De FilmBlog

De post-apocalyptische drama’s zijn een filmgenre op zich geworden, met vaak heel deprimerende maar tezelfdertijd angstaanjagende toekomstbeelden, denk maar aan Children of Men (2006), Repo Men (2010), The Road (2009), The Book of Eli (2010), The Crazies (2010), I Am Legend (2007), 28 Weeks Later (2007), Diary of the Dead (2007), Blindness (2008), ...

In de meeste van deze vehikels wordt ‘de mens’ in het licht van zijn overlevingsstrijd herleid tot het meest primaire. En dit lijkt ook van toepassing te zijn in The Divide (2011), de nieuwe prent van Xavier Gens, de Franse cineast die ondermeer bekend is van de horrorprent Frontière(s) (2007) en de teleurstellende Hitman (2007).

Korte inhoud: Een enorme explosie vindt plaats in New York. Acht vreemden verschuilen zich in de kelder van het appartementencomplex waar ze wonen. Ze hebben voedsel en water genoeg en zijn tenminste veilig van de vreselijke gebeurtenissen die buiten plaatsvinden. Maar dan stormen er plotsklaps mannen in HAZMAT-uniformen de kelder binnen en openen het vuur. De groep vreemden besluit hun krachten te bundelen, om de onbekende vijand een lesje te leren. Maar wie zijn deze HAZMATS, wat willen ze en waarom zijn ze zo genadeloos?

Ik herinner me nog dat er in de jaren ’80 zo een periode was waarin bunkers een mode-trend waren. Veel mensen waren waarschijnlijk (begrijpelijk) ongerust dat de gek Ronald Regan eens op de knap zou drukken om de nucleaire oorlog in te luiden. Tegenwoordig lijkt deze dreiging niet meer actueel. Ik zie nog niet meteen Barack Obama een racket afvuren terwijl hij 'Yes We Can' declameert. Maar de nucleaire dreiging zal misschien wel terugkeren nadat Iran haar kern-plannen zal herzien, terroristen zn’n centrale kapen, of nog, dat we opnieuw een Fukishima drama zien na een natuurramp. En de vraag die je op dit ogenblik kan stellen is; wil je de nucleaire blast trotseren op het oppervlak, op kies je ervoor om voor onbepaalde tijd te schuilen in een kelder. En dat is de vraag die in The Divide aan de orde is.

Het lijkt wel een intense en zwartgallige thriller te worden met een wel heel opvallende vertolking van Michael Biehn die hier terreur zaait onder de overlevenden. Want net zoals in Blindness wordt iedereen aan zijn lot overgelaten en breekt er een overlevingsstrijd uit met zijn nare en mensonterende kantjes. In de casting is er tevens een rol weggelegd voor Milo Ventimiglia, Rosanna Arquette, Lauren German, Ashton Holmes, Courtney B. Vance, Michael Eklund en Jennifer Blanc. De film zou bij ons in 2012 moeten uitkomen, maar er zijn op dit ogenblik nog geen verdere release gegevens voor België.

Al sinds de release van Dog Soldiers (2002) ben ik een grote fan van het werk van horror-regisseur & scenarist Neil Marshall. Neen, ik wil niet zondigen aan goedkope name-dropping maar deze man weet echt wel hoe hij spanning moet opbouwen en met zijn background als editor weet hij ook wel hoe hij zijn actie in beeld moet brengen en verknippen.

The Descent (2005) is zelfs één van mijn favoriete films geworden. Uiteraard keek ik dan ook uit naar Doomsday (2008) die tegemoet komt aan de verzuchtingen van de liefhebbers van hardcore post-apocalyptische actie-avonturenfilms. En de film stelt niet teleur, ook al is het niet meteen een hoogvlieger. Doomsday zou je kunnen zien als een vrouwelijke versie van Mad Max (1979) in een 28 Days Later … (2002) kleedje. En het mag duidelijk zijn dat de adrenaline op hoge druk door ons lijf zal spuiten wat aan actie is hier geen gebrek.

Korte inhoud: Een dodelijk virus beëindigt voortijdig de levens van honderdduizenden mensen in Schotland, waarna het land door een grote muur hermetisch van de rest van de wereld wordt afgesloten. Mensen die proberen te ontsnappen worden doodgeschoten en de muur zelf herbergt allerhande wapens om vluchten van besmetten te voorkomen. 30 jaar later duikt het virus, The Reaper genaamd, plots opnieuw op, ditmaal in hartje London. Een elite-team onder leiding van Eden Sinclair (Rhona Mitra) wordt achter de muur in Schotland gestuurd om op zoek te gaan naar het werk van dokter Kane (Malcolm McDowell), die voor de uitbraak 30 jaar geleden dicht bij een doorbraak was om het virus te stoppen.

De film werd opgenomen in London, Schotland en Cape Town. Ook al doen er geen echte filmsterren mee, ik denk dan aan Bob Hoskins, Nora-Jane Noone en David O' Hara, was het toch de bedoeling op een mainstream film af te leveren. Maar wanneer je de prent uiteindelijk te zien krijgt heb je meteen het gevoel dat het bestemd is voor een specifieke groep horror-geeks, die verzot zijn op de 80'ties nostalgie (cf. Escape from New York, Aliens, Mad Max, ...).

Rhona Mitra is tevens perfect gecast voor de rol. Ze heeft niet alleen de fysiek (mooi uiterlijk + atletisch lichaam), maar is tevens geen slechte actrice. Je gelooft dat haar personage een leidinggevende functie heeft, niet alleen omdat ze geregeld een klap kan uitdelen, maar omdat ze ook heel gevat (en vaak sarcastisch) uit de hoek kan komen. En zeggen dat Mitra is begonnen als Lara Croft model. In Skinwalkers (2006) kreeg ze in ieder geval de smaak te pakken voor heftige filmrollen, ook al wordt de actrice nog niet gezien als een A-list actrice. Maar misschien komt daar verandering is, gezien ze tevens in Loft (2013) opduikt, de Amerikaanse remake van Erik Van Looy (...uhmmm).

Doomsday is onversneden popcorn vertier die meer tijd spendeert aan kinetische actie dan aan de karakter-ontwikkeling van zijn personages. En op zich is daar niets verkeerd aan, hoewel ik zelf meer te vinden ben voor actiefilms waar iets meer vlees zit aan het been. Het spijtige aan deze prent is dat het verhaal behoorlijk teleur stelt. Ook het einde hebben ze wel heel simpel ingeblikt. Het voelt aan als een enorme anti-climax. En het lichtvoetige verhaal is toch wel iets van een gigantische smet op een anderzijds ontspannende actieprent. Had Rob Marshall zijn script laten herschrijven door een bekwaam scenarist, die niet enkel dacht aan coole actie & gore shots maar ook nog een plot kon uitschrijven die de moeite was om verteld te worden, dan had deze prent een cultfilm kunnen zijn. Dat wat werkte in Mad Max werkt hier niet, en dat heeft minder te maken met de casting, maar wel met de tijdsgeest (met een veeleisend publiek) en de halfbakken plot.

Je kan een hommage brengen, maar wanneer je uw inspiratiebronnen niet 'herwerkt' of 'innoveert' dan zit je op het niveau van de imitatie en de clichés, en dat kan en mag de bedoeling toch niet zijn van de 7de Kunst. Memorabel kan je deze Doomsday in ieder geval niet noemen, maar het is bij momenten enorm ontspannend en opwindend om naar te kijken.

Net als bij vampierenfilms zien we tegenwoordig de ene na de andere apocalyptische film tevoorschijn komen. The book of Eli, I am Legend, Doomsday & binnenkort Mad Max 4: Hollywood is weer zijn onoriginele zelve. Maar er zijn uitzonderingen. Gelukkig maar staat bij dit apocalyptisch drama regisseur John Hillcoat achter het roer. Deze zorgt voor een ingetogen, realistische en vooral harde filmover het leven na een (niet nader vernoemde) wereldramp.

The Road (2009) is een verademing in zijn genre. Hij werpt geen groot licht op de Apocalyps zelf (verwacht het tegenovergestelde van attractie 2012), maar concentreert zich eerder op de ontroerende overlevingstocht van een vader en zijn zoon en diens relatie, in een grauwe wereld waar amper voedsel en drinkbaar water voorhanden is. Hun leefwereld is de meest realistische van alle rampenfilms en dat maakt alles diepzinniger & meeslepender. In het echte leven zou onze planeet er na bijvoorbeeld een komeetinslag ook zo uitzien vermoed ik.

Deze film is gebaseerd op het gelijknamige boek van topschrijver Cormac McCarthy, die voor dit werk de Pulitzer-price won. Hillcoat nam wijselijk zowat alles van het boek mooi over in de film. Geen andere interpretaties of plotwendingen. Er zijn genoeg boekverfilmingen waar cineasten de mist ingaan door wijzigingen aan te brengen in het script of belangrijke elementen weg te schrappen uit het verhaal. Denk maar recent aan The Golden Compass (een catastrofe op alle vlakken, onder andere dankzij een vreemde keuze van regisseur). Waarom studio’s nog steeds onervaren en gewoonweg slechte regisseurs grote projecten laten leiden is één van de grootste mysteries in de hedendaagse filmwereld… Groot voorbeeld: het opkomende 3D-vehicel The Three Musketeers van Paul WS Anderson. (hopelijk weer geen wegwerpcinema van deze knoeier?) Hier is dat dus niet het geval. Even bedenken trouwens dat de gebroeders Coen ook met veel respect voor diezelfde schrijver No country for Old men hebben verfilmd. Deze won zowaar de Oscar voor beste film.

Korte inhoud: Een vader (Viggo Mortensen) en zijn zoon (Kodi Smit-McPhee) zijn één van de weinige overlevenden nadat een wereldramp de aarde in een donkere, levenloze hoop ellende heeft veranderd. Bomen en groen zijn er nog amper, zowat alle dieren zijn uitgestorven door gebrek aan natuurlijke voedselbronnen, drinkbaar water is schaars en de zon is nergens meer te bespeuren. Enkel een doktergrijze aswolk overschaduwt het dorre, kleurloze landschap. Overleven is niet evident. Dag na dag trekken vader en zoon verder naar het Zuiden, waar ze hopen op betere leefomstandigheden. Ze zijn echter constant in gevaar, daar vele overlevenden ‘de gemakkelijke weg’ hebben gekozen: ze bezondigen zich aan het kannibalisme. Op hun tocht komen onze twee personages geweld, droefheid, moedeloosheid maar ook liefde tegen. Liefde tussen vader en zoon. Hun band is het enige dat ze nog hebben en dit sterkt hen. Het geeft hen de drive om te overleven. Maar heeft dat wel nut? Hoe verder ze trekken, hoe meer vernieling en depressie dat ze tegenkomen…

Het is opzienbarend dat John Hillcoat met dergelijke negatieve, sombere prent toch heel de film lang kan weten boeien. Ook het mainstream publiek lustte dit meesterlijk filmpje wel. Al was het maar om de voeling die je hebt met de levensechte setting ( te danken aan meester-cinematograaf Javier Aguirresarobe) en zijn uit het leven gegrepen personages. Huivermomenten telt deze film niet veel, maar als er één is dan grijpt het je bij de keel. Schokkende beelden van opgesloten, uitgemergelde mensen die als vee worden behandeld en opgegeten door kannibalen: een taaie bedoeling die blijft nazinderen… De constante dreiging die vader en zoon ervaren werkt meeslepend & de moedeloosheid die ze ervaren als ze geen voedsel vinden dwingt je tot nadenken hoe goed we het hebben in het echte leven. Binnenkort is het misschien wel vechten om te overleven, daar gaan we alleszins toch naartoe.

In dit drama hebben we te maken met topprestaties van o.a. Viggo Mortensen. Deze staat erg sterk te acteren. Na de Lord of The Rings trilogy stelde hij niemand teleur: hij ging verder op deze trampoline van succes en werd gecast in de ene kwaliteitprent na de andere, waarvan deze samen met A History of Violence en Eastern Promises zijn beste rol is. Deze man gaat nog een Oscar winnen, let op mijn woorden. Misschien met Eastern Promises 2, één van de meest geanticipeerde sequels in jaren wat mij betreft.

Kodi Smit-McPhee zet trouwens een Oscarwaardige rol neer als de zoon wiens ziel getekend wordt door pijn, geweld, ziekten en overlevingsdrang. Deze zeer jonge acteur gaat een grote toekomst tegemoet in Hollywood. Verder zien we Charlize Theron enkele keren verschijnen in enkele karig maar met perfecte timing gekozen flashbacks naar een zonnig en kleurrijk verleden. Dit wekt emoties los en geeft de film een extra stimulans. Een haast onherkenbare Robert Duvall speelt ook mee als een zwerver & naar het einde toe zien we ook nog Guy Pearce verschijnen na een beenharde wending in het verhaal.

Waarom dat deze film geen enkele Oscar heeft gewonnen ontgaat me trouwens volledig… Mist de film commerciële uitstraling misschien? Deze John Hillcoat is misschien niet zo commercieel gezind als vele collega-regisseurs maar heeft evenveel talent als andere opkomende cineasten zoals Christopher Nolan Darren Aranofsky. Ik ben zeer benieuwd naar toekomstige projecten van deze man. Ik verwacht dat hij nog prachtige films gaat maken, hopelijk zo beklemmend en fris als deze.

Conclusie: Dit is ontegensprekelijk één van de beste films ooit in zijn genre en zou gezien moeten worden door zowel fans van het genre alsook mainstream publiek. Deze topper is nu uit op DVD en blu-ray.

***Related Post***
03/03/2010: Een ongeschoren Viggo de apocalyptische toer op in The Road

Ik geef toe dat ik me bij momenten laat meespelen door de buzz van het moment rond een bepaalde film. Maar achteraf bekijk je dit alles met iets meer afstand en besef je dat het uiteindelijk allemaal wel iets overroepen was. Zombieland (2009) werd bejubeld als een culthit avant la lettre, en dat was voornamelijk te danken aan zijn aanstekelijke cast, de uitzinnige karakters en de film was desondanks het zombie-genre toch gericht naar een breed publiek, Maar Zombieland is geen Shaun of the Dead , ook al hadden beide films quasi dezelfde doelstellingen.

Korte inhoud: Twee mannen genaamd Columbus (Jesse Eissenberg) en Tallahassee (Woody Harrelson) moeten zien te overleven in een wereld die overbevolkt is door zombies. Tijdens hun strijd met overleving bundelen ze krachten met Wichita (Emma Stone) en Little Rock (Abigail Breslin), die ook een manier heben gevonden om in leven te blijven. Tijdens hun strijd moeten ze zich afvragen wat erger is, van elkaar afhankelijk moeten zijn of toch maar aan de zombies overgeven.

De film had een relatief klein budget van 23 miljoen dollar maar verdrievoudigde dit bedrag alleen al met de bioscoop-opbrengsten in de States, en verwacht wordt dat ook dit dvd-exemplaar zal inslaan als een bom. Het was de tot nu toe één van de beste R-Rated films vanuit financieel oogpunt. Maar de cijfer vertellen niet alles. De film was uitgebracht in de Halloween-periode én had geen directe concurrentie van andere films. Persoonlijk vond ik de film enorm ontspannend, maar het is verre van geniaal. Deze zombie-prent heeft zijn momenten die een tweede visie van de film wel rechtvaardigen. 'Momenten' die trouwens al de wereld rond zijn gegaan via internet. En in zekere zin is de enige concurrentie waaronder de film te lijden had, niets minder dan zijn EIGEN TRAILER die de verwachtingen veel te hoog had gebracht!

Het positieve aan Zombieland is dat het genre overstegen wordt, soms met efficiënte soms met belachelijke wendingen. Het is niet alleen een zombiefilm, maar eveneens een komedie én een roadmovie. De grappen zijn ook van een zeker niveau, wat het meteen nog meer grappig maakt. Regisseur Ruben Fleischer stelde alles in het werk om het genre op een nieuwe en creatieve manier te benaderen, en is daar ook wel voor een stuk in geslaagd. Maar met zijn korte speelduur van 80 minuten voelt het aan als fastfood gory popcorn flick. Maar de cameo van Bill Murray maakt dan weel veel goed.

Dat de DVD-release ook succes zal vinden staat buiten kijf. En gelukkig voor de fans staat de schijf ook vol van beeld-en audio-materiaal, met ondermeer de audio-track van de regisseur Fleischer en sterren Harrelson en Eisenberg op de gehele duur van . Spijtig genoeg droegen ze allemaal nog een veel te stral promo-outfit, in plaats van openhartig te praten over de productie, en het reilen zen zeilen achter de schermen. Om de zoveel zinnen hoor je dan ook zeggen dat de film hoog scoort aan de box-office, en hoe goed de film wel is en hoe talentvol de crew. WE DON’T CARE! We hebben de film al in ons bezit, we gaan die geen tweede keer kopen! Audio-commentaren zijn een uitstekend instrument voor filmliefhebbers/filmmakers om iets meer te weten te komen over de business, maar de laatste jaren krijg je vaak voorgekauwde grapjes voorgeschoteld en zo goed als geen interessante inzichten in het filmproces. Promo-trailers op een dvd is ook zo’n idiote bonus, maar goed. De interessante stukjes zitten dit keer niet in de audio-commentaren, dan wel in de documentaires over de visuele effecten. Je kunt er nog iets van opsteken.

***Related Post***
20/10/2009: Zombieland vs. Shaun of the Dead

We worden de laatste jaren overdonderd met apocalyptische en post-apocalyptische verhalen, gaande van Hollywood-destructies zoals 2012, The Day After Tomorrow, I Am Legend tot dramatische films, Children of Men, Blindness, The Road, District 9 tot horrorfilms zoals 28 Days Later, Zombieland, Doomsday, Daybreakers. Binnenkort zal je echt wel kunnen spreken van een echt genre, en niet zomaar een science-fiction sub-genre.

The Book of Eli (2010) van Albert en Allen Hughes (Menace 2 Society, From Hell) is bijvoorbeeld nog zo’n prent, die veel weg heeft van een soort Mad Max spin-off. We volgen een eenzame zwerver die de beschermer is van een mysterieuze boek.

Korte inhoud: In de nabije toekomst is Amerika door een oorlog een kaal en gevaarlijke niemandsland geworden, waarbij steden en snelwegen zijn vergaan tot dodelijke vallen. Gewapend met zijn jachtgeweer, zwaard en instinct heeft Eli (Denzel Washington) deze wereld jarenlang afgezworven, zichzelf verdedigend tegen zeer gewelddadige bendes op zoek naar overlevingsmiddelen. Als Eli aankomt in het vervallen Californië wekt hij met zijn aanwezigheid woede op bij zelfverklaarde dictator Carnegie (Gary Oldman), die zijn mannen opdracht geeft Eli te overmeesteren. Carnegie's stiefdochter Solara (Mila Kunis) vertelt Eli over haar stiefvaders wrede plannen om het gebied te veroveren en wanneer Eli uit de handen van Carnegie's mannen weet te ontsnappen, volgt Solara hem. Samen vervolgen ze Eli's weg naar San Francisco, waar het einddoel ligt van zijn lange reis: het afleveren van een boek dat kan helpen bij het redden van de mensheid. Carnegie heeft echter de achtervolging ingezet, en is tot alles in staat om Eli uit te schakelen voor hij dit doel kan bereiken.

Indrukwekkend cast voor wat op het eerste gezicht lijkt op een doorsnee science-fiction actiefilm die deze keer een religieuze ondertoon wil bespelen, een beetje in dezelfde lijn als Legion (2010). De scenarist Gary Whitta is niet alleen een game-ontwikkelaar maar hij schreef ook een aantal afleveringen voor Star Trek: Voyager en Futurama. Niet meteen een diepzinnig auteur maar eerder iemand die voornamelijk geïnteresseerd is in licht verteerbaar science-fiction materiaal. Verwacht hier dus geen Children of Men-achtige film. Maar visueel is het wel een indrukwekkend, geheel gefilmd op de nieuwe Digitale Red Cam (de plaatsvervangers van de zwaardere digitale HD-camera’s waar Michael Mann zo verzot op is). De film werd in beeld gezet door Director of Photography Don Burgess (Spider-Man, Cast Away, Terminator 3).

De film werd op wisselvallige commentaren onthaald. Op 'Rotten Tomatoes' haalt de film amper 45% en dat is toch wel wat aan de lage kant. De voornaamste kritiek is dat de film heel verwarrend overkomt en voornamelijk berust op actie in plaats van karakter- of storyuitwerking. Criticus Robert Ebert omschrijft het misschien beter, de film is het bekijken waard, vooral naar het einde toe, waar je een hoop WTF-momenten over je heen krijgt. Book of Eli komt op 10 maart bij ons in de bioscoop.

Ik ga regelmatig eens op deze filmblog Blu-ray DVD’s bespreken die echt wel de moeite zijn om aan te schaffen, niet alleen omdat ze visueel beter in High Definition tot hun recht komen maar ook omdat het films zijn die je meermaals kan bekijken. Zo is er bijvoorbeeld Children of Men (2006), een post-apocalyptische film met een aanstekelijke premisse en een voortreffelijke cast. De film kreeg 3 Oscar-nominaties, waaronder deze voor Beste Scenario en Beste Fotografie.

We bevinden ons in het jaar 2027 en de vrouwen zijn allemaal steriel geworden sinds 2009 met als gevolg dat de wereld op de rand van de afgrond staat. De jongste bewoner van de planeet is zopas neergestoken omdat hij weigerde een handtekening te geven. Alle waarden die de mensheid heeft opgebouwd lijken wel irrelevant en de Mexicaanse regisseur Alfonso Cuarón (Y tu mamá también, Harry Potter and the Prisoner of Azkaban) geeft ons een voorsmaakje van wat een nachtmerrie zou kunnen zijn, maar vertelt te midden van het puin ook een hoopvol verhaal van een man die een zwangere vrouw moet zien te redden. En hiermee worden alle menselijke waarden des te relevanter.

De oorzaken voor de wereldwijde onvruchtbaarheid zijn onbekend, en de mensheid is diepgaand verdeeld. Aan de ene kant staan fatalisten en egoïsten die vervallen in geweld en wetteloosheid; aan de andere kant staan idealisten en optimisten die vechten voor eenheid en solidariteit in een afnemende wereldbevolking. Groot-Brittannië heeft zich met alle moeite van de wereld overeind gehouden in deze veranderende wereld. Een van de gevolgen is een grote toestroom van vluchtelingen uit gebieden waar de samenleving is ingestort. Maar het laatste paradijs op aarde werd niets meer dan een politiestaat met een zeer streng immigrantenbeleid.

Het nut van het bestaan heeft Theo (Clive Owen) verloren en hij speelt in de film een soort anti-held, een soort everyman. In een vervlogen periode was hij nog een bezielde wereldburger die het beste met iedereen voor had, tegenwoordig is hij een cynische en egoïstische bureaucraat geworden. De enige ontspanning in zijn leven is in het gezelschap zijn van zijn oudere maat Jasper (Michael Caine), een langharige hippie, die verdoken zit in een ultra bohemiaans huis in het bos, ver weg van het met bommen geteisterde Londen.

Maar de film schakelt al snel in vierde versnelling wanneer Theo ontvoerd wordt door zijn vroegere vriendin Julian (Julianne Moore). Julian wil dat Theo zich ontfermt over Kee (Claire-Hope Ashitey). Een zwarte vrouw die deel uitmaakt van de actiegroep van Julian en meevecht in de strijd voor burgerrechten. Theo stemt ermee in om Kee in veiligheid te brengen door haar het land uit te helpen, voor Julian en natuurlijk ook voor een mooie geldbeloning. Ze zouden geholpen worden door medewerkers van The Human Project, een experimentele club waar de beste wetenschappers en politici aan een nieuwe samenleving werken. Maar al snel komt de waarheid aan het licht: Kee is in verwachting en bijgevolg de enige echte hoop van de mensheid, en de mensen rondom haar hebben niet altijd de beste bedoelingen.

Children of Men is een van de meest realistische SF-films van de laatste jaren en grijpt je meteen bij de keel. De acteurs, Clive Owen (Closer), Claire-Hope Ashitey (Shooting Dogs), Chiwetel Ejiofor (Inside Man, Dirty Pretty Things), Julianne Moore (Magnolia), Michael Caine (The Cider House Rules) zijn er stuk voor stuk geweldig en het zou me niet verbazen dat één van die mensen een oscar-nominatie zal behalen. Ook de nevenrollen zijn bijzonder overtuigend zoals die van Peter Mullan als Syd the fashist pig.

Inhoudelijk bombardeert de film ons met een overvloed aan ideeën – van een schilderij van Picasso’s Guernica tot illegale immigratie en verwijzingen naar Pink Floyd's Animals. Of nog de beeltenis van de zwangere vrouw Kee die een grappige allusie maakte dat ze nog maagd zou zijn. Theo en Kee moeten beide lachen, maar we hebben het als kijker wel begrepen. Maar die juxtapositie van ideeën zonder een samenhangende logica maakt alles soms iets te simpel, en deze film heeft alle ingrediënten om alles behalve simpel te zijn. Hoe dan ook is Children of Men een film die op het netvlies zal blijven plakken en mag zeker niet ontbreken aan jullie (Blu-ray) DVD-collectie.

De film wordt uitgegeven door Universal. Mijn enige kritiek op de Blu-ray is dat er geen audio-commentaar is van de regisseur, maar wel door de cultuur-theoreticus Slavoj Zizek die uiteindelijk NIETS met de filmproductie te maken heeft en met gebroken Engels accent iets geleerd probeert te vertellen over de film.

***Related Posts***
11/11/2006: filmbespreking Children of Men
16/12/2006: Top 10 Beste Films uit 2006
09/09/2006: Children of Men trailer

Al wie Mathieu Kassovitz (La Haine, Assassin(s)) kent weet dat de man een aantal uitzinnig knappe films heeft geregisseerd en dat hij als acteur best wel zijn mannetje staat (Amen, Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain, Munich). Maar als regisseur van Amerikaanse blockbusters had hij toch wat meer moeite (remember Gothika). Nu heeft de Franse cineast 5 jaar lang al zijn energie gestoken in de Frans-Amerikaanse Babylon A.D. (2008), gebaseerd (en dus geen echte adaptatie) op de comic van Maurice G. Dantec (Babylon Babies).

Het bleek echter een zenuwslopende productie te worden want de geruchtenmolen dat Vin Diesel het niet gemakkelijk maakte voor de Franse regisseur, dat hij zijn budget nauwelijks in bedwang kon houden (Kassovitz was ook producent), dat hij tijdens de montage heel wat scènes heeft mogen wegknippen,… draaide op volle toeren. En hoewel Mathieu er alles aan deed om al deze geruchten de kop in te drukken, zie je gewoon het teleurstellende resultaat op het scherm.

Korte inhoud: Europa in de nabije toekomst. De wereld wordt geteisterd door oorlogen en andere narigheid. Oorlogsveteraan Toorop (Vin Diesel), nu huursoldaat, wordt geronseld voor een gevaarlijke klus. Hij moet een meisje en haar begeleider via Rusland naar New York loodsen, dwars door het geteisterde Azië. Toorop komt er al snel achter dat het meisje een geheim met zich meedraagt, een geheim waar de halve wereld achteraan zit. De huurling zal alles op alles moeten zetten om haar en haar geheim veilig en zonder al teveel kleerscheuren in New York te krijgen.

Net zoals in Alfonso Cuaron’s Children of Men (2006) zien we hier een post-apocalyptische wereld waarin een jong meisje naar een bestemming moet worden gebracht. Maar waar het in Children of Men om een zwanger meisje ging dat een volledig onvruchtbare wereld weer hoop moest geven, blijven in Babylon A.D. de herkomst en missie van het meisje lange tijd onbekend. En precies dit gegeven maakt Babylon A.D. in ieder geval een stuk meer intrigerend.

Helaas kan ik Babylon A.D. niet echt aanraden, gezien hij de bal op heel wat vlakken laat vallen. Het acteerwerk is troosteloos, Vin Diesel die binnenkort opnieuw te zien is in de Fast and Furious (2009) sequel, speelt op automatische piloot en zelfs de ervaren Michelle Yeoh en Gérard Depardieu liepen inspiratieloos in het rond en vreselijk out-of-place. De enige acteurs die min of meer overeind blijven zijn de jonge Franse actrice Mélanie Thierry en de altijd betrouwbare Charlotte Rampling. Maar zij kunnen het zinkende schip nauwelijks redden. De portrettering van de apocalyptische samenleving overtuigt evenmin. De wereld waarin iedereen leeft ziet er rijkgevuld uit, maar is gewoon "too far fetched" en een productiebudget van 60 miljoen dollar is gewoon tegenwoordig te krap om alles een futuristische touch te geven. Terwijl het universum van Blade Runner nog steeds herkenbare elementen bevat van onze huidige samenleving, is de visuele wereld in Babylon A.D. iets te artificieel. De bombastische muziek, samen met het constante geschreeuw en hysterie maakt alles nog erger.

Maar het grootste probleem, en dit bij tal van films, is de zwakte van het script. Terwijl de eerste act van de film veelbelovend is, valt de tweede act als een kaartenhuisje in elkaar. Charlotte Rampling mag dan wel één van de betere acterende mensen zijn op het scherm, haar personage is één van de pijnpunten in de film. Ook de eindsequentie is een gemiste kans die veel meer verdiende dan die overdaad aan slow-motions en visuele effecten. En ik begin het stilaan op mijn heupen te krijgen om in Franse actiefilms "jumpers" aan te treffen. Sinds Yamakasi (2001) loopt het de spijgaten uit met rondspringende klimmers. Zelfs nu al Amerikaanse producties (Casino Royale, The Bourne Ultimatum,...).

Toch moet Babylon A.D. het voornamelijk hebben van zijn actie-sequenties. Het eerste half uur is een langgerekte aaneenschakeling van grof geweld, uitzinnige gevechten en oogverblindende explosies. De fotografie van de film van Thierry Arbogast is bij momenten bijzonder knap, waardoor je nooit het gevoel krijgt dat de film langdradig is, hoewel veel actie-sequenties veel te donker waren dat je nauwelijks kon zien wat er precies gebeurde. Ook veel gevecht-scènes verliezen aan kracht omdat de camera de verkeerde hoeken uitkiest en alles iets te haastig gemonteerd is. Spijtig dat de film op veel vlakken hetzelfde pad bewandelt als Children of Men en dat deze laatste op vele vlakken de betere film is. Maar zet het verstand op nul, zak door in je bioscoopzetel, en geniet van de kinetische energie en de mooie plaatjes. De film is bij ons in de bioscoop vanaf 27 augustus 2008.

Children of Men is zo een post-apocalyptische film met een aanstekelijke premisse, waar je ofwel verzot op zal zijn of buitengewoon slecht zal vinden. Maar één ding is zeker, het zal je niet onberoerd laten.

En dat is iets waar ik bijzonder gevoelig voor ben. We bevinden ons in het jaar 2027 en de vrouwen zijn allemaal steriel geworden sinds 2009 met als gevolg dat de wereld op de rand van de afgrond staat. De jongste bewoner van de planeet is zopas neergestoken omdat hij weigerde een handtekening te geven. Alle waarden die de mensheid heeft opgebouwd lijken wel irrelevant en de Mexicaanse regisseur Alfonso Cuarón (Y tu mamá también, Harry Potter and the Prisoner of Azkaban) geeft ons een voorsmaakje van wat een nachtmerrie zou kunnen zijn, maar vertelt temidden van het puin ook een hoopvol verhaal van een man die een zwangere vrouw moet zien te redden. En hiermee worden alle menselijke waarden des te relevanter.

De oorzaken voor de wereldwijde onvruchtbaarheid zijn onbekend, en de mensheid is diepgaand verdeeld. Aan de ene kant staan fatalisten en egoïsten die vervallen in geweld en wetteloosheid; aan de andere kant staan idealisten en optimisten die vechten voor eenheid en solidariteit in een afnemende wereldbevolking. Groot-Brittannië heeft zich met alle moeite van de wereld overeind gehouden in deze veranderende wereld. Een van de gevolgen is een grote toestroom van vluchtelingen uit gebieden waar de samenleving is ingestort. Maar het laatste paradijs op aarde werd niets meer dan een politiestaat met een zeer streng immigrantenbeleid.

Het nut van het bestaan heeft Theo (Clive Owen) verloren en hij speelt in de film een soort anti-held, een soort everyman. In een vervlogen periode was hij nog een bezielde wereldburger die het beste met iedereen voor had, tegenwoordig is hij een cynische en egoïstische bureaucraat geworden. De enige ontspanning in zijn leven is in het gezelschap zijn van zijn oudere maat Jasper (Michael Caine), een langharige hippie, die verdoken zit in een ultra bohemiaans huis in het bos, ver weg van het met bommen geteisterde Londen.

Maar de film schakelt al snel in vierde versnelling wanneer Theo ontvoerd wordt door zijn vroegere vriendin Julian (Julianne Moore). Julian wil dat Theo zich ontfermt over Kee (Claire-Hope Ashitey). Een zwarte vrouw die deel uitmaakt van de actiegroep van Julian en meevecht in de strijd voor burgerrechten. Theo stemt ermee in om Kee in veiligheid te brengen door haar het land uit te helpen, voor Julian en natuurlijk ook voor een mooie geldbeloning. Ze zouden geholpen worden door medewerkers van The Human Project, een experimentele club waar de beste wetenschappers en politici aan een nieuwe samenleving werken. Maar al snel komt de waarheid aan het licht: Kee is in verwachting en bijgevolg de enige echte hoop van de mensheid, en de mensen rondom haar hebben niet altijd de beste bedoelingen.

De film is gebaseerd op het gelijknamig boek van P.D. James. Ik heb het boek zelf niet gelezen, maar ik denk dat de scenaristen noodgedwongen heel wat zaken hebben moeten weglaten om de film onder de 2 uur te houden. En dat is af en toe wel eens pijnlijk want bepaalde zaken worden hiermee een tikkeltje te evident (het waarom van de onvruchtbaarheid of de Irak/Israel politiestaat) of soms maar half uitgewerkt (relatie Theo - Julian). Maar de regie is zo realistisch en scherp dat je op het puntje van je stoel blijft. De regisseur schildert een pessimistisch zwartgallig portret van de mensheid temidden van een burgeroorlog en plaatst daarin twee individuen die een tocht maken naar de boot van de hoop met de met de symbolische naam 'Tomorrow'. De camera loopt mee met de hoofdrolspelers en zit hun dicht op de huid, tot zelfs de lens met bloed wordt bespat.

Children of Men is onvoorspelbaar. Mensen die vrienden zijn, blijken achteraf de vijand en vice-versa. De scenes krijgen ook allemaal een verrassende en soms zenuwslopende wending. Wanneer Theo met de vroedvrouw en de jonge Kee proberen te ontsnappen uit hun "safe"-house, nemen ze daarvoor een wagen die niet wil starten. De scène is enerzijds hilarisch als schrikwekkend en deze mix werkt perfect in de film. De humor wordt er afgewisseld met de rauwe realiteit. De actie-scenes in de film zijn ook heel efficiënt in beeld gebracht, van een aanval op een auto tot een invasie van het leger met tanks in een vervallen woonwijk. Dit is onversneden cinema van de bovenste plank met schitterende fotografie van Emmanuel Lubezki.

Heel wat problemen die vandaag aan bod komen zijn terug te vinden in extremen in deze film, en dat maakt Children of Men des te aangrijpender. Hoewel je je als kijker niet al teveel vragen moet gaan stellen, want plots belandt het koppel in een optocht van islam-terroristen die blijkbaar rechtsreeks vanuit Palestina zijn gehaald en waarbij geen enkele logische verklaring bestaat voor hun aanwezigheid in de huidige situatie. Het leek er wel bij de haren bij gesleurd om ook dat facet van onze samenleving aan bod te laten komen. Ook het iets te karikaturale fascisme van het leger en hun spontane tijdelijke bekering wanneer ze het gehuil horen van een baby is er bij momenten iets over. Dit zijn zo van die scènes die heel spectaculair zijn, maar inhoudelijk compleet van de pot gerukt, en die scènes maken een beetje inbreuk op de anders vrijwel feilloze vertelling.

Kortom, deze intelligente Children of Men is een van de meest realistische SF-films van de laatste jaren en grijpt je meteen bij de keel. De acteurs, Clive Owen (Closer), Claire-Hope Ashitey (Shooting Dogs), Chiwetel Ejiofor (Inside Man, Dirty Pretty Things), Julianne Moore (Magnolia), Michael Caine (The Cider House Rules) zijn er stuk voor stuk geweldig en het zou me niet verbazen dat één van die mensen een oscar-nominatie zal behalen. Ook de nevenrollen zijn bijzonder overtuigend zoals die van Peter Mullan als Syd the fashist pig (zie foto).

Inhoudelijk bombardeert de film ons met een overvloed aan ideeën – van een schilderij van Picasso’s Guernica tot illegale immigratie en verwijzingen naar Pink Floyd’s Animals. Of nog de beeltenis van de zwangere vrouw Kee die een grappige allusie maakte dat ze nog maagd zou zijn. Theo en Kee moeten beide lachen, maar we hebben het als kijker wel begrepen. Maar die juxtapositie van ideeën zonder een samenhangende logica maakt alles soms iets te simpel, en deze film heeft alle ingrediënten om alles behalve simpel te zijn. Hoe dan ook is Children of Men een film die op het netvlies zal blijven plakken en zeker in mijn top 10 lijstje van beste films van 2006 zal belanden.

***Related Posts***
03/01/2007: Guillermo del Toro, Alfonso Cuarón en Alejandro González Iñárritu praten over hun films
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
09/09/2006: Children of Men trailer