philippe nahon

  • Belgische regisseur Fabrice Du Welz ontslagen op Colt 45

    Pin it!

    Het ziet er naar uit dat de Belgische regisseur Fabrice Du Welz, die indruk maakte met zijn horrorfilm Calvaire (2004), ontslaan is door Franse super-producer Thomas Langmann (The Artist, Astérix aux Jeux Olympiques) tijdens de reshoots van Colt 45 (2013), wat zijn derde langspeelfilm moet worden. Fabrice Du Welz blijft zijn naam op de affiche behouden, maar zou geen controle meer hebben over de verdere afwikkeling van de film.

    affiche of poster van colt 45 van fabrice du welz

    Korte inhoud: Colt 45 is een misdaadfilm die draait rond Vincent (Ymanol Perset), een jonge wapenhandelaar en getalenteerd schietinstructeur van de Nationale Politie. Zijn leven wordt op zijn kop gezet wanneer hij wordt meegesleurd in een spiraal van geweld, na zijn ontmoeting met de corrupte flik Milo Cardena (Joey Starr).

    Het is geen Belgische maar wel een Franse productie, en Fransen staan wel bekend voor hun politiefilms. Qua verhaal lijkt het een beetje op een soort Training Day (2001), maar dan met een reeks bekende Franse koppen, waaronder ook Gérard Lanvin, Philippe Nahon en Alice Taglioni.

    De reden van zijn ontslag is niet duidelijk. Van wat wij hier hebben kunnen opvangen zou er een conflict geweest zijn met de rapper Joey Starr (La Marque des Anges), die meestal een zware jongen vertolkt zowel voor de camera als erachter. Voor de reshoot eiste hij zelfs het vertrek van de regisseur of dreigde zelfs niet meer naar de set te komen als Fabrice nog aanwezig was. Langmann die de goede vrede wou behouden en de reshoots echt wel nodig had, gaf de regisseur dan maar de bons. Wie de film nu zal afwerken is ook niet duidelijk gezien de productie er nu wel alles zal aandoen om deze schandvlek zoveel mogelijk te maskeren.

    Dat een producer of filmstudio een regisseur ontslaat omdat deze de productie in het honderd laat lopen en zwaar over budget gaat (cf. 47 ronin, Babylon A.D. ), kan ik nog enigszins begrijpen. Maar dat een rapper, die zelfs geen goed acteur is, er in zou slagen om de regisseur opzij te schuiven, zou ik toch wel kras vinden. Maar dat Joey Starr een moeilijk mens is om mee te werken, dat weet iedereen. Het zou me zelfs verbazen dat Fabrice Du Welz überhaupt met deze omhooggevallen rapper wou werken, en dat dit waarschijnlijk een vraag was van de producer in een poging wat ronkende namen op de affiche te plakken. Echter onbegrijpelijk is dat de producer zomaar de eisen van een acteur zou hebben ingewilligd. Een prent waar de regisseur het is afgebold of waar de regisseur zijn C4 heeft gekregen, werpt altijd een schaduw op de film zelf, en zoiets is nooit goed voor de promotie... Hoewel, ziehier DeFilmBlog die er een artikel over schrijft. Maar wij doen dit in de eerste plaats voor de ondersteuning van een talentvol Belgische filmmaker, die we hopelijk nog in tal van films mogen aantreffen.

    Wij kennen het fijne niet van de zaak, en kunnen enkel maar afgaan op wat insiders ons vertellen, maar in deze kan ik me niet ontdoen van het gevoel dat Langmann hierin waarschijnlijk een belangrijke rol heeft gespeeld. Laten we immers niet vergeten dat het een gehaaide zakenman is die een paar jaar geleden een rechtszaak heeft gewonnen tegen Pathé, en 30% van de netto winsten heeft kunnen opstrijken van Rien à Déclarer (2010) van en met Dany Boon. Claude Berri, de vader van Langmann, had immers een contract voor 3 films met Dany Boon, en er waren er nog maar twee gemaakt La Maison du Bonheur (2006) en de kaskraker Bienvenue chez les Ch'tis (2008). De gewiekste Langmann ging wachten tot de film in de zalen was en succes boekte om een proces te beginnen. Zo nam hij nul risico, stak hij er ook geen energie in en kon hij lopen met 12 miljoen euro. Rien à Déclarer bracht 68 miljoen euro op (30% = 20,4 miljoen, maar de rechter stelde een limiet op van 12 miljoen). Film kan ook harde business zijn, zelfs in Europa.

  • MR 73 (2008) *** recensie

    Pin it!

    Fransen staan bekend voor hun politie-misdaadfilms. Ze brengen er dan ook elk jaar een stuk of tien uit. Daniel Auteuil had een zekere indruk gemaakt met 36 Quai des Orfèvres (2004) en nu is hij terug met een gelijkaardig personage in MR 73 (2008) (verwijzend naar een oud dienstwapen bij de Franse politie). Het zal dan ook niet verbazen dat de film geregisseerd en geschreven werd door dezelfde regisseur, Olivier Marchal, tevens ook acteur én - jawel – ex-flik. Hij kent dus wel een beetje de schimmige praktijken binnen de muren van de Franse politiedienst.

    mr_73_poster_2008.jpg

    Korte inhoud: Binnen de politie Marseille leeft een onderlinge rivaliteit tussen politieagenten. Schneider (Daniel Auteuil) is in de problemen geraakt vanwege een persoonlijk drama waardoor zijn vrouw in een vegetatieve toestand verkeert en waarbij zijn dochtertje om het leven kwam. Hij is zwaar aan de drank en staat op de rand van ontslag. Doordat hij nog enkele vrienden heeft en vanwege zijn staat van dienst wordt hem vooralsnog de hand boven het hoofd gehouden. Hij moet bij de nachtbalie aan de slag en wordt van een lopende moordzaak afgehaald. Schneider kan die zaak echter niet loslaten en gaat op eigen houtje verder met het onderzoek. Ook wordt hij benaderd door een jonge vrouw Justine (Olivia Bonamy) wiens ouders 20 jaar eerder bruut om het leven werden gebracht door een seriedoder (Philippe Nahon) die binnenkort vervroegd vrij zal komen. Schneider raakt zo betrokken bij deze twee zaken, die flink wat overeenkomsten vertonen, en moet ondertussen ook opboksen tegen vriendjespolitiek binnen de politie. Uiteindelijk hoopt hij door de zaken op te lossen in het reine te komen met zichzelf, zijn verleden en de fouten die hij heeft gemaakt zoals de affaire die hij had met Marie (Catherine Marchal).

    De film zit boordevol thema’s; over schuldgevoelens, het leven met post-traumatische stress, generatie-conflict, over het doel en de middelen om dat doel te bereiken, … Maar spijtig worden al die verschillende verhaallijnen ook maar half uitgewerkt en ben je nooit echt betrokken met al die nevenpersonages. Wanneer al die verhaallijnen op het einde samen komen, komt alles nogal geforceerd over. Het hoofdpersonage is ook nooit echt meeslepend genoeg. Hij is meestal dronken en neemt vaak de meest stupide beslissingen. Nochtans was het de bedoeling van de regisseur om het personage te vergelijken met een oud, maar nog steeds gevaarlijk vuurwapen (cf. titel), maar dat is wat mij betreft dus niet echt gelukt.

    Waar de Fransen goed in zijn is: stijl. De film heeft een bijzonder knappe fotografie die verzorgd werd door Director of Photography Denis Rouden. Soms iets teveel van het goede trouwens. We zien de seriemoordenaar alleen onder een douchekop staan in een gemeenschappelijke doucheruimte in een ondergronds gevangeniscomplex, waarbij het maanlicht door de warmtedampen schijnt en de camera over de vloer strijkt. Mooi, poëtisch, prachtig, maar het komt rechtstreeks uit tientallen andere Amerikaanse films en je vraagt je soms af of al die beeldmasturbatie eigenlijk wel het verhaal ten goede komt. Ook de kleurcorrecties zijn enorm doorgedreven. Zo heb je bij bepaalde scènes extreme desaturaties met een verhoogde helderheid. Enkel de bril van Schneider heeft een bruin-gele gloed. Het heeft wel iets, maar in een film waar je eigenlijk niet echt wordt aangetrokken door de kwaliteit van het scenario komt het allemaal een beetje geforceerd over.

    MR 001MR 002

    De film is brutaal maar toch kan je nooit echt spreken van gratuit geweld zoals dat bijvoorbeeld wel het geval was in films als Truands (2007) waarin Olivier Marchal één van de rollen speelde. Tel daarbij de passende muziek van Frankrijk's grootste filmcomponist van dit moment, Bruno Coulais, en je kunt zonder twijfel spreken van een intens en dramatische misdaad thriller. Marchal maakt als regisseur steeds meer vorderingen en MR 73 doorstaat moeiteloos de vergelijking met heel wat Amerikaanse equivalenten. Nu nog iets minder het accent leggen op de look en iets meer op een realistisch en aangrijpend drama en we kunnen spreken van een meesterwerkje.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 28 februari 2009

    ***Related Post***
    23/12/2004 : 36 Quai des Orfèvres review

     

    *** MR 73 trailer ***