preview

  • Ninja Assassin (2009) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Mijn verwachtingen waren niet al te hoog maar ik had er toch goede hoop op dat Ninja Assassin (2009) de terugkeer kon inluiden van het martial art genre. Maar het is wederom een enorme teleurstelling geworden. Het spijtige is dat er weer net iets teveel energie werd gestoken in de visuele effecten in plaats van in het verhaal. Ook slaagt de regisseur er nauwelijks in om nog maar één millimeter onder de huid van zijn karakters te komen.

    ninja_assassin_2009_blu-ray.jpg

    De film is een samenraapsel van absurde actie-sequenties volgepropt met rondvliegende cgi-shurikens. Bij momenten lijkt het op een geforceerde rip-off van 300 (2006) en de rest heeft veel weg van een slechte Mortal Kombat prent.

    Korte inhoud: Als kind is Raizo (Rain) van straat gehaald en getraind tot één van de meest dodelijke moordenaars van de wereld door de Ozunu-clan, een geheime maatschappij diens bestaan als een mythe wordt beschouwd. Door de genadeloze moord op zijn vriend, door de Ozunu-clan, verdwijnt Raizo, wachtend en voorbereidend op wraak. Ondertussen onderzoekt Europol-agente Mika Coretti (Naomie Harris) een aantal politieke moorden in Berlijn. Ze komt op het spoor van een ondergronds netwerk van Aziatische huurmoordenaars. Ondanks een verbod van haar baas bekijkt ze geheime bestanden om meer over deze Ozunu-clan te weten te komen. Hierdoor wordt ze echter zelf een doelwit. De clan stuurt de gevaarlijke Takeshi (Rick Yune) met een groep moordenaars op haar af, maar Raizo weet haar te redden. Nu staan ze beiden op de dodenlijst...

    In 2005 was er nog even sprake van The Return of the Ninja met ninja-icoon Sho Kosugi, maar deze plannen zijn in rook opgegaan. Regisseur James McTeigue, de protégé van de broers Wachowski, die min-of-meer indruk kon maken met V for Vendetta (2005) heeft dan maar zijn eigen film gemaakt met Aziatisch film-idool Rain en heeft acteur Sho Kosugi een klein rolletje gegeven als ninja-leermeester. Maar zijn regie kenmerkt zich vooral door kinetische actie-sequenties en overtollig gebruik van computer-animatie en minder door karakter-ontwikkeling en verhaal-opbouw. En ja, de speciale effecten zijn inderdaad adembenemend, en levert toch wel een aantal verrassende shots op, het is gewoon een schande dat het verhaal zo weinig om het lijf heeft.

    Ninja's vinden hun oorsprong in de Japanse cultuur, maar hier is geen ruimte voor nog maar een beetje ontstaansgeschiedenis. De bedoeling is om popcorn te verkopen en de oorsprong en cultuur van de ninja's komt zelfs nooit aan de orde. We komen wel alles te weten over het leven van een Russische KGB agent waar niemand een moer om geeft. Ninja Assassin is een soort cocktail geworden van heel wat B-ninja films uit de jaren 80 waar het potentiële jongere doelpubliek waarschijnlijk van zal geeuwen. Een soort losgeslagen videoclip waar de regisseur is gaan lopen en waar de assistenten de camera hebben overgenomen.

    ninja_assassin_2009_blu-ray_pic01.jpgninja_assassin_2009_blu-ray_pic02.jpgninja_assassin_2009_blu-ray_pic03.jpg

    Nu, in principe heb ik daar niets op tegen (ook al kon ik mijn teleurstelling moeilijk wegsteken) als je op z’n minst iets meer kan brengen dan een gewone hommage aan oudere exploitation ninjafilms. Hier heb je meteen de indruk dat Warner Bros het basisidee had een soort geschifte R-rated bloodspatter te maken waar de ene geweldsscène de andere opvolgt en waar voornamelijk gezocht werd naar leuke shots in plaats van een intelligent verhaal en een aangepaste vormgeving. James McTeigue is een verdienstelijke actie-regisseur en tot op een zeker punt kan je dit beschouwen als een guilty pleasure prent, maar het had zoveel meer kunnen zijn.

    Op de Blu-ray staan wel heel wat interessante making-of filmpjes, zoals The Myth and Legend of Ninjas, The Extreme Sport of a Ninja, Training Rain en nog een pak bijkomende scènes. We hebben echter geen audio-commentaar gevonden van de regisseur, maar die man had ook al niet veel te vertellen met zijn film.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 8 april 2015

    ***Related Posts***
    04/06/2008: Wachowski Brothers mikken op Ninja Assassin
    01/04/2005: De terugkeer van Sho Kosugi met 'The Return of the Ninja'?

     

    *** Ninja Assassin trailer ***

  • Straw Dogs (2011) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Voor de fans van de Sam Peckinpah films is er (misschien wel) boeiend nieuws (het is een beetje hoe je het bekijkt), want de controversiële en gewelddadige cultklassieker Straw Dogs (1971) met Dustin Hoffman werd vanonder het stof gehaald en in de remake-machine gepropt voor een vrij remake die meer de intentie had om een horror te brengen dan wel een thriller.

    james marsden,remake,straw dogs,dustin hoffman,sam peckinpah,thriller,rod lurie,trailer,preview,the last house on the left,kate bosworth,alexander skarsgard,james woods

    Korte inhoud: David en Amy Summer (James Marsden en Kate Bosworth), zijn een echt Hollywood-koppel: hij schrijft scenario’s en zijn vrouw is actrice. Na de dood van haar vader keren ze terug naar hun geboortedorpje in het Zuiden om het ouderlijk huis te verkopen. Eenmaal aangekomen, lopen de spanningen tussen beide hoog op door oude conflicten en herinneringen. Vooral met de ex-vriend van Amy ontstaan er problemen, die leiden tot een gewelddadige confrontatie met… dodelijke gevolgen.

    De nieuwe Straw Dogs (2011) werd geregisseerd worden door Rod Lurie en de hoofdrol wordt vertolkt worden door James Marsden die we nog kennen als Cyclops in de X-Men films. De film werd gebaseerd op The Siege at Trencher's Farm van Gordon Williams.

    In de oorspronkelijke film zagen we Hoffman als de wiskundige pacifist David Sumner die met zijn vrouw naar een rustig dorpje in Engeland heeft verhuisd om de misdaad in de Verenigde Staten te ontvluchten. Maar daar worden ze voortdurend lastig gevallen, bedreigd en beledigd, totdat de stoppen doorslaan. Het was echt één van de betere Hoffman films en dit is dan ook een prachtige rol voor de nog vrij onbekende James Marsden. Uiteraard heeft het origineel in principe geen remake nodig, maar ik ben er zeker van dat heel wat mensen nog nooit gehoord hebben van Straw Dogs, dus misschien kan deze remake ook wel zijn licht werpen op het origineel.

    Regisseur Rod Lurie is ook niet zomaar een hippe beeldenmaker, maar echt wel een filmmaker die weet hoe hij een verhaal moet vertellen, en één van de verdiensten is dat hij een nieuw leven heeft gegeven aan die klassieker die velen al hadden vergeten. Toch zijn er een aantal wijzigingen, maar ik vond dat hij toch wel dicht aanleunde bij het werk van Peckinpah (bijna scène na scène). Ook de fameuze verkrachtingsscène is niet voor doetjes en Kate Bosworth zet hier echt wel een geloofwaardige en intense vertolking neer. Toch is er een verschil met het origineel, waarin het hier duidelijk gaat om een daad van agressie en er geen mogelijke twijfel bestaat dat het personage van Kate er bij momenten heeft van genoten. De remake deed me zelfs een beetje denken aan The Last House on the Left (2009), die eigenlijk vrij trouw bleef aan het bron-materiaal, maar de gehele film een frisse nieuwe look gaf. Het vreemde was dat ik toch meer kon genieten van The Last House on the Left remake dan van deze film, en dit waarschijnlijk omdat de originele Straw Dogs eigenlijk nog steeds een enorm sterke film blijft.

    james marsden,remake,straw dogs,dustin hoffman,sam peckinpah,thriller,rod lurie,trailer,preview,the last house on the left,kate bosworth,alexander skarsgard,james woodsjames marsden,remake,straw dogs,dustin hoffman,sam peckinpah,thriller,rod lurie,trailer,preview,the last house on the left,kate bosworth,alexander skarsgard,james woodsjames marsden,remake,straw dogs,dustin hoffman,sam peckinpah,thriller,rod lurie,trailer,preview,the last house on the left,kate bosworth,alexander skarsgard,james woods

    Maar toch vond ik deze versie zeker verdienstelijk. Het is bij mijn weten ook de beste vertolking van James Marsden, en Alexander Skarsgard is gewoon geknipt voor die rol. Zijn relatie (in het echte leven) met Kate Bosworth is ondertussen spaak gelopen zo’n 5 maand geleden. Hopelijk heeft dit niets te maken met deze prent. Mensen die het origineel kennen zullen meteen opmerken dat deze film geen toegevoegde waarde heeft, en in principe hebben ze geen ongelijk. Maar indien de regisseur het gehele concept had herschreven, dan zouden diezelfde mensen nu misschien moord en brand hebben geschreeuwd. Het enige minpuntje aan deze prent is de vertolking Dominic Purcell die hier een troosteloze dorpsidioot heeft neergezet. Anderzijds is er dan weer een sterke vertolking van James Woods die alles weer goed maakt.

    james marsden,remake,straw dogs,dustin hoffman,sam peckinpah,thriller,rod lurie,trailer,preview,the last house on the left,kate bosworth,alexander skarsgard,james woodsjames marsden,remake,straw dogs,dustin hoffman,sam peckinpah,thriller,rod lurie,trailer,preview,the last house on the left,kate bosworth,alexander skarsgard,james woodsjames marsden,remake,straw dogs,dustin hoffman,sam peckinpah,thriller,rod lurie,trailer,preview,the last house on the left,kate bosworth,alexander skarsgard,james woods

    Kortom, de remake is niet beter dan het origineel, maar met dank aan de cast ook geen slechte remake. Het thema van de geciviliseerde man die tot op zijn breekpunt wordt geduwd en veranderd in een gewetenloze wraakengel zit er hier ook wel in. Zelfs de ambiguïteit in het personage van Marsden blijft present, want hij kan je niet zien als held of zelfs anti-held. Hij gedraagt zich een beetje als superieur wezen tegenover de dorpelingen, en zijn passief-agressief gedrag is wel de aanstoker van heel wat kwaad bloed. De filmgeschiedenis zal Sam Peckinpah's versie van Straw Dogs onthouden, maar regisseur Rod Lurie heeft hier toch een verdienstelijke remake neergezet. Spijtig dat hun poster niet meteen uitblinkt in originaliteit.

    Op de blu-ray vinden jullie 4 documentaires over de originele prent en de nieuwe versie. Daarnaast vinden jullie ook de broodnodige audio-commentaar van de regisseur over de gehele film.

    *** Straw Dogs (2011) trailer ***

  • Brothers (2009) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Zowel Tobey Maguire (34) als Jake Gyllenhaal (29) zijn alom bekend. Het zijn beide gerespecteerde acteurs die hun carrière gestalte gaven door hun deelname aan (voornamelijk) indrukwekkende indie-films, zoals The Ice Storm en Donnie Darko). Terwijl Maguire de eerder ontspoorde jongere vertolkte in The Cider House Rules, trad Gyllenhaal in hetzelfde spoor met The Good Girl. Later doken beiden op als homoseksuele mannen in literaire adaptaties (de ene in Wonder Boys de andere in Ang Lee’s Brokeback Mountain (2005).

    brothers,review,filmbespreking,trailer,preview,natalie portman,tobey maguire,jim sheridan,jake gyllenhaal,susanne bier,sam shepard,pearl harbor

    Als geen andere weten die twee mannen in ieder geval hoe ze een Hollywood film moet dragen. (Spider Man en The Day After Tomorrow). Maar ze hebben niet alleen hetzelfde parcours, ze trekken zelfs een beetje op mekaar. En nu zitten die twee sterren in Brothers (2009) van Jim Sheridan (hier de poster), en dan nog wel met een andere gerespecteerde actrice, Natalie Portman.

    Korte inhoud: Brothers, is een remake van Brødre (2004) van Susanne Bier, vertelt het verhaal van twee broers: de succesvolle marinier Sam (Tobey Maguire) en vrijbuiter Tommy (Jake Gyllenhaal). Hun vader Hank (Sam Shepard), een eervol onderscheiden Vietnamveteraan, laat tijdens het afscheidsmaal van Sam voor de zoveelste keer openlijk blijken van welke van zijn twee onderling zo verschillende zoons hij meer houdt en dat is niet de sociale mislukkeling Tommy. Als Sam uiteindelijk op een missie in Afghanistan vermist wordt en er weinig hoop is dat hij levend terugkeert. Sam zit maandenlang gevangen in een hol onder de grond, ze worden daar door de Talibanstrijders alleen uit gehaald om te worden gefolterd of om voor de camera de Amerikaanse missie in Afghanistan te veroordelen. In de veronderstelling dat Sam dood is probeert Tommy het verlies van zijn broer op te vangen door de verantwoordelijkheid voor Grace (Natalie Portman) en de kinderen op zich te nemen. Tegen de verwachting in groeien Tommy en Grace steeds meer naar elkaar toe. En dan komt Sam terug...

    Waar hebben we dat verhaaltje nog al eens gehoord. Oh ja, Pearl Harbor (2001). Net zoals elke Amerikaanse remake van een Europese of Aziatische film is alles gemaakt voor een mainstream doelpubliek. Maar de cruciale modificaties in de plot zijn echter geheel te rechtvaardigen, met iets minder 'emo' en net dat tikkeltje meer 'tragiek'. Het positieve aan deze prent is dat hij in tegenstelling tot heel wat andere films waar Amerikaanse militairen oprukken, niet al te fel begint te zwaaien met de Amerikaanse vlag, maar ruimte laat voor een herkenbaar menselijk drama.Het is een nederig verhaal over hoe grote gebeurtenissen het leven van gewone burgers overhoop kan halen.

    Toch kent deze prent één groot tekort. Tussen Tobey Maguire en Natalie Portman is de chemistry compleet zoek. Er zijn zo goed als geen vonken tussen die twee; niets, nougabollen. en daardoor is het vaak ongeloofwaardig dat hij, om bij haar terug te keren, in gevangenschap zijn menselijke fatsoen prijsgeeft. Het heeft veel weg van een bedaard verstandshuwelijk, meer dan een passionele relatie tussen twee individuen die niet meer van elkaar kunnen blijven. De chemie tussen Natalie Portman en Jake Gyllenhaal zit wel een stuk beter, net de exacte dosering van gevoeligheid waardoor je kan inschatten hoe kwetsbaar de toenadering wel is. Ook tussen Tobey Maguire en Jake Gyllenhaal voel je een sterke band, hoewel de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit vooral te danken is aan Jake Gyllenhaal die opnieuw een prestatie van formaat levert met de prachtige vertolking van deze lastige rol. Tobey heeft wel in de tweede helft van de film iets meer dramatische scènes, maar het heeft allemaal wel een reukje van over-acting en ik bleef me afvragen waarom hij zo expressief moest overkomen (kijk zelf en je zult zien).

    Natalie Portman Maguire & Gyllenhaal pic

    Sheridan heeft resoluut gekozen voor een visueel meer verzorgde, gepolijste film , in tegenstelling tot het op 'Dogma 95' geïnspireerde origineel. Hier is geen sprake meer van schokkende hand-held-camera of de zware korrel. Over het algemeen heeft Sheridan gewoon Brødre een facelift gegeven en in een meer fraaier omhulsel verpakt, met enkele bekende Hollywood-namen. Hollywood recycleert nu eenmaal beter dan wie ook. Wat Brothers toch de moeite maakt - ondanks het feit dat het origineel uiteindelijk maar 5 jaar oud is - is het puntige tegenstelling tussen de eenvoudige en rustige uitstraling van Sam en zijn familie en anderzijds zijn militaire carrière in een afgelegen land.

    Eenmaal aan het thuisfront zie je hoe moeilijk hij het alledaagse leven ondergaat als de kwellingen die hij te verduren kreeg in gevangenschap. Hij voelt zich niet meer thuis en weet zich ook moeilijk aan te passen. Hij heeft gevochten voor vrede in een ver land, en daarvan getuigen de medailles op zijn militair uniform, maar eenmaal het uniform in de kleerkast beland, lijkt hij op zoek naar zichzelf. Toch is het niet de bedoeling dat Brothers de morele toer opgaat, maar eerder een spiegel voorschotelt waarin de personages zichzelf kunnen bekijken en zich de vraag stellen wat hier allemaal uit voortvloeit. Een aangrijpende prent die een gevoelige snaar bespeelt in de militaire machine. De film draait momenteel in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 22 september 2011

    ***Related Post***
    14/08/2007: Things We Lost in the Fire van Susanne Bier

     

    *** Brothers trailer ***

  • The Last Airbender (2010) ½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het is enorm teleurstellende maar de nieuwe M. Night Shyamalan (Unbreakable, Signs, The Sixth Sense), genaamd The Last Airbender (2010) is wederom een miskleun. Zijn afdaling naar mediocriteit is begonnen met The Village (2004), een prent die ik al van heel bedenkelijke kwaliteit vond, en dit in een periode waar Shyamalan nog op handen werd gedragen door heel wat fans. Maar zijn recente films hebben ondertussen uitgewezen dat de man de pedalen heeft verloren.

    The Last  Airbender

    Korte inhoud: In een mystieke wereld leven verschillende stammen die één van de vier elementen beheersen: water, aarde, lucht en vuur. De enige persoon die alle vier elementen beheerst is de Avatar. Tijdens een aanval van de Vuurnatie verdwijnt de Avatar plotseling. Honderd jaar later ontdekken twee kinderen, Katara (Nicola Peltz) en Sokka van de Waterstam (Jackson Rathbone), een jongen genaamd Aang (Noah Ringer) die zit vastgevroren in een rots. Hij blijkt de nieuwe Avatar te zijn en hij moet het evenwicht in de wereld weer zien te herstellen. Maar dat is niet geheel zonder gevaar...

    De film is zo slecht dat deze wel eens Battlefield Earth (2000) van de troon kan stoten als meest verderfelijke big budget Hollywood prent van de laatste 25 jaar. Vroeger had je niet te klagen over het acteerwerk in de Shyamalan films. Het mocht er nauwelijks aan mankeren met ervaren rotten als Bruce Willis, Mel Gibson, Joaquin Phoenix, Adrien Brody, William Hurt,… Maar in deze The Last Airbender probeert de regisseur te bewijzen aan iedereen dat hij het ook kan met onervaren acteurs. Een enorme gok met een productiebudget van maar liefst 150 miljoen dollar. Spijtig genoeg blinkt de film uit met houterig acteerwerk. Komt daar nog bij het vreemde montagewerk, walgelijke speciale effecten met amateuristische 3D en een ridicuul en vervelend verhaaltje, en dit zou wel eens The Last Shyamalan kunnen worden. Paramount Pictures hoopt in ieder geval nog op een break-even resultaat aan de box-office, maar met de eerste cijfers binnen verwacht men dat de film in de States zal blijven steken onder het productiebudget.

    Shyamalan staat bekend voor zijn verrassende plotwendingen, maar de laatste jaren waren de twists serieus bij de haren getrokken. En na The Lady in the Water (2005) en The Happening (2008) is het opnieuw huilen van miserie. Het enige publiek dat nog wat plezier kan beleven aan deze troep zijn -12 jarigen en fans van de tv-serie "Avatar: The Last Airbender" (2005) (hoewel deze laatste misschien wel teleurgesteld zullen zijn). Nochtans ziet de film er anders visueel wel aantrekkelijk uit en is de muziekscore van James Newton Howard best te pruimen, maar de uitwerking is ronduit slecht. Paramount was van plan of hier een trilogie van te maken, maar dat zal er waarschijnlijk nooit van komen.

    M. Night Shyamalan probeert kost wat kost een nieuwe thriller uit de grond te stampen voor het te laat is en had daarvoor Bruce Willis, Gwyneth Paltrow en Bradley Cooper gecontacteerd. Maar nu blijkt dat acteur Bradley Cooper het voor bekeken houdt en kiest voor The Hangover 2 (2011) van Todd Phillips. Zes jaar geleden had Bradley nog zitten smeken voor een mogelijk rolletje in een Shyamalan film. Vandaag zien we dat de kaarten anders liggen. Het valt trouwens nog af te wachten of Shyamalan zijn filmproject gefinancierd zal krijgen na de zoveelste teleurstelling. Volgende week, 28 juli 2010 komt de film in onze zalen.

    rating

    Beoordeling: 0,5 / 5
    Recensie door op 23 juli 2010

     

    *** The Last Airbender trailer ***

  • Out of Africa (1985) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Eén van de meest prestigieuze romantische drama's is ongetwijfeld Out of Africa (1985) van Sydney Pollack, genomineerd voor 11 Oscars en bekroond met 7 beeldjes, waaronder Best Picture. Met de blu-ray release door Universal, is dit de unieke gelegenheid voor een bespreking.

    out of africa,sydney pollack,universal,meryl streep,klaus maria brandauer,robert redford,michael kitchen,lawrence of arabia,witness,the horse whisperer,the bridges of madison county,john barry,filmbespreking,review,preview,trailer

    Korte inhoud: Het is 1913. De vermogende Deense Karen Dinesen (Meryl Streep) heeft zojuist haar geliefde verloren en om niet eenzaam te zijn doet ze zijn broer, de Zweedse baron Bror von Blixen-Finecke (Klaus Maria Brandauer), het voorstel om met haar te trouwen. Ze sluiten een verstandshuwelijk waarbij Bror gebruik kan maken van Karens vermogen en zij de status van barones krijgt en niet alleen achterblijft. Ze vestigen zich in Kenia, waar ze een koffieplantage opzetten. Al gauw blijkt Karen er echter alleen voor te staan, omdat Bror regelmatig weg is om te jagen, te reizen en achter andere vrouwen aan te gaan. Ze probeert zich te redden met de hulp van de lokale bevolking, de Kikuyu. Haar eenzame avonden op de ranch zijn voorbij wanneer ze avonturier Denys Finch-Hatton (Robert Redford) ontmoet en zijn vriend Berkely Cole (Michael Kitchen). Aanvankelijk heeft ze haar zinnen op Cole gezet, maar wanneer hij niets van haar moet hebben trekt ze meer richting Denys. Hij heeft haar al een keer gered uit de klauwen van een leeuw en zijn aanwezigheid doet haar goed. Ze bewondert hem om zijn vrije en onafhankelijke levensstijl en zijn kennis over Afrika. Hij is op zijn beurt geïntrigeerd door haar prachtige vertelkunst. De twee storten zich in een hartstochtelijke liefdesaffaire. Het geluk duurt echter niet lang, want de Eerste Wereldoorlog breekt uit. De Engelse kolonisten trekken ten strijde, zo ook Denys, Karen weer alleen achterlatend...

    Net zoals Lawrence of Arabia (1962) pakt deze prent uit met een zinderende muziekscore en IMAX landschapsfotografie. Daar waar het verschilt met het meesterwerk van David Lean ligt wederom bij het scenario. Out of Africa heeft uiteindelijk een ordinair en melig plot zonder veel diepgang of gravitas en de personages zijn allesbehalve complex of zelfs interessant genoeg om 160 minuten te volgen. Maar dankzij de uitstekende acteerwerk van Streep en Redford, blijf je aangetrokken door het geheel. Ook al had Witness (1985) eigenlijk de grote winnaar moeten zijn die beruchte Oscar-avond, in dit anders flauw filmjaar.

    Out of Africa heeft in ieder geval deze twee acteurs meer credit gegeven binnen Hollywood en beiden hebben het avontuur nog maar eens herhaald met oa. The Horse Whisperer en The Bridges of Madison County. Vreemd genoeg is de romance tussen die twee sterren niet altijd even overtuigend in de film, en vergeleken met de passie die van het scherm spat in Witness begrijp ik niet waarom deze film zo’n prestige-status genoot. Ik vermoed dat de interactie tussen beiden zijn vleugels kreeg dankzij de majestueuze muziekscore van John Barry. De muziek zorgde ervoor dat bepaalde scènes zelfs een episch karakter kregen.

    Meryl Streep is een talentvolle actrice, maar is niet bepaald de meest aantrekkelijke vrouw uit Hollywood. Ook in deze Out of Africa vind ik ze hoegenaamd niet bijster aanstekelijk. Met uitzondering van één erotisch geladen scène waar Robert Redford de haren wast van Streep, misschien wel de meest aantrekkelijke verschijning uit haar carrière. Enkel spijtig dat dergelijke scènes zo schaars zijn in deze prent. Misschien geen meesterwerk maar wel een ontspannende romance die jullie zeker moeten gezien hebben, al was het maar voor die ene scène of voor de prachtige beelden en de knappe muziekscore.

    De blu-ray extras zijn zeker een reden om deze schijf aan te schaffen. Er is niet alleen de noodzakelijke audio-commentaar van Sydney Pollack over de film, maar tevens documentaires met een totale duur van 70 minuten, alsook 15 minuten deleted scenes.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 2 juli 2010

     

    *** Out of Africa trailer ***

  • George Hickenlooper sucks!

    Pin it!

    Een potentieel goed verhaal, gebaseerd op waar gebeurde feiten, vertolkt door een uit de kluiten gewassen cast, met een comfortabel productiebudjet van 17 miljoen dollar (is zowat 3 keer meer dan het budget van Thank You For Smoking), is geen garantie op een geslaagde prent. Zeker niet wanneer een nitwit aan het roer zit die nooit geen regisseur mocht worden en, net zoals zijne Uwe Boll, filmprojecten uit de grond blijft …vertrappelen.

    George Hickenlooper is ondermeer verantwoordelijk voor het zielige Factory Girl (2006) en voor verderfelijk vertier als Grey Knight, The Low Life, Persons Unknown en The Man from Elysian Fields. En deze keer heeft hij een nieuw potentieel treinongeluk op de rails gezet, genaamd Casino Jack. Maar deze titel was reeds ingepikt door Alex Gibney voor de gelijknamige documentaire van. De film zal dus binnenkort Bagman (2010) heten. Het lijkt erop dat de producers nu al vrezen dat de documentaire misschien wel eens bekender zal worden dan hun eigen film.

    Korte inhoud: Jack Abramoff (Kevin Spacey) is werkzaam als een advocaat. Buiten zijn werk gaat hij vaak naar casino's. In deze casino's koopt hij mensen om en pleegt tevens fraude. Een tal van financiële schandalen zorgen er echter voor dat hij uiteindelijk in de gevangenis belandt.

    Laat u niet misleiden door de trailer met zijn cast en de opzwepende soundtrack. Dit wordt een prent die de naam van Hickenlooper alle oneer zal aandoen zoals we dit al een tijdje gewend zijn. Enerzijds heb je wel grote namen als Kevin Spacey (met bijzonder dikke wallen onder zijn ogen) en in mindere mate Kelly Preston en Barry Pepper, maar er zitten ook heel wat B-acteurs in die in dergelijke films gewoon niet passen. Ik denk dan aan iemand als Jon Lovitz. Het acteerwerk in de trailer is bedenkelijk, het verhaal kan nauwelijks mijn interesse opwekken en de look & feel probeert iets teveel de films van Martin Scorsese achterna te lopen maar slaagt daar nauwelijks in met vrij amateuristisch camerawerk. Moet je de film dan uiteindelijk niet gezien hebben?... Moet je een beschimmeld koekje eten om te weten of het lekker zal smaken?

    *** Bagman trailer ***