust hun minnaressen en liefjes ontvangen. Een prima regeling, tot ze op een winterochtend het lijk aantreffen van een jonge vrouw. Geen van hen weet wie de vrouw is, waar ze vandaan komt en hoe ze terecht is gekomen in de loft waarvan alleen zij de sleutel bezitten. Noodgedwongen proberen de vrienden zelf uit te zoeken wat er gebeurd is en waarom, maar al vlug beginnen ze elkaar te wantrouwen en zal blijken dat ze veel minder van elkaar afweten dan ze dachten.

Loft was in ons land een voltreffer en deed een goede beurt in Nederland, dus willen de Amerikanen het wel eens wagen met een paar Hollywood-acteurs. Patrick Wilson en James Marsden zijn reeds twee acteurs die genoemd worden voor de rollen, de opnames zouden al in het voorjaar beginnen. Ook in de Nederlandse versie van Loft was Van Looy al betrokken gezien de regisseuse een ongeval had en de productie geen vertraging mocht oplopen.

Het is ook wel een mooie pluim op het werk van Bart De Pauw die zijn scenario van België, via de lage landen naar Amerika mag ziet vertrekken. Laten we hopen dat hij nog steeds een percentage van de koek zal krijgen voor het geleverde werk. Wat Erik betreft, hij is een filmmaker die thuishoort in de States, nog meer dan een Jan Verheyen. Zijn filmstijl en zijn voorliefde voor Amerikaanse films spreken boekdelen. Ik denk dus wel dat hij zijn film zal kunnen verfijnen, en wie weet, laat hij het scenario nog eens bewerken door een Amerikaanse scenarist. Hij zal het zowiezo moeten doen voor de dialogen. Niemand wil toch een tweede Shades (1999) zien, niet?

***Related Posts***
26/10/2010: Weinig vernieuwende Loft remake
01/08/2010: Erik Van Looy moet Hollandse Loft-remake redden
22/02/2010: Erik Van Looy geen zin in Hollandse Loft-remake
25/01/2010: Hollandse Loft-remake in de maak
07/06/2008: Erik Van Looy en Bart De Pauw maken film