De FilmBlog

Er is een nieuwe spectaculaire trailer verschenen voor de Pixar en Walt Disney animatiefilm Brave (2012). Deze 3D film is geregisseerd door Mark Andrews (One Man Band, Violet) en Brenda Chapman (The Prince of Egypt).

Korte inhoud: Merida (Kelly Macdonald) is een gepassioneerde prinses, die niets liever wil dan een geweldige boogschutter worden. Wanneer Merida tijdens een meningsverschil met haar moeder Elinor (Emma Thompson) een roekeloze beslissing neemt, brengt ze het koninkrijk van haar vader Fergus (Billy Connolly) en het leven van haar moeder in groot gevaar. Merida doet er alles aan om dit alles terug te draaien en krijgt daarbij te maken met onvoorspelbare natuurkrachten, magie en een duistere, eeuwenoude vloek...

Bij mijn weten is dat de eerste Pixar film in het sprookjes-genre, en bij het zien van de trailer heb je meteen de indruk dat het meer een Pixar film is dan een Disney prent. Het ziet er donkerder uit en meer volwassen. We bevinden ons in een sprookjeswereld die ons doet denken aan de verhalen van Christian Andersen en de gebroeders Grimm. Tevens ook een unicum bij Pixar is een vrouw als regisseur. Dit zal zonder twijfel een impact hebben op het verhaal, karakterontwikkeling en de beeldvoering. Daarnaast is dat tevens ook de eerste Pixar film met een vrouwelijke hoofdrol. Een rol die eerst had moeten gaan naar Reese Witherspoon die wegens conflicten met haar planning uiteindelijk is gegaan naar de Boardwalk Empire actrice Kelly Macdonald.

De muziek in de animatiefilm komt van Patrick Doyle die zich voor de film heeft geïnspireerd van de Schotse landschappen. "I want to make it accessible but to honour the Celtic traditions if I can. It’s a real fable set in Scotland. I could possibly use the bagpipes as a drone or something that gives atmosphere, but I will resist instantly using them until I see what’s going on... they are extremely loud.". In de film is er tevens plaats voor Celtische zangpartijen, verzorgd door Julie Fowlis. Pixar is back ! Brave komt bij ons uit op 1 augustus 2012.

Ik hield niet van het circus. Niet alleen had ik een fobie van clowns, maar kon ik het niet uitstaan dat dieren in erbarmelijke omstandigheden leefden en met geweld gedwongen werden om onnozele kunstjes uit te voeren. Dierenmishandeling is zowiezo iets waar ik moeite mee heb, en al zeker in films.

Westerns hebben op dit vlak zelfs een heel bedenkelijke reputatie, of dacht je dat paarden 'on cue' zomaar neervallen. En je hoeft zelfs zo ver niet in de filmgeschiedenis te gaan. De filmflop Heaven's Gate (1980) van Michael Cimino is een schoolvoorbeeld van een filmproductie waar brutaliteiten tegen dieren en het afmaken ervan, schering en inslag was. Kippen en paarden werden de keel overgesneden om zo voldoende bloed te hebben om op de acteurs te smeren, en een paard werd zelfs levend opgeblazen met dynamiet.

En zo kan ik nog een waslijst van Hollywood films opnoemen die het niet zo goed meenden met het welzijn van dieren; Reds (1981), Rambo III (1988), The 13th Warrior (1999), Manderlay (2005), … En blijkbaar, in een filmwereld waar cgi en gesofistikeerde mechanica zo goed als alles mogelijk maken, kiezen bepaalde filmproducties nog steeds voor barbaarse en gruwelijke methoden om dieren te laten bewegen voor de camera. Zo ook Water for Elephants (2011) van Francis Lawrence.

Korte inhoud: Wanneer Jacob Jankowski (Robert Pattinson), recentelijk tot wees en zwerver veroordeeld, op een passerende trein springt, belandt hij in de wereld van een tweederangs circus dat probeert te overleven tijdens de Grote Depressie. Als student dierengeneeskunde die bijna zijn diploma behaald heeft, krijgt hij de leiding over de menagerie. Daar ontmoet hij Marlena (Reese Witherspoon), de mooie ster van de paardenact die getrouwd is met August (Christoph Waltz) de dierentemmer. Ook ontmoet hij Rosie, een olifant die zich niet laat trainen... totdat Jacob een manier ontdekt om tot haar door te dringen.

Een echte Hollywood glamour prent, was het niet dat tijdens de voorbereidingen net vóór de filmproductie het olifantje Tai bewerkt werd met elektroshocks en bull hooks (stokken met grote haken). En we hadden dit nooit geweten was het niet door een lid van de Animal Defenders International die alles op camera zette. De videobeelden onthullen dat Tai niet de enige olifant was die gefolterd werd tot het beest een handstand bracht. En of dat nog niet genoeg was zien we hoe de slagtanden van de olifanten worden afgezaagd en hoe de trainers aan de slurf van de baby-olifantjes trekken om ze zo overal mee naar toe te sleuren, ook al hebben ze geen scènes met kleine olifantjes weerhouden in de finale cut (wat het zinloos geweld enkel maar erger maakt). Een jonge olifant krijgt zelfs een haak door zijn lip geplant.

Je kunt je natuurlijk de vraag stellen wie hier allemaal van op te hoogte was en wie het wel kon vermoeden maar zich er niet veel van aantrok. Mijn aanvoelen is dat zowel de producer als de regisseur toch wel wisten wat er gaande was. Of de acteurs er iets van wisten zou me verbazen. Zij hebben zich al ondertussen gedistantieerd van de wanpraktijken, maar misschien kunnen ze er ook voor zorgen dat de olifanten een beter onderdak krijgen, en zweren dat ze nooit meer in films zullen spelen zonder precies te weten wat er met de dieren op de set allemaal gebeurt. 20th Century Fox is blijkbaar ook in alle staten en zij zullen waarschijnlijk wel zoeken naar een schuldige, gezien dit voorval hen miljoenen dollars verlies zal betekenen. Dit kan je, in onze tijd, nog moeilijk goed praten. Een film met een productiebudget van 40 miljoen dollar zou beter moeten weten.

Ik ga in ieder geval de film niet gaan zien. Ik zou constant aan die dieren zitten denken en compleet het verhaal niet meer volgen. Het zal de film in ieder geval niet veel goeds doen want her en der duiken ook al organisaties op die de film willen boycotten. Misschien een beetje laat, maar de film moet in ieder geval nog toeren in Europa en is bij ons pas in de zalen. In de States heeft de film in ieder geval geen brokken gemaakt met een bescheiden openingsweekend en na twee weken met moeite een break-even gehaald.

Sta me toe om even twee romantische komedies in de aandacht te brengen met een quasi gelijkaardige affiche. Bekijk de positie, de typografie, de kledij, de grappige situatie, de witte achtergrond, tot zelfs de zwarte hoge hakken. Dit is gewoon bandwerk! Enerzijds heb je de kerstfilm Four Christmases (2008) van Seth Gordon en The Proposal (2009) van Anne Fletcher. Hoor ik daar iemand zeggen 'vrouwenfilms'? Wel het moet gezegd worden, die vrouwen die ik ken zijn hier verzot op.

Korte inhoud Four Christmases: Het gelukkige, ongehuwde stel Brad (Vince Vaughn) en Kate (Reese Witherspoon) gaat ieder jaar traditiegetrouw op 25 december op vakantie. Brad en Kate doen dit sinds ze elkaar hebben leren kennen en laten op deze manier hun grillige familieleden in de steek, om in plaats daarvan van een rustige vakantie te genieten in een zonovergoten exotisch oord. Daar drinken ze margaritas bij het zwembad en toasten ze op het vakantieseizoen, wetend dat ze ook dit keer de chaos en gevoelige ruzies - die zich altijd afspelen in de wederzijdse vier huishoudens - hebben weten te ontwijken. Beiden kind van gescheiden ouders, met kibbelende broers en zusters en hun ongecontroleerde kinderen, is Kerst niet het feest dat het zou moeten zijn. Maar dit jaar loopt alles anders. Brad en Kate komen vast te zitten op het vliegveld van San Francisco vanwege een dikke mist, waardoor alle vluchten zijn afgelast. Sterker nog, ze worden zelfs door een camera van een plaatselijke tv ploeg vastgelegd, waardoor hun verblijfplaats ontmaskerd wordt. Er is geen uitvlucht of excuus meer; ze worden nu bij Brads vader (Robert Duvall) thuis verwacht. En bij Kate’s moeder (Mary Steenburgen). En bij Brads moeder (Sissy Spacek). En bij Kate’s vader (Jon Voight).

Helaas voor Gordon en zijn goed bezette cast werd de film in thuisland niet meteen goed ontvangen door de filmcritici. Kritiekpunten hadden voornamelijk betrekking op het afgezaagde script en de vreugdeloosheid die het verhaal uitstraalt, waardoor de film het label van familiefilm niet zou verdienen. De film had ook een loodzware productiekost van 80 miljoen dollar en de inkomsten na 2 weken kunnen amper dit bedrag bijeen rapen. Dat het aanbod van kerstfilms dit jaar wat aan de magere kant is, zou hier wellicht een verklaring voor kunnen zijn. Wellicht loopt het filmpubliek niet meer storm voor een vermakelijke kerstfilm. We zullen zien hoe de film het bij ons zal doen, op 24 december 2008 in onze zalen.

Korte inhoud The Proposal: De opdringerige baas Margaret Tate (Sandra Bullock) dwingt haar jonge assistent Andrew Paxton (Ryan Reynolds) om met haar te trouwen. Alleen op die manier kan zij haar visum voor Amerika behouden en wordt ze niet uitgezet naar Canada.

Bullock is ondertussen 45 en Reynolds 33, een leeftijdsverschil van 12 jaar die eigenlijk nog niet zo buitengewoon is. Doet me in ieder geval een beetje denken aan The Graduate (1967), hoewel Dustin Hoffman in het echt slechts 6 jaar jonger was dan zijn tegenspeelster Anne Bancroft. Hopelijk is deze Proposal al even knap geschreven als The Graduate. Nu ja, de trailer ziet er wat meer oppervlakkig uit, maar ik ben er zeker van dat deze film misschien nog meer zal aanslaan bij het publiek dan Four Christmases. Sandra Bullock blijft nog steeds een box-office kanon, hoe je het ook draait of keert. The Proposal komt bij ons uit

De aanslag van 9/11 is ondertussen al ver genoeg verwijderd om kritische films over 'The War on Terror' op het publiek los te laten. In het begin waren er voornamelijk getrouwe weergaves van de aanslag. Geslaagde projecten zoals United 93 (2006) en minder geslaagde films als World Trade Center (2006). Michael Moore was de eerste die de oorlog bekritiseerd.

Maar inmiddels, met de presidentsverkiezingen aan de deur, ligt de weg misschien vrij voor "unpatriotic 9/11 movies". Robert Redford met Lions for Lambs (2007), Marc Munden met The Mark of Cain (2007), Brian de Palma met Redacted (2007) en uiteindelijk Gavin Hood met Rendition (2007).

Gavin Hood kon indruk maken tijdens de Oscars met zijn film Tsotsi (2005), een beetje politiek engagement lijkt aan hem wel besteed. Rendition betekent uitlevering, 'extraordinary rendition' staat ook voor kidnapping en hardhandig ondervragen van mensen. Jawel, ik heb het moeten opzoeken. In de film zien we bekende koppen opduiken zoals Meryl Streep, Jake Gyllenhaal, JK Simmons en Reese Witherspoon.

Korte inhoud: Na een conferentie in Zuid-Afrika reist de Egyptisch-Amerikaanse Anwar El-Ibrahimi (Omar Metwally) terug naar zijn gezin in Chicago. Zijn vrouw Isabella (Witherspoon) staat echter tevergeefs met hun zoontje op hem te wachten op de luchthaven. Bij een bomaanslag ergens in Noord-Afrika is per ongeluk een CIA-agent omgekomen en Corrine Whitman (Streep) van de antiterreur unit van de CIA is koortsachtig op zoek naar een verdachte. Die wordt gevonden in Anwar, ook al is het bewijs erg mager. Tijdens een tussenlanding is hij opgepakt en naar Noord-Afrika gevlogen om gemarteld te kunnen worden bij zijn ondervragingen. Het toezicht wordt overgelaten aan de onervaren CIA analist Douglas Freeman (Gyllenhaal), die als enige agent in de buurt is. Intussen heeft Isabella de hulp van Alan Smith (Peter Sarsgaard) ingeroepen. Als rechterhand van Senator Hawkins (Alan Arkin) zet hij al zijn politieke macht in om Anwar terug te vinden. Is zijn invloed sterk genoeg om Corrine tot andere gedachten te dwingen of kan Isabella alleen nog hopen op hulp uit onverwachte hoek? Bekijk hier de HQ trailer.

Of Amerika klaar is om de harde realiteit in het gezicht te staren en toe te geven dat ook zij niet onschuldig is, zal binnenkort duidelijk zijn. De film heeft al wat prijzen in de wacht kunnen slepen, maar de grote prijzen moeten nog volgen. Wij Europeanen zullen met deze film uiteindelijk een zucht slaan dat we nu ook eens de andere kant van de medaille mogen zien in een fictiefilm. Of het scenario zal meevallen valt nog af te wachten, gezien Kelley Sane nog een groentje is in Hollywood. Maar met deze regisseur en deze cast zit deze film al goed. De film zal bij ons uitkomen op 9 januari 2008.

Wel, de box-office nummers zijn binnen van de nieuwe Lindsay Lohan prent I Know Who Killed Me (2007). En wat blijkt, het publiek begint na lange tijd in te zien dat Lohan eigenlijk als actrice maar weinig voorstelt en bleven massaal weg. De prent flopte met glans en je kon bijna de vreugdekreet horen bij heel wat filmrecensenten.

De film opende op 1320 schermen in de States met een miserabele recette van 3,5 miljoen dollar. Verwacht wordt dat de film niet meer dan 10 miljoen dollar zal opbrengen in zijn bioscoop-release in de States. Betekent dit het einde van Lohan? Een mens mag toch hoop blijven koesteren, niet? Toch vrees ik er voor. Hoe dan ook, regisseur Chris Sivertson begon het zaakje niet te minimaliseren, maar bekritiseerde ook wel het feit dat sommige pop-idolen niet altijd een voordeel zijn voor een filmproject. Dit is wat hij zei op de blog van Matt Dentler over zijn film:

"Well, what can you do? We try to get well-known people in our movies to get some awareness going and to get attention, and then I guess you can't really complain when the attention takes an unwanted turn. The only thing that bums me out about the entire experience is that it didn't make more money.

I don't mind being hated by the critics. It's interesting to see how the press covers it. After the opening weekend, they were happy to proclaim that we had "tanked." Bratz (2007) and Hot Rod (2007) came out the next weekend and when you look at the amount of screens they were on, they basically had the same box office results we did.

But come Monday morning, those films 'had difficulty finding an audience in a crowded marketplace.' Well, at least they didn't tank! But whatever, you know, press and publicity is so fleeting that it's hard to take seriously whether it's positive or negative. The only thing to do is ignore it and make more movies."

Ik kan de man enkel maar gelijk geven. Hopelijk zal hij met zijn volgende prent zich niet laten leiden door wat de producers hem voorschotelen. Of misschien moet hij maar eens beroep doen op een “echte acteur” zoals Matt Damon, die volgens de cijfers van Forbes ‘bankable’ is. Zo bleek uit de cijfers van The Bourne Ultimatum (2007). Hieronder staat de top 10 van de meest succesvolle acteurs:

Ultimate Star Payback - Forbes Magazine
1. Matt Damon
2. Brad Pitt
3. Vince Vaughn
4. Johnny Depp
5. Jennifer Aniston
6. Angelina Jolie
7. Renee Zellwegger
8. Reese Witherspoon
9. Ben Stiller
10. Sandra Bullock
11. Tom Hanks
12. Leonardo DiCaprio
13. Tom Cruise
14. Will Smith
15. Denzel Washington
16. Cameron Diaz
17. Adam Sandler
18. Will Ferrell
19. Jim Carrey
20. Nicole Kidman

***Related Posts***
29/07/2007: I Know Who Killed Me trailer + pics
25/03/2005: Lindsay Lohan HQ pics
Check Out: Matt Damon posts

Met schaamrode wangen moet ik bekennen dat ik de muziek van Johnny Cash niet kende. Ik had hem wel reeds gezien in een aflevering van Columbo, maar zijn muziek was me onbekend. Deze lacune is ondertussen opgevuld en ik vind het eigenlijk stukken beter dan Elvis Presley. De man in het zwart kon misschien iets minder de show stelen als Elvis, maar zijn countrymuziek is zo meeslepend dat je er gemakkelijk verliefd op wordt.

De bio-pic Walk the Line (2005) onderzoekt de vroege jaren van de rocklegende Johnny Cash, gespeeld door Joaquin Phoenix, en zijn liefdesrelatie met June Carter, een rol van Oscar-winnares Reese Witherspoon. De regie van Walk the Line is in handen van James Mangold die in 1995 sterk debuteerde met Heavy (1995) en daarna films maakte als Cop Land (1997), Girl, Interrupted (1999) en Identity (2003). Het script schreef Mangold samen met Gill Dennis, waarbij ze zich baseerden op twee boeken van Johnny Cash zelf. Reese Witherspoon sleepte voor de vertolking van June Carter een Oscar voor 'Beste Actrice' in de wacht. Zowel Phoenix als Witherspoon wonnen een Golden Globe en ook de film won een Golden Globe in de categorie Beste Musical of Komedie.

Korte inhoud: Hij plukte katoen, ging als verkoper langs de deuren, en zat bij de luchtmacht. Hij was de stem van de opstand, die het gezicht van rock 'n' roll voor altijd zou veranderen. Een vrijbuiter voordat de rebellen van vandaag geboren werden en een icoon dat ze nooit zouden vergeten. Hij deed dat allemaal voordat hij dertig jaar oud was. Zijn naam: Johnny Cash (Joaquin Phoenix). Zijn muziek veranderde de wereld, maar zelf werd hij veranderd door June Carter (Reese Witherspoon), de liefde van zijn leven. Hier is de trailer en de officiële site.

Net als Ray (2004), de film over het leven van Ray Charles, is Walk the Line een geslaagde maar zeer brave film die zijn meerwaarde kent in de verbluffende acteerprestaties en de zalige muziek. De scènes waarin Joaquin Phoenix de treurende, halfzingende bariton van Johnny Cash imiteert, is al reden genoeg om deze film niet te missen. Phoenix zong alle nummers zelf en leerde ook nog eens gitaar spelen. Puike prestatie op alle gebied.

Maar buiten de optredens vind ik de film eigenlijk een beetje tegenvallen. De muziek staat er dan niet meer centraal en wordt er gefocused op het tragische leven van de zanger en zijn relatie met zijn brute vader, de drank en de drugs. Mangold legt graag de klemtoon op de liefde tussen Cash en de countryzangeres June Carter. Verwacht geen reis naar the heart of darkness van de zanger, maar geniet van de nummers en je zal meer leren van de zanger dan wat de film uiteindelijk te bieden heeft.