De FilmBlog

In het midden van de afgelegen Mojave woestijn zien we een zwarte 63 Thunderbird die zich een weg baant naar een verlaten trailer. In de wagen zitten drie pittige en rondborstige jonge dames die veel weg hebben van strippers. In de koffer van de wagen zit een kreupel geslagen maffiabaas. De dames zijn willen hem afpersen en zijn tot alles in staat. Dat gaat natuurlijk niet van een leien dakje, onthullingen worden gedaan en terwijl het onderlinge vertrouwen wegebt arriveren er andere kapers op de kust. En je zou kunnen zeggen dat niet iedereen een eerlijk spel zal spelen. Dit is in grote lijnen de inhoud van deze B-exploitation film Bitch Slap (2009) van Rick Jacobson.

De enige verdienste van deze Grindhouse pulp is dat de makers hadden beseft dat het een slechte film zou worden, maar desondanks plezier hadden om het te maken. En dat is er aan te merken. En, bad girls with guns blijft altijd wel in trek, zeker op de dvd-markt. En was de film iets beter geacteerd én geregisseerd (met name door Rodriguez of Tarantino), dan was deze ook wel een succes in de bioscoop (wat het spijtig genoeg niet werd) en misschien zelfs een soort culthit in de stijl van Faster, Pussycat, Kill! Kill! (1965). Maar Bitch Slap was wel verantwoordelijk voor een gigantische internet-buzz, net zoals Lesbian Vampire Killers (2009). De booschap van de film is duidelijk: dit is gewelddadig, sexy en boordevol one-liners, met andere woorden old school exploitation. Indien jullie hebben genoten van Planet Terror (2007) en verzot zijn op mooie strippers en krankzinnige actie-sequenties, dan is deze film aan te raden.

En toch was ik zelf wel een beetje teleurgesteld. Het voelde aan of de makers toch iets teveel de oudere exploitationfilms wilden imiteren, in plaats van creatief te zijn en een eigen film te maken in de stijl van Sin City (2005) of Give 'Em Hell Malone (2009) die jullie vanavond kunnen zien op het Filmfestival van de Fantastische Film in Brussel (Bifff). Indien de plannen iets ambitieuzer waren geweest hadden ze misschien ook een betere cast kunnen aantrekken en bijgevolg ook een groter budget kunnen loskrijgen. In Bitch Slap hadden de makers precies een lijstje gemaakt met alle elementen die in een exploitation film aanwezig moeten zijn, en deze op een knullige manier aan elkaar geplakt (sexy babes met wapens, auto in de woestijn, slow motion en freeze frames, cult ster cameo’s, absurd plot, krankzinnige plotwendingen, flashbacks, foute humor en voldoende excessief geweld. Uiteraard was alles intentioneel en mag je de film niet ernstig nemen. Maar of je er allemaal ten volle kan van genieten is een andere vraag.

Ik was zelf buitengewoon verrast met het slechte acteerwerk van de drie dames. America Olivo is geheel niet overtuigend als de stoere bad girl. Qua babe-gehalte moet ze niet onderdoen voor de twee andere. Ook de Julia Voth good girl routine werkt dan weer snel op de zenuwen en Erin Cummings die er het beste uitkomt als leading actress staat ook maar wankel in haar high heels. Ja, ze zien er bloedmooi en onweerstaanbaar uit met hun diep ingesneden decolletés en strakke, korte pakjes. De makers hebben er alles aan gedaan om hen zo stralend mogelijk in beeld te brengen met een lesbian seks-scene en een gratuit water-gevecht, maar waarom dan niet gewoon voluit te gaan en er een halve R-rated pornofilm van te maken in plaats van deze vis-nog-vlees versie.

Maar al bij al hebben de makers toch met beperkte middelen iets gemaakt wat zeker wel een bepaald doelpubliek zal aanspreken, en dat dankzij de mooie fotografie van Baywatch-cameraman Stuart Asbjornsen en de efficiënte beeldmontage. Er is ook een rolletje weggelegd voor Zoe Bell die niet alleen de stuntdouble was op de set (was dat eerder voor Uma Thurman in Kill Bill en voor Lucy Lawless in Xena), maar tevens haar eerste rolletje kon verzilveren. Op de 2-Disc Limited Edition vinden jullie ook heel wat making-off documentaires en deleted scenes.

***Related Post***
23/07/2008: Bitch Slap met Xena-actrice Lucy Lawless

Een box-office flop betekent niet noodzakelijk dat je te maken hebt met een waardeloze prent. Soms was de concurrentie gewoon moordend, faalde de promotie-campagne compleet in zijn opzet of was er een beperkte release. Het zal dus niemand verbazen dat een film als Blonde Ambition (2007) (prod. Budget: 10 miljoen dollar) maar een release in 8 zalen kreeg en bijgevolg slechts 1'771 dollar opbracht. Het moet wel gezegd worden dat in de meeste gevallen er wel iets scheelt aan de kwaliteit van de prent. Vele van die films die in de lijst staan zullen geen verrassing zijn. Maar heel wat filmproducties richten hun pijlen nu ook op de internationale markt in plaats van enkel maar de vs. Een film als The Golden Compass deed het bijvoorbeeld heel slecht aan de Amerikaanse box-office, maar maakte dan weer alles goed op internationaal vlak.

Toch altijd wel interessant om eens te peilen welke films met schaamrode wangen zaten bij het zien van de magere bioscoop-toeloop. Het gevolg van een flop is dat regisseurs vaak iets minder vrijheid krijgt bij hun volgend filmproject. Hoe worden de flops berekend? De wereldwijde box-office cijfers worden vergeleken met het productiebudget. Jullie kennen al mijn Top 10 Beste en Slechtste Films uit 2007, hier is de lijst van de grootste verliezen uit 2007. Films die net uit deze shame-list vielen waren, Pathfinder, Shoot 'em Up, Death Sentence, DOA: Dead or Alive, The Hoax, The Walker, The Lookout,..

10. Walk Hard: The Dewey Cox Story (2007) Jake Kasdan
Productioncost: $45 million - Worldwide Gross: $20,58 million (Sony)

Het is Walk Hard: The Dewey Cox Story die de spits afbijt, en dat deze film in deze lijst zou verschijnen was al een beetje te verwachten. Walk Hard heeft geen slecht scenario en is geen slechte prent, maar acteur John C. Reilly is niet iemand die een volledige film kan dragen. Ook The Office actrice Jenna Fischer is iets te licht uitgevallen. Wat dit vehikel nodig had was een grote naam en deze prent had gemakkelijk 80 à 90 miljoen kunnen opbrengen. Maar de regisseur zullen we nog wel terug zien in een andere, hopelijk betere, komedie.

9. The Good Night (2007) Jake Paltrow
Productioncost: $15 million - Gross: $508'084 (Yari Film Group)

Jake Paltrow mag dan nog wel het jongere broertje zijn van Gwyneth, de zoon van een regisseur en een actrice, als regisseur is hij geen ballen waard. Ik vraag me af of deze film überhaupt gemaakt zou worden mocht hij geen invloedrijke familiebanden hebben. The Good Night is niet alleen saai maar tevens al zo flets en doorzichtig als kraantjeswater. Zelfs Penélope Cruz, Gwyneth Paltrow, Danny DeVito en Martin Freeman kunnen niet behelpen dat deze film vlak na het Sundance Filmfestival werd afgevoerd naar de eerste de beste vergeetput.

8. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007) Andrew Dominik
Productioncost: $30 million - Worldwide Gross: $15 million (WB)

Als het publiek nauwelijks het geduld kan opbrengen om deze titel te lezen, waarom zouden ze aanschuiven om deze film te gaan zien. De film bevat overtollig veel mooie plaatjes van landschappen, schitterende cinematografie, maar net zoals de titel neemt regisseur Andrew Dominik veel tijd om zijn verhaal te vertellen. Het mag dan nog wel een mainstream acteur zoals Brad Pitt hebben, The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford behoort eigenlijk in het alternatief circuit, en dat was niet meteen begrepen door het promotie-team die de film iets teveel als een genre western had verkocht. Eigenlijk is het meer een drama dan echt een genre film. Desondanks de positieve punten, had de film wel iets korter mogen zijn. Dominik is nog geen Terrence Mallick en dat voel je meteen.

7. Southland Tales (2007) Richard Kelly
Productioncost: $17 million - Worldwide Gross: $374'743 (Goldwyn)

De sciencefiction-actiethriller draaide in de oorspronkelijke versie die werd vertoond in Cannes rond de 160 minuten. De reacties van de pers waren overwegend vernietigend, en dat was zo goed als het einde van Southland Tales, die nog wel, in verknipte status, kon draaien in een aantal zalen. Maar de film stelde toch ook de fans zwaar teleur. Het verhaal sloeg uiteindelijk of niet veel en je had het gevoel dat er veel ophef was voor een vrij onbenullig iets. Zelfs de beste monteur ter wereld had dit niet in een coherent verhaal kunnen weven. Spijtig voor het aanwezige talent

6. Seraphim Falls (2007) David Von Ancken
Productioncost: $18 million - Worldwide Gross: $1,22 million (IDP)

David Von Ancken is een tv-regisseur, en heeft dat nog maar eens bewezen met Seraphim Falls, die nauwelijks de tv-film overstijgt, ook al had de film Liam Neeson en Pierce Brosnan in zijn rangen. Het is op zich geen slecht verhaal, maar heeft zijn plaats niet in de bioscoop en dat heeft het publiek snel begrepen. Spijtig van de sterke vertolking van de twee mannen.

5. The Hunting Party (2007) Richard Shepard
Productioncost: $25 million - Worldwide Gross: $7,64 million (Weinstein/MGM)

The Hunting Party werd geschreven en geregisseerd door Richard Shepard, die eerder verantwoordelijk was voor de niet-onaardige The Matador, en ook aan deze prent zit een zwartkomisch kantje. Spijtig genoeg ontspoort de film halfweg en probeert de regisseur nog wat bij te sturen met wat half-grappige scènes. Maar het kwaad is op dat moment al geschied en is de kijker al niet meer zo geïntrigeerd door de gebeurtenissen en de personages. Toch een behoorlijke vertolking van Richard Gere en Terrence Howard.

4. Nomad (2007) Sergey Bodrov & Ivan Passer
Productioncost: $25 million - Worldwide Gross: $3,09 million (Weinstein)

Nomad is een film waar de Weinstein broers hun broek hebben aan gescheurd, en het is tevens niet de enige film. Wat is er dan zo verkeerd aan Nomad? Wel, zo goed als alles. De twee kerels die dienst deden als regisseur op de set wisten klaarblijkelijk niet waarmee ze bezig waren, en het verbaast me dat iemand als Harvey Weinstein dat niet eerder in de mot had. Op zijn best is het een doorsnee B-film van geen belang. Ik had in ieder geval de indruk dat er iets teveel regisseurs achter de camera stonden en dat er geen duidelijke visie was. De film had misschien ook beter geweest mochten alle acteurs gewoon gezwegen hebben.

3. The Invasion (2007) Oliver Hirschbiegel & James McTeigue
Productioncost: $80 million - Worldwide Gross : $40,17 million (Warner Bros)

The Invasion heeft het acteertalent maar het rommelt achter de camera met een regisseur die niet lijkt te weten hoe hij het zwakke scenario van David Kajganich moet vertalen in een aangrijpende science-fiction thriller. Het was zelfs zo erg dat regisseur Oliver Hirschbiegel op de set werd ontslagen en vervangen door James McTeigue. Dit is iets wat zelden tot bijna nooit gebeurd. Maar het verhaal gaat dus niet echt van de grond omdat de mensen achter de camera geen risico’s hebben genomen. Bij overmaat van ramp is dit zowat de slechtst gemonteerde Hollywoodfilm van de laatste 10 jaar. Voor wie interesse heeft, bekijk de originele Invasion of the Body Snatchers (1978) van Philip Kaufman.

2. Grindhouse: Planet Terror + Death Proof (2007)
Quentin Tarantino & Robert Rodriguez
Productioncost: $67 million - Worldwide Gross: $25,42 million (Weinstein)

Het was vernieuwend en ambiteus van de twee cineasten, maar de formule werkte niet. Meer dan 3 uur exploitation is iets teveel van het goede en dus werd de film opgesplitst in twee stukken maar het kwaad was al geschied. De mond-aan-mond reclame was vernietigend. Nochtans waren het geen slechte films. Beide hadden een fascinerende visuele stijl en uitzinnige scènes. Maar het zullen geen cultfilms worden. De betere van de twee films vond ik die van Planet Terror. Rodriguez heeft tenminste een echte hommage aan het grindhouse-genre gemaakt in tegenstelling tot QT die tevreden was met een vervelende chick flick, compleet met hilarisch over-the-top flitsende geweldsequenties, belachelijke dialogen, bloederige gore, doorgetrapte humor met machinegeweer-prothese, vermiste filmspoelen, en jawel: tetten!

1. Lucky You (2007) Curtis Hanson
Productioncost: $55 million - Worldwide Gross: $8,38 million (Warner Bros)

Met Curtis Hanson weet je nooit precies wat je kan verwachten. Een miserabele prent (8 Mile, The Hand That Rocks the Cradle) of een meeslepend drama (L.A. Confidential, Wonder Boys). En met deze Lucky You zorgt hij voor een nieuw dieptepunt. Er is geen beetje chemie tussen Eric Bana en Drew Barrymore. Hanson weet trouwens niet welk genre film hij aan het maken is: een romantische komedie of een drama. Maar er is zowel te weinig humor als te weinig drama om één van beide te zijn.

***Related Posts***
16/08/2011: Top Flop 2010
08/08/2011: Top Flop 2009
21/04/2009: Top Flop 2008
07/04/2009: Top Flop 2007
27/12/2006: Top Flop 2006

In vergelijking met 2006 was het filmjaar 2007 nogal schaars gekleed, en nu staat zelfs al vast dat dit nog meer het geval was dan in 2008. Zelfs niet alleen "mooi naakt" maar ook af en toe met kwalijke trekjes. Wegens tijdsgebrek komt dit lijstje misschien een beetje laat. Maar bij deze beter laat dan nooit. In de lijst steken naar goede gewoonte niet-pornografische films die elk een bioscooprelease hadden in 2007. Mocht ik films over het hoofd hebben gezien, gelieve deze aan te vullen in de commentaren.

10. Hitman (2007) Xavier Gens
Hitman (2007) vertelt het verhaal van huurmoordenaar Agent 47 (Timothy Olyphant) die werkt voor The Agency en die terecht komt in een politiek complot. Hij wordt achtervolgd door zowel Interpol als het Russische leger terwijl hij door Oost Europa heen trekt. Tijdens dit avontuur loopt hij de schone Nika Boronina (Olga Kurylenko) tegen het lijf, en dat zorgt meteen voor heel wat spannende scènes. Zo spannend dat de dame meteen werd gevraagd om Bondgirl te spelen in Quantum of Solace (2008). Spijtig genoeg was haar vertolking allesbehalve memorabel.

9. Shoot 'Em Up (2007) Michael Davis
Mr. Smith (Clive Owen), helpt bij een bevalling in Shoot 'Em Up (2007). Hij belandt ter plekke in een vuurgevecht, waarbij de moeder wordt gedood. De daders, die banden lijken te hebben met enkele politici, bleken het echter op de baby voorzien te hebben, en aan Mr. Smith de taak om deze vervolgens te beschermen, met behulp van een aanstekelijke prostituee, die gespeeld wordt door niemand minder dan Monica Bellucci. En dit is meteen ook de reden dat deze film de 9de positie wegkaapt in deze bijzonder intelligente Top 10.

8. Halloween (2007) Rob Zombie
De Halloween (2007) remake heeft niet alleen gezorgd voor meer gore, maar zeker ook voor meer naakt. En dan in het bijzonder de sequentie met de naakte Danielle Harris die topless de moordzuchtige Michael Myers probeert te ontvluchten. Enkel spijtig dat die killer zo snel is om haar tegen de grond te kwakken. Maar het gaat de dame hoe dan ook voor de wind want ze stapelde zowat een 6tal filmdeals op…hoewel, voornamelijk B-films zelfs C-films.

7. Hostel: Part II (2007) Eli Roth
Hostel: part II (2007) volgt deze keer drie Amerikaanse studentes van de kunstacademie in Rome. Ze besluiten een weekendreisje te maken en komen onderweg een prachtige dame tegen, die bij hen in de klas model heeft gestaan, en ook een tripje maakt. Ze nodigt de drie uit met haar mee te gaan, maar van een ontspannen reisje blijkt al snel geen sprake meer te zijn. Wat volgt zijn rituele seksspelletjes die meestal fataal eindigen. Het lelijke eendje van dienst is de snotterende Heather Matarazzo die nog maar eens beklemtoont hoe knap die andere dames wel zijn, gespeeld door Lauren German, Bijou Phillips, Jordan Ladd en de Finse Vera Jordanova.

6. Good Luck Chuck (2007) Mark Helfrich
Niet meteen een film die het bekijken waard is maar Good Luck Chuck (2007) vertoont heel wat schaars geklede dames, met niemand minder dan Jessica Alba als prijsbeest. In de film maakt Chuck het uit met zijn vriendin en hierna krijgt hij te horen dat ze de ware heeft gevonden en gaat trouwen. Met Chuck's nieuwe (ex)vriendin gebeurt hetzelfde. En zo herhaalt dit patroon zich. Het blijkt dat Chuck een soort geluksbrenger is voor alleenstaande jongedames. Ze willen allemaal met hem omgaan, om daarna de ware te vinden. Chuck echter moet een manier vinden om dit patroon te doorbreken en een vriendin voor zichzelf te houden.

5. Feast of Love (2006) Robert Benton
Feast of Love (2007) is een soort moderne versie van A Midsummer Night’s Dream die een ode brengt aan de liefde. Professor Harry Stevenson, gespeeld door Morgan Freeman, waakt als het ware over zijn kennissenkring. Vanaf een afstandje ziet hij de onderlinge relaties veranderen. Van vriendschap tot verliefdheid en soms van verliefdheid tot verdriet. Al deze relaties samen en de verbanden ertussen vormen een eigentijdse romantische fabel. De stoeipoezen van dienst zijn Hellboy-babe Selma Blair, de Australische Radha Mitchell en de sensuele Franse Alexa Davalos.

4. Before the Devil Knows You're Dead (2007) Sidney Lumet
Before the Devil Knows You're Dead (2007) prijkt op de 10e plaats van mijn Top 10 Meest Verontrustende Naaktscènes, maar het is niet allemaal kommer en kwel. In de film zien we twee broers die besluiten uit geldnood een overval te plegen. Zorgvuldig voorbereid gaan ze ervan uit dat alles goed gaat. Geen geweld, geen doden en dus geen slachtoffers. Maar als een van hen zich niet aan afspraak houdt, valt het hele plan in het water en moet er haastig een nieuwe uitweg bedacht worden. En terwijl dit allemaal aan de gang is gaat de New Yorkse Marisa Tomei gezwind uit de kleren.

3. Lust, Caution (2007) Ang Lee
Voor wie houdt van gestileerd naakt moet zeker Lust, Caution (2007) (Se, Jie) van Ang Lee bekijken. Het verhaal speelt zich af in China tijdens de Tweede Wereldoorlog. De bevolking wordt hevig onderdrukt door de Japanse bezetter en uit wanhoop beraamt een groep Chinese studenten een aanslag. Met deze aanslag wil men het hoofd van de Chinese inlichtingendienst ombrengen. De bloedmooie studente Wong, gespeeld door Wei Tang, krijgt de opdracht het vertrouwen van Mr. Yee's echtgenote te winnen om zo een affaire te beginnen met Yee zelf. Het plan gaat echter faliekant de mist in, en Wong slaat op de vlucht. Enige jaren later ontmoet ze haar oude vrienden weer, die haar vragen de dodelijke missie op te pakken. Yee heeft specifieke seksuele voorkeuren en bij een eerste rendez-vous verkracht hij haar tijdens een SM-ontmoeting. Wong is ontzet, maar ontdekt bij zich zelf ook huiverend dat zij zich desondanks tot hem aangetrokken voelt. En dankzij de nodige seksscènes is Lust, Caution zowel spannend als broeierig.

2. Grindhouse (2007) Quentin Tarantino & Robert Rodriguez
De meningen lopen uiteen maar ik vond Death Proof (2007) van Quentin Tarantino toch maar een mager beestje. Maar die andere Grindhouse film, Planet Terror (2007) van Robert Rodriguez, was daarentegen dolle pret. Beide films hadden wel de sexy stoeipoes Rose McGowan, en dat zorgt meteen voor heel wat erotiek. Je ziet niet alle dagen een striptiseuse met één been.

1. Rise (2007) Sebastian Gutierrez
Rise (2007) mag dan wel straight-to-dvd zijn, het bevat een aantal smakelijk pikante scenes met een altijd prikkelende Lucy Liu. In deze prent speelt ze de verslaggeefster Sadie Blake die ontwaakt na een lange tijd buiten bewustzijn te zijn geweest in een lijkenhuis. Ze weet te ontsnappen en gaat op zoek naar de mensen die haar dit aan hebben gedaan. Het blijkt een religieuze sekte te zijn en Sadie is uit op wraak. De film begint trouwens met een sexy lapdance met Lucy die wordt geprikkeld door de onweerstaanbare Cameron Richardson.

***Related Posts***
08/09/2011: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2009
03/01/2009: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2008
26/11/2008: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2007
05/03/2008: Top 10 Meest Verontrustende Naaktscènes
14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006

Voor de liefhebbers van musicals zit er opnieuw een spektakelfilm aan te komen van de hand van Rob Marshall (Chicago, Memoirs of a Geisha). De film heet Nine (2009) en is gebaseerd op een scenario van Federico Fellini. Een musical die een soort mix is tussen het autobiografische 8 ½ (1963) (Otto e Mezzo) en All That Jazz (1979), die nu reeds bezet is met tal van bekende koppen.

Korte inhoud: De film gaat over de filmregisseur Guido Contini (Daniel Day-Lewis), die een persoonlijke en creatieve crisis doormaakt terwijl hij probeert een balans te vinden tussen alle vrouwen in zijn leven, zijn sexy maîtresse Carla (Penélope Cruz), zijn vrouw Luisa (Marion Cotillard), zijn moeder (Sophia Loren), zijn muse Claudia (Nicole Kidman), zijn Parijse producer Liliane La Fleur (Judi Dench) en zijn protégé Stephanie (Katie Hudson).

En aan dit rijtje van ster-acteurs is nu ook een popster toegevoegd. Zangeres Stacy Ferguson, beter bekend als Fergie uit de groep Black Eyed Peas. Zij zal de rol vertolken van een hoertje Saraghina. In de musical zal ze het nummer 'Be Italian' zingen met haar tegenspeler Day-Lewis. Fergie zei hierover: "Het nummer dat ik zing is erg sterk en ik kijk ernaar uit om te zingen als een personage in plaats van als mezelf." Hoewel, in de musical is Saraghina de dorps-prostituée waar de nog jonge Guido mee kennis maakt.

De opnamen van de film beginnen in oktober. Fergie speelde al eerder in Planet terror en Poseidon, twee actiefilms waarin haar personage al vrij gauw om het leven komt. Dit keer zou ze iets meer screentime krijgen, afwachten of ze ook indruk kan maken tussen al dat acteergeweld.

Normaal gezien post ik geen berichten over filmkoppels die er de brui aan geven, maar dit nieuws zal waarschijnlijk wel gevolgen hebben voor een aantal opkomende films. Als we de mensen van NY Post mogen geloven zouden actrice Rose McGowan en regisseur Robert Rodriguez uit elkaar gaan en dus ook hun trouwplannen begraven.

Dit zal gevolgen hebben voor niet alleen de Barbarella remake alsook voor Women in Chains en Red Sonja.

ROSE McGowan's breakup with her fiancé, director Robert Rodriguez, could be good news for some other actresses, who could end up with the leading roles she was set to play in his movies. McGowan was hoping to star in at least three planned Rodriguez films - a remake of Barbarella, Red Sonja and Women in Chains!

But sources say the couple, who we reported last October were engaged, have split, partly over the problems Rodriguez had finding financing for Barbarella - the 1968 cult classic in which Jane Fonda played a sexy space adven- turess - with McGowan in the title role.

Als er één schoolvoorbeeld is van een actrice die onder de lakens duikt met een regisseur om haar acteer-carrière een boost te geven, dan zou ik toch meteen denken aan Rose McGowan. Maar dat die relaties nooit echt lang duren is niet te verwonderen: de partner begint in te zien dat er GEEN liefde mee gemoeid is of de actrice beseft dat haar partner niet (meer) van plan is om haar te casten in zijn films (cf. Guy Ritchie en Madonna, waar de verhalen over een break-up nu toch ook al een tijdje aanslepen).

De geruchten doen de ronde dat er spanningen geweest zijn tussen het film-koppel nadat de financiering van Barbarella niet verliep zoals gepland. De Studio vond McGowan niet bankable genoeg nadat de teleurstellende cijfers van Planet Terror (2007) binnen kwamen. De double-feature kostte een slordige 70 miljoen dollar maar bracht slecht 25 miljoen op … wereldwijd! Ik begrijp enigszins de bekommernis van de studio.

***Related Posts***
16/06/2008: Women in Chains met Rose McGowan?
08/10/2007: Rose McGowan een Wonder Woman?
24/09/2007: Top 10 Killer Babes
31/05/2007: Rose McGowan getipt voor de rol van Barbarella
25/12/2006: Grindhouse van Rodriguez en Tarantino
11/08/2006: Grindhouse posters

Het botert niet tussen Universal en Robert Rodriguez die zijn nieuwe vlam Rose McGowan maar niet verkocht krijgt voor de titelrol van Barbarella (2009). De studio is niet van plan om 100 miljoen dollar te pompen in een filmproject met een nog onbekende actrice. Daarom probeert Rodriguez haar te lanceren in een ander project in de hoop ze zo meer in de kijker zou komen. En om te bewijzen dat de actrice het nieuwe seks-symbool, werkt hij aan een exploitation-achtige tv-serie met vrouwen in de gevangenis, een beetje als reactie op Prison Break. Dit nieuws stond te lezen bij de collega’s van Coming Soon.

Director Robert Rodriguez is shopping around "Women in Chains!" a violent drama set at a woman’s prison starring his fiancee, Rose McGowan. The spec script, written by Josh Miller and Mark Fortin, has been sent to a number of networks, including NBC and FX.

McGowan is set play one of five chained women at the center of the show, which Rodriguez is expected to direct. The two first worked together on last year’s Planet Terror, Rodriguez’s homage to 1970s exploitation flicks.

Er zijn in de jaren '70 heel wat exploitation films op de markt gekomen met jonge, rondborstige vrouwen achter de tralies die het aan de stok kregen met mede-gevangenen en cipiers. Het was trouwens het begin van de torture porn films die inspiratie gaf aan films als Hostel. Een paar bekende uit het genre waren The Big Doll House (1971) en The Big Bird Cage (1972) met Pam Grier in de hoofdrol en House of Whipcord (1974) van Peter Walker.

Mocht dit er ooit van komen zou ik er wel naar uitkijken. Rodriguez heeft eerder bewezen dat hij zich behoorlijk thuis voelt met dit filmgenre en niet nodeloos met kennersknipogen en filmverwijzingen wilde rondsproeien. Een hommage brengen is één ding, een opwindende film maken is soms een ander. McGowan is niet onaardig om naar te kijken. Hopelijk wordt deze women in chains beter dan die Black Snake Moan (2006) met Christina Ricci. Mocht dit bij ons op de buis komen zou ik er zeker tijd voor vrijmaken, of wat had je gedacht. De kans bestaat er trouwens is dat hier een film van gemaakt kan worden. Afwachten. Ondertussen kijk ik ook uit naar de twee Sin City-sequels, én naar Machete (2008), de uitgewerkte versie van de neptrailer die Planet Terror mét Danny Trejo, de man met de meest verweerde tronie ter wereld.

***Related Post***
03/07/2008: Rose McGowan en Robert Rodriguez break-up!

Na mijn Top 10 Worst Movies Posters zijn vandaag de tien beste filmposters aan de beurt. Ook voor deze lijst heb ik me beperkt tot de filmposters van de laatste jaren. Mocht ik er een aantal over het hoofd hebben gezien, laat het weten in de reacties.

Films zijn trendgevoelig of zetten in bepaalde gevallen hun eigen mode-trend. De filmposters volgen deze logica volledig. Grafische vormgevers moeten niet alleen vertellen wat voor soort film het zal worden maar tevens ook een voorsmaakje geven van de filmstijl, en dit alles op een intrigerende, originele manier en met aandacht voor de kleurcodes. Het meest performante bedrijf wat betreft grafische vormgeving van filmposters blijft Intra Link Film, die zowat verantwoordelijk is voor bijna alle Warner Bros producties, en dat is een gigantische account die niet bezuinigt op marketing kosten. Soms heb ik wel het gevoel dat ze af en toe in herhaling vallen, neem nu de panoramic Batman Begins poster en de I Am Legend poster. Maar het blijven stuk voor stuk posters die indruk maken (Batman begins: 1, 2, 3 en I Am Legend: 4, 5)

Voor deze 13e BlogTalk hebben ook At The Movies en Popcorn hun top 10 samengesteld. Ga dus snel ook eens een kijken nemen op hun blogjes. Mijn top 10 kan je samenvatten met 2 kernwoorden: bloed en vintage. Enjoy!

10. Eastern Promises (2007)

Je had geen betere filmposter kunnen maken voor deze Eastern Promises van David Cronenberg. Het is een vrij eenvoudige one-sheet, maar zoals men wel vaker zegt Less is More, en dat is zeker van toepassing voor dit donkere exemplaar. Zowel de tag 'Every Sin Leaves A Mark' als de afbeelding laten je in het duister waarover de film gaat, maar des te groter wordt het verlangen om de film te zien. De handen op elkaar, het mooie polshorloge en het zwarte kostuum contrasteren met de vreemde hand-tattoos en maken duidelijk dat het hier om een Cronenbergfilm gaat. De headshots van de twee hoofdacteurs (Naomi Watts en Viggo Mortensen) had ik zelf weggelaten, maar ik begrijp volkomen waarom deze strip onderaan de poster hangt. De film kost veel geld en acteurs moeten nu eenmaal publiek naar de bioscoop trekken. Hadden de foto's er echter niet op gestaan had ik met veel overtuiging deze sheet in mijn top 3 gezet.

09. 300 (2007)

De meeste van de 300 filmposters vind ik niet zo geslaagd, maar deze sheet is een pareltje. De uitwerking is uiteraard met dank aan de mooie fotografie van Larry Fong, maar de filmposters weerspiegelt perfect de visie van Frank Miller. Ik vraag me zelfs af of de afbeelding niet afkomstig is uit de grafische comic. In ieder geval werd de toon gezet en werd 300 één van de meest succesvolle comic-adaptaties van de laatste jaren.

08. 30 Days of Night (2007)

Comic-adaptaties brengen meestal indrukwekkende filmposters, en ook deze 30 Days of Night mocht niet ontbreken aan mijn top 10. Mensen die verlangen naar gore zullen op hun wenken bediend worden met uiteenspattende bloedspetters en bloeddorstige vampieren. In tegenstelling tot het profiel-shot van de Skin Walkers poster of de Day of the Dead poster, vloeit het bloed hier rijkelijk, en daar gaat menig comic-liefhebber van schuimbekken.

07. The Orphanage (2007)

De filmposters van The Orphanage (El Orfanato) (zie ook poster 2 en poster 3), de low-budget thriller van Guillermo Del Toro, zijn al even indrukwekkend als de film zelf. Ze creëren intrige en zetten op een smaakvolle manier een akelige sfeer neer die beduidend is voor de film. En dit low-profile design is misschien wel de juiste aanpak in een periode waar het bloedvergieten van de comic-adaptaties hoogtij vieren. Deze Spaanse thriller – gemaakt met veel minder middelen – moest zich onderscheiden en deed dit dan ook. De Spaanse posters vind ik trouwens iets beter dan de Amerikaanse versie, en juist omwille van het feit dat ze zelfs geen gebruik maken van spoken om de juiste toon te zetten.

06. Sin City (2005)

Ik kon geen top 10 opmaken zonder de Sin City character-reeks te vermelden, die volgend jaar navolging zal krijgen met die andere Frank Miller films; The Spirit (2009) en de Sin City sequels. Het zijn stuk voor stuk indrukwekkende, sexy en stoere sheets die rechtstreeks uit de comics schijnen te komen. Maar het wow-effect komt voornamelijk door het feit dat die comic-personages worden geïncarneerd door echte acteurs. Frank Miller is trouwens ook diegene die de reeks heeft uitgewerkt, alsook deze van 300 en The Spirit.

05. Planet Terror (2007)

De posters van Planet Terror (zie ook deze sheet) hebben de Grindhouse-affiches nieuw leven ingeblazen en de trend gezet voor talrijke gelijkaardige filmposters zoals Zombie Strippers (2008) of Machete (2008). Maar regisseur Robert Rodriguez is, net zoals Quentin Tarantino, een echte trendsetter.

04. The Descent (2005)

De poster van The Descent blijft voor mij één van de betere horrorposters van de laatste 10 jaar. De inspiratie voor deze poster werd gezocht in de The Silence of the Lambs poster. Als je goed kijkt op de rug van de doodshoofdvlinder zie je de exacte formatie waarin de vrouwen liggen, maar dan wel zonder kleren, die met enige fantasie op het vooraanzicht van een menselijke schedel lijkt. Dit beeld werd dan weer gehaald van een foto van Salvator Dali die frequent werkte in zijn schilderijen met naakte vrouwen die een gezicht uitbeelden. De poster van The Descent is dus niet zomaar uit de lucht gegrepen en de uitwerking ervan is op zijn minst aangrijpend te noemen.

03. 28 Weeks Later (2008)

De poster van 28 Weeks Later (alsook de rode versie) passen perfect in de stijl van die Apocalyptische future-noir films en sluiten ook goed aan bij de eerste 28 days later. De plooien in de affiche geven aan de poster een soort vintage-karakter (cf. Grindhouse posters). En hoewel de fotografie van een man in een anti-contaminatie pak misschien niet het meest originele concept is voor een filmposter is de uitwerking dermate geslaagd dat het je interesse opwekt. De rode kleur, het profielshot, de ‘warning’ bovenaan de poster, de tag ‘deadly force will be used to protect this area’ zorgen voor een bedreigende sfeer.

02. Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007)

Ik heb genoten van Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street, hoewel ik zoals zovele eigenlijk liever een non-musikale versie had willen zien. Maar eenmaal je in de musical treedt ben je meteen verkocht (ten minste als je een beetje van musicals houdt). De fotografie was sfeervol luguber en dat was zeker te verwachten van een Tim Burton prent die tevens ook nog eens een indrukwekkende serie filmposters uitbracht in monotone kleuren, periode kleren en unieke settings (zie ook poster 2, poster 3 en poster 4). Onder de planken zie je het rode bloed sijpelen en dat is uiteraard een hint naar datgene wat zich onder de barbierstoel bevindt. Johnny Depp is trouwens één van de weinige acteurs die echt meerwaarde brengt aan de posters en dus heb ik er niets op tegen dat hij prominent aanwezig is. De filmposters schreeuwen in ieder geval dat dit van de hand is van Tim Burton en daar kan ik gerust mee leven.

01. 3:10 to Yuma (2007)

Three Ten to Yuma mag dan misschien wel een beetje van een ontgoocheling zijn qua film. De poster is één van de beste one-sheets die ik de laatste jaren heb gezien. Het is indrukwekkend omdat de makers niet wil uitpakken met de headshots van Christian Bale en Russell Crowe, maar opteren voor de gestileerde aanpak. De donkere afbeelding maakt eveneens een knipoog maakt naar de traditionele westernfilms. De poster zelf lijkt getekend te zijn en ziet er ook stoffig uit alsof we hier met een vintage poster te doen hebben. Wanneer je naar deze poster kijkt heb je meteen een nostalgisch gevoel. Na het zien van deze affiche had ik meteen de hoogste verwachtingen voor de film, en dan is misschien het enige nadeel bij uitstekende filmposters.

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
BlogTalk #9: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
BlogTalk #11: Het Beste & Slechtste uit 2007
BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
BlogTalk #14: Top 10 Best Monster
BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008

Bij het bekijken van een Coen Brothers film weet je meteen dat je geen standaard-prent tezien zal krijgen. En deze lijkt heel "eenvoudig" en compleet non-commercieel. En toch is het geen auteursfilm maar wel een mengeling van diverse genres. No Country for Old Men (2007) is een provocatief neo-western-misdaad-chase-thriller die op dezelfde golflengte zit als hun andere twee meesterwerken Fargo en Blood Simple. Dit moetn het favoriete genre zijn van zowel Ethan als Joel Coen, die ze bewerken met drama, intrige, geweld en cynische humor. Mensen die een standaard- of popcornfilm verwachten zullen ontgoocheld worden. En dat is misschien wel spijtig, want zonder het te weten hebben ze hier te maken met niets minder dan een meesterwerk en misschien ook wel dé beste film van The Coen Brothers tot nu toe. Het is in ieder geval het meest ambitieuze en impressionante Coen-prent. Het is bij uitstek een film voor de echte filmliefhebbers.

No Country for Old Men is gebaseerd op het gelijknamige boek van de Amerikaanse schrijver Cormac McCarthy. De intelligente en creatieve roman had een subtiel poëtische ondertoon wat niet meteen te verfilmen was, maar de Coen Brothers hebben hoe dan ook genoeg ervaring en gevoeligheid voor het genre dat ze een bijzonder knappe adaptatie hebben afgeleverd die eind deze week met oscars beloond zal worden. Wat doe je als je op een verborgen plaats een tas vindt met veel geld? Een premisse die reeds in A Simple Plan (1998) aan bod kwam. Maar de Coen Brother gaan nog een stapje verder dan de Sam Raimi film.

Korte inhoud: Nadat de jager Llewelyn Moss (Josh Brolin) vlakbij de Rio Grande enkele lijken, heroïne en meer dan $2 miljoen aan contant geld ontdekt volgt een spoor van geweld en ravage. Hij komt terecht in een benarde situatie waarin de overlevenden van de verkeerd gelopen drugsdeal jacht op hem maken. Ook de gevreesde killer Anton Chigurh (Javier Bardem) zit hem op de hielen met zijn compressed air cattle-gun. De lokale sheriff, Ed Tom Bell (Tommy Lee Jones) ruikt onraad.

Laat ik misschien beginnen met de lezers te waarschuwen dat ze tevens een wel heel apart einde tezien zullen krijgen, en dus geen conventioneel Hollywood-einde waar alle verhaallijnen schoontjes zijn afgerond. Normaal zou dat wringen, maar in deze prent is het open einde een toegevoegde waarde. De film speelt zich af aan de grensstreek tussen de Verenigde Staten en Mexico, waar drie karakters elkaars wegen zullen kruisen. Anton Chigurh (Javier Bardem) is een harteloze killer die zelfs met handboeien en onder politiebewaking een gevaarlijke man blijft. De man is een soort Grim Reaper die iedereen vermoordt die zijn pad kruist, tenzij je voor hem een dienst kan bewijzen of het lot je goed gezind is tijdens een kop-en-munt spel. Llewelyn Moss (Josh Brolin) is een ex-lasser die in een afgelegen woestijn op een aantal pickup trucks stuit, met daaromheen een stel dode mannen. In een van de trucks blijkt een enorme lading drugs te liggen en even verderop treft hij een koffer met 2 miljoen dollar aan. Moss is niet van plan het geld op te geven en gaat er met de koffer vandoor. Ondertussen raakt sheriff Ed Tom Bell (Tommy Lee Jones) betrokken bij de situatie, omdat Chigurh betrokken was bij de drugdeal en kon ontsnappen van zijn hulpagent. En de sheriff is zowat het kloppende hart van deze melancholische roadmovie. Hij is bezig met achtervolgingen alsof hij op spoken jaagt. Net zoals in Zodiac van David Fincher is er geen onmiddellijke ontknoping, maar moet de man (alsook de toeschouwer) met afgrijzen akte nemen van de gebeurtenissen. Hoofdschuddend telt hij de levenloze slachtoffers. Hij begrijpt het niet en verwoord zijn frustratie en zijn weemoed in treffende monologen: "It starts when you begin to overlook bad manners. Anytime you quit hearing 'sir' and 'ma'am', the end is pretty much in sight."

De Coens zijn meesters in het aanvoelen van ritme, en deze prent is een schoolvoorbeeld daarvan. Het verhaal zit vol van plot-twists en onverwachte wendingen dat de toeschouwer nauwelijks tot rust komt. En net zoals bij heel wat Hitchcock films weten we niet meteen wat de personages in hun mars hebben – meer nog, ze kunnen op elk moment van de kaart geveegd worden. En hoewel het geen komedie is zoals Raising Arizona of The Big Lebowski, zullen de lachspieren nu en dan in werking treden. Vooral bij een aantal van Tommy Lee Jones' laconieke scènes.

Uiteraard zijn alle ogen gericht op Javier Bardem die de rol van de psychopatische seriemoordenaar op een subtiele en ingetogen manier weet te spelen. Met zijn lange zwarte haren, brede schouders, zijn emotieloze gezicht en zijn speciale hoge-druk luchtpistool. Hij is de meest indrukwekkende moordenaar sinds Hannibal Lecter. Woorden als "genade" hebben voor hem geen mening – hij vraagt er niet naar en gunt zijn slachtoffers geen. Tommy Lee Jones blijft zijn vertrouwelijke zelf en Josh Brolin is onherkenbaar als een soort zwartharige en onverstoorbare Nick Nolte onder hevige druk. Brolin is een echte kameleon. Zijn laatste drie films, Planet Terror (2007), American Gangster (2007) en deze zijn totaal verschillende rollen en hij staat er telkens. En net zoals goede wijn, wordt hij alsmaar beter met de tijd. Ik vermeld ook nog even de voortreffelijke vertolking van Kelly Macdonald als de vrouw van Moss en de zalige kleine cameo van Woody Harrelson als iets te zelfverzekerde huurdoder.

We krijgen een boeiend verhaal te zien waar alle conventies en verwachtingen met hoge druk de lucht worden ingeblazen. Net zoals Fargo vaart No Country For Old Men een eigenzinnige koers, waar we als kijker soms in verdwalen. Maar dit zorgt er net voor dat we op het puntje van onze stoel zitten. En hoewel sommigen op het einde van de film "what-the-f@#k" zullen uitschreeuwen, zullen heel wat mensen gegrepen zijn door de filosofische beschouwingen over moraliteit en sterfelijkheid – en dat is waar het allemaal om draait in goede cinema. Het succes van deze donkere en verontrustende thriller laat hem behoren tot de elite van de films uit 2007. Zeker wanneer alles zo knap in beeld werd gezet door fotograaf Roger Deakins. De minutieus gecomponeerde shots van de stoffige en broeierige woestijn en de donkere, verlaten straten van de stad - met een zowel ongedwongen als hard en soms zelfs claustrofobisch karakter - zorgen voor een ijzersterke sfeer, die onbetwistbaar deel uitmaakt van het verhaal. Het schreeuwt naar een tweede visie omdat je het vrij gemakkelijk kan bewonderen, maar het is hoe dan ook hard om er van te houden en nog veel harder om in de kern van de materie binnen te dringen. Spijtig genoeg zag ik deze niet op tijd om hem een plaats te gunnen in mijn Top 10 van 2007. Hij zal zijn plaats wel krijgen in 2008.

***Related Post***
05/01/2008: No Country For Old Men trailer

Van mij mogen ze nog meer Grindhouse films maken. Ik was zelf verzot op Planet Terror (2007) alsook de trailers. Death Proof (2007) van Quentin Tarantinowas ok maar ik was er niet zo ondersteboven van. Een paar dagen geleden heb ik een bericht geplaatst over Rob Zombie die met het idee speelt om zijn ‘filmtrailer’ om te dopen tot de film Werewolf Woman of the SS.

Nu wil Robert Rodriguez ook zijn trailer naar het witte doek brengen. De poster van Machete (2008) ziet er in ieder geval bangelijk uit.

Korte inhoud:Federale Machete (Danny Trejo) is een talentvolle huurdoder die de taak krijgt om een senator om te brengen. Maar net wanneer hij het fatale shot wil afvuren merkt hij dat hij zelf een doelwit is, en sat hij in een valstrik is beland. Hij overleeft nauwelijks het sniper-shot en maakt zich klaar voor een vendetta tegen zijn werkgevers. Hij krijgt hiervoor de hulp van een priester die zweert bij niet-geweldadige interventies.

Ik hoop dat Rodriguez toch een scenarist aan de haak heeft kunnen slaan die niet aan het staken is. Deze Grindhouse-film is in ieder geval veelbelovend. Trejo had eerder al een gelijkaardige rol in Desperado (1995). Ik hoop in ieder geval dat deze exploitation film ooit het daglicht zal zien, want net zoals de Rob Zombie film is het vooral een project die het moet hebben van zijn looks – gezien ze inhoudelijk niets voorstellen. Ja, er zit wel een knipoog in naar de moord op JFK, en wat referenties naar exploitation films uit de jaren '70 en '80, maar de rest is pure popcorn met extra veel suiker.

Wat vinden jullie trouwens van de poster? Wie staat nu al te kweilen om de film te zien?

***Related Post***
29/12/2007: Rob Zombie interesse in Werewolf Woman of the SS

Het moest er ooit wel eens van komen dat Oliver Stone (JFK, Alexander, Platoon) zou uitpakken met een echte controversiële politieke film. De Amerikaanse cineast zou naar verluidt een film maken over het leven van president George W. Bush, genaamd W. (2008). Dat meldt de entertainmentkrant Variety. En Oliver Stone heeft nooit weggestoken dat hij nogal wat linkse sympathieën had, dus dat belooft (Google trouwens maar eens "Bush" + "Stone"). Hoewel Stone duidelijk wil maken dat hij voor deze film geen partizanen-bril zal opzetten en de anti-Bush-polemiek wil aanwakkeren.

"Mensen hebben clichés gemaakt van mijn politieke ideeën, maar dat is oppervlakkig. Ik ben een dramaturg die zich in mensen interesseert en ik heb sympathie voor Bush als mens, net als ik sympathie heb voor Fidel Castro, Richard Nixon, Jim Morrison, Jim Garrison (de openbaar aanklager in 'JFK') en Alexander de Grote", aldus Stone, verwijzend naar zijn eerdere films.

"Ik wil een eerlijk en waarachtig portret schetsen van deze man. Hoe is Bush erin geslaagd het van alcoholist tot de machtigste man ter wereld te schoppen? (...) De film zal verrassingen opleveren voor de aanhangers èn de tegenstanders van Bush", aldus Stone. Het zou gefilmd worden als een soort behind-the-scenes document in de stijl van Nixon (1995).

Voor de rol van George W. Bush denkt de regisseur aan Josh Brolin, die bezig is aan een heuse comeback als A-List-Actor na American Gangster (2007) en No Country for Old Man (2007) en enorm populair bij de filmgeeks met een zalige rol in Planet Terror (2007).

Ik vind zelf dat hij niet veel op Bush trekt en misschien iets té cool en té sympatiek voor de vertolking van het Bush jr personage. Waarom geen gladde aal gekozen zoals Matthew McConaughey die misschien iets meer het intellectueel niveau van Bush tot uiting brengt? Maar ik heb verder geen problemen met de cast. Ik zie liever een goede acteur aan het werk dan een dubbelganger van Bush die nauwelijks kan acteren. Oliver Stone zei het volgende over Josh: "Josh is actually better looking than Bush but has the same drive and charisma that Americans identify with Bush, who has some of that old-time movie-star swagger,"

Oliver Stone (61) heeft meerdere films op zijn naam staan die te maken hebben met sleutelmomenten in de geschiedenis van de Verenigde Staten: de Vietnamoorlog (Platoon), de moord op John F. Kennedy (JFK), het aftreden van Richard Nixon (Nixon), de woelige jaren 60 (The Doors) en de situatie van de brandweermannen tijdens de aanslagen van 11 september (World Trade Center).

Ik had eerder het bericht geschreven dat Stone ook een nieuwe Vietnam film op het oog had, met Pinkville, maar deze film wordt nog even op sterk water gezet. De reden zou te wijten zijn aan die véél te lange scenaristen-stakingen, maar volgens producent Moritz Borman zou het scenario van Pinkville zijn afgewerkt juist voor de stakingen zijn begonnen. Volgens de geruchten zouden Tom Cruise en Paula Wagner, de vertegenwoordigers van United Artist, de draad uit het stopcontact van Pinkville hebben getrokken nadat die andere oorlogsfilm, Lions for Lambs (2007), zwaar flopte aan de box-office en het nog afwachten is wat Valkyrie (2008) gaat doen. Het komt in ieder geval goed uit want hierdoor kunnen de filmmakers de Bush-film willen afwerken net vóór de presidentsverkiezingen op 4 november 2008. Maar het zou geen noodzaak zijn.

***Related Posts***
30/10/2008: Filmbespreking W
29/07/2008: W. van Oliver Stone teaser trailer
08/04/2008: Thandie Newton speelt Condoleezza Rice
28/03/2008: Oliver Stone casting voor W
29/08/2007: Pinkville, nieuwe Vietnam-film voor Oliver Stone
04/06/2006: 20th Anniversary Collector's Edition van Platoon
13/09/2005: Di Caprio als Theodore Roosevelt
07/04/2005: Liam Neeson als Abraham Lincoln