De FilmBlog

Ik ben zelf niet echt in de wolken van Hollandse cinema, maar de laatste jaren heb ik het gevoel dat ze bezig zijn aan een soort heropleving, ook al zie ik nog niet meteen een Oscar-waardige film in het verschiet. Maar je hoeft onze noorderburen niets te leren van hoe ze de aandacht moeten trekken met hun filmproducties. Denk maar aan films als New Kids Turbo (2010), The Human Centipede (2009) of Sint (2010). En hier pakken ze opnieuw uit met een soort Guy Ritchie/Joe Carnahan-achtige heist film, genaamd Black Out (2012).

Korte inhoud: In een ver verleden was Jos Vreeswijk (Raymond Thiry) een notoire gangster, maar hij is inmiddels een brave burger geworden die op het punt staat in het huwelijksbootje te stappen met Caroline (Kim van Kooten). Hij heeft alle banden met zijn misdaadverleden de rug toegekeerd. Althans, dat is zijn impressie. Want op de dag van zijn huwelijk ontwaakt hij wakker met een lijk naast zich in bed. Hoe dat levenloze lichaam daar terecht is gekomen, weet hij niet. Wie het is en waar dat pistool vandaan komt, weet hij evenmin. Compleet radeloos besluit hij de hulp in te schakelen van twee oude bekenden (Bas Keijzer en Renee Fokker). Al snel blijkt dat een aantal gure figuren het op de arme Jos gemunt hebben, mensen die hij nog kent uit zijn verleden als crimineel. Als wordt beweerd dat Jos 20 kilo sos (cocaïne) gestolen heeft, stapelen de problemen zich op. Zelfs de vader van Caroline, topadvocaat Rudolf (Ursul de Geer) heeft nog een appeltje met hem te schillen. Als hij de femme fatales Petra (Birgit Schuurman) en Charity (Katja Schuurman) achter zich aan krijgt die werken voor een hoogbejaarde drugsbaas (Edmond Classen), alsook een Russische drugsdealer en voormalig balletdanser Vlad (Simon Armstrong), moet Jos rennen voor zijn leven. Zelfs de politie (Alex van Warmendam) heeft nog iets in te brengen in deze explosieve cocktail.

De regisseur van dienst heet Arne Toonen, die twee jaar geleden niet meteen kon overtuigen met de familiefilm Dik Trom (2010). Nu heeft hij met de medewerking van co-scenarist Melle Runderkamp zijn filmcarrière over een compleet andere boeg gegooid. De film lijkt een soort Hollandse kopie te zijn van Smokin' Aces (2007), met een vleugje van Snatch. (2000). Het is een ensemble-film (cf. Pulp Fiction) waarin we van de ene gekke situatie in de andere belanden, met één hoofdpersonage die zijn geheugen even kwijt is. Het klinkt allemaal niet bijster origineel, maar het lijkt wel een verstand-op-nul plezierrit te worden.

Qua verhaal, die al zo origineel is als de titel, verwacht ik hier en daar wel een aantal inconsistenties en hiaten, maar dat heb je vaak bij actie-vehikels die met flash-backs aan elkaar zijn geplakt. En ook al is er heel wat acteertalent aanwezig, zoals een Kim van Kooten, verwacht ik niet dat we er veel van zullen zien. Daarentegen is er aan over-acting voor ieder wat wils. Black Out moet het vooral hebben van zijn leuke actie-scènes en pittige Hollandse one-liners ("stop eens met pijpen jongen er komt alleen maar gelul uit je mond." Om er maar eentje te citeren), iets waar het thuispubliek waarschijnlijk wel gek op is. Of deze Black Out bij ons zal aanslaan is nog maar de vraag. Ik betwijfel het. De film heeft bij ons nog geen release gekregen en het zou wel eens kunnen dat deze meteen op dvd zal uitkomen.

Ondertussen is wel bekend geworden dat er misschien een Belgische remake staat aan te komen (ja, tegenwoordig verstaan we elkaar zijn taal niet meer, cf. Loft). De Vlaamse thrillerschrijver Luc Deflo gaat de Belgische versie van het scenario schrijven. De bedoeling is dat de film nog dit jaar in de bioscopen te zien is. In Nederland leverde de film in het eerste weekeinde al meer dan een ton op.

Dat True Romance (1993) werd geschreven door Quentin Tarantino en verfilmd door Tony Scott kwam pas goed tot uiting in die aangrijpende scene over The Origin of the Sicilians, waarin Dennis Hopper even grapjes maakt met de man die hem zal vermoorden, gespeeld door een sublieme Christopher Walken.

Het was een klein intermezzo die weinig impact had op de hoofdpersonages (het gebeurde zelfs allemaal buiten hun weten), maar het werd meteen één van de meest memorabele scènes uit de filmgeschiedenis. Er doen verschillende geruchten de ronde dat Tarantino zijn scenario zou verkocht hebben voor $10’000, andere bronnen spreken dan weer van $50'000, maar één ding is zeker, het was belachelijk weinig.

Korte inhoud: Clarence (Christian Slater) werkt in een stripboekenwinkel, en brengt het grootste deel van z'n vrije tijd door in de bioscoop waar hij kungfu-films kijkt. Op een dag ontmoet hij de prostituee Alabama (Patricia Arquette), op wie hij verliefd wordt. Ze kan echter niet zo maar stoppen met het werk, en dus moet Clarence eerst afrekenen met haar pooier Drexl Spivey (Gary Oldman). Tijdens de tumultueuze confrontatie met de pooier komt Clarence per ongeluk in bezit van een koffer cocaïne. Hij beslist deze enorme hoeveelheid op zijn eigen houtje te verkopen en trekt naar LA.

En de film doet zijn titel alle eer aan door een aanstekelijke relatie uit te werken tussen Clarence en Alabama, en dit terwijl de kogels door het luchtruim suizen en het bloed zo goed als op de cameralens spat. Het is misschien niet het meest orthodoxe koppel, maar het is wel een leuk stel die je met veel belangstelling wil volgen. We volgen een aan lager wal geraakt koppel die wel uit de geest van de gebroeders Dardenne lijkt te zijn ontsproten, maar doorheen de Hollywood-machine is gedraaid. En de vonken vliegen van het scherm tussen die twee. Bijgevolg kan de regisseur het zich permitteren om het fragmentarische boek van Tarantino zonder concessies na te leven. Of toch bijna, want Scott koos voor een lineaire verhaalstructuur en uiteindelijk ook voor een Hollywood einde in plaats van het depri-einde die Tarantino in zijn script had voorzien. (Clarence Sterft en loopt er vandoor met het geld. In haar voice-over horen we dat ze uiteindelijk niet zo heel veel gaf om Clarence en dat ze hem had gebruikt om van Drexl te geraken). Persoonlijk vind ik het einde van Tony Scott véél beter werken en conform is met het verfilmde verhaal. Mocht Tarantino zelf de film hebben gemaakt, dan had zijn einde binnen een andere context misschien wel beter gewerkt.

Ondanks het feit dat in True Romance heel veel actie zit, mag je de film niet gewoon bestempelen als een gewone actiefilm. Het is tezelfdertijd een thriller, een komedie, een romance en in het hart van dit alles schuilt een pakkend drama. En de pracht van deze prent is dat al die genres perfect gaan samenvloeien in één volwaardige prent die ons van begin tot eind aan onze stoel kluistert, en dit allemaal op de zwoele muzieknoten van Hans Zimmer . De gestroomlijnde en flitsende regie van Tony Scott zorgt ervoor dat de filmervaring nog boeiender wordt. Alles klopt; van de casting tot en met de kleding en belichting. En neen, we hebben hier niet te maken met een diepzinnig Krzysztof Kieslowski verhaal, maar voor wie tussen de regeltjes leest zal wel wat Shakespeare invloeden kunnen aanduiden in het narratieve gedeelte. Maar laten we eerlijk zijn, dit een pulp fiction avant la lettre. Het is bestemd om ons te ontspannen en slaagt daar wonderwel in. En veeleer de wansmaak van de stilist(e), verraad de spuuglelijke kleding van ons koppeltje allicht de zwakte van onze scenarist voor kleurrijke trash.

Dankzij Tarantino krijgen we een lawine aan coole en knettergekke quotes over ons heen, in de stijl van "I would fuck Elvis... I mean when he was alive, not now." En dat is uiteraard de kracht van zijn films. Mensen herinneren zich Reservoir Dogs en Pulp Fiction vooral voor zijn dialogen, en hier wordt je ook wel in de watten gelegd. Quentin zei van True Romance zelfs dat het één van zijn meest auto-biografische films was, en dat kan toch wel tellen. Waarom heeft QT de film dan zelf niet geregisseerd? Blijkbaar had Warner Bros er geen vertrouwen in en stonden liever hun 13 miljoen dollar af aan een vaste waarde die een mooie bioscoop-recette kon verzekeren. Later kwamen ze hierop terug maar Tarantino had er geen zin meer in. Hetzelfde gebeurde met zijn tweede scenario, Natural Born Killers , die op een wel heel desastreuze manier werd verkracht door Oliver Stone. Met Reservoir Dogs (1992) kon hij zijn ding doen, en met Pulp Fiction (1994) kon hij zijn status bevestigen als één van de meest invloedrijke regisseur in Hollywood.

Ook al werd True Romance niet meteen een kaskraker en is hij minder goed dan Reservoir Dogs, heeft het zijn publiek toch gevonden tijdens zijn video-release, en blijft het tot op heden nog steeds één van de betere misdaad thrillers uit de 90’ties. En het is dan ook mooi meegenomen deze prent te zien in high-def. En bij deze heeft Dutch Film Works de film uitgebracht op blu-ray in hun Prestige Collection. Enkel spijtig dat ze de extraatjes op de schijf zijn vergeten.

Nog een film die Universal binnenkort op blu-ray zal uitbrengen is Trainspotting (1996) van Danny Boyle gebaseerd op de roman van Irvine Welsh. Een ware cultklassieker die nog steeds de tand des tijds kan doorstaan. Het onderwerp van de film is drugs en de gevolgen ervan, maar in tegenstelling tot het gitzwarte Requiem for a Dream (2000) is deze prent buitengewoon grappig (Schotse humor wel te verstaan!) en zeer inventief.

Korte inhoud: Trainspotting vertelt het verhaal van de werkloze Mark Renton (Ewan McGregor) die samen met zijn zogenaamde vrienden het alledaagse leven in Edinburgh kleur probeert te geven. Hun leven bestaat voornamelijk uit bier drinken, uitgaan, drugs en voetballen. Dat is hun manier om de jaren '90 door te komen. Door verschillende gebeurtenissen besluit Mark te kiezen voor een nieuw leven dat hij los van zijn verleden op wil bouwen in Londen. Als één van zijn vroegere vrienden, Begbie (Robert Carlyle), in Edinburgh in moeilijkheden komt, zoekt hij onderdak bij Mark. Wanneer ook Spud (Ewen Bremner), Sick Boy (Jonny Lee Miller) en Tommy (Kevin McKidd) naar Londen komen, lijkt Mark onder de druk van zijn Schotse vriendenclub al snel zijn oude levensgewoontes weer op te pakken.

Drugs nemen is fout, maar deze film wil niet al te moralistisch uit de hoek komen. Het blijft een dolkomische prent over jonge mensen in de buitenwijken van Edinburgh (ook al werd veel van de film opgenomen in Glasgow). Het gaat niet alleen over druggebruik, maar ook over seks, relaties tussen vrienden, armoede, verantwoordelijkheidszin, escapisme en opgroeien met een uitzichtloze toekomst. Danny Boyle laat ons de vrijheid om zelf een oordeel te vormen over datgene wat we te zien krijgen. Ondertussen verwend de regisseur ons met visueel spektakel, zoals de scène waar McGregor in een wc-pot gaat zwemmen - een shot die achteraf werd geript door Guy Ritchie in Snatch. (2000) - of de scène waar hij wordt overgebracht naar het hospitaal met een zware overdosis.

Voor wie het boek van Welsh gelezen heeft zal meteen hebben opgemerkt dat het boek zo goed als onverfilmbaar was met zijn aparte point-of-view verhaaltjes geschreven in een aparte stijl. Scenarist John Hodge (Shallow Grave, The Beach) heeft zich zichtbaar uit de naad gewerkt om al die verhalen in een schitterende film te gieten met een logische structuur. Een mooie drugscocktail van humor, tragedie, realisme en fantasie.

Toen ik de film voor het eerst zag verstond ik maar half de dialogen ook al is mijn Engels vrij goed. Deze film zie je dus best met ondertitels want het lokale dialect is voor een buitenstaander niet altijd even verstaanbaar. De muziek die gebruikt wordt is dan weer universeel en net zoals een Pulp Fiction (1994), onvergetelijk. Met name de muziek van Iggy Pop blijft nog nazinderen na het zien van de film.

Het is een low budget film maar het is er niet aan te zien. Het productiebudget lag op iets meer dan 2,5 miljoen dollar maar bracht bijna 10 keer zoveel op met zijn bioscoop-release in de States en nog veel meer met zijn video-release.

Op de blu-ray vinden jullie niet alleen de audio-commentaar van Danny Boyle, maar tevens ook van de scenarioschrijver John Hodge en acteur Ewan McGregor. Ook een pak deleted scenes en behind the scnes. Met andere woorden; een echte aanrader!

Achter gesloten deuren probeert Disney de merchandise van Miramax van de hand te doen voor een smak geld. De portefeuille heeft meer dan 700 films en meer dan 200 Oscar-nominaties, met titels als Pulp Fiction, Good Will Hunting, No Country for Old Men, The English Patient en Shakespeare in Love. Volgens The New York Times zouden er 7 tot 10 kandidaten zijn die meteen 700 miljoen dollar op tafel willen leggen voor de naam en de films. Wie er alsnog niet op de lijst van de kandidaten staat zijn de Weinsteins.

De broers, Harvey Weinstein en Robert Weinstein, hebben de onafhankelijke filmstudio in 1979 opgericht. In 1993 kwam de studio in handen van de Walt Disney Company voor een slordige 75 miljoen dollar. De broers Weinstein bleven de studio runnen, maar verlieten de onderneming in 2005 na een rel rond de film Fahrenheit 9/11 (2004) die Disney niet in Florida wou uitbrengen uit vrees voor represailles van gouverneur en republikein Jeb Bush. De oprichters richttten toen The Weinstein Company op. Walt Disney Company maakte de laatste jaren verlies met de films van Miramax, en besloot daarom tot een herstructurering van de bedrijfstak.

En in het aanbod zit ook Summit Entertainment, de kleine studio die de Twilight saga gestalte heeft gegeven, een franchise die geld in het laatje bracht. Hoewel Disney nooit met nummers voor de dag kwam, schatten analisten de DVD-inkomsten tussen 100 en 300 miljoen dollar. Maar die cijfers zijn uiterst speculatief. Neem nu dat het 100 miljoen dollar zou bedragen dan spreekt men over minstens 7 jaar alvorens er gesproken kan worden van een terug-verdien-effect. En mochten er toch geen overnemers zijn, dan zie ik de Weinstein nog wel terugkeren aan het roer van de filmstudio.

Dat de crisis ook de filmstudio's kon raken had niemand ooit kunnen denken. De enorme recettes die de Hollywood-industrie kon maken in crisis-tijd was blijkbaar enkel schijn. Ook het faillissement van MGM was een enorme verrassing.

***Related Post***
28/09/2009 : Faillissement van MGM

Ik heb zelf wat moeite met films die op een gratuite manier seks en geweld proberen te verkopen als zijnde cool en trendy, maar eigenlijk verder niets zinnigs te vertellen hebben. Laat staan dat deze films ook maar enige relevantie aantonen met de problematiek van onze huidige samenleving.

De merite van films zoals Pulp Fiction (1994) van Quentin Tarantino en C'est arrivé près de chez vous (1992) van de onlangs overleden Rémy Belvaux, is dat ze heel vernieuwend zijn juist doordat ze ons op inhoudelijk vlak confronteren, op een ironiserende en grafische manier, met polariserende stellingen rond: drugs, misdaad en moord als gemeengoed. De klonen van deze films waren niet meer bij te houden, maar weinig films kwamen nog maar in de buurt van deze twee (mag ik het over mijn lippen halen) "meesterwerkjes" (daar, ik heb het gezegd). Maar toen kreeg ik deze Deense animatiefilm Princess (2006) voorgeschoteld...

Korte inhoud: Na de dood van zijn zuster verlaat de 32 jarige August zijn ambt als priester. Zijn geliefde zus Christina is in de goot beland en als porno-ster “Princess” uiteindelijk gestorven aan drugs. Ze laat na haar dood een 5jarig dochtertje achter, Mia, waarbij August zich gedwongen voelt om voor haar te zorgen. Gebukt onder schuld- en rouwgevoelens beslist hij op de dood van Christina te wreken, en besluit hij om samen met Mia alle pornografische materiaal van Princess te vernietigen. Maar de missie monden uit op een brutale en geweldadige verwikkelingen waarin August niet uit het oog wil verliezen wat voor hem belangrijk is, Mia…

Princess is de debuutfilm van Anders Morgenthaler, die al een aantal regie-ervaring heeft in de live-action en animatie-sector op de Deense televisie, en deze animatiefilm lijkt hiervan een efficiënte mix. De premisse van de film had wel kunnen komen uit een boek van Frank Miller. Een priester die op vendetta toer gaat in de Sin City. Toch lijkt de uitwerking van de film voornamelijk te liggen op de schade die geestelijk wordt aangebracht, en minder op het fysieke geweld in al haar vormen.

Hier vinden jullie de officiële website en hier de trailer.

De film is heel schokkend, maar ook zeer grappig. Het is geen Pixar-animatie, zover is duidelijk, en het lijkt bij momenten zelfs iets te cartoony, maar de film slaagt er toch in, met een mengeling van animatie en video-materiaal (80% animatie 20% live-action), alles heel "realistisch" aan aangrijpend te maken. In bepaalde shots weet je niet meer of het home-video of animatie is, en maakt het ook niets meer uit. Dit heeft als direct gevolg dat je het geweld op een ongewone manier voorgeschoteld krijgt.

Maar de inhoud overtreft de techniek, vooral met scènes waar de porno-industrie "Princess" na haar dood nog wil uitbuiten, op de meest obscene manier (getuigt oa. de grafsteen die ze voor haar hebben gebouwd). Ook de reacties van de jonge Mia zijn enerzijds heel onschuldig en grappig, maar tezelfdertijd ook heel fout en schokkend. Maar juist omwille van de vrijheden en specifieke code van de animatie; vervalt de film niet in een ordinaire exhibitie van geweld en seksuele perversies. Je zult vreemd genoeg heel snel meevoelen voor het hoofdpersonage die als heilige afdaalt in de onderwereld en zelf een psycho-killer wordt.

Morgenthaler heeft geen zin in een soort Death Wish (1974) film, en heeft ook geen boodschap aan het tonen van expliciet geweld of hardcore seks, maar traceert de psychische gevolgen van geweld en kindermisbruik. Ook al leven we met het hoofdpersonage mee, zijn doel heiligt niet alle middelen. Het is trouwens een personage die zijn fouten die hij heeft gemaakt in het verleden voor ogen moet zien. Dit alles resulteert in een diep verontrustende animatieprent die ik niet enkel aanbeveel aan filmfreaks en liefhebbers van het genre, maar ook zeker aan volwassenen die nog eens onthutst willen worden na het zien van een film. De animatie-techniek is ietwat ruw en bepaalde scènes konden wel iets beter uitgewerkt zijn, vooral naar het einde toe. Maar al bij al een unieke ervaring. Je kan de film al zien via DVD import, maar zou in principe vanaf 7 maart 2007 bij ons in bepaalde cinema's moeten draaien.

Be Cool (2005) is de ietwat frivolere opvolger op de geslaagde misdaad-komedie Get Shorty (1995). Ook deze prent is gebaseerd op een boek van Elmore Leonard. Maar de cineast Barry Sonnenfeld (The Addams Family, Men in Black) is nu wel door de videoclipmaker F. Gary Gray vervangen, en het is eraan te zien. John Travolta speelt wederom de rol die zo goed bij hem past, die van de charmante en koelbloedige gangster Chili Palmer.

Korte inhoud: De coole Chili Palmer (John Travolta) laat de filmwereld voor wat het is en wil zijn wijsheid en kenmerkende onderhandelingstechnieken op de muziekbusiness loslaten. Wanneer een vriend tijdens de lunch wordt omgelegd, maakt Chili van de gelegenheid gebruik om diens vrouw Edie (Uma Thurman) te bezoeken. Hij introduceert zichzelf als haar nieuwe zakenpartner in een onafhankelijk platenlabel. Chili heeft een veelbelovend zangeresje op het oog om een hit te scoren, maar krijgt te maken met haar quasi-hippe manager, diens nichterige bodyguard, een paar Russische maffioso en een welbespraakte gangsta-rap muziekproducent. En dit alles op gevaar voor eigen leven.

John Travolta staat sinds Pulp Fiction weer eens samen met Uma Thurman op de dansvloer. Ook hier praten ze over dansen en Chili Palmer laat weten dat hij uit Brooklyn komt en vanzelf sprekend ook een uitstekend danser is. Voor we het weten staan ze op de vloer te dansen op muziek van de band 'The Black Eyed Peas'. Het probleem van Be Cool zit hem echter o.a. in het ontbreken van enige chemie tussen de twee hoofdacteurs, iets waar ze in Pulp Fiction totaal geen last van hadden. Maar Tarantino is dan ook een filmregisseur en F. Gary Gray slechts een videoclip maker die nu een filmpje mag regisseren. Hun goed bedoelde maar overbodige dansscène voegt trouwens totaal niets toe aan deze komedie. De romance is slecht uitgewerkt en zelfs de humor is eigenlijk niet grappig, of toch niet voor een volwassen publiek.

De film kent naast Travolta en Uma Thurman nog meer bekende acteurs, zo zien we ook Harvey Keitel als de platenbaas Nick Carr en Vince Vaughn als een blanke pooier die denkt dat hij zwart is. Maar de acteur die werkelijk zijn carrière door het slijk haalt is The Rock die de rol vertolkt van de homofiele lijfwacht Elliot die maar al te graag acteur wilt worden. The Rock kennen we van zijn actiefilms maar als komiek moet je er de maag voor hebben (ik niet dus). Danny Devito die ook op de poster van deze film staat duikt amper drie keer op om volledig compleet uit beeld te verdwijnen. Niet te vergeten is natuurlijk het acteerdebuut van de zangeres Christina Milian die als Linda Moon een beetje zingt en vooral de eye-candy in de film verzorgt.

'Be Cool' is geen slechte film maar nergens wordt de kwaliteit van zijn voorganger gehaald. De prent heeft zeker zijn leuke momenten maar die zijn op één hand te tellen...om eerlijk te zijn slechts twee leuke momenten. De cast is goed en ook John Travolta speelt zijn rol als coole gangster nog net zo goed als voorheen maar dit keer werkt het niet. Het verhaal is ook bijna hetzelfde als de vorige film alleen speelt het zich nu af in de muziekindustrie. Be Cool is een leuke komedie geworden maar er had met deze cast meer nog meer uitgehaald kunnen worden, mits een beter script en regisseur.

*** Christina Milian HQ picture gallery ***

Ik hou van statistieken en lijstjes en hier is er weer een. De top 20 van de meest memorabele entertainment momenten, volgens het magazine Eonline.com.

Het lijstje loopt nog verder tot 100, maar ik ben al blij dat Star Wars bij de top behoort. Uiteraard zijn er dingen waarvan je denk, WTF, maar dit lijstje werd gemaakt via enquêtes in de VS. Het is toch fijn om even door te nemen, al was het maar om te zien wat we hebben moeten doorstaan.

Een ding is zeker, als de helft van deze lijst je compleet vreemd in de oren klinkt, dan heb je de voorbije jaren echt een winterslaap gehad.

1. The Beatles veroveren de Verenigde Staten.
2. I am your father. --Darth Vader, The Empire Strikes Back.
3. I'm gonna make him an offer he can't refuse. Vito Corleone, Godfather.
4. Titanic koorts over ter wereld.
5. Pretty Woman en de boodschappen van Julia Roberts.
6. Elliott and E.T. vliegen voorbij de maan.
7. De snoepjesfabriek job van Lucy in de tv-serie I Love Lucy.
8. Seinfeld's Master of My Domain episode.
9. Het huwlijk van Prince Charles & Lady Di.
10. Risky Business onderbroeken dansje.
11. Michael Jacksons moonwalk.
12. Dallas: Wie schoot op J.R.?
13. Rocky loopt de trappen van het kunstmuseum op in Philadelphia, Pennsylvania.
14. There's no place like home., The Wizard of Oz.
15. Muhammad Ali loopt met de olympische fakkel.
16. Johnny Carson's laatste aflevering van de The Tonight Show.
17. De eerste uitzending van Saturday Night Live.
18. Het duet van Beyoncé & Prince op de Grammy Awards van 2004.
19. The mania of Survivor's eerste seizoen - de finale.
20. Halle & Denzel winnen beide een Oscars.

32. De kus ondersteboven in Spider-Man.
34. Het dansje in Pulp Fiction.
40. Show me the Money !, Jerry Maguire.
41. Het laatste deel van The Lord of the Rings.
45. Spielberg krijgt voor Shindler’s List uiteindelijk zijn eerste oscar.
46. Snap Out of It !, Cher in Moonstruck.
49. De DeLorean in Back to the Future.
51. Hannibal Lecter’s invitatie voor een hapje.
56. Say Hello to my Little Friend, Al Pacino, Scarface.
60. Het geweerschot van Indiana Jones in Raiders of the Lost Ark.
66. There Here, - Poltergeist.
80. De Bullet Time uit The Matrix.
83. Bond, James Bond, Sean Connery.