De FilmBlog

Er is een nieuwe spectaculaire trailer verschenen voor de Pixar en Walt Disney animatiefilm Brave (2012). Deze 3D film is geregisseerd door Mark Andrews (One Man Band, Violet) en Brenda Chapman (The Prince of Egypt).

Korte inhoud: Merida (Kelly Macdonald) is een gepassioneerde prinses, die niets liever wil dan een geweldige boogschutter worden. Wanneer Merida tijdens een meningsverschil met haar moeder Elinor (Emma Thompson) een roekeloze beslissing neemt, brengt ze het koninkrijk van haar vader Fergus (Billy Connolly) en het leven van haar moeder in groot gevaar. Merida doet er alles aan om dit alles terug te draaien en krijgt daarbij te maken met onvoorspelbare natuurkrachten, magie en een duistere, eeuwenoude vloek...

Bij mijn weten is dat de eerste Pixar film in het sprookjes-genre, en bij het zien van de trailer heb je meteen de indruk dat het meer een Pixar film is dan een Disney prent. Het ziet er donkerder uit en meer volwassen. We bevinden ons in een sprookjeswereld die ons doet denken aan de verhalen van Christian Andersen en de gebroeders Grimm. Tevens ook een unicum bij Pixar is een vrouw als regisseur. Dit zal zonder twijfel een impact hebben op het verhaal, karakterontwikkeling en de beeldvoering. Daarnaast is dat tevens ook de eerste Pixar film met een vrouwelijke hoofdrol. Een rol die eerst had moeten gaan naar Reese Witherspoon die wegens conflicten met haar planning uiteindelijk is gegaan naar de Boardwalk Empire actrice Kelly Macdonald.

De muziek in de animatiefilm komt van Patrick Doyle die zich voor de film heeft geïnspireerd van de Schotse landschappen. "I want to make it accessible but to honour the Celtic traditions if I can. It’s a real fable set in Scotland. I could possibly use the bagpipes as a drone or something that gives atmosphere, but I will resist instantly using them until I see what’s going on... they are extremely loud.". In de film is er tevens plaats voor Celtische zangpartijen, verzorgd door Julie Fowlis. Pixar is back ! Brave komt bij ons uit op 1 augustus 2012.

Ik liep in het begin niet echt warm van deze animatiefilm van Universal, maar na het zien ervan in de bioscoop was ik er wel door gecharmeerd. Despicable Me (2010) van Pierre Coffin en Chris Renaud heeft trouwens mijn Top 10 Beste Films van 2010 lijstje gehaald.

Korte inhoud: Gru (Steve Carell) is een duivels meesterbrein dat geniet van alles wat slecht is en van plan is om de maan te stelen. Hij verslaat iedereen die hem in de weg zit met zijn wapenverzameling van krimp- en vriesstralen en zijn gevechtsklare land- en luchtvoertuigen. Maar dan ontmoet hij op een dag drie kleine eigenwijze weesmeisjes die naar hem kijken en iets in hem zien wat nog nooit iemand heeft gezien: een mogelijke papa. ’s Werelds grootste schurk heeft zojuist zijn grootste uitdaging gevonden: drie kleine meisjes die Margo (Miranda Cosgrove), Edith (Dana Gaier) en Agnes (Elsie Fisher) heten.

Deze animatie van Universal is een soort mengeling tussen de Pixar-tekenstijl en de Looney Tunes van Warner Bros. Toen je de eerste trailers zag van de film wist je niet goed wat je moest verwachten; een soort onnozele animatieprent met kleine gele mannetjes of eerder een soort familie-tekenfilm. Wel, Dispicable Me vaart zijn eigen koers en mengt met succes verschillende genres. Het is wel even wennen in het begin; want het is een vreemde film. Ook het hoofdpersonage is een vreemde snuiter met een accent die lijkt te komen van het Oostblok. De stem van Steve Carell is nauwelijks herkenbaar met zijn Bela Lugosi stemmetje. Hij is tot op de graat slecht, maar heeft toch een hart op de juiste plaats. Enkel weet hij er het bestaan niet van. Gru lijkt bij momenten op Dr. Evil uit Austin Powers en Ernst Stavro Blofeld uit de James Bond films. Hij heeft plannen om de grootste slechterik te worden en zet hiervoor een leger gele minions in.

Het jaar 2010 was niet meteen een groot filmjaar, maar daarentegen was het wel een jaar van heel wat straffe animatiefilms. Er waren enerzijds de Dreamwork films How to Train Your Dragon (2010) en Shrek Forever After (2010), maar uiteraard ook Toy Story 3 (2010) van Pixar. Despicable Me is een beetje het buitenbeentje. De animatie is niet zo afgelikt als die andere films, maar het slimme en knotsgekke scenario moet er zeker niet voor onderdoen. Het is tevens de enige animatiefilms waar de 3D echt wel een meerwaarde biedt.

Maar desondanks de wat vreemde animatiefilm zitten er heel wat vertrouwde elementen in deze prent: de slapstick humor, de side-kicks, het goede vs het kwade (in dit geval het kwade tegen het valse), humor voor volwassenen (met knipoogjes naar de Lehman Brothers bank) en voldoende vertederende scènes. En het verhaal verveelt voor geen minuut, en dat dankzij de onvoorspelbare wendingen, de toch wel indrukwekkende shots en het hoofdpersonage die op een gegeven moment danst op een nummer van de BeeGees (schit-ter-end!).

Kortom, het is een leuke, innoverende, ontspannende, snuggere en opwindende tekenfilm die een mooie balans weet te vinden tussen suspense, humor en 3 dimensionale actie. Tezamen met de muziekscore van Hans Zimmer en de bizarre stem van Steve Carell, is dit een voltreffer. Tevens één van die weinige Amerikaanse films geregisseerd door een Franse cineast dat de moeite is om te zien. Met deze film heeft Universal’s Illumination Entertainment zich in ieder geval een plaatsje kunnen maken tussen de vaste waarden (Pixar, Disney, DreamWorks Animation,…). Ik ben in ieder geval benieuwd naar het volgende avontuur. Op de blu-ray van Despicable Me, die tevens vergezeld is van een gewone DVD-schijf, vinden jullie ondermeer het audio-commentaar van de twee regisseurs, alsook een pak mini-filmpjes over de film.

Binnenkort pakt Pixar en Disney uit met hun nieuwe Toy Story 3 (2010) film van Lee Unkrich, jullie zullen het al zien aankomen, het zal in 3D zijn. De personages waren gemaakt door Pixar, door ondermeer John Lasseter, maar de rechten werden nadien verkocht aan Disney.

Maar het zijn wel de mensen van Pixar die dit 3de deel wel hebben vorm gegeven. Wel grappig dat er op de poster het volgende staat: "From the creators of Finding Nemo and Up". Waarom niet gewoon: "From the creators from Toy Story 1 & 2"?

Korte inhoud: Omdat Andy (John Morris) naar een universiteit vertrekt besluit hij om zijn speelgoed af te staan aan een opvangcentrum. Slecht nieuws voor Woody (Tom Hanks), Buzz (Tim Allen) en de rest van hun speelgoedvrienden; al snel blijkt dat de kinderen op de dagopvang het hun aardig moeilijk weten te maken.

Ik vind de karakters wel leuk genoeg om ze voor een derde keertje te zien in actie, en bij het bekijken van de trailer merk je meteen op dat de animaties er opnieuw te gek uitzien. Ook al is deze animatiefilm bestemd voor 6-jarige pubers, ik ben zeker ook wel te vinden voor dat Pixar speelgoed. De eerste Toy Story (1995) viel best mee, het sequel Toy Story 2 (1999), had zichtbaar geleerd uit zijn schoonheidsfoutjes en was zelfs een verbetering op de oorspronkelijke versie (zo zie je nog maar eens dat sequels niet altijd zwakker zijn dat het origineel). De verhaallijn was niet alleen beter uitgewerkt, maar het spannings-niveau lag ook stukken hoger en de karakters kwamen beter uit de verf. Bovendien waren de animaties op 4 jaar tijd in positieve zin geëvolueerd. De bewegingen en mimieken waren veel vloeiender en qua scenario waren de grappen ook leuker.

Het scenario voor deze Toy Story 3 is van Michael Arndt, die eerder al succes boekte met zijn Little Miss Sunshine (2006). Regisseur Lee Unkrich is dan weer co-regisseur geweest op Toy Story 2, Monsters inc, en Finding Nemo. Op het vlak van de stemmen horen we ondermeer Timothy Dalton, Joan Cusack, Whoopi Goldberg en de onvervangbare sergeant R. Lee Ermey. Maar de highlight van deze threequel zal zeker wel de intrede van Barbie (Jodi Benson) en Ken (Michael Keaton) zijn. Op 28 juli 2010 kunnen we deze prent verwachten in onze zalen.

***Related Posts***
13/05/2006: Toy Story 3 in de maak
24/01/2006: Disney koopt Pixar
27/09/2004: Trilogies aan de kassa

Eén van de betere TV2Movie creaties is zonder twijfel de Mission: Impossible franchise. Strak scenario met veel intrige en spionage, een dure en flamboyante production design, talrijke gadgets, altijd in beeld gezet door een talentvolle regisseur (Brian De Palma, John Woo, J.J. Abrams), voldoende humor en uiteraard heftige actie-sequenties. Maar laten we ook de dynamische vertolking niet vergeten van Tom Cruise. Bijna twee jaar geleden was er al sprake van een M:I 4. Ondertussen worden de plannen voor de Mission: Impossible IV (2011) sequel geconcretiseerd en Brad Bird wordt aangeduid als nieuwe regisseur. De mensen van HeatVision schrijven het volgende:

The writer-director wrote and directed The Iron Giant (1999) and The Incredibles (2004) as well as Ratatouille (2007) (the latter two earned Oscars for best animated picture), but he has never helmed a live-action feature.

On the other hand, nabbing Bird would be inspired. He is praised for his storytelling skills and is known for his strengths in staging thrilling and intricate action set-pieces as well as fusing the action with large dollops of heart and emotion.

"Komt dit goed? De man heeft nog nooit een live-action feature geregisseerd!" Klopt. Maar hij – in tegenstelling tot heel wat regisseurs die uit de videoclip, pub of post-productie wereld komen – weet als geen ander hoe hij een verhaal moet vertellen met beelden. Zijn animatiefilms zijn pareltjes in het genre en worden bovenal gezien als trendsetters. Dus ja, ik ben volledig te vinden voor het idee en kijk hier echt wel naar uit. Indien de acteurs-regie al even overtuigend is als de karakter-regie van zijn geanimeerde personages denk ik wel dat hier iets moois kan uit voortvloeien. Komt daar nog bij dat de man wordt bijgestaan door acteur én producer Tom Cruise die op vlak van actiefilms best wel van aanpakken weet. Ik denk dat Cruise niet alleen heeft gekozen voor een talentvol verhalen-verteller die niet bang is om grenzen te verleggen, maar tevens iemand die hij kan sturen (gezien dit de eerste keer zal worden dat Bird met een filmploeg zal moeten samenwerken).

Update 24/08/2010: Volgens de mensen van Deadline is acteur Jeremy Renner in gesprek met Paramount Pictures voor een rol in Mission: Impossible IV. Volgens de filmblog zoekt de studio naar een ster die de MI franchise verder kan dragen nadat het karakter Ethan Hunt (Tom Cruise) niet langer het hoofdpersonage is of zelfs voorgoed zal verdwijnen in toekomstige vervolgen. De populariteit van Tom Cruise is niet meer wat het geweest was. De teleurstellende recette van Knight and Day (2010) is daar nog maar eens het bewijs van en Paramount heeft dus zijn budget ietwat moeten bijstellen voor de nieuwe sequel.

Na zijn rol in het Oscarwinnende The Hurt Locker is het de tweede grote rol die Renner mogelijk bemachtigt. Hij werd onlangs gecast als de superheld Hawkeye in The Avengers (2012) van Marvel Studios. Hij is overigens binnenkort ook te zien in The Town (2010) van Ben Affleck. De nieuwe Mission: Impossible zal gefilmd worden in Vancouver, Praag en Dubai.

***Related Posts***
28/12/2011: Mission: Impossible - Ghost Protocol filmbespreking
17/12/2011: Mission: Impossible extreme blu-ray trilogy
29/06/2011: Mission: Impossible - Ghost Protocol trailer
02/09/2010: Drie mooie kandidates voor M:I 4
09/08/2010: Cruise ondergaat loonsverlaging
01/05/2008: M:I 4 voor Tom Cruise
21/09/2006: Paramount wil Tom Cruise vervangen door Brad Pitt in M:I 4
31/03/2006: M:I 3 spuwt vuur

Ik wens de lezers van deze filmblog een voortreffelijk filmjaar toe! 2009 was een jaar vol verrassingen maar ook een jaar met een aantal teleurstellingen. De moment is dus ook rijp voor de eindejaarstlijstjes. En zoals de traditie dit wil heb ik zowel mijn Top 10 van de Beste Films, alsook mijn Top 10 van de Slechtste films uit 2009.

Uiteraard zijn die lijstjes uiterst subjectief en kunnen de meningen wel eens uiteen lopen. Gelieve dit dan ook kenbaar te maken op smakelijke wijze in de reacties. Ik heb niet ALLE films gezien die in 2009 zijn uitgekomen (er zijn er dan ook een slordige 5'000), maar toch een behoorlijk aantal. Voor de lijst van de slechtste films heb ik voornamelijk films opgesomd die veel beter konden. Het heeft trouwens geen nut om derderangs B-films te nemen die nauwelijks de intentie hadden beter te doen. Een film die ik niet meteen wist onder te brengen was Paranormal Activity. Op zich een knap staaltje cinema, was het niet dat de film eigenlijk niet zo heel fel verschilt van The Blair Witch - met dit verschil dat er in deze laatste toch heel wat meer gebeurt en Paranormal Activity nog veel verder kon gaan in de terreur.

10. The Hangover (2009) Todd Phillips
The Hangover was de meest geslaagde komedie uit 2009, ook al was dat geen al te moeilijke bevalling. Zeker met belabberde films à la The Ugly Truth, The Proposal, The Pink Panther 2 of Bride Wars die de lat toch wel zeer laag hebben gelegd. Ook al zijn de karakters in The Hangover niet zo goed uitgewerkt, moet je toegeven dat het verhaal toch heel wat originaliteit aan de dag legt. Regisseur Todd Phillips bewijst opnieuw dat hij een buitengewoon talent heeft voor timing en ritme, maar ook het lef heeft om risico’s te nemen. De grappen zijn niet allemaal voltreffers (de gehele episode met Mike Tyson) maar als ze werken zijn ze simpelweg geniaal (met de compleet misplaatste masturberende baby op kop). Er zitten heel wat schunnige moppen in maar Phillips vertelt het met zoveel enthousiasme en schwung dat je er toch mee moet lachen. Indien dit scenario verteld werd door een B-regisseur viel deze Hangover plat op zijn gat. Ook de cast zit snor, met grotendeels onbekende gezichten die perfect op elkaar zijn afgespeeld en voldoende sympathie kunnen verwekken bij het publiek. Soms hoeft een film niet meer te zijn dan dat om ons te bekoren.

9. Avatar (2009) James Cameron
In tegenstelling tot wat beweerd wordt was Avatar met zijn productiebudget van 230 miljoen dollar niet de duurste film ooit (Pirates of the Caribbean had al in zijn eentje een productiebudget van 300 miljoen dollar - volgens Imdb) en was ook niet de grootste box-office recette tijdens het openingsweekend, want met zijn 77 miljoen dollar komt hij nog niet aan de hielen van pakweg The Dark Knight die meer dan het dubbele opbracht. Maar science-fiction/fantasy films zijn, in tegenstelling tot familiefilms, veel moeilijker te verkopen. En nochtans kan de film nog steeds uitgroeien tot één van de meest succesvolle films oot. Het is een opmerkelijke film die visueel overbluft en ons een filmbeleving bezorgt die we nog niet hadden ervaren maar tevens inhoudelijk niet teleurstelt. Avatar vertoont voldoende subtext voor menig debat over de 'clash van civilisaties' of de kritiek op de hoog-technologische oorlogsmachine die de laatste jaren al vele malen voor destructie heeft gezorgd. Maar het inhoudelijke blijft ondergeschikt aan de pracht die we te zien krijgen. Het lijkt er wel op dat Mr. Cameron nog steeds in zijn jeugdjaren zit en nog steeds verzot is op rollercoasters, en dat inhoud en karakterstudies in functie staan van het visueel geweld en niet omgekeerd. Maar Cameron blijft wel een van de betere cineasten om dergelijke films in beeld te brengen, zeker beter dan pakweg een Michael Bay – die nog meer met het visuele aspect bezig is. Hij weet alles goed te timen en te doseren, zuigt ons zo compleet in het verhaal en doet ons een beetje vergeten dat we toch voornamelijk naar cgi aan het kijken zijn. Dat we deze prent ook nog eens in 3D kunnen bewonderen, is mooi meegenomen (opgepast voor de mensen met hoogtevrees!) maar je zal er evenveel van kunnen genieten in 2D – ook al is dit misschien de eerste fictiefilm die met zijn 3D iets wezenlijks kan toevoegen.

8. Moon (2009) Duncan Jones
Het jaar 2009 was voor mij een jaar waar de science-fiction films terrein hebben gewonnen op de comic-book adaptaties, te beginnen met deze originele en inspirerende Moon. Een intelligente thriller die ons even deed terugdenken aan Stanley Kubrick’s 2001: A Space Odyssey, maar dan iets meer ingetogen. De film is niet 100% accuraat maar het roept toch een resem interessante vragen en stellingen op. Desondanks zijn complexiteit straalt de film 'eenvoud' uit en dat maakt deze film ook zo bijzonder. Je voelt letterlijk de isolatie van de ruimte, via de koude settings en de vaste kadrages. Ook al is de film beangstigend, wordt dit toch bij momenten ontkracht door sporadische momenten van humor. Moon is een verfrissende verademing op de science-fiction troep die we geregeld voorgeschoteld krijgen en de bioscopen gedomineerd in recente jaren.

7. The Girl with the Dragon Tattoo (2009) Niels Arden Oplev
Niet Antichrist van de Deen Lars Von Trier, maar wel de Zweedse film The Girl with the Dragon Tattoo maakte het meest indruk op mij. Het is een kille thriller met karakters van vlees en bloed en een verhaal die meteen naar de keel grijpt. Het feit ook dat je niemand van de acteurs kent, en deze ook nog eens knap staan te acteren, wordt je hierdoor volledig in het verhaal gezogen. De 'mannen' in de film hebben zeker wel een kwalijke reputatie maar het verhaal (die als een trilogie zal uitkomen) is allesbehalve gratuit. Het is een adembenemend verhaal over een serie-moordenaar in een corporate wereld met rijke industriëlen. Er komen weinig merkwaardige filmproducties uit Zweden, maar deze is een voltreffer.

6. Inglourious Basterds (2009) Quentin Tarantino
Als Tarantino een film maakt dan weet je meteen dat je iets ongewoons zal aantreffen. Net zoals elke filmgeek is de regisseur ook verzot op filmgenres en met deze nazi-film vond hij het een uitstekend idee om er een western van te maken. En enkel Tarantino komt hier ook mee weg. De muziek, de kadrages, de opbouw en sfeer van Inglourious Basterds, alles klopt. Maar de film is meer dan een genrefilm die blijft steken op het niveau van hommage of parodie. Er wordt niet alleen voortreffelijk geacteerd door Mélanie Laurent en Christoph Waltz, maar door de voltallige cast, die ook voldoende ruimte krijgen om hun personages een gezicht te geven. De originaliteit, de kwaliteit van de dialogen en de set-up van elke scène zijn buitengewoon fascinerend. Misschien had hij hier en daar de sequenties naar het einde wat mogen inkorten, maar het blijft toch één van de betere Tarantino films.

5. Drag Me to Hell (2009) Sam Raimi
Wat mij betreft is Drag Me to Hell de beste horrorfilm van de laatste jaren. Meester Sam Raimi keert terug naar zijn Evil Dead periode en laat hier zien dat hij nog niets van zijn pluimen heeft verloren. De titel van de film nestelt zich al volledig in het B-film circuit waar het juist zijn kracht put om ons de stuipen op het lijf te jagen en ons tezelfdertijd ontzettend veel plezier verschaft. Sam Raimi heeft niet de bedoeling een serieuze horrorfilm te maken, maar vervalt evenmin in de parodie. Het is die ziekelijke, zwarte humor die we kennen vanuit zijn begin-periode. Op acteervlak levert de scream queen van dienst, Alison Lohman, een bijzonder knappe prestatie, en weet ze precies waar de regisseur naar toe wil met deze film. Niet iedereen zal de humor van de regisseur aanvoelen, maar fans van The Evil Dead films zullen hier zoals mij hun vingers van aflikken.

4. Watchmen (2009) Zack Snyder
Snyder snuift met Watchmen de overgestileerde sfeer van de comic op, de verschillende lagen van het verhaal en de karakters; en maakt een eigenzinnige, niet-commercieel, niet-mainstream, cinematografisch meesterwerk waar de verbluffende inhoud primeert op de impressionante vorm. Het is een triomf van de comic-adaptatie die sinds Spider-Man 2 (2004) de 7de Kunst nieuw leven inblaast op een visionaire en intellectuele manier. Watchmen serveert geen hapklare entertainment en brengt zelfs niet meteen datgene wat we verwachten. Het is zelfs confronterend. En is dat nu net de essentie van wat filmkunst vertegenwoordigt. Alles blijft in zijn context heel geloofwaardig, al moet je in het begin de drempel wel oversteken. Het is een comic-adaptatie waar je je even schrap moet voor zetten. De ideeën en de emoties komen hier op de voorgrond. En op het einde van de rit besef je dat de beste momenten niet die scènes zijn waar individuen elkaar klappen verkopen, of de één of andere explosieve stunt of nog de vernuftige cgi-beelden. Een comic-adaptatie volledig naar mijn smaak.

3. Up (2009) Pete Docter & Bob Peterson
Elk jaar komt Pixar met een hoogvlieger voor de dag, en met de film Up kunnen we dit zelfs letterlijk nemen. De mensen van Pixar onderscheiden zich van de andere animatiehuizen door hun oog voor detail, hun voorliefde om risico’s te nemen op visueel én inhoudelijk vlak en hun verhaal dat zowel een jong als een iets ouder publiek weet aan te spreken. De actiescènes zijn fantastisch in beeld gezet - met heel wat knipoogjes naar avonturenfilms uit de jaren 30, en de humor is vaak hilarisch. Pixar heeft alweer een pareltje afgeleverd.

2. Star Trek (2009) J.J. Abrams
Ik ben geen hopeloze fan van de Star Trek serie. Een stel nichterige acteurs in pastelkleurige pyama’s die in een studio dingen staan te roepen als "We were just HIT with an ion-canon in sector C4-8! Put the shield on and go to warp-speed." terwijl de camera heen en weer schommelt. Het was me allemaal een beetje te belachelijk. Maar ik ben hoe dan ook verzot op de Star Trek film. Mijn verwachtingen waren misschien wat aan de lage kant, maar dit oversteeg mijn wildste dromen en verbaasde me in positieve zin op verschillende vlakken. En veel is te danken aan het acteerwerk van Chris Pine die in deze film een knappe Captain Kirk neerzet. De dynamische cinematografie van Daniel Mindel met zijn overvloed aan lichtflitsen en lensflares, zoals we dit al konden ervaren in M:I 3 eveneens van J.J. Abrams, werkt perfect voor dit genre film en sluit nauw aan met de bijna feilloze cgi. Dit was trouwens de enige film dit jaar waar ik nu al op de mogelijke sequel zit te hunkeren. Waar de originele reeks vooral houterig en moeizaam op gang kwam, is deze reboot fris, bijzonder grappig, bijzonder goed geacteerd en adembenemend, met verkwikkende actie-sequenties die geen beroep moeten doen op een opgefokte stress-montage. De plot zelf heeft wellicht wat twists die het grote publiek niet zal smaken, maar alles zit in feite nog redelijk goed in elkaar voor zo'n grootschalige sci-fi productie.

1. District 9 (2009) Neill Blomkamp
De film die dit jaar bij mij het meeste indruk heeft gemaakt is District 9, het regiedebuut van de Zuid-Afrikaan Neil Blomkamp. De film trekt op een orginele en goed onderbouwde manier een parallel met het apartheidsregime in Johannesburg. De aliens in de film genaamd de Prawns, worden met de vinger gewezen en beschouwd als subwezens zonder veel bestaansrecht. Een liga voor de alien-rechten bestaat er niet en de wezens zijn gedoemd om de oppressie van het menselijke ras te ondergaan, ook al bestaat er een bureaucratische schijnwetgeving die de illusie moet wekken dat er gelijke rechten zouden zijn. Het is bovenal een spannend verhaal die adrenaline en brains perfect weet af te wisselen, met een knappe documentair-achtige beeldvoering die ons geen seconde rust gunt. Children of Men was misschien nog net iets beter, maar dit is veruit de meest indrukwekkende film uit 2009.

10. Angels & Demons (2009) Ron Howard
Ik zou dit lijstje vol kunnen zetten met films als Street Fighter Legend of Chun-Li, maar waarom zou ik. Het is niet dat we bij dergelijke troep hoge verwachtingen hadden. Daarentegen waren de verwachtingen wel stukken hoger bij Angels & Demons. Ron Howard had opnieuw een dikke portefeuille om deze Vanticaan-thriller in kannen en kruiken te gieten, en hij kon ook leren uit de fouten van zijn vorige The Da Vinci Code. Maar spijtig genoeg was het opnieuw huilen met de pet op. Meer nog, ik had de indruk dat de regisseur iets teveel zijn fouten wou herstellen en hierbij vergat om een spannend verhaal te vertellen. Op een gegeven moment vraagt Langdon (de droge versie van Indiana Jones) een kaart van alle kerken in Rome, wat op zich al een vrij hilarische quote is. Hij had evengoed een map kunnen vragen met alle bistro’s in Parijs. Dit laatste had misschien wel een betere film afgeleverd. Angels & Demons is 2 uur lang staren naar een saai personage die van de ene kant naar de andere loopt, terwijl het publiek zich afvraagt waarom ze hiervoor 9,20 euro voor betaald hebben. Er was zelfs nergens een zelfkastijdende albino monnik te bespeuren! WTF!

9. Obsessed (2009) Steve Shill
Obsessed had de nieuwe Fatal Attraction moeten worden, maar werd uiteindelijk een domme thriller waarin Beyoncé kan fungeren als de ultieme crowd pleaser voor Afro-Amerikaanse vrouwen die met veel hilariteit kunnen genieten hoe een slanke, blanke, sletterige blondine op haar bek krijgt. En mocht je al in een zaal zitten met een dergelijk publiek zou je in de waan zijn een show van Jerry Springer bij te wonen. Het hoofdpersonage, gespeeld door The Wire acteur Idris Elba, in tegenstelling tot Michael Douglas in Fatal Attraction is de perfecte rijke zakenman. Hij doet niets verkeerd – zegt niets verkeerd – gedraagt zich niet verkeerd, hij is het stereotype van de ideale man zonder fouten of zonden; Mr. Proper als u wilt. En ook al draait het “drama” rond hem, maakt deze karakterisering hem juist compleet oninteressant als filmpersonage. Zelfs de eerste de beste tekenfilm brengt meer diepgang en dualiteiten in hun karakters dan deze film. Obsessed is een erotische thriller zonder erotiek (laat staan een hint van een naakte bil) en zonder thriller (eigenlijk een niet-intentionele komedie), met een idioot script bestaande uit clichés. Het is trouwens een film waar je met schaamrode wangen de filmzaal uitloopt in de hoop niemand jou hier aantreft.

8. Whiteout (2009) Dominic Sena
Ik dacht, een film met Kate Beckinsale on ice kan toch zo slecht niet zijn, en regisseur Dominic Sena (niet meteen de meest fijnzinnige cineast) weet ons toch altijd wel te ontspannen met opwindende actie-sequenties. Maar was deze Whiteout een gigantische teleurstelling. In vergelijking met die andere Zuidpool-whodonit The Thing is deze een smaakloze B-film die ons helemaal 'ijskoud' laat. Slecht acteerwerk, slechte dialogen, slechte cgi, een idioot verhaal, het was zelfs slechte camp. Nieuwkomer Gabriel Macht (The Spirit) is er in ieder geval in geslaagd om twee jaar op een rij te spelen in films die in mijn Top 10 Worst Movie List staan. Maar de man kan ook niet acteren. Ik weet niet met welke studio-exec hij geslapen heeft maar het is niet normaal dat zo iemand in dergelijke Hollywoodfilms wordt gecast. Als hij in beeld is, is het altijd lachen geblazen en hij slaagt erin om zijn dialogen nog ridiculer te doen klinken dan ze al zijn. Hij was zowaar de enige penguin in de film. Los van het feit dat je al na 10 minuten weet wie de dader is, worden we nog eens bekogeld met irritante, geel-getinte flash-back’s die we uiteindelijk kunnen missen als kiespijn. Spijtig genoeg was er in de bioscoop geen black-out tijdens deze Whiteout…

7. Jennifer’s Body (2009) Karyn Kusama
Met lichte druk van wat vrienden ben ik er toch in geslaagd om deze Jennifer's Body twee keer te zien, en bij de tweede visie was alles trouwens nog een stuk slechter. Had ik hoge verwachtingen? Wel, ik was me ervan bewust dat de scenariste van deze prent niemand minder was dan Diablo Cody die toch het oscarwinnende script van Juno heeft geschreven. Maar dit is niet meer dan een slasher-horrorgrap. De enige reden om naar deze film te gaan is Megan Fox (let’s face it), en uiteindelijk gaan de oneliners haar nog goed af en met haar komische timing zit het wel snor. Alleen krijg je niet de indruk dat ze daar nu echt serieuze inspanningen voor heeft moeten leveren. Maar mijn kritiek was minder bij Fox, dan wel bij de regisseuse van dienst Karyn Kusama, die er zelfs niet in slaagt om met een actrice als Fox een sexy prent af te leveren. De hoofdactrices zijn mooi om naar te kijken, ja, maar om een opwindende scène op te bouwen dien je best ook wel iets méér te doen dan even in te zoomen op het decolleté van Megan Fox. Het sfeertje is een beetje stout, maar niet stout genoeg. Opwindend is het al evenmin. Kusama doorbreekt constant de spanning door bruusk te verspringen van een griezelige scène naar komisch intermezzo. Iets wat aanvoelt als met een deux-chevaux op de autosnelweg van 4de naar 1ste te schakelen en terug. Dit scenario in handen van een meer bekwaam regisseur had misschien alles naar een hoger niveau kunnen tillen. Het hoogtepunt van de film is een onbedoeld hilarische scene waar Kusama een cross-cut maakt tussen Fox die een slachtoffer verorbert en Seyfried (de nerdy vriendin) die haar maagdelijkheid verliest. Uiteindelijk is het een zware teleurstelling voor heel wat zaterdag-avond filmkijkers die veel seks en bloed verwachten, want Jennifer’s Body is uiteindelijk een heel braaf filmpje.

6. Surrogates (2009) Jonathan Mostow
Surrogates is niet alleen een slechte film, het is één van de zwaarste teleurstellingen uit 2009 gezien de film gebaseerd is op de verheven graphic novel van Robert Venditti en Brett Weldele. Dit had een spannende science-fiction mysterie thriller kunnen zijn, maar is uiteindelijk al even interessant als 85 minuten lang kijken naar een Duracell-konijntje in beweging. Het is Blade Runner gemaakt door een 10-jarige. Het script van de film lijkt het werk van twee robotten op automatische piloot die elke emotie in de kiem hebben gesmoord, de belichting is al zo krankzinnig als het blonde toupetje van de Bruce Willis avatar (het ideale beeld dan nog wel!), de stijl is voornamelijk vorm boven inhoud en Bruce Willis zelf probeert zijn voorgevoel dat dit een flop zal worden zoveel mogelijk te verbergen. En als ik niet beter wist zou ik denken dat niemand op de set de intentie had een goede film af te leveren en tevreden was met een monotone cliché-formulefilm. Een emotieloze troep die zichzelf teveel au serieus neemt en zich nauwelijks bekommert om de wereld en zijn personages te exploreren. Ik had hier naar uitgekeken, en ergens tijdens de voorstelling was het net of ze bij mij de stekker uit het stopcontact hadden getrokken.

5. The Unborn (2009) David S. Goyer
Ik heb er in ieder geval het raden naar waarom een talentvol acteur als Gary Oldman hierin verzeilt is geraakt. Mocht het een Jason Statham of een Nicolas Cage zijn zou ik het nog begrijpen, maar Oldman leek me toch een intelligente acteur te zijn met heel veel inzicht en smaak. De scène met de Nazi-dokters die met naalden in de oogbollen van kinderen prikken had toch een duidelijke aanwijzing moeten zijn dat dit een belachelijke B-film zou worden. The Unborn is een samenvatting van alle creepshow-clichés uit de aziatische horror-markt van de laatste 10 jaar, gebundeld in een voorspelbare montage die iets meer dan 80 minuten duurt. Het was op de koop toe zelfs een beetje van een rip-off van Mirrors (2008), want ook hier zijn spiegels de bron van alle ellende. En voor wie The Reader van Stephen King heeft gelezen zal hier ook wel een déjà-vu gevoel aan overhouden. Hoe verder naar het einde toe, hoe meer de regisseur de pedalen kwijtraakt en hoe minder spannend of griezelig het allemaal wordt. De film is ZO slecht dat hij zelfs NOOIT goed wordt.

4. G.I. Joe : The Rise of Cobra (2009) Stephen Sommers
G.I. Joe : The Rise of Cobra is nog zo’n zware teleurstelling uit 2009. Het is iets beter dan een Transformers-prent met iets leukere actie-sequenties, maar dit kan je moeilijk zien als een compliment. Het verhaal is ontdaan van elke mogelijke logica of interessant verhaalelement, en gebracht naar het niveau van een puber. Eye-candy Sienna Miller is het enige lichtpuntje in deze film, en doet volledig het personage van de zwak acterende Channing Tatum vergeten, die uiteindelijk de hoofdrol speelt.

3. Transformers: Revenge of the Fallen (2009) Michael Bay
Transformers: Revenge of the Fallen heeft een onsamenhangend non-verhaal dat letterlijk alle kanten uitzwiert, met een debiele plot die Eddy Wally had kunnen bedenken. Voeg daar nog wat personages aan toe die veel weg hebben van stereotype kartonnen borden, een ongegeneerde liefdesverklaring aan het Amerikaanse leger, een ADHD-montage, een tinitus-verwekkende klankband en een slordige videoclipstijl waarbij de camera geen nanoseconde stil staat, en je krijgt de perfecte cocktail voor 150 minuten oeverloze irritatie druipend uit de anus van worstendraaier van dienst, Michael Bay. Waar de eerste Transformers-film nog sporadisch het evenwicht vond tussen actie, avontuur en humor, is deze Bigger-Faster-Better een samenraapsel van cgi-beelden met onherkenbare robotten die elkaar te lijf gaan en waarbij de menselijke factor tot een minimum herleid wordt. Het veel te lange stuk in Egypte dat de ultieme climax moet voorstellen is dan ook nog eens een verschrikkelijk overbodige oefening in het opblazen van alles wat lichtontvlambaar is en een zoveelste excuus om de borsten van Megan Fox in beeld te brengen. Je kunt het vergelijken met zo’n all-in buffet, waar het vlees niet warm genoeg is, de groenten slap, de frisdrank met teveel water vermengd en de dessert smaakloos is. Maar je keert er niet terug van de honger.

2. Dragonball Evolution (2009) James Wong
Ik had moeten weten dat een film met 'Evolution' in zijn title te mijden is als de pest, maar tegen beter weten in heb ik toch Dragonball Evolution gezien. Mijn verwachtingen waren laag maar zo’n opgefokt, van de pot gerukt tienerspektakel had ik niet verwacht. De fout van de makers was dat ze iets te trouw aan de originele cartoon hebben vastgehouden, en was deze film nu net het omgekeerde wat ze hadden moeten doen. We worden niet alleen geconfronteerd met een ridicuul plot maar ook het acteerwerk is van een pathetisch over-acting niveau. Indien je beelden uit de comic had verwerkt in de film, had je met moeite het verschil gezien. Kortrom, de regisseur heeft er een puinhoop van gemaakt en leefde in de waan de fans te kunnen bekoren door dicht bij het bron-materiaal te blijven. Dat die fans nu allemaal hun maturiteit hebben bereikt en zelfs kinderen hebben die te oud zijn om nog naar Dragonball te kijken, is de regisseur compleet ontgaan. A complete waste of money and my time!

1. New Moon (2009) Chris Weitz
Wie dacht dat met New Moon een spannende vampieren-sequel aan te treffen is van een saaie en levenloze reis teruggekeerd. New Moon is misschien al even slaapverwekkend als het origineel, maar deze sequel doet nog erger met rommelige cgi, houterige acteerprestaties die een paspop doet blozen, een verhaal die niet alleen vampieren koud laat, en ons fortune coockie wijsheden verkoopt over de liefde, verbloemd met zwaarwichtige en zwartgallige terminologieën. De twee hoofdfiguren, Edward en Bella, hebben al evenveel chemistry met elkaar als Tobey Maguire en Kirsten Dunst in de Spider-Man films. De film neemt zich ook teveel au serieus met personages die het gewicht van de wereld op hun schouders dragen en herhaaldelijk pseudo-intellectueel zwartgallig gezwets uitkramen. En of dit nog niet allemaal genoeg was, stinkt deze prent naar platvloerse marketing bestemd voor tiener-meisjes die hopelijk allemaal ook de soundtrack zullen kopen met alle popnummers die gepast en ongepast de revue passeerden. Ze zouden misschien beter hun geld sparen voor de dvd-box van True Blood.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Wat beter om de dag te beginnen met een beetje Pixar humor. De alom bekende intro met de bureaulamp kreeg een wel heel dramatische afloop. Na dit filmpje zullen we op een totaal andere manier aankijken op die lamp. Enjoy!

Disney die een paar jaar geleden een mooie zet heeft gemaakt door zich te associëren met Pixar, heeft opnieuw iets om over te pronken. Voor het bedrag van 4 miljard dollar (2,8 miljoen euro) kocht de Amerikaanse entertainmentgroep de uitgever van comics Marvel Entertainment. En bij deze wordt Mickey Mouse eigenaar van een slordige 5000 Marvel karakters waaronder Spider-Man, Iron Man, Hulk, Thor, de voltallige X-Men bende,… Films die reeds in productie zijn zoals bijvoorbeeld Iron Man 2 zullen wel nog worden uitgebracht door de respectievelijke studios (zoals Paramount, Universal, Fox, Sony) maar Disney zou dan wel controle nemen over het verdere verloop van de franchisen en zal Iron Man 3 dan uiteindelijk een Disney film worden.

De aandeelhouders van Marvel krijgen per aandeel 30 dollar en 0,745 Disney-aandelen. Op basis van de slotkoers van het aandeel Disney op 28 augustus, bedraagt de overnameprijs 50 dollar per aandeel of zowat 4 miljard dollar in totaal. Het aandeel Disney daalde na de aankondiging met ruim 3 procent, terwijl het aandeel Marvel 26 procent omhoog schoot.

Wat zal dit nu concreet impliceren voor de comic-fans? Wel, hopelijk niet veel want vergeleken met DC-Comics deed Marvel het uitstekend (ook al kende de verkoop van strips een achteruitgang het laatste jaar). Toen Pixar onder de hoede kwam van Disney dacht iedereen ook dat alles naar de vaantjes zou gaan voor het beste animatiehuis ter wereld, maar niets was minder waar. Ik denk net dat wanneer een bedrijf zoveel geld wil investeren in een uitgeverij, ze uiteindelijk iets met het materiaal willen aanvangen. Hoewel…als we de geruchten mogen geloven zijn de mensen van Pixar helemaal NIET gelukkig met de jolige Disney vriendjes. Aan de andere kant heeft John Lasseter er wel voor gezorgd dat Pixar in alle vrijheid kan werken. Ook de netwerken ABC en ESPN die werden opgekocht door Disney hebben hun vrijheden bewaard. Benieuwd of Marvel dezelfde vrijheden zal krijgen…

Toch was ik een beetje verbaasd door de deal, die er komt in de nasleep van de bankencrisis. Marvel is altijd al vrij onafhankelijk geweest in tegenstelling tot bijvoorbeeld DC Comics, die uiteindelijk een aanhangsel was van Warner/Times/AOL/en-wat-nog-allemaal. De Marvel-porche leek goed te boeren dus waarom lieten ze zich opslorpen door de Disney-volkswagen? Het lijkt er wel op dat Disney hier meer uit de deal haalt dan Marvel (net zoals bij Pixar). Wat is jullie aanvoelen van deze deal? Zal Marvel er goed bij varen? Mogen we ons binnenkort verwachten aan Marvel/Pixar animatiefilms? Krijgen we binnenkort een Marvel-pretpark? …

***Related Post***
24/01/2006: Disney koopt Pixar voor 5,7 miljard dollar

Na het succesverhaal van ratten in Ratatouille (2007), de muizen in Stuart Little (1999) en een hamster in een plastieken bol in Bolt (2008), zijn nu de cavia's aan de beurt om de show te stelen in de nieuwste Disney 3D-prent G-Force (2009) van Hoyt Yeatman. Het redden van de wereld kan gerust over gelaten worden aan deze door de overheid getrainde geheimagenten Darwin, Blaster en Juarez. Verwacht hier geen aaibare troeteldiertjes die de hele dag in hun hok als gekken in een draaiend rad zitten te lopen.

Korte inhoud: De Amerikaanse overheid heeft besloten om dieren te trainen om in de spionage te werken. Het lot van de wereld komt in de handen terecht van twee cavia's, Darwin (Sam Rockwell) en Juarez (Penélope Cruz), wanneer zij op pad worden gestuurd om een plan te stoppen van een gestoorde miljardair. Hierbij worden ze bijgestaan door de cavia Blaster (Tracy Morgan), de hamster Bucky (Steve Buscemi), de vlieg Mooch (Dee Bradley Baker) en computerspecialist Speckles (Nicolas Cage), een mol.

Ik herinner me een artikel die ik toevallig las in de New York Times, op een verlaten moment in een hotel-lobby, over de National Rifle Association die kritiek had op de anti-vuurwapen speeches van Obama en de zogenaamde anti-vuurwapen wave in Hollywood. Wanneer ik naar deze film kijk heb ik zo het gevoel dat de mensen van NRA bitter weinig afweten van Hollywood. Hier lopen hamsters rond in vol arselaal.

De producent van dienst is niemand minder dan Jerry Bruckheimer (The Rock, Armageddon, Pearl Harbor, Pirates of the Caribbean) en zit de film wel goed qua financiering. En het idee om populaire beestjes te mixen met spionage is een slim bedachte formule. Zoals Bruckheimer het zelf verwoordt: "Het is leuk om films gebaseerd op bekende, klassieke thema's een twist te geven en te kijken wat er gebeurd. Films over geheimagenten bestaan al lang voor James Bond, zo worden ook al een tijdje films gemaakt met pratende dieren die ieder hun eigen karakter hebben. Wat nog niet eerder getoond is, is een film over geheimagenten die toevallig dieren zijn, gemaakt in een combinatie van live action, animatie en digitale 3D."

Zoals geheimagenten betaamt hebben de drie leden van de G-Force een arsenaal aan gadgets en technische snufjes. Dit lost ook meteen iets heel belangrijks op in de film: communicatie. Via de headsets kunnen de harige knuffelbeestjes praten met de mensen. Wanneer de rijke industrieel Leonard Saber (Bill Nighy) het plan heeft de wereld te verwoesten ligt het in de pootjes van de caviaatjes dit te voorkomen. Hierbij worden ze geholpen door de mol en informatiespecialist Speckles (Nicolas Cage) en de vlieg en verkenner Mooch (Dee Bradley Baker). Ook worden ze gesteund door de oprichter van G-Force en excentrieke wetenschapper Dr. Ben Kendall (Zach Galifianakis) en de dierenarts Marcie Hollandsworth (Kelli Garner). Natuurlijk gaat het allemaal niet van een leien dakje en is daar speciaal agent Kip Killian (Will Arnett) die het liefst G-Force wilt ontmantelen.

Gelukkig ondervinden ze onderweg versterking uit de dierenwinkel van de dikke en vrolijke cavia Hurley (Jon Favreau) en grappige en opgefokte hamster Buckey (Steve Buscemi). Jullie horen het al, deze film zit afgeladen met grote namen. Voor G-Force zijn de nieuwste 3D technieken gebruikt van Sony Pictures Imageworks. Dit zorgt ervoor dat de mix tussen realiteit en animatie erg vloeiend verloopt. Daarnaast belooft de film een overdosis aan actie, humor en avontuur. Allen daarheen dus? Om eerlijk te zijn, …ik zou me niet reppen. Het ziet er allemaal wel een beetje…dom uit. Bij het zien van de trailer heb je echt het gevoel dat de makers eigenlijk geen flauw idee hadden om 90 minuten te vullen met G.I.-cavia’s. De beestje zien er wel goed uit, maar de mensen die in de animatie voorkomen zijn dan weer een pak minder geslaagd. Hier zal niets terug te vinden zijn van de originaliteit en de van Pixar. This… is… Disney! Jullie zijn gewaarschuwd ;)

De film is vanaf 29 juli 2009 bij ons in de zalen.

Het gebeurt niet vaak dat een animatiefilm het filmfestival van Cannes mocht openen. Deze eer viel te beurt aan de nieuwe Pixar productie, Up (2009) van Pete Docter (Monsters, Inc.) en Bob Peterson die meteen het publiek kon enthousiasmeren.

Al jaren presteert de intussen door Disney ingelijfde studio het om films te maken die ontroeren, verrassen en vooral imponeren met hun onbeschrijflijke schoonheid en oog voor detail. De lat voor de concurrentie wordt door Pixar onnoemelijk hoog gelegd. Meteen na de première verschenen er lovende recensies in de media. Up werd zelfs 'de beste Pixar-film ooit' genoemd. En dat terwijl de studio met Finding Nemo (2003), Ratatouille (2007) en Wall-E (2008) al zoveel fantastische films gemaakt heeft.

Korte inhoud: Carl Fredricksen (Edward Asner) heeft er zijn hele leven al van gedroomd om de wereld te ontdekken en grootse avonturen te beleven. Maar op 78-jarige leeftijd lijkt het alsof zijn leven aan hem voorbij is gegaan en zijn de grootse avonturen alleen maar dromen geweest. Maar dat gaat vanaf nu veranderen als Carl besluit om zijn dromen uit te laten komen. Samen met de 8-jarige padvinder Russel gaat hij op avontuur.

Originaliteit primeert bij de Pixar producties. Niet alleen willen ze grenzen verleggen binnen de 3D-animatie maar tevens moet het script een hoog niveau halen zowel qua drama en humor. Ook het gehele concept moet opvallend en vernieuwend genoeg zijn, en dat kan zeker gezegd worden van de nieuwe animatiefilm. Een nukkige oude man heeft zijn overleden vrouw een belofte gedaan om naar Zuid-Amerika te reizen. Nu Carl alleen is wordt zijn wereldje steeds kleiner. Men dreigt hem in een bejaardenhuis te stoppen. Als klap op de vuurpijl hebben projectontwikkelaars het nu ook nog op zijn huis gemunt. Zijn laatste dag in vrijheid gebruikt Carl dan ook om 'met huis en al' te vertrekken. Daarvoor gebruikt hij honderden heliumballonnen, zodat deze de lucht in gaat.

Deze 10de Pixar-film zocht gedeeltelijk zijn inspiratie bij de Japanse animatielegende Hayao Miyazaki. Zo zien we fantastische creaturen opduiken in de Zuid-Amerikaanse jungle die meteen doen denken aan het werk van de Japanse animatie regisseur. Net als in Miyazaki’s werk wordt een realistische wereld gekatapulteerd naar een fantasievolle, kleurrijke en onbekende omgeving. Up heeft tevens ook iets weg van The Wizard of Oz (1939), hoewel de filmmakers zelf die vergelijking altijd bewust hebben willen omzeilen. De heren begonnen met het beeld van een huis dat, gedragen door een gigantische hoeveelheid ballonnen, door de lucht vloog. Van daaruit hebben ze hun verhaal verzonnen. Van Pixar-baas John Lasseter kregen ze de vrije hand.

Up is de eerste Pixar-film die volledig in 3D wordt uitgebracht. Als het aan Lasseter ligt is de film het begin van een nieuw 3D-tijdperk. Toch pleit hij voor verhaal boven techniek: "Bij 3D-films krijg je al snel dat je als kijker allerlei dingen op je afgeslingerd krijgt om het 3D-effect te vergroten. Dat willen wij juist niet omdat de kijker daardoor afgeleid wordt en uit het verhaal raakt, en het verhaal is bij ons altijd het belangrijkst," aldus Lasseter tijdens een persconferentie in Cannes.

Elk aspect van de film, van de stemmencast met onder anderen Ed Asner, Christopher Plummer en Delroy Lindo en de score tot en met de onovertroffen animaties en de levendige en complexe karakters zijn tot in de kleinste details verzorgd. De verwachtingen zijn dan ook torenhoog. De eerste recensies uit Amerika zijn in ieder geval lovend. Zo noemt Roger Ebert van de Chicago Sun Times de film 'another masterwork from Pixar' en Kenneth Turan van de LA Times schrijft: 'This is a film that is heartfelt enough to restore your faith in whatever needs restoration.' Dat ook deze Pixar weer één van de beste films van het jaar zal blijken te zijn, zal duidelijk worden op 7 oktober 2009.

***Related Post***
31/12/2008: Top 10 Meest Verwachte Films in 2009

Na het zien van de trailer van Monsters vs. Aliens (2009) van Rob Letterman en Conrad Vernon heb ik zo het gevoel dat DreamWorks Animation van Jeffrey Katzenberg niet meer moet onderdoen voor de films van Pixar/Disney, en met name het gelijkaardige Monsters, inc. (2001). De visuals zijn voortreffelijk en de eerste beelden zijn buitengewoon grappig. Met animatiefilms als Wall-E (2008) en Planet 51 (2009) is het science-fiction genre weer enorm actueel.

Korte inhoud: Wanneer Susan Murphy (Reese Witherspoon) uit Californië geraakt wordt door een meteoor op haar huwelijksdag met Derek Dietl (Paul Rudd), groeit ze vijftien meter en wordt ze meteen bestempeld als 'monster', genaamd Ginormica. Het leger neemt haar gevangen in een geheim kamp. Hier blijken door de jaren heen meer monsters vastgehouden te worden. Ginormica maakt kennis met de briljante dokter Cockroach (Hugh Laurie), halfaap-halfvis The Missing Link (Will Arnett), deK glibberige en onverwoestbare B.O.B. (Seth Rogen), en een gigantische rups die Insectosaurus (Jimmy Kimmel) wordt genoemd. Er komt echter een onverwacht einde aan hun gevangenschap. Want wanneer de aarde wordt aangevallen door buitenaardse robots onder leiding van de megalomane evil-mastermind Gallaxhar (Rainn Wilson), dreigt de mensheid uitgeroeid te worden. Generaal WR Monger (Kiefer Sutherland) haalt de president (Stephen Colbert) over om als laatste redmiddel het bonte gezelschap monsters in te zetten. Zij nemen het op tegen de aliens om de wereld van de ondergang te redden.

Regisseurs Letterman (Shark Tale) en Vernon (Shrek 2) zijn al jaren verknocht aan de sci-fi B-films uit de jaren vijftig en toen Katzenberg hen benaderde met zijn plan om een nieuwe animatiefilm over monsters te maken, hapten ze meteen toe: "Het leek ons geweldig om een film te maken over een groep monsters, buitenbeetjes in de maatschappij, met elk een eigen persoonlijkheid. Zeg maar The Dirty Dozen in cartoonvorm", aldus Vernon. Al snel ontstond het idee om in de film een hommage te brengen aan de sci-fi films en series uit de jaren vijftig. Een van de meest herkenbare odes is aan Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964), volgens Letterman 'de beste film ooit gemaakt'. Vooral de relatie tussen de generaal (in de film vertolkt door George C. Scott) en de president (een van de vier rollen van Peter Sellers) zorgde voor de nodige inspiratie. De talloze verwijzingen naar genreklassiekers maakt Monsters vs. Aliens ook voor een volwassen publiek bijzonder interessant.

Voor de hoofdrol werd Reese Witherspoon gestrikt. De actrice was op uitnodiging van Jerry Katzenberg naar de DreamWorks-studio gekomen voor een rondleiding. Terloops werd haar gevraagd of ze interesse had om deel te nemen in een van de projecten van de studio. Monsters vs. Aliens, en dan vooral het personage Susan, kon haar bekoren. "Ik vind het leuk dat Susan een doodgewoon meisje is die door een bizarre wending van het lot leert zichzelf meer te waarderen".

Met het succesvolle Kung Fu Panda (2008) wist DreamWorks toch wel te overtuigen op vlak van character-animation en actie. En dus ook Monsters vs. Aliens lijkt weer af te stevenen op een daverend kassucces. En dit is zeker ook wel te danken aan het ensemble van talentvolle acteurs alsook aan het grappige script van Maya Forbes en Wallace Wolodarsky. Voor de filmfreaks zit de prent bovendien boordevol hilarische verwijzingen naar klassiekers en knipoogjes naar het Sc-Fi genre (met name Star Wars). Monsters vs. Aliens zou in principe in 3D moeten verschijnen in de Kinepolis (met hun nieuwe 3D-brilletjes). Dit wordt een buitengewone beleving. De film komt bij ons uit op 1 april 2009.