quentin tarantino

  • The Hateful Eight (2015) **** recensie

    Pin it!

    Vanaf vandaag speelt The Hateful Eight (2015) in de bioscoop, de zogenaamde 8ste film van Quentin Tarantino bij ons in de bioscoop. De regisseur beweerde maar 10 films te willen maken, om nadien een nieuw leven te beginnen als romanschrijver en toneelregisseur. Nog twee films te gaan dus. Nu ja, de 8ste moet je met een dikke korrel zou nemen, want Kill Bill zijn in ieder geval al 2 films. En de reden waarom ik dit weet is omdat ik hiervoor 2 keer heb betaald.

    the_hateful_eight_2015_poster2.jpg

    Korte inhoud: Wyoming, enkele jaren na de Amerikaanse Burgeroorlog. Premiejager John 'The Hangman' Ruth (Kurt Russell) is met een voortvluchtige, Daisy Domergue (Jennifer Jason Leigh) genaamd, op weg naar een dorpje dat luistert naar de naam Red Rock om haar voor het gerecht te slepen. Onderweg komen ze twee mannen tegen, ex-majoor en berucht premiejager Major Marquis Warren (Samuel L. Jackson) en Sheriff Chris Mannix (Walton Goggins), een zuiderling die beweert de nieuwe sheriff van het dorp te zijn. Vanwege een hevige sneeuwstorm worden ze gedwongen te schuilen in een bar, genaamd 'Minnie’s Haberdashery', die zich bevindt op een bergpas. Daar worden ze echter niet ontvangen door de uitbaters van de bar, maar door vier onbekende mannen: Bob (Demian Bichir), een man die voor Minnie op de zaak let, Oswaldo Mobray (Tim Roth), de beul van Red Rock, de cowboy Joe Gage (Michael Madsen) en General Sandy Smithers (Bruce Dern). Wanneer de sneeuwstorm zich uitbreidt over de bergpas wordt het de acht reizigers duidelijk dat ze Red Rock mogelijk niet eens zullen halen.

    Quentin is en blijft voor mij een hit-and-miss regisseur, dus kon jet ook alle kanten uitgaan. Ik vind Jackie Brown (1997) een geweldige film, maar Death Proof (2007) is op zoveel vlakken een miskleun. Toch blijft hij een man die de aandacht kan trekken, en heel af en toe ons kan verwennen met geniale cinema. Toch keek ik niet meteen uit naar een nieuwe western na Django Unchained (2012), maar ik was aangenaam verrast en de film sluipte in mijn Top 10 Beste Films van 2015.

    Het was voor Quentin wel een beetje van een hobbelig parcours om deze film tot een goed einde te brengen zeker nadat Het script zijn filmscript te grabbel werd gegooid op internet nog voor de film in productie was. Het scheelde niet veel of hij had het project enkel maar uitgebracht in boekvorm, maar uiteindelijk werd een serieus stuk herschreven en het resultaat is een geflipt misdaadverhaal met provocatieve dialogen, dikke lagen intrige en heel wat fake bloed. Het heeft een vleugje van een spaghetti western, gefilmd op pellicule en voor de happy few geprojecteerd in 70mm, maar het draagt vooral de stempel van Tarantino.

    Hier in België gaan we bij mijn weten geen 70mm projectie van de film hebben sinds Kinepolis Brussel zijn Imax zaal heeft opgedoekt. Maakt de 70mm een verschil? Wel ja, voor de liefhebbers van cinema maakt dat een groot verschil. (1) Op 70mm krijgt je een veel groter beeld te zien, het projectiescherm is groter. En voor dergelijke films vergroot dat extra grote beeld de filmervaring. Voor mensen die iets van framing kennen, we hebben hier niet het klassieke 2.35:1 formaat maar wel 2.76:1, veel breder dus. (2) Hoe je het ook draait en keert, de 65mm Kodak pellicule brengt nog steeds de beste resolutie en overtreft de beelden van alle digitale HD camera's. Het beeld is rijker en genuanceerder dan het digitale equivalent, wat de mensen van Arri Alexa of Red Camera ook mogen zeggen. (3) Daarbij nauw aansluitend is de volmaakte verzadiging van de kleuren. Er komt geen compressie aan te pas, iets wat bij digitale formaten meestal het geval. En vergelijk het met muziek en luister naar een mp3 compressie en hetzelfde lied in een niet gecompresseerde versie. Je zal het verschil meteen merken. (4) Pellicule is op sterven na dood en het is een kwestie van een paar jaren alsof deze dragen zal verdwijnen, en met hem een stukje nostalgie. Het kijken naar een film, gedraaid en geprojecteerd op pellicule geeft altijd iets meer voldoening voor de filmliefhebbers.

    the_hateful_eight_2015_pic01.jpgthe_hateful_eight_2015_pic02.jpgthe_hateful_eight_2015_pic03.jpg
    the_hateful_eight_2015_pic04.jpgthe_hateful_eight_2015_pic05.jpgthe_hateful_eight_2015_pic06.jpg

    Wat betreft de film, laat je niet misleiden door de trailer. De uncut versie duurt 3 uur en 7 minuten en speelt zich grotendeels af in één ruimte, Minnie's Haberdashery, een soort herberg in the middle of nowhere. Het is een samenkomst van allerhande types, waarvan geen enkele betrouw zal blijken. En wanneer John 'The Hangman' Ruth wind krijgt van een mogelijke ontsnappingspoging van zijn gevangene met de hulp van een handlanger, ontplooit zich een soort Hitchcock drama, weliswaar met iets meer dialoog. Wat zoals we gewend zijn van Quentin krijgen de personages hun flair van datgene wat ze zeggen en hoe ze het zeggen. Nooit had ij het gevoel dat ik wist hoe alles zou uitdraaien en je blijft als kijker gissen wie een verborgen agenda heeft en wie niet. In de laatste act krijgen we dan ook een verrassende wending te zien, waarover ik verder niets zal loslaten.

    The Hateful Eight is Tarantino op zijn best, ook al is 3 uur misschien net iets teveel van het goede. Maar het is een weerspiegeling van zijn onvoorstelbaar en compromisloos vertrouwen in zijn capaciteiten als filmmaker. Het zijn niet de horrorfilms of de actiefilms die het moeilijkst te verfilmen zijn voor een filmmaker, het is de verfilming van een gesprek tussen verschillende figuren in één kamer. En om dat allemaal 3 uur lang boeiend te houden, heb je véél talent nodig. De film ligt ook een beetje in het verlengstuk van Django Unchained gezien we opnieuw een collectie van onverbeterlijke racisten te zien krijgen, maar ook dubieuze spelletjes, corrupte ordehandhaving, ontspoorde wraak-acties en politiek incorrecte humor.

    En na het zien van deze film begrijp je meteen zijn voorliefde voor theater, ook al ziet de film er op geen enkel moment theatraal uit. Maar het is wel degelijk een spel tussen acteurs in één ruimte zonder vernuftig camerawerk of een regisseur die stilistische pirouettekes wil maken. Toch heeft de Director of Photography Robert Richardson bijzonder knappe fotografie geleverd. Na het zien van deze film hoop ik alleen dat Tarantino nog veel meer films zal maken.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 06 januari 2016

    ***Related Posts***
    20/08/2015: Quentin Tarantino's The Hateful Eight karakter posters en trailer
    15/07/2014: Kurt Russell bevestigt The Hateful Eight shoot van Quentin Tarantino
    29/01/2014: Tarantino klaagt site aan voor het lekken van The Hateful Eight script

     

    *** The Hateful Eight trailer ***

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2015

    Pin it!

    Het einde van het jaar nadert en hoe kon het ook anders dat we hier onze Top 10 van Beste en Slechtste films van het jaar meegeven. En net zoals elk jaar is het weer puzzelen welke films we al dan niet zullen toevoegen. In tegenstelling tot heel wat andere Vlaamse lijstjes gaan we effectief films keuren die we dit jaar hebben gezien, inclusief in persvisie. Zoals elk jaar bombarderen de studio's hun beste films op het einde van het jaar en is de releasedatum voor België meestal in januari. Gezien we op het einde vaak vergeten zijn welke films een jaar geleden zijn uitgekomen proberen we deze lijst zo relevant mogelijk te maken, en films toe te voegen die effectief hun eerste releasedatum hadden in 2015.

    Star Wars: The Force Awakens 2015the_big_short_2015_poster.jpgthe_danish_girl_2015_poster.jpggirlhood_2014_poster.jpgslow_west_2015_poster.jpg

    Maar net zoals elk jaar zijn er opnieuw films die net uit de boot zijn gevallen en die we toch willen vermelden of films die we net gemist hebben en waarvan we denken dat ze toch de moeite waar kunnen zijn. Om te beginnen zijn er de films die we nog niet hebben kunnen zien, zoals Spotlight (2015). De film werd genomineerd voor de Golden Globes maar zou pas op februari 2016 bij ons in de bioscoop komen. Ook de persvisie van The Big Short (2015) hebben we gemist, een film die ook al genomineerd is voor de Golden Globes. Ook The Danish Girl (2015) komt pas op 20 januari in de Belgische zalen.

    Films die net uit onze top 10 van beste films zijn gevallen zijn Slow West (2015), Bridge of Spies (2015), Mission Impossible 5: Rogue Nation (2015), Black Mass (2015) en Girlhood (2014), de betere versie van Black (2015).

    The Best Movies of 2015

    10. Mad Max: Fury Road (2015) George Miller

    Als we deze lijst beginnen met Mad Max: Fury Road (2015) weet je meteen dat de lat heel hoog zat. De film zal misschien door de ene op handen gedragen worden en door de andere uitgespuwd. Ik behoor in ieder geval tot die eerste categorie. Het is een te gekke rollercoaster film, met knappe visuele effecten en een zalige cast. De film slaagt er bijzonder wel in om Mad Max naar de 21ste eeuw te loodsen met geniale, gemotoriseerde constructies met stekels, vuurspuwende kanonnen en cirkelzagen.

    Mad Max: Fury Road 2015

    9. The Revenant (2015) Alejandro González Iñárritu

    The Revenant (2015) zal zonder twijfel de film zijn die Leonardo DiCaprio aan zijn eerste Oscar zal helpen voor Beste Mannelijke Acteur. Mocht hij dit jaar niet winnen, zal het kot te klein zal zijn. De film zelf vond ik nu niet bepaald beresterk, ook al worstelt DiCaprio met een enorme beer. Het duurde me allemaal wat te lang en bij momenten had ik de indruk dan de regisseur net iets teveel naar Terrence Malick had gekeken.Maar het acteerwerk in deze prent is buitengewoon.

    The Revenant 2015

    8. Creed (2015) Ryan Coogler

    Ook Creed (2015) was een enorme verrassing van het jaar. En de grootste reden van het succes van deze film is te danken aan hoofdacteur Aaron Covington die het deken volledig naar zich heeft toegetrokken. Anderzijds zet ook Sylvester Stallone in deze film één van zijn beste vertolkingen neer in jaren. Het zou me niet verbazen dat hij hiervoor een Oscar-nominatie opstrijkt. Het was een slimme zet om deze film Creed te noemen, want dit is geen Rocky prent, en ik kijk nu al uit naar het mogelijke vervolg.

    Creed 2015

    7. The Hateful Eight (2015) Quentin Tarantino

    Tarantino heeft een hobbelig parcours gehad met The Hateful Eight (2015). Enerzijds werd zijn script vroegtijdig gelekt op internet door een agent van één van de 6 acteurs die hij had aangesproken en wou Tarantino er ook gewoon mee stoppen. Maar na wat aandrang van de fans heeft hij zijn script bewerkt en het resultaat blijft onversneden Tarantino materiaal. Minder spectaculair dan veel van zijn vorige films, maar qua dialogen, karakteriseringen en vertolkingen een must om te zien.

    The Hateful Eight 2015

    6. The Martian (2015) Ridley Scott

    The Martian (2015) is één van de betere Ridley Scott films in jaren. De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Andy Weir, een echte page turner. De hoofdrol wordt gespeeld door vaste waarde Matt Damon die hier een charismatische vertolking neerzet. De eerste draft van het script was geschreven door Drew Goddard die twee jaar geleden zijn indrukwekkende debuut maakte met The Cabin in the Woods (2012). Visueel ziet deze sci-fi er opmerkelijk uit en inhoudelijk hebben we een slimme prent zonder romance maar met voldoende menselijk doorzettingsvermogen als vervanging, en het resultaat is een geniale prent.

    The Martian 2015

    5. Sicario (2015) Denis Villeneuve

    Eén van de betere thrillers van het jaar is zonder twijfel Sicario (2015). Villeneuve is een regisseur die weet hoe hij spanning en intrige moet opbouwen, en één van de beste acteurs-regisseurs is in Hollywood. En deze film was opnieuw een schot in de roos, ook al is de zwartgalligheid en het brute geweld waarschijnlijk niet voor iedereen bestemd. Fotografisch is Sicario ook wel een pareltje, en de reden hiervoor heeft een naam, en deze is Roger Deakins, één van de meest talentvolle Directors of Photography in Hollywood. Ook de bevreemdende en lugubere muziekscore van Jóhann Jóhannsson werkt op ons gemoed en zorgt ervoor dat de dreiging des te groter wordt naarmate we afdalen in de hel van het Mexicaanse Juárez.

    Sicario 2015

    4. Son of Saul / Saul Fia (2015) László Nemes

    Met Son of Saul (2015) weten we meteen dat we in de handen zijn van een regisseur die het verhaal van de Holocaust vanuit een totaal ander perspectief wil vertellen, in tegenstelling tot wat we al eerder hebben gezien in andere films. Deze Son of Saul biedt een meer persoonlijke en intiemere aanpak. Een Hongaars meesterwerkje dat gericht is om af te stoten en te verroeren, en doet dat met eenzelfde gedrevenheid als dat van zijn hoofdpersonage.

    Son of Saul 2015

    3. Inside Out (2015) Pete Docter & Ronnie Del Carmen

    De beste animatiefilm van het jaar is zonder twijfel Inside Out (2015), van de hand van Pixar. In vergelijking is die andere Disney/Pixar film van 2015, The Good Dinosaur (2015), toch maar een mager beestje. Inside Out is niet alleen één van de betere Pixar films, maar tevens één van zijn meest volwassen films. Het is gedurfd, grappig en bijzonder origineel, een instant classic.

    Inside Out2015

    2. Star Wars: The Force Awakens (2015) J.J. Abrams

    Een top 10 lijstje van 2015 zonder Star Wars: The Force Awakens (2015) is niet alleen een doodzonde, maar tevens behoorlijk dom. Het is geen meesterwerk, het omvat geen dramatiek à la Michael Haneke en de acteurs zullen waarschijnlijk niet voorkomen in de oscar-nominatie lijst. Anderzijds is het een geweldige, nostalgische rollercoaster en een immense opluchting om te zien dat de makers begrepen hebben hoe een Star Wars film voor een hedendaags publiek er moet uitzien. Het is niet alleen een film die zowel nostalgisch op onze gevoelens speelt, maar tevens uitpakt met nieuwe karakters die ons van de eerste tot laatste minuut charmeren. Zelden zijn er films die ik een 2de en zelfs een derde keer wil zien op één maand tijd. Ja het wordt dé grootste prent van 2015 en stoot binnen een maand misschien Avatar van zijn box-office troon.

    Star Wars: The Force Awakens 2015

    1. Ex-Machina (2015) Alex Garland

    Maar de grootste verrassing van het jaar was deze kleine sci-fi prent Ex-Machina (2015). Voor een langspeelfilm-debuut heb ik zelden een film gezien die de perfectie benaderd, zowel inhoudelijk als visueel. De moraliteit van het verhaal draait rond de vraag waar de grens ligt tussen een mens en een volmaakte AI (Artificial Intelligence), en hier vallen we terug op het Frankenstein thema waarin Victor even de rol van God overnam en een levend wezen creëerde en dat levend wezen ook een bestaansrecht kreeg. We krijgen voortreffelijke acteerwerk voorgeschoteld waarin alles in kleine nuances zit, in blikken, een tilt met het hoofd. De intrige in deze film wordt ook nog eens versterkt door de knappe muziek van Geoff Barrow en Ben Salisbury. Zelfs de visuele effecten zijn voor deze low budget sci-fi buitengewoon knap. Als er één film is die me jarenlang zal bijblijven is het toch wel deze prent.

    Ex-Machina 2015

    The Worst Movies of 2015

    10. In the Heart of the Sea (2015) Ron Howard

    Ik kan niet zeggen dat In the Heart of the Sea (2015) een slechte film is, maar toch verdient hij een plaats in deze lijst. Het is een wanprestatie van zowel de regisseur als de scenaristen en misschien wel één van de grootste teleurstellingen van 2015. Ik heb me zelden zo verveeld bij het bekijken van zo'n spektakelfilm. Het contrast tussen Jaws (1975) en deze 100-miljoen-dollar film kan haast niet groter zijn. Het verhaal is oersaai en je hebt niet meteen veel voeling met de personages. Veel 'walvis' komt er trouwens niet aan te pas. Hooguit een paar minuten. Na het zien van de film heb je toch spijt dat Ron Howard het verhaal van Moby Dick niet had verteld in plaats van deze survival film.

    In the Heart of the Sea 2015

    9. Mortdecai (2015) David Koepp

    Eén van de grootste oorzaken waarom Mortdecai (2015) zo slecht is, is misschien wel de platte vertolking van Johnny Depp, die dringend moet stoppen typetjes te spelen. Maar het is niet alleen een beschamend schouwspel voor Depp, de volltallige cast en personeel achter de camera hebben zich hier serieus belachelijk gemaakt. De enige man die deze caper-spoof nog een beetje overleeft zonder veel kleerscheuren is Paul Bettany. Ewan McGregor en Gwyneth Paltrow hebben in deze film dan weer weinig te doen, maar hopelijk zullen ze beseffen dat een talentvol scenarist niet noodzakelijk een bekwaam regisseur is.

    Mortdecai 2015

    8. Alvin and the Chipmunks: The Road Chip (2015) Walt Becker

    Ik haat die Smurf films en deze Alvin and the Chipmunks: The Road Chip (2015) is eigenlijk geen haar beter. Enkel kinderen die jonger zijn dan 8 jaar zouden hier misschien nog van kunnen genieten, maar voor de overgrote meerderheid is het een kwelling om de stortvloed aan idiote scènes en dialogen te verduren. Het deed me een beetje denken aan die Studio 100 vehikels, die als enige doel hebben omzet te maken op de kap van ouders van kleine pagadders. De product placement is omnipresent en de makers hebber er voor gezorgd dat ze voldoende minuten film bij elkaar hebben gesprokkeld (86 minuten) om nog te kunnen voldoen aan het criterium van langspeelfilm. En dat is ook meteen de enige mogelijke verdienste.

    Alvin and the Chipmunks: The Road Chip 2015

    7. Taken 3 (2015) Olivier Megaton

    Wat een immens contrast met de eerste film. Deze Taken 3 (2015) is een inspiratieloze bedoening met oppervlakkige personages, een krankzinnig verhaal en buitengewoon slecht camera- en montagewerk. En dat laatste valt meteen op wanneer je tijdens een achtervolging met voertuigen je constant gaat afvragen in welk voertuig de hoofdpersonages nu aan het rijden zijn. Regisseur Megatron heeft spijtig genoeg geen flauw benul wat het betekent om spanning en gevaar in beeld te brengen. Zelfs Liam had er klaarblijkelijk geen zin meer in. Hij stond op automatische piloot te spelen en lijkt uitgeput van zijn vorige twee avonturen. Laten we duidelijk zijn, deze threequel is echt wel beneden zijn niveau en nauwelijks het bekijken waard.

    Taken 3 2015

    6. The Transporter Refueled (2015) Camille Delamarre

    Nog zo'n derivaat van de Luc Besson producties is The Transporter Refueled (2015). Voor elke idiote actie-scène krijgen we oersaai en humorloos geleuter en cliché-scènes waarvan zelfs een Jan Verheyen van zou blozen. Maar de kers op de taart is dat het personage van Ray Stevenson niet eenmaal, maar zelfs twee keer wordt ontvoerd! En hier hebben maar liefst drie scenaristen op gewerkt (inclusief Besson)! What were they thinking?! Maar de reden waarom The Transporter Refueled zo slecht is, heeft alles te danken aan de inspiratieloze regie van Camille Delamarre.

    The Transporter Refueled 2015

    5. The Last Witch Hunter (2015) Breck Eisner

    De meest vervelende en onbegrijpelijke film van 2015 is deze The Last Witch Hunter (2015). Komt daar nog bij dat het bezet wordt door een handvol oncharismatische personages, inclusief deze van Vin Diesel. En het was al duidelijk bij de eerste minuten dat deze prent geen ballen waard was. Het lijkt er bij momenten zelfs op dat Vin Diesel het Nicolas Cage jasje heeft aangetrokken, en tevens ook zijn haarstukje. Dat deze film bijna 100 miljoen dollar heeft gekost is onbegrijpelijk. The Last Witch Hunter bracht wereldwijd slechts 108 miljoen dollar op, een serieuze klap in het gezicht van Vin Diesel die zich met de F&F franchisen even de koning van Hollywood waande. Spijtig genoeg zijn hier geen coole stunt of mooie wagens te bespeuren.

    The Last Witch Hunter 2015

    4. The Gallows (2015) Travis Cluff & Chris Lofing

    Er waren heel wat stinkers van horrorfilms, gaande van nodeloze Poltergeist (2015) remakes, belabberde found footage rotzooi als The Visit (2015) tot inspiratieloze horrordrama's als Victor Frankenstein (2015), maar de kroon wordt toch gespannen door The Gallows (2015). Visueel ziet het er behoorlijk amateuristisch uit, alsof ze deze film hebben toevertrouwd aan een bende eerstejaars filmstudenten. Maar ook op narratief vlak slaan de makers de bal mis. En had ik al gezegd dat ik found footage films HAAT?!

    The Gallows 2015

    3. Pixels (2015) Chris Columbus

    Het zou geen Top 10 Worst Movie lijst zijn zonder een film met Adam Sandler. En deze Pixels (2015) is echt wel een pareltje in absolute rotzooi. Gebaseerd op de slechtste arcade games ooit, lijkt deze prent bestemd te zijn voor mensen die een gloeiende hekel hebben aan games. De film duurt te lang, aangebrand, cheesy, dom, seksistisch en geen beetje grappig. Het is een kinderfilm met grappen voor 30'tigers. Als je dan toch een Arcade game wil zien, ga je meer plezier beleven met 100 minuten lang te staren naar een onnozel Pong game.

    Pixels 2015

    2. Jupiter Ascending (2015) Andy & Lana Wachowski

    Ze werden ooit aanzien als visionairs die het science fiction genre hadden heruitgevonden met The Matrix (1999), maar nu brengen Andy en Lana Wachowski de ene teleurstelling na de andere. En Jupiter Ascending (2015) is een serieus dieptepunt. De reden waarom ik deze films katapulteer naar de top van de lijst, heeft alles te maken met de middelen die voorhanden waren. En deze prent had zowaar een productiebudget van 176 miljoen dollar. En hoe deze twee excentriekelingen zoveel geld bijeen hebben kunnen sprokkelen is mij één groot raadsel, zeker na hun Speed Racer flop. Het script steekt vol van halfbakken ideetjes (met holograms en grijze aliens) maar halverwege laat het ons koud wat er gebeurt met Jupiter of haar ouders. Hadden de Wachowski's de hulp ingeroepen van een scenarist die de zaken wat beter kon uitbalanceren, dan had dit materiaal kunnen zijn voor een trilogie. Hier zal het volgens mij blijven steken op die ene slechte sci-fi.

    Jupiter Ascending 2015

    1. Fantastic Four (2015) Josh Trank

    Maar de hoofdvogel werd toch wel afgeschoten door Fantastic Four (2015). De verwachtingen voor deze prent konden niet hoger zijn na de overtuigende eerste trailer en de interessante cast. Maar de regisseur heeft er werkelijk een zootje van gemaakt. En zeggen dat hij zelf in aanmerking kwam voor de regie van Star Wars: The Force Awakens (2015). Er was nog sprake van een Fantastic Four 2 (2017) film (had zelfs al een Belgische releasedatum in het volle zomerseizoen op 26 juli 2017!), maar na 3 catastrofale missers (los van de Roger Corman versie), zou je zo denken dat ze deze franchise maar beter opdoeken. Trank had ergens gelezen dat je meer moet inzetten op karakter-opbouw in plaats van op visuele effecten, en dus deed hij dat ook. Maar iemand had hem vergeten vertellen dat hij een Fantastic Four film aan het maken was, en dat die 4 personages samen nog niet aan de knieën van een Batman komen. Halverwege de film lig je dan ook al in slaap. We krijgen cliché-scène te zien die we in andere films op een veel beter uitgewerkte manier hebben gezien. Afgezien van het chaotische tempo van de film, zijn de zeldzame actiescènes vrij futloos en ronduit slecht gemaakt.

    Fantastic Four 2015

  • Julian Rentzsch knappe filmregisseur posters

    Pin it!

    Mocht je de essentie van een regisseur in één beeld kunnen vangen, dan zouden we heel dicht bij de portret-tekeningen van illustrator Julian Rentzsch komen. In deze kleine kunstwerkjes zien we niet alleen personages uit hun films, maar tevens camerashots en filmquotes. Het zijn zwart-witte snapshots die meteen een idee geven van de wereld waarin deze regisseurs leven. Op deze site kan je tevens een stem uitbrengen voor de regisseur die jullie in zo'n tekening vervat willen zien.

    moviedirectorsposters-alfred_hitchcock.jpgmoviedirectorsposters-stanley_kubrick.jpgmoviedirectorsposters-david_lynch.jpg
    moviedirectorsposters-martin-scorsese.jpgmoviedirectorsposters-quentin_tarantino.jpgmoviedirectorsposters-tim_burton.jpg

    Bij de film regisseurs die ondertussen al hun tekening hebben zijn: Alfred Hitchcock, David Lynch, Martin Scorsese, Stanley Kubrick, Tim Burton en Quentin Tarantino. Als er nog regisseurs bijkomen zullen we deze post wel aanvullen. Van elke illustratie is een print gemaakt in een kleine oplage van 200 stuks, verkocht voor zo'n €90 per stuk. Laat in de commentaren weten wat jullie van deze tekeningen denken.

  • She's Funny That Way (2014) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Begin jaren ’70 gold Peter Bogdanovich als een van de meest talentrijke regisseurs van zijn generatie. Met films als The Last Picture Show, What’s Up, Doc? en Paper Moon bereikte hij een zodanige status dat hij het zich kon permitteren om The Godfather en Chinatown aan zich te laten voorbij gaan. Maar Bogdanovich’ ster kwam vervolgens niet echt tot ontwikkeling en het grote succes bleef uit. Na The Cat’s Meow uit 2001 valt er een gat van 13 jaar op Bogdanovich’ CV. Maar ook She's Funny That Way (2014) zal de carrière van de nu 76-jarige regisseur geen nieuw leven inblazen. Deze nostalgische screwball komedie blijft immers te veel hangen in goede bedoelingen.

    shes_funny_that_way_2014_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Arnold Albertson (Owen Wilson) is een theaterregisseur die gelukkig getrouwd is met Delta Simmons (Kathryn Hahn). Toch boekt hij tijdens een reisje een prostituee. De nacht met de jonge Isabella Patterson (artiestennaam ‘Glo Stick’) (Imogen Poots) bevalt Albertson zo goed dat hij haar een aanzienlijke som geld geeft om haar droom te kunnen realiseren. Patterson besluit actrice te worden en via haar agent krijgt ze een auditie voor een van de hoofdrollen in een toneelstuk.

    Toevallig gaat het om het nieuwe stuk van Arnold Albertson waarin zijn vrouw Delta een van de hoofdrollen vertolkt. Patterson levert een knalauditie af en hoewel Albertson de bui al ziet hangen, kan hij niet anders dan haar de hoofdrol in het stuk geven, namelijk de rol van… callgirl. Daardoor komt hij zelf wel in steeds nauwere schoentjes te staan want de mannelijke hoofdrolspeler Seth Gilbert (Rhys Ifans) krijgt al snel lucht van de affaire tussen Albertson en Patterson. Met de nodige gevolgen vandien.

    Bij het bekijken van She’s Funny That Way heb je soms de indruk dat je naar een theaterstuk aan het kijken bent. Niet alleen omdat een gedeelte van het verhaal zich situeert in de theaterwereld, maar ook omdat de montage en de scènes vaak doen denken aan een (slecht) komisch toneelstuk. Iedereen lijkt wel een band te hebben met iedereen en de toevalligheden en misverstanden stapelen elkaar op. Na een tijdje wordt dat allemaal heel vermoeiend.

    Zo duiken in een bepaalde scène haast alle personages op in een Italiaans restaurant zonder dat ze dit van tevoren van elkaar wisten. Alsof New York maar één Italiaans restaurant heeft… Met een paar extra deuren had hier een perfecte deurenkomedie van het lokale toneelgezelschap ingezeten. En laat dat nu net een genre zijn waar ik geen grote fan van ben.

    De bedoeling van de makers was om de nostalgie naar de oude romantische komedies van bijvoorbeeld Audrey Hepburn op te roepen (zoals Breakfast at Tiffany’s). Qua muziek, uitzicht en decor zijn Bogdanovich en co daar zeker in geslaagd maar er schort iets aan de sfeer, de uitwerking van de personages en het verhaal. De film doet bij momenten ook denken aan een Woody Allen-prent met zijn vele dialogen, New Yorkse setting en verwijzingen naar kunst en cultuur. Maar dan ga je haast automatisch vergelijken met bijvoorbeeld een Midnight in Paris (ook met Owen Wilson), een film die veel beter uit de verf kwam.

    shes_funny_that_way_2014_blu-ray_pic01.jpgshes_funny_that_way_2014_blu-ray_pic02.jpgshes_funny_that_way_2014_blu-ray_pic03.jpg

    Nochtans kan She’s Funny That Way rekenen op een sterke cast met Owen Wilson, Imogen Peets, Rhys Ifans, Will Forte en Jennifer Aniston in de voornaamste rollen. Wilson kan zijn personage nog een zekere sympathie meegeven (after all de man heeft al een hele staat van dienst bij lokale bordelen), maar de andere acteurs raken met hun personages niet veel verder dan er een karikatuur van te maken. Zo speelt Aniston psychiater Jane Claremont die zo bitchy en zo niet empathisch is dat je je afvraagt hoe ze überhaupt aan klanten geraakt.

    Als kers op de taart tovert Bogdanovich nog enkele opmerkelijke bijrollen uit zijn hoed zoals zijn ex-geliefde Cybill Shepherd als de moeder van Patterson, Michael Shannon als bewaker, Joanna Lumley als de aan alcohol verslaafde moeder van Claremont en ja, zelfs Quentin Tarantino die opdraaft in de ietwat vreemde eindscène van de film maar met zijn aanwezigheid de aandacht afleidt van het einde van de film.

    Al bij al is She’s Funny That Way een film met veel goede bedoelingen, maar deze komen er slechts gedeeltelijk uit. De meeste personages zijn karikaturen en het verhaal hangt te veel aan elkaar door toevalligheden. De enige die een beetje indruk kan maken is Imogen Poots. Verder wil deze film wel nostalgisch doen terugdenken aan romantische komedies uit de oude doos, maar het origineel blijft in dit geval helaas voor Bogdanovich en co beter dan de kopie.

    She's Funny That Way ligt inmiddels in de winkelrekken, op de dvd staan geen extra’s.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 12 oktober 2015

     

    *** She's Funny That Way trailer ***

  • Quentin Tarantino's The Hateful Eight karakter posters en trailer

    Pin it!

    Regisseur Quentin Tarantino heeft de smaak voor westerns pas echt goed te pakken, na zijn succesvolle Django Unchained (2012). Binnenkort kunnen we ons vergapen aan de geschifte personages in The Hateful Eight (2015). Het project heeft lange tijd in de koelkast gelegen omdat een site het een goed idee vond het script te lekken.

    the_hateful_eight_2015_poster_kurt_russell_jennifer_jason_leigh.jpgthe_hateful_eight_2015_poster_samuel_l_jackson.jpgthe_hateful_eight_2015_poster_walton_goggins.jpgthe_hateful_eight_2015_poster_demian_bichir.jpg

    Korte inhoud: Wyoming, enkele jaren na de Amerikaanse Burgeroorlog. Premiejager John 'The Hangman' Ruth (Kurt Russell) is met een voortvluchtige, Daisy Domergue (Jennifer Jason Leigh) genaamd, op weg naar een dorpje dat luistert naar de naam Red Rock om haar voor het gerecht te slepen. Onderweg komen ze twee mannen tegen, ex-majoor en berucht premiejager Major Marquis Warren (Samuel L. Jackson) en Sheriff Chris Mannix (Walton Goggins), een zuiderling die beweert de nieuwe sheriff van het dorp te zijn. Vanwege een hevige sneeuwstorm worden ze gedwongen te schuilen in een bar, genaamd 'Minnie’s Haberdashery', die zich bevindt op een bergpas. Daar worden ze echter niet ontvangen door de uitbaters van de bar, maar door vier onbekende mannen: Bob (Demian Bichir), een man die voor Minnie op de zaak let, Oswaldo Mobray (Tim Roth), de beul van Red Rock, de cowboy Joe Gage (Michael Madsen) en General Sandy Smithers (Bruce Dern). Wanneer de sneeuwstorm zich uitbreidt over de bergpas wordt het de acht reizigers duidelijk dat ze Red Rock mogelijk niet eens zullen halen.

    Het script kreeg een nieuwe draft en de eerste trailer ziet er in ieder geval heerlijk uit. Het is tevens een plezier om heel wat Tarantino-acteurs samen terug te zien, inclusief Tim Roth met een Christoph Waltz impressie. Er zijn 7 karakter poster uit met de 8 personages uit de film. De besneeuwde posters lopen ook perfect samen met de releasedatum die ergens tijdens de kerstperiode zou moeten vallen. De film is nog niet uit of het bezit al cult-allures en het zou me niet verbazen dat er binnenkort een paar bars met de naam The Haberdashery de deuren zullen openen. En ja, ik zou er naar toe gaan.

    the_hateful_eight_2015_poster_michael_madsen.jpgthe_hateful_eight_2015_poster_tim_roth.jpgthe_hateful_eight_2015_poster_bruce_dern.jpgthe_hateful_eight_2015_poster.jpg

    Het zou tevens de 8ste film van Quentin zijn en uiteraard vonden de producers dat een leuk idee om het op de poster te zetten. Je zou denken dat zo'n bekende regisseurs ondertussen al meer films zou hebben gemaakt. Maar de man heeft al iets meer films geschreven (True Romance) en is tevens ook wel een gekke acteur (From Dusk Till Dawn). Tarantino, is net zoals Christopher Nolan, een grote fan van filmpellicule. Het wordt dus uitkijken naar de 70mm fotografie van Robert Richardson, die ondertussen al 3 Oscars heeft gewonnen (Hugo, The Aviator, JFK), en ook al de fotografie verzorgde van Django Unchained. Ook al zou het me verwonderen dat iemand van ons deze film ooit te zien zal krijgen in 70mm Imax projectie.

    Blijkbaar zou er ook een klein rolletje zijn voor Channing Tatum, alsook de acterende stuntvrouw en Tarantino's lieveling Zoë Bell, maar deze twee zitten alsnog niet in de trailer. In tegenstelling tot vele andere QT films hebben we hier geen duidelijke villain. Eigenlijk hebben we hier te maken met 8 villains. En als er iemand moet overleven na deze ontmoeting staat mijn geld op het enige vrouwelijke personage, Daisy Domergue. Toekomst zal uitwijzen of ik gelijk zal hebben.

    ***Related Posts***
    15/07/2014: Kurt Russell bevestigt The Hateful Eight shoot van Quentin Tarantino
    29/01/2014: Tarantino klaagt site aan voor het lekken van The Hateful Eight script

     

    *** The Hateful Eight trailer ***

  • Jackie Brown (1997) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Tot onze grote verbazing hadden we op De FilmBlog nog geen review geschreven over Jackie Brown (1997) van Quentin Tarantino. Het was geen mega-succes zoals Pulp Fiction (1994), Django Unchained (2012) of Inglourious Basterds (2009). De carrière van 48-jarige 'Queen of Blaxploitation' Pam Grier zou niet op dezelfde manier gelanceerd zijn na jarenlange afwezigheid uit de spotlight, zoals die van John Travolta die in de vergetelheid geraakte en meteen weer een A-List acteur werd na zijn rol als Vincent Vega.

    jackie_brown_1997_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Jackie Brown (Pam Grier) is een sexy stewardess die haar schamele inkomen probeert aan te vullen door zwart geld het land in te smokkelen voor de wapenhandelaar Ordell Robbie (Samuel L. Jackson). Wanneer Brown op het vliegveld wordt geklist door de FBI hangt haar een forse gevangenisstraf boven het hoofd, tenzij ze bereid is de politie te helpen om Ordell achter de tralies te krijgen. Jackie is niet achterlijk en beseft dat Ordell op dit ogenblik vreest dat zij zal praten met FBI agenten Ray (Michael Keaton) en Mark (Michael Bowen), en hij haar het zwijgen zal opleggen op één of andere manier. Samen met de sympathieke Max Cherry (Robert Forster) smeedt Brown een plan. Daarbij wil ze de politie en Ordell tegen elkaar uitspelen om zelf met een half miljoen dollar aan de haal te kunnen gaan. Ordells medeplichtigen Louis Gara (Robert De Niro) en Melanie Ralston (Bridget Fonda) hebben andere plannen en zorgen voor complicaties.

    Robert Forster is tevens ook zo een acteur, bekend van televisie en minder bekende films, die Tarantino uit de schaduw haalde. Zelfs het aantreden van Michael Keaton, die ook al een tijdje van het witte doek was verdwenen, had een leuk klein bijrolletje. Jackie Brown is losjes gebaseerd op de misdaadroman Rum Punch van Elmore Leonard (3:10 to Yuma, Out of Sight), waar Tarantino alle omwegen en flash backs heeft uitgehaald en een rechtlijnig verhaal geschreven.

    Hoewel Jackie Brown misschien de minst charismatische Tarantino film is uit zijn oeuvre zonder een John Travolta die aan het dansen is of een Michael Madsen die een oor afsnijdt, is dit toch een absolute aanrader voor wie van Tarantineske humor houden, geweld en sarcasme houdt. Toch lijkt het een meer zelfbewuste film te zijn van de cineast. Komt daar nog bij dat we een zalige soundtrack hebben met nummers uit de jaren '70 van ondermeer The Supremes, Randy Crawford en Bill Withers.

    jackie_brown_1997_blu-ray_poster01.jpgjackie_brown_1997_banner.jpgjackie_brown_1997_blu-ray_poster03.jpg

    De film is een duidelijke hommage naar het werk van Elmore Leonard, maar tevens naar het blaxploitation genre. En het is meteen duidelijk dat er veel liefde is voor deze zaken van Tarantino. Hij benadert zijn personages met zoveel respect, dat elk van hen eigenlijk een held is binnen het verhaal. Maar de belangrijkste figuur is en blijft Pam Grier die met haar donkere kijkers en haar sexy attitude het verhaal vooruit stuwt. Ze jongleert haar street smarts en charme-offensief om te bekomen wat ze wil. Grier met haar personage van Jackie Brown, behoort met deze film tot één van de sterke vrouwen uit de films van Tarantino, naast Mia Wallace, The Bride (Uma Thurman) en Shosanna (Mélanie Laurent).

    In de openingsscène, volgt de camera haar minutenlang op de voet terwijl ze door de luchthaventerminal wandelt, op een verloren Bobby Womack lied 'Across 110th Street, met zijn ghetto klaagzang over 'doen wat moet gebeuren om te overleven.' En hiermee zet de film meteen de toon met een dubbele boodschap: de tocht van een jonge vrouw in een mannenwereld, en de tocht van een zwarte vrouw in Amerika.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 9 augustus 2015

     

    *** Jackie Brown trailer ***