De FilmBlog

Dat True Romance (1993) werd geschreven door Quentin Tarantino en verfilmd door Tony Scott kwam pas goed tot uiting in die aangrijpende scene over The Origin of the Sicilians, waarin Dennis Hopper even grapjes maakt met de man die hem zal vermoorden, gespeeld door een sublieme Christopher Walken.

Het was een klein intermezzo die weinig impact had op de hoofdpersonages (het gebeurde zelfs allemaal buiten hun weten), maar het werd meteen één van de meest memorabele scènes uit de filmgeschiedenis. Er doen verschillende geruchten de ronde dat Tarantino zijn scenario zou verkocht hebben voor $10’000, andere bronnen spreken dan weer van $50'000, maar één ding is zeker, het was belachelijk weinig.

Korte inhoud: Clarence (Christian Slater) werkt in een stripboekenwinkel, en brengt het grootste deel van z'n vrije tijd door in de bioscoop waar hij kungfu-films kijkt. Op een dag ontmoet hij de prostituee Alabama (Patricia Arquette), op wie hij verliefd wordt. Ze kan echter niet zo maar stoppen met het werk, en dus moet Clarence eerst afrekenen met haar pooier Drexl Spivey (Gary Oldman). Tijdens de tumultueuze confrontatie met de pooier komt Clarence per ongeluk in bezit van een koffer cocaïne. Hij beslist deze enorme hoeveelheid op zijn eigen houtje te verkopen en trekt naar LA.

En de film doet zijn titel alle eer aan door een aanstekelijke relatie uit te werken tussen Clarence en Alabama, en dit terwijl de kogels door het luchtruim suizen en het bloed zo goed als op de cameralens spat. Het is misschien niet het meest orthodoxe koppel, maar het is wel een leuk stel die je met veel belangstelling wil volgen. We volgen een aan lager wal geraakt koppel die wel uit de geest van de gebroeders Dardenne lijkt te zijn ontsproten, maar doorheen de Hollywood-machine is gedraaid. En de vonken vliegen van het scherm tussen die twee. Bijgevolg kan de regisseur het zich permitteren om het fragmentarische boek van Tarantino zonder concessies na te leven. Of toch bijna, want Scott koos voor een lineaire verhaalstructuur en uiteindelijk ook voor een Hollywood einde in plaats van het depri-einde die Tarantino in zijn script had voorzien. (Clarence Sterft en loopt er vandoor met het geld. In haar voice-over horen we dat ze uiteindelijk niet zo heel veel gaf om Clarence en dat ze hem had gebruikt om van Drexl te geraken). Persoonlijk vind ik het einde van Tony Scott véél beter werken en conform is met het verfilmde verhaal. Mocht Tarantino zelf de film hebben gemaakt, dan had zijn einde binnen een andere context misschien wel beter gewerkt.

Ondanks het feit dat in True Romance heel veel actie zit, mag je de film niet gewoon bestempelen als een gewone actiefilm. Het is tezelfdertijd een thriller, een komedie, een romance en in het hart van dit alles schuilt een pakkend drama. En de pracht van deze prent is dat al die genres perfect gaan samenvloeien in één volwaardige prent die ons van begin tot eind aan onze stoel kluistert, en dit allemaal op de zwoele muzieknoten van Hans Zimmer . De gestroomlijnde en flitsende regie van Tony Scott zorgt ervoor dat de filmervaring nog boeiender wordt. Alles klopt; van de casting tot en met de kleding en belichting. En neen, we hebben hier niet te maken met een diepzinnig Krzysztof Kieslowski verhaal, maar voor wie tussen de regeltjes leest zal wel wat Shakespeare invloeden kunnen aanduiden in het narratieve gedeelte. Maar laten we eerlijk zijn, dit een pulp fiction avant la lettre. Het is bestemd om ons te ontspannen en slaagt daar wonderwel in. En veeleer de wansmaak van de stilist(e), verraad de spuuglelijke kleding van ons koppeltje allicht de zwakte van onze scenarist voor kleurrijke trash.

Dankzij Tarantino krijgen we een lawine aan coole en knettergekke quotes over ons heen, in de stijl van "I would fuck Elvis... I mean when he was alive, not now." En dat is uiteraard de kracht van zijn films. Mensen herinneren zich Reservoir Dogs en Pulp Fiction vooral voor zijn dialogen, en hier wordt je ook wel in de watten gelegd. Quentin zei van True Romance zelfs dat het één van zijn meest auto-biografische films was, en dat kan toch wel tellen. Waarom heeft QT de film dan zelf niet geregisseerd? Blijkbaar had Warner Bros er geen vertrouwen in en stonden liever hun 13 miljoen dollar af aan een vaste waarde die een mooie bioscoop-recette kon verzekeren. Later kwamen ze hierop terug maar Tarantino had er geen zin meer in. Hetzelfde gebeurde met zijn tweede scenario, Natural Born Killers , die op een wel heel desastreuze manier werd verkracht door Oliver Stone. Met Reservoir Dogs (1992) kon hij zijn ding doen, en met Pulp Fiction (1994) kon hij zijn status bevestigen als één van de meest invloedrijke regisseur in Hollywood.

Ook al werd True Romance niet meteen een kaskraker en is hij minder goed dan Reservoir Dogs, heeft het zijn publiek toch gevonden tijdens zijn video-release, en blijft het tot op heden nog steeds één van de betere misdaad thrillers uit de 90’ties. En het is dan ook mooi meegenomen deze prent te zien in high-def. En bij deze heeft Dutch Film Works de film uitgebracht op blu-ray in hun Prestige Collection. Enkel spijtig dat ze de extraatjes op de schijf zijn vergeten.

Acteur Dennis Hopper is een paar uur geleden overleden aan de gevolgen van prostaatkanker. In januari 2010 was reeds bekend dat Hopper niet meer te behandelen was en terminaal ziek zou zijn. Hopper was 74 jaar. Volgens een vriend waren familie en vrienden aanwezig bij zijn dood in Los Angeles. Hopper was al een tijdje ernstig ziek, maar ging niettemin naar de Hollywood Walk of Fame om er zijn ster in te huldigen.

Dennis Hopper was een veelzijdige acteur en regisseur die vooral bekend stond voor zijn culthit Easy Rider (1969) die hij zowel regisseerde als in acteerde aan de zij van Peter Fonda. Fonda had net zoals Hopper geen idee waar hij aan begon. Ze hadden nog geen half miljoen dollar aan budget beschikbaar en een idee over motoren, een drugsdeal en een LSD-trip. De film bracht wereldwijd niettemin veertig miljoen dollar op en de bravoure van de twee outsiders brak het Hollywoodbastion open, iets waar een nieuwe generatie filmmakers van Martin Scorsese tot Steven Spielberg de vruchten van plukte.

Maar de filmfans zullen hem zeker ook wel kennen van zijn eigenzinnige vertolking in Apocalypse Now (1979) van Francis Ford Coppola, Speed (1994) van Jan de Bont en Blue Velvet (1986) van David Lynch. Of nog de roadmovie Red Rock West (1993), het sport-drama Hoosiers (1986), alsook zijn klein maar merkwaardig rolletje in True Romance (1993) van Quentin Tarantino.

In zijn over 5 decennia overspannende loopbaan won Hopper nooit een Oscar maar kreeg wel 2 Oscar-nominaties (Easy Rider, Hoosiers) en twee Golden Globe-nominaties (Blue Velvet, Hoosiers). Dennis Hopper heeft ook een paar misstappen begaan, waaronder deze van Waterworld (1995) van en met Kevin Costner, waarvoor hij meteen een Razzie Award kreeg. Dennis is hoe dan ook te zien in een kleine 200 films, wat toch uitzinnig veel is. Zijn vertolkingen zullen om ons netvlies blijven plakken. RIP.

Je moet het haar gunnen, ze heeft niet meteen het meest knappe uiterlijk of de meest karaktervolle stem, maar Lady Gaga is een authentiek pop-idool van het niveau van de Britney's, Madonna's en de Michael Jackson's. Je bent er voor of tegen, ik ga hier geen smaakdispuut op gang brengen, maar zij weet als geen ander hoe ze de massa moet bespelen met een eigen stijl, zowel qua muziek, kleding en zelfs attitudes. Ik hou daar wel van, ook al zal ik nooit echt muziek van haar komen. Het is in ieder geval een artieste die ons telkens zal verrassen met haar tournees, albums en nu ook met haar videoclips.

Haar nieuwe clip, met oa. Beyoncé, is een ware internet hype geworden. Het filmpje werd al 15 miljoen keer bekeken (…and counting). In de videoclip bevinden we ons in een pop-wereld waar de fashionista's achter de talies zitten in een zwaar bewaakte gevangenis. Lady Gaga wordt er binnen gebracht en we zien dat het er niet zachtjes aan toe gaat. Gaga krijgt er een telefoontje van haar soulmate Beyoncé. Veel bloot, erotiek, lesbian love, travestieten en geweld, alles verpakt in een 70’ties pop-filmstijl. De videoclip duurt 9 minuten lang en is enorm geïnspireerd op het werk van Quentin Tarantino. De filmgeeks onder jullie zullen we de Pussy Wagon uit de Kill Bill saga hebben herkend. De regie is in handen van de Zweedse videoclipmaker Jonas Akerlund, die voorheen al werkzaam was op clips van Madonna, Metallica en Moby.

Ik ben niet bepaald verzot op het nummer, maar vind dit één van de betere videoclips van de laatste maanden. Het is gewaagd en fascinerend om te zien en staat mijlenver van de beautyclips die we geregeld zien van dergelijke popidolen. Uiteraard blijft het 100% Gaga materiaal die vooral bestemd is voor de gay-community, een bevolkingsgroep die verzot is op de seksuele context en de fashion, maar die ook liever hun muziek kopen in plaats van downloaden. Gaga kan het zich dus veroorloven om miljoenen dollars in haar clips te steken. Wat denken jullie trouwens van de clip?

Wat zou er gebeuren mochten we een Quentin Tarantino film laten paren met een Guy Ritchie film. Een mogelijk resultaat zou deze Smokin' Aces (2007) van regisseur Joe Carnahan kunnen zijn. Het werkt tot op een zeker niveau maar het is verre van het origineel, en bij momenten heb je de indruk naar een montage te kijken van onsamenhangende en onconventionele "coole" kortfilmpjes waar het resultaat meestal eindigt in een bloedspetterend vuurgevecht. Carnahan is geen slechte regisseur (cf. Narc) maar hier maakt hij er toch wel een zooitje van. Hij is hier als het ware een bouwvakker die stenen op elkaar gooit in de hoop het boeltje wel zal recht blijven. Sommige stenen blijven wel staan en zien er wel aardig uit, maar op het einde van de rit weet je niet wat de uiteindelijke bedoeling was.

Korte inhoud: FBI-onderdirecteur Stanley Locke (Andy Garcia) heeft zijn beste agent Richard Messner (Ryan Reynolds) en diens doorgewinterde maat Donald Carruthers (Ray Liotta) gestuurd naar de niet meer zo erg geheime onderduikplek van Buddy 'Aces' Israel (Jeremy Piven) in Lake Tahoe. Hun opdracht is het beschermen van deze louche goochelaar tegen maffiabaas Primo Sparazza (Joseph Ruskin), die achter ruim 130 moorden zou zitten. Om zijn eigen hachje te redden heeft Buddy zich bereid verklaard om tegen Sparazza te getuigen, zo luidt het verhaal. De maffia heeft één miljoen dollar op het hoofd van Buddy gezet, waar een bizarre groep huurmoordenaars op af komt.

De film bestaat uit een bonte verzameling van excentriekelingen, maar bitter weinig personages zijn 'echt' interessant. Het blijft allemaal op het niveau van de karikatuur en dat is toch wel een beetje van een teleurstelling. Je zou net verwachten van iemand als Carnahan om iets meer te graven in de psyche van de personages en hen van vlees en bloed zou maken. De cynische komedie is wel ontspannend en ook het scenario van Carnahan is bijzonder leuk geschreven. Maar de opzet laat veel te lang op zich wachten en de resolutie op het einde gaat compleet de mist in. Je moet echter wel bij de pinken zijn om de verschillende hints op te vangen en plotlijnen aan elkaar te smeden. Het deed me in dat opzicht een beetje denken aan Revolver (2005). De premisse is uiteindelijk heel simpel maar de structuur van de film zorgt ervoor dat je echt wel je aandacht erbij moet houden anders raast deze rollercoaster zo voorbij zonder je echt wel weet wat er is gebeurd.

Dit is het soort van films waar de kijker op het einde wordt verrast door een onvoorspelbare plotwending, een beetje in de traditie van de heist-films, en die de trage en weinig diepzinnige aanloop een beetje moet doen vergeten. Carnahan slaagt daar half in, met een einde waarvan we een beetje op onze honger blijven zitten. De film belooft vuurwerk op het einde van de rit, maar laat slechts een firecracker ontploffen. En dat heeft dan ook weer voor een stuk te maken met het zwakke uitwerking van de karakters. Zelfs de karakters met het meeste screentime zijn nauwelijks genoeg uitgewerkt om er ook maar iets voor te voelen. Je vraagt je zelfs af wie uiteindelijk het hoofdpersonage is in deze prent? Volgens mij is die er niet.

Verdienstelijk is wel dat Carnahan, net zoals een Steven Soderbergh, geen schrik heeft om risico's te nemen. Bekende acteurs leven niet noodzakelijk langer, dan andere acteurs. Maar dit verrassingselement is maar van korte duur. De kijker heeft snel door waar de film naar toe wil en met wie. Het verschil met een Tarantino film, of een Guy Ritchie film is dat Carnahan niet beschikt over hetzelfde gevoel voor humor of het talent om actie en geweld in beeld te brengen. Maar de regisseur mist ervaring en naast zijn voltreffer Narc heeft hij nog niet heel veel bewezen.

De actrice die het meest opvalt als sexy femme fatale met hoge latex dijlaarzen en kort broekje is pop-idool Alicia Keys, maar diegene die de beste prestatie levert is Ryan Reynolds, als FBI-agent die altijd een stap achter de feiten loopt. Acteurs als Ray Liotta, Peter Berg, Andy Garcia, Chris Pine en Ben Affleck hebben allemaal een rolletje van geen belang en komen dus ook niet echt aan acteren toe. Had Cranahan iets minder grappen in zijn scenario verwerkt, iets minder karakters opgevoerd en iets meer diepgang gecreëerd, dan had dit een enorm boeiende film kunnen worden. Met het materiaal die nu voorhanden is, had hij beter een kortfilm gemaakt. Smokin’ Aces is desondanks een ontspannende film, maar spijtig dat het nooit echt vuur vat.

Op de Blu-ray uitgegeven door Universal vinden jullie niet alleen een reeks deleted scenes alsook bloopers en alternatieve scènes. Meer bijzonder is er ook de audio-commentaar van Joe Carnahan die elke filmliefhebber wel zal plezieren. Van de film bestaat er ondertussen ook een sequel, Smokin' Aces 2: Assassins' Ball (2010) van P.J. Pesce, maar dit is niet meer dan een afkooksel van het origineel, gemaakt door de man die The Lost Boys 2 The Tribe (2007) heeft gemaakt…en voor wie deze drek heeft gezien weet al genoeg wat hij kan verwachten van de sequel.

***Related Posts***
31/01/2007: Smokin' Aces posters die nooit het daglicht zouden zien
19/11/2006: Smoking’ Aces trailer

Death Proof (2007)

Als Quentin Tarantino een film maakt dan weet je meteen dat je iets ongewoons zal aantreffen. Net zoals elke filmgeek is de regisseur ook verzot op filmgenres en met deze nazi-film vond hij het een uitstekend idee om er een western van te maken. En enkel Tarantino komt hier ook mee weg. De muziek, de kadrages, de opbouw en sfeer van Inglourious Basterds (2009), alles klopt. Maar de film is meer dan een genrefilm die blijft steken op het niveau van hommage of parodie. Er wordt niet alleen voortreffelijk geacteerd door Mélanie Laurent en Christoph Waltz, maar door de voltallige cast, die ook voldoende ruimte krijgen om hun personages een gezicht te geven. De originaliteit, de kwaliteit van de dialogen en de set-up van elke scène zijn buitengewoon fascinerend. Misschien had hij hier en daar de sequenties naar het einde wat mogen inkorten, maar het blijft toch één van de betere Tarantino films.

Korte inhoud: In het door Duitsers bezette Frankrijk is Shosanna Dreyfus (Mélanie Laurent) getuige van de brute moord op haar familie, onder leiding van nazi-kolonel Hans Landa (Christoph Waltz). Ze weet maar net te ontsnappen en vlucht naar Parijs, waar ze een nieuwe identiteit aanneemt en een filmtheater gaat runnen. Ondertussen, ergens anders in Frankrijk, neemt een joodse groep soldaten, onder leiding van Lt. Aldo Raine (Brad Pitt) wraak op de nazi's. De groep die bij de vijand bekend staat als 'The Basterds', zaait angst door de nazi's op brute wijze te vermoorden. Met de hulp van de Duitse actrice Bridget von Hammersmark (Diane Kruger) ondernemen ze een missie om de leiders van het Derde Rijk uit te schakelen bij een Duitse filmpremière in het filmtheater van Shosanna Dreyfus, waar ook Shosanna zelf haar kans schoon ziet om wraak te nemen...

Een bekende uitspraak van Tarantino is: "Ik vind dat je rustig mag stelen als de film er beter van wordt. Als je betrapt wordt, kun je altijd nog zeggen dat het om een hommage gaat". En daar heb je het. De titel The Inglorious Bastards (1978) van Enzo G. Castellari werd dan ook een klein beetje gewijzigd maar er is een duidelijke verwijzing, alsook naar de beruchte klassieker The Dirty Dozen (1967), een mijlpaal in het actie-oorlogsgenre. Maar Tarantino maakt hier toch wel een hoogst persoonlijke prent van en verliest geen seconde vertelstijl.

Niet alleen het acteerwerk van de acteurs maar ook het camerawerk van Robert Richardson is uitmuntend. Tarantino heeft zijn reputatie als regisseur van eigenzinnige cinema hiermee weer eens bevestigd. Zwarte humor en veel vette knipogen, het is allemaal heerlijk om te volgen. Voor een film over de 2de WO blijven de explosies en de adrenaline-sequenties tot een minimum beperkt. Hoewel de scalpen met de regelmaat van de klok worden gesneden en de baseball-knuppel soms als terreurwapen wordt ingezet blijft het allemaal binnen de perken, ook al is het af en toe even schrikken. De kolderieke opzet staat echter voorop. De soundtrack wordt aangeleverd door niemand minder dan western-componist Ennio Morricone en levert een opmerkelijke bijdrage, ook hier ee paar verwijzingen naar de muziek van diens spaghettiwesterns.

Kortom, Inglourious Basterds is een uitstekende film, en had nog stukken beter geweest mocht hier en daar de scenes wat korter geknipt zijn. Maar uiteindelijk verveelt de film nauwelijks en dat voor een prent van 153 minuten, wat op zich ook al een prestatie is. De dialogen komen op de voorgrond en de krankzinnige plot werd geregisseerd door een volwassen iemand die verzot is op cinema. Daar waar het zwakke Death Proof (2007) eerder een ontdekking was naar de ‘exploitation film’ is Inglourious Basterds eerder een traditionele film, met een eigen wereld waarin mensen een specifiek taalgebruik hebben en waar de taal een essentieel element vormt in de film. Een taal kennen kan deuren opnemen, en wie de taal niet meester is kan tijdens de oorlog in gevaar komen. Er zit ook heel wat name-dropping in de film met Duitste cineast maar dat zit geheel binnen de sfeer van de film en komt in geen geval opschepperig over. De film bevestigt voor mij de terugkeer van een meester die hier bewijst dat hij ook meer is dan een regisseur van gestileerde en gewelddadige actie thrillers.

Op de Blu-ray vinden jullie heel wat making-off filmpjes, de volledige en hilarische propagandafilm met soldaat Zoller (Daniel Brühl); alsook alternatieve en geknipte scènes. Jawel, u hoort het goed, de film kon nog langer zijn…véél langer.

***Related Posts***
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies 2009
07/10/2009: Quentin Tarantino interesse in Kill Bill 3
17/07/2009: Inglourious Basterds poster
12/02/2009: Inglourious Basterds trailer

Ik wens de lezers van deze filmblog een voortreffelijk filmjaar toe! 2009 was een jaar vol verrassingen maar ook een jaar met een aantal teleurstellingen. De moment is dus ook rijp voor de eindejaarstlijstjes. En zoals de traditie dit wil heb ik zowel mijn Top 10 van de Beste Films, alsook mijn Top 10 van de Slechtste films uit 2009.

Uiteraard zijn die lijstjes uiterst subjectief en kunnen de meningen wel eens uiteen lopen. Gelieve dit dan ook kenbaar te maken op smakelijke wijze in de reacties. Ik heb niet ALLE films gezien die in 2009 zijn uitgekomen (er zijn er dan ook een slordige 5'000), maar toch een behoorlijk aantal. Voor de lijst van de slechtste films heb ik voornamelijk films opgesomd die veel beter konden. Het heeft trouwens geen nut om derderangs B-films te nemen die nauwelijks de intentie hadden beter te doen. Een film die ik niet meteen wist onder te brengen was Paranormal Activity. Op zich een knap staaltje cinema, was het niet dat de film eigenlijk niet zo heel fel verschilt van The Blair Witch - met dit verschil dat er in deze laatste toch heel wat meer gebeurt en Paranormal Activity nog veel verder kon gaan in de terreur.

10. The Hangover (2009) Todd Phillips
The Hangover was de meest geslaagde komedie uit 2009, ook al was dat geen al te moeilijke bevalling. Zeker met belabberde films à la The Ugly Truth, The Proposal, The Pink Panther 2 of Bride Wars die de lat toch wel zeer laag hebben gelegd. Ook al zijn de karakters in The Hangover niet zo goed uitgewerkt, moet je toegeven dat het verhaal toch heel wat originaliteit aan de dag legt. Regisseur Todd Phillips bewijst opnieuw dat hij een buitengewoon talent heeft voor timing en ritme, maar ook het lef heeft om risico’s te nemen. De grappen zijn niet allemaal voltreffers (de gehele episode met Mike Tyson) maar als ze werken zijn ze simpelweg geniaal (met de compleet misplaatste masturberende baby op kop). Er zitten heel wat schunnige moppen in maar Phillips vertelt het met zoveel enthousiasme en schwung dat je er toch mee moet lachen. Indien dit scenario verteld werd door een B-regisseur viel deze Hangover plat op zijn gat. Ook de cast zit snor, met grotendeels onbekende gezichten die perfect op elkaar zijn afgespeeld en voldoende sympathie kunnen verwekken bij het publiek. Soms hoeft een film niet meer te zijn dan dat om ons te bekoren.

9. Avatar (2009) James Cameron
In tegenstelling tot wat beweerd wordt was Avatar met zijn productiebudget van 230 miljoen dollar niet de duurste film ooit (Pirates of the Caribbean had al in zijn eentje een productiebudget van 300 miljoen dollar - volgens Imdb) en was ook niet de grootste box-office recette tijdens het openingsweekend, want met zijn 77 miljoen dollar komt hij nog niet aan de hielen van pakweg The Dark Knight die meer dan het dubbele opbracht. Maar science-fiction/fantasy films zijn, in tegenstelling tot familiefilms, veel moeilijker te verkopen. En nochtans kan de film nog steeds uitgroeien tot één van de meest succesvolle films oot. Het is een opmerkelijke film die visueel overbluft en ons een filmbeleving bezorgt die we nog niet hadden ervaren maar tevens inhoudelijk niet teleurstelt. Avatar vertoont voldoende subtext voor menig debat over de 'clash van civilisaties' of de kritiek op de hoog-technologische oorlogsmachine die de laatste jaren al vele malen voor destructie heeft gezorgd. Maar het inhoudelijke blijft ondergeschikt aan de pracht die we te zien krijgen. Het lijkt er wel op dat Mr. Cameron nog steeds in zijn jeugdjaren zit en nog steeds verzot is op rollercoasters, en dat inhoud en karakterstudies in functie staan van het visueel geweld en niet omgekeerd. Maar Cameron blijft wel een van de betere cineasten om dergelijke films in beeld te brengen, zeker beter dan pakweg een Michael Bay – die nog meer met het visuele aspect bezig is. Hij weet alles goed te timen en te doseren, zuigt ons zo compleet in het verhaal en doet ons een beetje vergeten dat we toch voornamelijk naar cgi aan het kijken zijn. Dat we deze prent ook nog eens in 3D kunnen bewonderen, is mooi meegenomen (opgepast voor de mensen met hoogtevrees!) maar je zal er evenveel van kunnen genieten in 2D – ook al is dit misschien de eerste fictiefilm die met zijn 3D iets wezenlijks kan toevoegen.

8. Moon (2009) Duncan Jones
Het jaar 2009 was voor mij een jaar waar de science-fiction films terrein hebben gewonnen op de comic-book adaptaties, te beginnen met deze originele en inspirerende Moon. Een intelligente thriller die ons even deed terugdenken aan Stanley Kubrick’s 2001: A Space Odyssey, maar dan iets meer ingetogen. De film is niet 100% accuraat maar het roept toch een resem interessante vragen en stellingen op. Desondanks zijn complexiteit straalt de film 'eenvoud' uit en dat maakt deze film ook zo bijzonder. Je voelt letterlijk de isolatie van de ruimte, via de koude settings en de vaste kadrages. Ook al is de film beangstigend, wordt dit toch bij momenten ontkracht door sporadische momenten van humor. Moon is een verfrissende verademing op de science-fiction troep die we geregeld voorgeschoteld krijgen en de bioscopen gedomineerd in recente jaren.

7. The Girl with the Dragon Tattoo (2009) Niels Arden Oplev
Niet Antichrist van de Deen Lars Von Trier, maar wel de Zweedse film The Girl with the Dragon Tattoo maakte het meest indruk op mij. Het is een kille thriller met karakters van vlees en bloed en een verhaal die meteen naar de keel grijpt. Het feit ook dat je niemand van de acteurs kent, en deze ook nog eens knap staan te acteren, wordt je hierdoor volledig in het verhaal gezogen. De 'mannen' in de film hebben zeker wel een kwalijke reputatie maar het verhaal (die als een trilogie zal uitkomen) is allesbehalve gratuit. Het is een adembenemend verhaal over een serie-moordenaar in een corporate wereld met rijke industriëlen. Er komen weinig merkwaardige filmproducties uit Zweden, maar deze is een voltreffer.

6. Inglourious Basterds (2009) Quentin Tarantino
Als Tarantino een film maakt dan weet je meteen dat je iets ongewoons zal aantreffen. Net zoals elke filmgeek is de regisseur ook verzot op filmgenres en met deze nazi-film vond hij het een uitstekend idee om er een western van te maken. En enkel Tarantino komt hier ook mee weg. De muziek, de kadrages, de opbouw en sfeer van Inglourious Basterds, alles klopt. Maar de film is meer dan een genrefilm die blijft steken op het niveau van hommage of parodie. Er wordt niet alleen voortreffelijk geacteerd door Mélanie Laurent en Christoph Waltz, maar door de voltallige cast, die ook voldoende ruimte krijgen om hun personages een gezicht te geven. De originaliteit, de kwaliteit van de dialogen en de set-up van elke scène zijn buitengewoon fascinerend. Misschien had hij hier en daar de sequenties naar het einde wat mogen inkorten, maar het blijft toch één van de betere Tarantino films.

5. Drag Me to Hell (2009) Sam Raimi
Wat mij betreft is Drag Me to Hell de beste horrorfilm van de laatste jaren. Meester Sam Raimi keert terug naar zijn Evil Dead periode en laat hier zien dat hij nog niets van zijn pluimen heeft verloren. De titel van de film nestelt zich al volledig in het B-film circuit waar het juist zijn kracht put om ons de stuipen op het lijf te jagen en ons tezelfdertijd ontzettend veel plezier verschaft. Sam Raimi heeft niet de bedoeling een serieuze horrorfilm te maken, maar vervalt evenmin in de parodie. Het is die ziekelijke, zwarte humor die we kennen vanuit zijn begin-periode. Op acteervlak levert de scream queen van dienst, Alison Lohman, een bijzonder knappe prestatie, en weet ze precies waar de regisseur naar toe wil met deze film. Niet iedereen zal de humor van de regisseur aanvoelen, maar fans van The Evil Dead films zullen hier zoals mij hun vingers van aflikken.

4. Watchmen (2009) Zack Snyder
Snyder snuift met Watchmen de overgestileerde sfeer van de comic op, de verschillende lagen van het verhaal en de karakters; en maakt een eigenzinnige, niet-commercieel, niet-mainstream, cinematografisch meesterwerk waar de verbluffende inhoud primeert op de impressionante vorm. Het is een triomf van de comic-adaptatie die sinds Spider-Man 2 (2004) de 7de Kunst nieuw leven inblaast op een visionaire en intellectuele manier. Watchmen serveert geen hapklare entertainment en brengt zelfs niet meteen datgene wat we verwachten. Het is zelfs confronterend. En is dat nu net de essentie van wat filmkunst vertegenwoordigt. Alles blijft in zijn context heel geloofwaardig, al moet je in het begin de drempel wel oversteken. Het is een comic-adaptatie waar je je even schrap moet voor zetten. De ideeën en de emoties komen hier op de voorgrond. En op het einde van de rit besef je dat de beste momenten niet die scènes zijn waar individuen elkaar klappen verkopen, of de één of andere explosieve stunt of nog de vernuftige cgi-beelden. Een comic-adaptatie volledig naar mijn smaak.

3. Up (2009) Pete Docter & Bob Peterson
Elk jaar komt Pixar met een hoogvlieger voor de dag, en met de film Up kunnen we dit zelfs letterlijk nemen. De mensen van Pixar onderscheiden zich van de andere animatiehuizen door hun oog voor detail, hun voorliefde om risico’s te nemen op visueel én inhoudelijk vlak en hun verhaal dat zowel een jong als een iets ouder publiek weet aan te spreken. De actiescènes zijn fantastisch in beeld gezet - met heel wat knipoogjes naar avonturenfilms uit de jaren 30, en de humor is vaak hilarisch. Pixar heeft alweer een pareltje afgeleverd.

2. Star Trek (2009) J.J. Abrams
Ik ben geen hopeloze fan van de Star Trek serie. Een stel nichterige acteurs in pastelkleurige pyama’s die in een studio dingen staan te roepen als "We were just HIT with an ion-canon in sector C4-8! Put the shield on and go to warp-speed." terwijl de camera heen en weer schommelt. Het was me allemaal een beetje te belachelijk. Maar ik ben hoe dan ook verzot op de Star Trek film. Mijn verwachtingen waren misschien wat aan de lage kant, maar dit oversteeg mijn wildste dromen en verbaasde me in positieve zin op verschillende vlakken. En veel is te danken aan het acteerwerk van Chris Pine die in deze film een knappe Captain Kirk neerzet. De dynamische cinematografie van Daniel Mindel met zijn overvloed aan lichtflitsen en lensflares, zoals we dit al konden ervaren in M:I 3 eveneens van J.J. Abrams, werkt perfect voor dit genre film en sluit nauw aan met de bijna feilloze cgi. Dit was trouwens de enige film dit jaar waar ik nu al op de mogelijke sequel zit te hunkeren. Waar de originele reeks vooral houterig en moeizaam op gang kwam, is deze reboot fris, bijzonder grappig, bijzonder goed geacteerd en adembenemend, met verkwikkende actie-sequenties die geen beroep moeten doen op een opgefokte stress-montage. De plot zelf heeft wellicht wat twists die het grote publiek niet zal smaken, maar alles zit in feite nog redelijk goed in elkaar voor zo'n grootschalige sci-fi productie.

1. District 9 (2009) Neill Blomkamp
De film die dit jaar bij mij het meeste indruk heeft gemaakt is District 9, het regiedebuut van de Zuid-Afrikaan Neil Blomkamp. De film trekt op een orginele en goed onderbouwde manier een parallel met het apartheidsregime in Johannesburg. De aliens in de film genaamd de Prawns, worden met de vinger gewezen en beschouwd als subwezens zonder veel bestaansrecht. Een liga voor de alien-rechten bestaat er niet en de wezens zijn gedoemd om de oppressie van het menselijke ras te ondergaan, ook al bestaat er een bureaucratische schijnwetgeving die de illusie moet wekken dat er gelijke rechten zouden zijn. Het is bovenal een spannend verhaal die adrenaline en brains perfect weet af te wisselen, met een knappe documentair-achtige beeldvoering die ons geen seconde rust gunt. Children of Men was misschien nog net iets beter, maar dit is veruit de meest indrukwekkende film uit 2009.

10. Angels & Demons (2009) Ron Howard
Ik zou dit lijstje vol kunnen zetten met films als Street Fighter Legend of Chun-Li, maar waarom zou ik. Het is niet dat we bij dergelijke troep hoge verwachtingen hadden. Daarentegen waren de verwachtingen wel stukken hoger bij Angels & Demons. Ron Howard had opnieuw een dikke portefeuille om deze Vanticaan-thriller in kannen en kruiken te gieten, en hij kon ook leren uit de fouten van zijn vorige The Da Vinci Code. Maar spijtig genoeg was het opnieuw huilen met de pet op. Meer nog, ik had de indruk dat de regisseur iets teveel zijn fouten wou herstellen en hierbij vergat om een spannend verhaal te vertellen. Op een gegeven moment vraagt Langdon (de droge versie van Indiana Jones) een kaart van alle kerken in Rome, wat op zich al een vrij hilarische quote is. Hij had evengoed een map kunnen vragen met alle bistro’s in Parijs. Dit laatste had misschien wel een betere film afgeleverd. Angels & Demons is 2 uur lang staren naar een saai personage die van de ene kant naar de andere loopt, terwijl het publiek zich afvraagt waarom ze hiervoor 9,20 euro voor betaald hebben. Er was zelfs nergens een zelfkastijdende albino monnik te bespeuren! WTF!

9. Obsessed (2009) Steve Shill
Obsessed had de nieuwe Fatal Attraction moeten worden, maar werd uiteindelijk een domme thriller waarin Beyoncé kan fungeren als de ultieme crowd pleaser voor Afro-Amerikaanse vrouwen die met veel hilariteit kunnen genieten hoe een slanke, blanke, sletterige blondine op haar bek krijgt. En mocht je al in een zaal zitten met een dergelijk publiek zou je in de waan zijn een show van Jerry Springer bij te wonen. Het hoofdpersonage, gespeeld door The Wire acteur Idris Elba, in tegenstelling tot Michael Douglas in Fatal Attraction is de perfecte rijke zakenman. Hij doet niets verkeerd – zegt niets verkeerd – gedraagt zich niet verkeerd, hij is het stereotype van de ideale man zonder fouten of zonden; Mr. Proper als u wilt. En ook al draait het “drama” rond hem, maakt deze karakterisering hem juist compleet oninteressant als filmpersonage. Zelfs de eerste de beste tekenfilm brengt meer diepgang en dualiteiten in hun karakters dan deze film. Obsessed is een erotische thriller zonder erotiek (laat staan een hint van een naakte bil) en zonder thriller (eigenlijk een niet-intentionele komedie), met een idioot script bestaande uit clichés. Het is trouwens een film waar je met schaamrode wangen de filmzaal uitloopt in de hoop niemand jou hier aantreft.

8. Whiteout (2009) Dominic Sena
Ik dacht, een film met Kate Beckinsale on ice kan toch zo slecht niet zijn, en regisseur Dominic Sena (niet meteen de meest fijnzinnige cineast) weet ons toch altijd wel te ontspannen met opwindende actie-sequenties. Maar was deze Whiteout een gigantische teleurstelling. In vergelijking met die andere Zuidpool-whodonit The Thing is deze een smaakloze B-film die ons helemaal 'ijskoud' laat. Slecht acteerwerk, slechte dialogen, slechte cgi, een idioot verhaal, het was zelfs slechte camp. Nieuwkomer Gabriel Macht (The Spirit) is er in ieder geval in geslaagd om twee jaar op een rij te spelen in films die in mijn Top 10 Worst Movie List staan. Maar de man kan ook niet acteren. Ik weet niet met welke studio-exec hij geslapen heeft maar het is niet normaal dat zo iemand in dergelijke Hollywoodfilms wordt gecast. Als hij in beeld is, is het altijd lachen geblazen en hij slaagt erin om zijn dialogen nog ridiculer te doen klinken dan ze al zijn. Hij was zowaar de enige penguin in de film. Los van het feit dat je al na 10 minuten weet wie de dader is, worden we nog eens bekogeld met irritante, geel-getinte flash-back’s die we uiteindelijk kunnen missen als kiespijn. Spijtig genoeg was er in de bioscoop geen black-out tijdens deze Whiteout…

7. Jennifer’s Body (2009) Karyn Kusama
Met lichte druk van wat vrienden ben ik er toch in geslaagd om deze Jennifer's Body twee keer te zien, en bij de tweede visie was alles trouwens nog een stuk slechter. Had ik hoge verwachtingen? Wel, ik was me ervan bewust dat de scenariste van deze prent niemand minder was dan Diablo Cody die toch het oscarwinnende script van Juno heeft geschreven. Maar dit is niet meer dan een slasher-horrorgrap. De enige reden om naar deze film te gaan is Megan Fox (let’s face it), en uiteindelijk gaan de oneliners haar nog goed af en met haar komische timing zit het wel snor. Alleen krijg je niet de indruk dat ze daar nu echt serieuze inspanningen voor heeft moeten leveren. Maar mijn kritiek was minder bij Fox, dan wel bij de regisseuse van dienst Karyn Kusama, die er zelfs niet in slaagt om met een actrice als Fox een sexy prent af te leveren. De hoofdactrices zijn mooi om naar te kijken, ja, maar om een opwindende scène op te bouwen dien je best ook wel iets méér te doen dan even in te zoomen op het decolleté van Megan Fox. Het sfeertje is een beetje stout, maar niet stout genoeg. Opwindend is het al evenmin. Kusama doorbreekt constant de spanning door bruusk te verspringen van een griezelige scène naar komisch intermezzo. Iets wat aanvoelt als met een deux-chevaux op de autosnelweg van 4de naar 1ste te schakelen en terug. Dit scenario in handen van een meer bekwaam regisseur had misschien alles naar een hoger niveau kunnen tillen. Het hoogtepunt van de film is een onbedoeld hilarische scene waar Kusama een cross-cut maakt tussen Fox die een slachtoffer verorbert en Seyfried (de nerdy vriendin) die haar maagdelijkheid verliest. Uiteindelijk is het een zware teleurstelling voor heel wat zaterdag-avond filmkijkers die veel seks en bloed verwachten, want Jennifer’s Body is uiteindelijk een heel braaf filmpje.

6. Surrogates (2009) Jonathan Mostow
Surrogates is niet alleen een slechte film, het is één van de zwaarste teleurstellingen uit 2009 gezien de film gebaseerd is op de verheven graphic novel van Robert Venditti en Brett Weldele. Dit had een spannende science-fiction mysterie thriller kunnen zijn, maar is uiteindelijk al even interessant als 85 minuten lang kijken naar een Duracell-konijntje in beweging. Het is Blade Runner gemaakt door een 10-jarige. Het script van de film lijkt het werk van twee robotten op automatische piloot die elke emotie in de kiem hebben gesmoord, de belichting is al zo krankzinnig als het blonde toupetje van de Bruce Willis avatar (het ideale beeld dan nog wel!), de stijl is voornamelijk vorm boven inhoud en Bruce Willis zelf probeert zijn voorgevoel dat dit een flop zal worden zoveel mogelijk te verbergen. En als ik niet beter wist zou ik denken dat niemand op de set de intentie had een goede film af te leveren en tevreden was met een monotone cliché-formulefilm. Een emotieloze troep die zichzelf teveel au serieus neemt en zich nauwelijks bekommert om de wereld en zijn personages te exploreren. Ik had hier naar uitgekeken, en ergens tijdens de voorstelling was het net of ze bij mij de stekker uit het stopcontact hadden getrokken.

5. The Unborn (2009) David S. Goyer
Ik heb er in ieder geval het raden naar waarom een talentvol acteur als Gary Oldman hierin verzeilt is geraakt. Mocht het een Jason Statham of een Nicolas Cage zijn zou ik het nog begrijpen, maar Oldman leek me toch een intelligente acteur te zijn met heel veel inzicht en smaak. De scène met de Nazi-dokters die met naalden in de oogbollen van kinderen prikken had toch een duidelijke aanwijzing moeten zijn dat dit een belachelijke B-film zou worden. The Unborn is een samenvatting van alle creepshow-clichés uit de aziatische horror-markt van de laatste 10 jaar, gebundeld in een voorspelbare montage die iets meer dan 80 minuten duurt. Het was op de koop toe zelfs een beetje van een rip-off van Mirrors (2008), want ook hier zijn spiegels de bron van alle ellende. En voor wie The Reader van Stephen King heeft gelezen zal hier ook wel een déjà-vu gevoel aan overhouden. Hoe verder naar het einde toe, hoe meer de regisseur de pedalen kwijtraakt en hoe minder spannend of griezelig het allemaal wordt. De film is ZO slecht dat hij zelfs NOOIT goed wordt.

4. G.I. Joe : The Rise of Cobra (2009) Stephen Sommers
G.I. Joe : The Rise of Cobra is nog zo’n zware teleurstelling uit 2009. Het is iets beter dan een Transformers-prent met iets leukere actie-sequenties, maar dit kan je moeilijk zien als een compliment. Het verhaal is ontdaan van elke mogelijke logica of interessant verhaalelement, en gebracht naar het niveau van een puber. Eye-candy Sienna Miller is het enige lichtpuntje in deze film, en doet volledig het personage van de zwak acterende Channing Tatum vergeten, die uiteindelijk de hoofdrol speelt.

3. Transformers: Revenge of the Fallen (2009) Michael Bay
Transformers: Revenge of the Fallen heeft een onsamenhangend non-verhaal dat letterlijk alle kanten uitzwiert, met een debiele plot die Eddy Wally had kunnen bedenken. Voeg daar nog wat personages aan toe die veel weg hebben van stereotype kartonnen borden, een ongegeneerde liefdesverklaring aan het Amerikaanse leger, een ADHD-montage, een tinitus-verwekkende klankband en een slordige videoclipstijl waarbij de camera geen nanoseconde stil staat, en je krijgt de perfecte cocktail voor 150 minuten oeverloze irritatie druipend uit de anus van worstendraaier van dienst, Michael Bay. Waar de eerste Transformers-film nog sporadisch het evenwicht vond tussen actie, avontuur en humor, is deze Bigger-Faster-Better een samenraapsel van cgi-beelden met onherkenbare robotten die elkaar te lijf gaan en waarbij de menselijke factor tot een minimum herleid wordt. Het veel te lange stuk in Egypte dat de ultieme climax moet voorstellen is dan ook nog eens een verschrikkelijk overbodige oefening in het opblazen van alles wat lichtontvlambaar is en een zoveelste excuus om de borsten van Megan Fox in beeld te brengen. Je kunt het vergelijken met zo’n all-in buffet, waar het vlees niet warm genoeg is, de groenten slap, de frisdrank met teveel water vermengd en de dessert smaakloos is. Maar je keert er niet terug van de honger.

2. Dragonball Evolution (2009) James Wong
Ik had moeten weten dat een film met 'Evolution' in zijn title te mijden is als de pest, maar tegen beter weten in heb ik toch Dragonball Evolution gezien. Mijn verwachtingen waren laag maar zo’n opgefokt, van de pot gerukt tienerspektakel had ik niet verwacht. De fout van de makers was dat ze iets te trouw aan de originele cartoon hebben vastgehouden, en was deze film nu net het omgekeerde wat ze hadden moeten doen. We worden niet alleen geconfronteerd met een ridicuul plot maar ook het acteerwerk is van een pathetisch over-acting niveau. Indien je beelden uit de comic had verwerkt in de film, had je met moeite het verschil gezien. Kortrom, de regisseur heeft er een puinhoop van gemaakt en leefde in de waan de fans te kunnen bekoren door dicht bij het bron-materiaal te blijven. Dat die fans nu allemaal hun maturiteit hebben bereikt en zelfs kinderen hebben die te oud zijn om nog naar Dragonball te kijken, is de regisseur compleet ontgaan. A complete waste of money and my time!

1. New Moon (2009) Chris Weitz
Wie dacht dat met New Moon een spannende vampieren-sequel aan te treffen is van een saaie en levenloze reis teruggekeerd. New Moon is misschien al even slaapverwekkend als het origineel, maar deze sequel doet nog erger met rommelige cgi, houterige acteerprestaties die een paspop doet blozen, een verhaal die niet alleen vampieren koud laat, en ons fortune coockie wijsheden verkoopt over de liefde, verbloemd met zwaarwichtige en zwartgallige terminologieën. De twee hoofdfiguren, Edward en Bella, hebben al evenveel chemistry met elkaar als Tobey Maguire en Kirsten Dunst in de Spider-Man films. De film neemt zich ook teveel au serieus met personages die het gewicht van de wereld op hun schouders dragen en herhaaldelijk pseudo-intellectueel zwartgallig gezwets uitkramen. En of dit nog niet allemaal genoeg was, stinkt deze prent naar platvloerse marketing bestemd voor tiener-meisjes die hopelijk allemaal ook de soundtrack zullen kopen met alle popnummers die gepast en ongepast de revue passeerden. Ze zouden misschien beter hun geld sparen voor de dvd-box van True Blood.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Eén van de weinige interessante regisseurs op deze planeet blijft Quentin Tarantino. Niet al zijn films zijn voltreffers, maar vervelend zijn ze nooit. Enkel een idioot zal het genie van deze man ontkennen. Zijn laatste prent Inglourious Basterds (2009), waarvan jullie nog van mij een review te goed hebben, is nog maar eens een bewijs van zijn onuitputtelijk talent als filmmaker.

Eén van de meer leukere en grafische prenten uit zijn oeuvre is toch wel Kill Bill (2003), met Uma Thurman als zwaardvechtende bruid. En nu blijkt dat er misschien een Kill Bill 3 in aantocht is. Guardian schreef het volgende:

"The Bride will fight again", Tarantino said on Parla con Me to loud cheers from the studio audience. Tarantino first unleashed a yellow-tracksuited, sword-wielding Uma Thurman as the assassin out to dispatch her former boss in Kill Bill: Vol 1 in 2003, followed by Vol 2 in 2004. The films, which have grossed more than $330m (£208m) worldwide, also revived the career of the late David Carradine.

"I think me and Uma needed a 10-year break", he explained. "I love the character and I think she deserved 10 years of peace. She deserved 10 years with her child, Bibi. But after 10 years something will happen that makes her fight again."

Het eerste deel was geweldig, maar sequel vond ik dan weer een beetje van een teleurstelling. De verwachtingen lagen dan ook torenhoog en eigenlijk had dit nooit een film op zich moeten zijn, gezien de filmmakers tijdens de productie van de film hebben besloten om de prent in twee delen te snijden. En dat voel je wel. Dus in plaats van Kill Bill 3 zou dit eigenlijk Kill Bill 2 moeten heten. Of misschien gewoon Kill Joe, want ja (niet met de bedoeling om te spoilen, maar als je nog nooit de tijd heb gevonden om de twee delen te zien, zal je er dan ook nooit meer in slagen) Bill krijgt op het einde van de rit zijn verdiende loon na een iets te lang uitgerokken gevecht.

Komt daar nog bij dat David Carradine, die de rol van Bill vertolkte, dit jaar op een weinig flatterende manier levenloos werd aangetroffen in zijn hotelkamerkast met een touw rond de hals en geslachtsdeel. Maar diverse medische rapporten van forensische experten, alsook de onthullingen van twee ex-vrouwen van de Kung-Fu acteur lieten er geen twijfel over bestaan dat de dood van Carradine geen zelfmoord was maar wel het gevolg van een uit de hand gelopen bondage-masturbatie-seksspelletje. Hij zal dan ook niet meer verschijnen in een mogelijk vervolg.

Deze zomer is tot nu toe een beetje van een teleurstelling wat betreft de blockbusters. Transformers 2: Revenge of the Fallen (2009) was een draak van een film en zelfs Public Enemies (2009) was niet het meesterwerk waar iedereen op stond te wachten. Of H2: Halloween 2 (2009) van Rob Zombie de zomer zal kunnen redden valt te betwijfelen gezien de trailer niet meteen inspireert. Maar de poster van de film mag er wel wezen. We zien Michael Myers die met zijn mes klaar staat om een slachtoffer naar de onderwereld te sturen. We zien het slachtoffer niet, enkel een paar haarlokken die nauwelijks te onderscheiden zijn van het hoge gras. Je verbergen haalt niets uit.

Ook Inglourious Basterds van Quentin Tarantino heeft een nieuwe reeks posters uit die al even stijlvol zijn als de Kill Bill collectie. Maar in tegenstelling tot de zwarte streep op de gele achtergrond, krijgen we hier een bloedrode streep op een witte achtergrond. Had op het eerste gezicht iets weg van de posters van Oceans films, maar deze zijn nog net iets leuker.

Een blockbuster die volgend jaar niet zal ontgoochelen is Iron Man 2 (2010), zeker gezien de reputatie van regisseur Jon Favreau en de sterrencast (Robert Downey Jr.,Mickey Rourke, Sam Rockwell, Scarlett Johansson, Don Cheadle, Gwyneth Paltrow, Samuel L. Jackson). En er is voor deze prent, na de fameuze covershoot, ook al een eerste teaser poster om het verlangen nog wat aan te wakkeren.

Low-budget filmproducties kunnen niet opboksen tegen Hollywood. Hun films raken met moeite in de bioscoop en hun beperkte middelen maakt het voor hen vrijwel onmogelijk om veel geld te besteden aan een ‘broodnodige’ promotie-campagne. Daarom moet men vaak heel creatief tewerk gaan of met een stunt de aandacht te trekken (denk maar aan de naakte fietsers in Cannes ter promotie van De Helaasheid der Dingen).

De Noorse nazi-zombie prent Dead Snow (2009) van Tommy Wirkola is zich bewust van de impact die een geslaagde marketingcampagne kan hebben op het succes van een film. Daarom bracht hij niet alleen een reeks van indrukwekkende filmposters met afgehakte hoofden van nazi-zombies. Deze splatter-horror film zou niet onopgemerkt de revue passeren. De game-fans onder jullie zullen waarschijnlijk meteen denken aan Call of Duty: World at War – Nazi Zombies, ik heb dit nog uren aan een stuk zitten spelen. Buitengewoon verslavend!

Korte inhoud: In 1945 werd in Øksfjord de lokale bevolking door de Duitsers afgeslacht. Ze vluchtten hierna de bergen in, waar ze doodvroren. Jaren later is een groepje vrienden op weg naar een huisje in Øksfjord. Met ski's en een ongelofelijk hoeveelheid bier zijn ze voorbereid op een gezellig weekend. Sara (Ane Dahl Torp) is het best bekend in de bergen. Ze heeft een andere route naar het huisje gekozen, maar niemand kijkt op als zij eerder arriveren dan haar. Misschien zat ze vast door het slechte weer. Niemand vermoedt echter dat ze het slachtoffer zou kunnen zijn van het kwaad dat zich al jaren in de bergen verbergt. Dat verandert al snel wanneer de hut omringd wordt door een bataljon bloeddorstige Duitse zombiesoldaten...

Als je verzot bent op zombies, bloeddorstige nazi’s en een gezonde dosis kitsch, dan is dit uw film. Maar eenmaal je voorbij de clichés bent zal deze film waarschijnlijk zwaar tegenvallen, want je kan al van mijkenver voorspellen wat er zal gebeuren. Het enige grote verschil met de zombie-films die we gewend zijn, is dat het dit keer een film is afkomstig van Noorwegen. Regisseur Wirkola, die eerder al een parodie maakte op Kill Bill met Kill Buljo: The Movie (2007), is een grote fan van Quentin Tarantino, maar zichtbaar ook van Sam Raimi en George Romero. Spijtig genoeg heeft hij tot op heden nog niet bewezen ook maar in de buurt te komen van het talent van deze drie filmmakers. Maar hij slaagt er wel in zijn films in de aandacht te brengen, net zoals Uwe Boll dat klaarspeelt met zijn miserabele filmpjes. Het enige verschil tussen beide heren is dat Wirkola veel meer geslepen is dan de Duitse worstendraaier.

Om de promotie van de film enigszins nog aan te wakkeren loopt er een sexy viral-videoclip met een flirtende jonge deerne die haar bloot kontje staat te zwingen op een melodie die ons met de neus "tussen" de feiten duwt. En terwijl deze Benny Benassi-achtige videoclip loopt wordt even de aandacht verlegt naar de nieuwe horror-prent. Nu ben ik niet zeker of iedereen wel zal letten op de bordjes. Doe de test en oordeel zelf hoe efficiënt deze viral-clip wel is. Maar één ding kan je moeilijk ontkennen, 'seks trekt de aandacht'.

Michael Haneke, de Oostenrijkse regisseur van ondermeer Funny Games (1997/2007) heeft op het 62ste Filmfestival van Cannes de Gouden Palm voor de beste film in de wacht gesleept voor zijn zwart/wit drama A White Ribbon (2009) (Das Weisse Band), een beklemmend drama over een Duits boerendorp in de aanloop naar de Eerste Wereldoorlog. De film duurt wél 150 minuten en bij afloop wordt je bediend met een open einde, hopelijk wordt dat voor veel toeschouwers geen afknapper.

Het is de derde keer dat de 67-jarige Oostenrijker in de prijzen valt op het prestigieuze festival. Eerder gebeurde dat voor de briljante thriller Caché (2005) met Daniel Auteuil en Juliette Binoche en voor de veelgeprezen La Pianiste (2001) met Isabelle Huppert. De Grote Prijs van de Jury ging naar de Fransman Jacques Audiard voor het gevangenisdrama Un Prophète (2009). Het is zijn vijfde film in vijftien jaar tijd. Nadat hij enkele scenario's had geschreven, maakte hij in 1994 zijn regiedebuut met "Regarde les hommes tomber". Met Un Héros Très Discret kaapte hij twee jaar later in Cannes de prijs voor het beste scenario weg.

De onderscheiding voor de beste acteur ging naar de 52-jarige Oostenrijker Christoph Waltz voor zijn vertolking van een SS-officier in de film Inglorious Basterds (2009) van Quentin Tarantino. Charlotte Gainsbourg (pic) kreeg de prijs voor beste actrice voor haar rol in Antichrist (2009) van de Deense regisseur Lars Von Trier met Willem Dafoe. Tijdens haar dankwoord stond Gainsbourg even stil bij haar vader Serge. "Ik hoop dat hij trots is op mij, trots en erg geschokt, hoop ik", voegde ze er nog aan toe in een verwijzing naar de controverse die op het festival rond de film was ontstaan en de ietwat slechte kritieken.

De Caméra d'Or voor het beste debuut was weggelegd voor Samson and Delilah (2009) van de Australiër Warwick Thornton, die daarmee Hunger (2008) van regisseur Steve McQueen opvolgt. Hij kreeg de prijs overhandigd door de Franse actrice Isabelle Adjani en voorzitter van de jury voor de Caméra d'Or Roschdy Zem. Samson and Delilah is een liefdesgeschiedenis tussen twee adolescenten in een gemeenschap van aboriginals middenin de Australische woestijn. Thornton is overigens zelf een aboriginal.

De Prijs van de Jury ging ex aequo naar de Britse Andrea Arnold voor de prent Fish Tank (2009) en naar zijn Koreaanse collega Chan-Wook Park met de film Thirst (2009). De Chinees Lou Ye de prijs voor het beste scenario kreeg voor Spring Fever (2009). De Helaasheid der Dingen (2009) van Felix van Groeningen heeft op het Internationaal Filmfestival van Cannes de Prix Art et Essai gewonnen in de Quinzaine des Réalisateurs. Het is de derde film van Felix van Groeningen en gaat over de 13-jarige Gunther Strobbe die samenwoont met zijn vader en zijn drie nonkels bij zijn grootmoeder in het smerigste kot van Reetveerdegem. Hij wordt er dagelijks geconfronteerd met ontzaglijke volumes alcohol, vrouwen versieren en schaamteloos nietsdoen. Alles wijst er op dat Gunther hetzelfde lot beschoren is. Of kan Gunther toch ontsnappen aan de helaasheid der dingen? De film is een verfilming naar het gelijknamige boek van Dimitri Verhulst.

Er was ook grote teleurstelling bij een aantal filmmakers. De grote favoriet van Cannes, Pedro Almodovar, mocht met lege handen naar huis. Ook actrice Penélope Cruz was de prijs van Beste Actrice niet gegund. Ook Brad Pitt of Quentin Tarantino grepen naast de erkenning, voor hun gewelddadige oorlogsprent.