De FilmBlog

Ik ben zelf geen grote fan van de Strause Brothers (Colin en Greg), en ik lig dus ook niet meteen wakker van hun science-fiction prent Skyline (2010) project. Hun vorige film Aliens vs. Predator: Requiem (2007) ligt nog een beetje op m’n maag en Jonah Hex (2010), de film waarvoor ze de visuele effecten voor hebben verzorgd, was ook maar een mager beestje.

Korte inhoud: Na een feestje wordt een groep vrienden midden in de nacht gewekt door een eng licht dat door het raam naar binnen schijnt. Als motten aangetrokken door een vlam lokt het licht mensen naar buiten waar ze plotseling in het niets verdwijnen. Snel ontdekken ze dat een buitenaardse kracht probeert de gehele mensheid op te slokken. Nu moet de groep overlevenden vechten voor hun vrijheid terwijl de wereld zijn geheimen prijs geeft.

De mannen komen uit de visuele effecten wereld en hebben spijtig genoeg weinig kaas gegeten films waar karakters en verhaal centraal staan. Ze maken popcorn cinema, naar het model van Michael Bay, maar hebben misschien iets minder smaak in hun vormgeving. Maar er is uiteindelijk toch nog een beetje hoop. Waarom? Wel, de regisseurs hebben kunnen leren uit hun fouten. Op de vraag hoe de aliens er deze keer zouden uitzien had Colin meteen verklaart dat we deze keer de aliens wel zouden zien (in tegenstelling tot AvP 2 en de bijzonder slechte belichting van de aliens).

Ook Dexter acteur David Zayas is een aanwinst voor het project. Skyline wordt gedraaid op de Red-cam met een relatief bescheiden budget voor een SF-film, maar als je naar films als Monsters (2010) kijkt die voor een peulenschil geproduceerd werden, weet je dat tegenwoordig alles mogelijk is. De film heeft een laag budget omdat deze gefinancierd wordt door de broers. Het positieve aan deze formule is dat er geen inmenging is van de studio op de productie. Universal heeft de film wel opgepikt voor distributie.

De promotie-campagne pakt ook uit met indrukwekkende gigantische ruimteschepen. Dus misschien zal dit visueel verbluffen. De money-shot is een gigantische scène waar duizenden lichamen van mensen worden opgezogen in de romp van een alien ruimteschip. We zien geen huizen die worden weggeblazen of papier die in het rond slingerd. Er is dus een speciale aantrekkingskracht aan het werk. De tagline van de film is "Don't Look Up", wat alles nog meer intrigerend maakt. De film heeft bij ons op dit ogenblik nog geen releasedatum.

We worden de laatste jaren overdonderd met apocalyptische en post-apocalyptische verhalen, gaande van Hollywood-destructies zoals 2012, The Day After Tomorrow, I Am Legend tot dramatische films, Children of Men, Blindness, The Road, District 9 tot horrorfilms zoals 28 Days Later, Zombieland, Doomsday, Daybreakers. Binnenkort zal je echt wel kunnen spreken van een echt genre, en niet zomaar een science-fiction sub-genre.

The Book of Eli (2010) van Albert en Allen Hughes (Menace 2 Society, From Hell) is bijvoorbeeld nog zo’n prent, die veel weg heeft van een soort Mad Max spin-off. We volgen een eenzame zwerver die de beschermer is van een mysterieuze boek.

Korte inhoud: In de nabije toekomst is Amerika door een oorlog een kaal en gevaarlijke niemandsland geworden, waarbij steden en snelwegen zijn vergaan tot dodelijke vallen. Gewapend met zijn jachtgeweer, zwaard en instinct heeft Eli (Denzel Washington) deze wereld jarenlang afgezworven, zichzelf verdedigend tegen zeer gewelddadige bendes op zoek naar overlevingsmiddelen. Als Eli aankomt in het vervallen Californië wekt hij met zijn aanwezigheid woede op bij zelfverklaarde dictator Carnegie (Gary Oldman), die zijn mannen opdracht geeft Eli te overmeesteren. Carnegie's stiefdochter Solara (Mila Kunis) vertelt Eli over haar stiefvaders wrede plannen om het gebied te veroveren en wanneer Eli uit de handen van Carnegie's mannen weet te ontsnappen, volgt Solara hem. Samen vervolgen ze Eli's weg naar San Francisco, waar het einddoel ligt van zijn lange reis: het afleveren van een boek dat kan helpen bij het redden van de mensheid. Carnegie heeft echter de achtervolging ingezet, en is tot alles in staat om Eli uit te schakelen voor hij dit doel kan bereiken.

Indrukwekkend cast voor wat op het eerste gezicht lijkt op een doorsnee science-fiction actiefilm die deze keer een religieuze ondertoon wil bespelen, een beetje in dezelfde lijn als Legion (2010). De scenarist Gary Whitta is niet alleen een game-ontwikkelaar maar hij schreef ook een aantal afleveringen voor Star Trek: Voyager en Futurama. Niet meteen een diepzinnig auteur maar eerder iemand die voornamelijk geïnteresseerd is in licht verteerbaar science-fiction materiaal. Verwacht hier dus geen Children of Men-achtige film. Maar visueel is het wel een indrukwekkend, geheel gefilmd op de nieuwe Digitale Red Cam (de plaatsvervangers van de zwaardere digitale HD-camera’s waar Michael Mann zo verzot op is). De film werd in beeld gezet door Director of Photography Don Burgess (Spider-Man, Cast Away, Terminator 3).

De film werd op wisselvallige commentaren onthaald. Op 'Rotten Tomatoes' haalt de film amper 45% en dat is toch wel wat aan de lage kant. De voornaamste kritiek is dat de film heel verwarrend overkomt en voornamelijk berust op actie in plaats van karakter- of storyuitwerking. Criticus Robert Ebert omschrijft het misschien beter, de film is het bekijken waard, vooral naar het einde toe, waar je een hoop WTF-momenten over je heen krijgt. Book of Eli komt op 10 maart bij ons in de bioscoop.

Ik denk dat dit zowat de eerste langspeelfilm was die ik zag die volledig is opgenomen op de nieuwe 4K Digitale Red Camera. Ik heb er zelf al een tv-spot mee gedraaid, maar uiteraard wist ik niet tot wat deze nieuwe camera in staat was. Vergelijk het een beetje met iemand die voor het eerst kennis maakt met Photoshop CS4. Hij zal meteen wel onder de indruk zijn met een aantal features maar nooit ten volle kunnen inschatten bij éénmalig gebruik tot wat het programma allemaal in staat is.

Terwijl de meeste regisseurs nog steeds zweren bij 35mm pellicule (maar ze worden met de dag kleiner) zien we dat regisseurs als Steven Soderbergh en Michael Mann niet bang zijn om zich te bekeren tot het (goedkopere) digitale formaat. Soderbergh is niet aan zijn proefstuk toe en filmde al met digitale camera’s met soms desastreuze en spuuglelijke prenten tot gevolg, maar met zijn laatste vehikel, The Girlfriend Experience (2009), maakt hij echt wel indruk. Maar misschien kan het ook zijn dat de drager hier van ondergeschikt belang. Soderbergh vertelt hier een sterk verhaal en we zijn mijlenver verwijderd van de Ocean’s frivoliteiten. De hoofdrol van zijn film is deze keer niet Julia Roberts (thank God!) maar wel een porno-ster, en wat voor één: het 21-jarige Amerikaanse Penthouse-model Sasha Grey.

Korte inhoud: Onthullende kijk op de wereld van de prostitutie, bekeken vanuit het gezichtspunt van een call girl uit Manhattan, Chelsea (Sasha Grey). Volgens haar zit het wel goed met haar toekomst. Ze verdient $2.000 per uur en heeft een vriend die helemaal achter haar ''levensstijl'' staat. Ze wordt niet alleen betaald voor de seks, maar speelt ook de rol van een perfecte vriendin, gedurende de periode van een dag. Maar, omdat ze in dit soort werk veel mensen ontmoet, weet ze nooit wie ze ontmoet en wat de uiteindelijke plannen zijn van deze persoon...

The Girlfriend Experience gaat uiteindelijk niet over seks (hoewel het voldoende aan bod komt) maar is wel een aangrijpend portret van een luxe prostitué die naast haar ondeugende activiteiten ook nog een relatie heeft. Je kunt het omschrijven als de opvolger van Sex, Lies and Videotape (1989) en omschrijven als Sex, Truth and Digital Video. Ik zal in ieder geval de niet-cinema-liefhebbers-en-porno-freaks waarschuwen dat er bijna geen naakt in de film zit en dat we ook geen ongecensureerde seks-scènes voorgeschoteld krijgen. Maar de relatie van Chelsea staat centraal, zeker wanneer deze op de helling komt te staan. Soderbergh heeft minder interesse in de daad dan wel in de job, en Chelsea ontpopt zich echt wel tot een meesteres in de kunst van de erotiek, terwijl haar vriend Chris (Chris Santos) in contrast iets meer moeite heeft om succesvol te zijn.

Het verhaal speelt zich af in 2008, tijdens de presidentverkiezing en de bankencrisis. En dit alles maakt het drama heel actueel. Tijdens een ontmoeting met een klant zien we hoe de man stemadvies geeft, terwijl hij zijn broek tot aan zijn enkels laat zakken, en de jonge vrouw vertelt dat ze voor McCain moet stemmen als ze de staat van Israel wil ondersteunen. En tijdens deze crisis moeten Chelsea en Chris op hun tellen letten om te overleven in Manhattan. Ze doet misschien de oudste job ter wereld, maar het blijft een job vol risico’s. De film komt over als iets vluchtigs, maar onder deze vernislaag steekt een film die het communisme en kapitalisme op de korrel neemt.

Grey is geen grote actrice maar ze heeft meer aanleg voor drama dan veel dames die we geregeld zien opduiken op het witte doek. Ze heeft bij momenten zelfs de uitstraling van een Greta Garbo, met een coole en zuivere schoonheid waarin we als kijker onze gevoelen in kunnen projecteren. Het had er alle schijn van dat deze prent voor haar was geschreven, want ze speelt haar rol met heel veel vertrouwen.

De film is misschien geen hoogvlieger, maar is een buitengewoon portret gemaakt met een minuscuul productiebudget (van 1,7 miljoen dollar ~ doorsnee Belgisch filmproductie budget) en gedraaid in een recordtijd van 16 dagen. En wat betreft de Red Cam, wel Soderbergh heeft vrijwel geen extra belichting moeten gebruiken want de lichtgevoelige camera benadrukt elke natuurlijke lichtbron. Het zorgt meteen voor een niet-artificiële, documentaire indruk, die de intimiteit tussen het koppel vergroot en een indruk achterlaat bij de toeschouwer éénmaal de aftiteling op het scherm verschijnt.

Burn After Reading (2008) begint met een Google Earth-achtige inzoom van ver boven de aarde tot diep in het hoofdkwartier van de CIA in Langley. En meteen is de toon gezet voor wat komen zal. Met een low-angle camerabeweging volgen we een paar glimmende schoenen onder een zwarte broek door de lange gangen. Niemand zal immers kunnen ontkennen dat Ethan Coen en Joel Coen achter de camera zitten en ook het scenario hebben geschreven. Het is niet de beste Coen Brothers film, maar het is hoe dan ook genieten van begin tot eind.

Korte inhoud: Osborne Cox (John Malkovich) is een voormalige CIA-agent die na zijn ontslag, ten gevolge van een drankprobleem, begint aan zijn memoires. Zijn inhalige en overspelige vrouw Katie Cox (Tilda Swinton), die een affaire heeft met Harry Pfarrer (George Clooney), wil scheiden en kopieert heel wat persoonlijke en financiële gegevens en gaat ermee aan de haal. Wanneer die gegevens vervolgens op straat komen te liggen zien twee sportschoolmedewerkers, Chad Feldheimer (Brad Pitt) en Linda Litzke (Frances McDormand), het aan voor gevoelige CIA-informatie en proberen Osborne te chanteren. Dat leidt tot meer problemen dan ze aankunnen.

Naast de hilarische plot en de inventieve cameravoering is het acteerwerk om van te smullen. Brad Pitt is onweerstaanbaar als de ietwat naïeve fitness instructeur. Zelden is oppervlakkigheid zo prachtig verbeeld: elk gebaartje, elke oogopslag is helemaal zoals het moet zijn. Als hij samen met zijn collega Linda Litzke (Frances McDormand) Osbourne Cox opbelt om hem te vertellen dat ze in het bezit zijn van een diskette met gevoelige informatie afkomstig van Cox en dat ze daar geld voor willen hebben, vraagt Chad met een soort spionnen stem meerdere keren heel nadrukkelijk of hij echt wel Osbourne Cox aan de lijn heeft. Als een klein bengel kan hij amper zijn geluk op om zoiets adembenemend te beleven. En als Cox zich bij hun ontmoeting vergist in het merk van zijn fiets ligt hij dubbel van het lachen tot hij zich weer realiseert dat hij in een spannend spionage drama speelt en zijn gezicht en oogopslag direct weer op spionnen stand zet. Te gek.

Opvallend is dat Burn After Reading de eerste film sinds Miller's Crossing (1990) is waarbij de Coens geen gebruik maken van de diensten van cinematograaf Roger Deakins, wiens taak is overgenomen door Emmanuel Lubezki. Hij is een specialist op het gebied van The Red One HD-camera, waar de Coens graag mee wilden werken. MPaar voor deze film lees ik toch dat er gedraaid werd op klassieke 35mm pellicule.

Ook de andere rollen zijn om van te genieten waarbij die van George Clooney niet onvermeld mag blijven. De rol die hij vertolkt is die van een zwakkeling met opportunistische trekjes die nergens om deugen. Maar de manier waarop de paranoia zich langzaam van hem meester maakt, verbeeldt hij uitstekend onder een laag van grappen en grollen. Het werktuig dat hij in zijn hobbyruimte in elkaar knutselt, is een aparte studie waard en het wordt in eerste instantie mooi in het midden gelaten wat we te zien zullen krijgen. Opnieuw een voorbeeld van hoe slim er gespeeld wordt met de verwachtingen die je als kijker hebt van dit soort films.

Burn After Reading is het soort misdaad-komedie waar ik naar uitkijk. DE film is niet alleen dolkomisch, maar er zit ook een serieuze dosis bitterheid en geweld in wat alles een stuk minder oppervlakkig maakt. Het is net die fraaie mix die ervoor zorgt dat deze prent onder je huid gaat zitten. De knulligheid waarmee de CIA hier gerund wordt, is zo geloofwaardig dat de onrust je bekruipt dat deze nonchalance misschien dichter bij de werkelijkheid ligt dan al die bombastische, heldhaftige producties waarin iedereen vierentwintig uur per dag alert is en zich zonder enig probleem of voorbehoud opoffert voor het landsbelang. De film kan je vanaf 26 november 2008 gaan bewonderen in de bioscoop.

***Related Post***
14/08/2008: Wie krijgt een Best Picture nominatie bij de Oscars in 2009?

Een paar maanden geleden heb ik mijn licht geworpen op de Nike-spot ‘Take it to the Next Level’ van Guy Ritchie, nu is er een nieuwe tv-spot van de hand van niemand minder dan David Fincher. Fincher en Ritchie zijn eigenlijk elkaar tegenpolen en dat is zeker te zien in de spotjes. Om het zwart/wit te stellen wil Fincher verbluffen met zijn beelden (net zoals regisseurs als Michael Bay of Ridley Scott) en Ritchie is iemand met veel gevoel voor humor die met zijn beelden hip en stijlvol is (net zoals regisseur als Quentin Tarantino, Michael Gondry of Wes Anderson).

Toch valt op dat in tegenstelling tot de spot van Guy Ritchie, de auteur van deze “Fate” spot niet meteen herkenbaar is. Het kon evengoed gemaakt zijn door een populaire Franse reclame-regisseur met een voorliefde voor low-angle camera bewegingen. Maar het ziet er allemaal wel schitterend uit. Gedraaid op de nieuwe 4k Red Camera door Emmanuel Lubezki (Children of Men) en op een Bandini remix van Ennio Morricone’s Ecstasy of Gold uit The Good, the Bad and the Ugly (1966). Het is in ieder geval een verbetering op de Leave Nothing spot van Michael Mann. Enjoy!

***Related Post***
08/05/2008: Take It To the Next Level van Guy Ritchie