De FilmBlog

We hebben er lang op zitten wachten maar hier is dan uiteindelijk de eerste teaser trailer van Total Recall (2012), de remake van de Paul Verhoeven versie naar een verhaal van Philip K. Dick.

Korte inhoud: Twee supernaties, Euromerica en New Shanghai, zijn in oorlog met elkaar voor de suprematie. Douglas Quaid (Colin Farrell), een fabriekswerker uit New Shanghai, begint te vermoeden dat hij een spion is, alleen weet hij niet aan welke zijde hij strijdt. Ondertussen plant Vilos Cohaagen (Bryan Cranston), de leider van Euromerica, onder het mom van de bescherming van z’n volk, een geheime aanval op New Shanghai.

Ik kan haast wachten om deze film op het witte doek te zien. Ook al ben ik geen grote fan van regisseur Len Wiseman, denk ik toch na het zien van de trailer, dat hij zichzelf heeft overtroffen. De beelden zien er geweldig uit en bij momenten heb je de indruk dat hij een geslaagde cocktail heeft gemaakt van Total Recall en Minority Report (2002). Ook de inbreng van Kate Beckinsale (de voor de hand liggende keuze gezien ze een relatie heeft met de regisseur) en Jessica Biel (mooiste lichaam in Hollywood) zit er boenk op, om nog maar te zwijgen van Bill Nighy en Ethan Hawke. En als de casting goed zit, dan is de helft van de film al geslaagd.

Het enige verschil wat zo meteen al opvalt is dat er geen sprake is van Mars. Ik mij hoor je niet klagen. Ik vond dat gehele ‘rode planeet’ gedoe maar aan de platte kant. Het verhaal speelt zich af in Londen. Voor de rest lijkt het wel op een 'total remake'. De scenaristen van dienst zijn Kurt Wimmer (Salt, The Recruit, Equilibrium), James Vanderbilt (Zodiac, Basic) en Mark Bomback (Live Free or Die Hard, Unstoppable). Mijn enige vrees is dat deze versie geen R-rating zal hebben maar een gekuiste PG-13 film zal worden. Het wordt afwachten voor wie deze film bestemd zal zijn. Mijn tweede vrees is de cgi. De scène waarin Farrell de stormtroopers één voor één uitschakelt ziet er wat fake uit. Hopelijk ligt dat aan de trailer.

De originele Total Recall was een leuke actieprent, maar een remake van deze film kon geen kwaad. Uiteraard zullen heel wat die hard fans niet opgezet zijn met de face-lift zonder Arnold Schwarzenegger, maar zij zullen niet kunnen ontkennen dat de trailer niet moet onderdoen voor de originele rollercoaster, en er zelf een aantal loopings aan weet toe te voegen. De film lijkt ook serieuzer te zijn dan het origineel. De remake komt op 8 augustus 2012 in onze zalen.

***Related Posts***
05/06/2010: Total Recall filmbespreking
27/02/2009: Total Recall krijgt effectief een recall
14/03/2011: Total Recall krijgt misschien een remake

Wat beter om na onze nationale feestdag uit te pakken met een Belgische film die in de prijzen is gevallen. Het internationaal filmfestival van Sint-Petersburg in Rusland is niet meteen een festival van het niveau van Cannes, Sundance of Toronto maar zij hebben de Belgische The Devil's Double (2011) van Lee Tamahori een prijs voor films buiten competitie overhandigd (?? tja, zo heet de prijs). En dat tot ieders verbazing gezien de regisseur ondermeer één van de meest idiote James Bond films heeft geregisseerd, met name Die Another Day en ook in staat was om een Philip K. Dick verhaal om zeep te helpen met zijn Next (2008).

Hoezo Belgisch? Zowel de regisseur, scenaristen, acteurs, componist, cameraman, monteur, decorateurs tot zelfs de make-up artiesten zijn niet Belgisch en spreken waarschijnlijk zelfs nog geen enkele van onze landstalen. En toch, de film werd gemaakt door het Antwerps productiehuis Corsan van de beruchte producent Paul Breuls, verantwoordelijk voor gedrochten als Suite 16 (1994), Shades (1999), De Verlossing (2001), The Box Collector (2008) en The Hessen Affair (2009). Dit zou dan zijn eerste geslaagde prent worden…hoewel ik het ten zeerste betwijfel. De film gaat in België op vrijdag 9 september in première op het filmfestival van Oostende. Dan pas zal ik mijn vermoedens kunnen bevestigen.

Maar mijn vermoeden na het zien van de eerste beelden is dat het vooral bestemd is voor mensen die gek zijn op pistool-psychopaten en Tony Montana klonen. Want ja, de wereld van Scarface (1983) is toch niet ver weg – met dit verschil dat we hier geen Al Pacino hebben voor de camera en een Brian De Palma achter de camera.

Korte inhoud: Latif Yahia (Dominic Cooper), een luitenant in het Irakese leger gestationeerd aan de Iraanse grens, heeft een buitengewone gelijkenis met de belichaming van het kwaad, Uday Hussein (Dominic Cooper), de gevreesde zoon van Saddam Hussein. Latif wordt naar Saddam Husseins inner sanctum ontboden, waar hij voor een keuze wordt gezet; de dubbelganger van Saddams zoon worden... of sterven.

Alles draait rond Dominic Cooper die zowel de zoon van Hussein als diens dubbelganger speelt, en dat is uiteraard een groot risico, gezien de man in kwestie eigenlijk geen bijster goed acteur was in zijn vorige films. Beeld je Scarface in en vervang Al Pacino door Rob Schneider, en je kan een voorsmaakje krijgen van wat de film zou kunnen zijn. Nochtans zijn er al krankzinnige geruchten dat Cooper genomineerd zou kunnen worden voor de Academy Awards. Ik gok zelf op de Razzie Awards, maar we zullen zien. Lee Tamahori is tevens een wacko regisseur die het vooral moet hebben van de extremen, en zeker niet in staat is om een evenwichtig en diepgravend portret te maken. Maar goed, het is al niet eenvoudig voor een Belgische producent om internationaal te scoren, dus proficiat aan Paul Breuls, en tevens aan de mensen van Ignition Print die weeral een te gekke filmposter hebben gemaakt.

*** The Devil's Double trailer ***

***Related Posts***
11/10/2011: The Devil’s Double filmbespreking
19/09/2011: De FilmBlog stuurt 5 duo’s naar The Devil’s Double

Er valt eigenlijk niet veel te "vieren" op onze nationale feestdag (21 juli), maar misschien kunnen we ons wel tevreden stellen met de release van de blu-ray van The Adjustment Bureau (2011), de debuutfilm van George Nolfi, de man die het scenario schreef van ondermeer The Bourne Ultimatum (2007) en The Sentinel.

Korte inhoud: De ambitieuze David Norris (Matt Damon) staat op het punt een zetel te bemachtigen in de Amerikaanse senaat, maar als hij de bloedmooie Elise Sellas (Emily Blunt) ontmoet en een romantische affaire met haar krijgt, verandert zijn leven drastisch. David ontdekt al gauw dat ze gevolgd worden door mannen, waaronder Richardson (John Slattery) en Thompson (Terence Stamp), die in opdracht van het mysterieuze The Adjustment Bureau alles op alles zetten om te verhinderen dat ze samen zijn.

Het gebeurt niet vaak dat we Matt Damon zien in een romantische hoofdrol. Meestal zien we hem in komische of dramatische vertolkingen. The Adjustment Bureau is in ieder geval niet de typische actie-thriller die je zou kunnen vermoeden. Het acteursspel is een schot in de roos. Niet alleen van Matt Damon, maar zeker ook van Emily Blunt. Komt daar nog eens bij dat Nolfi zijn scenario heeft gebaseerd op een kortverhaal van science-fiction genie Philip K. Dick (Blade Runner, Total Recall, Minority Report). Dus ja, naast een dosis kinetische actie en een gezonde portie romantiek, zit er ook een vleugje science-fiction in de film en bij momenten zelfs een beetje humor. Met andere woorden een soort cocktail van verschillende emoties en gemoedstoestanden die zowel bestemd zijn voor jong en oud als voor mannen of vrouwen. En dat is misschien iets wat vele critici zal irriteren: het probeert iets teveel de massa te behagen zonder echt uit te blinken in één specifiek register.

Maar voor een debuutfilm blijft het opmerkelijk hoe goed de regisseur zijn verhaal weet uit te balanceren en hoe feilloos hij het koppel bij elkaar weet te brengen. Hij houdt ons ook niet voor onnozel kijkvee aan wie je alles met de paplepel moet uitleggen. Het is dus zeker een verfrissende verfilming, en niet de zoveelste pseudo-science-fiction-thriller zoals er 12 in een dozijn zitten. Het is misschien niet zo vernieuwend als Inception (2010), maar zeker een boeiende prent die je aandacht blijft trekken. Uiteraard is het verhaal niet altijd even logisch, maar de regisseur houdt er een stevig tempo op na dat je als kijker geen tijd hebt om bepaalde plotwendingen in vraag te stellen. Het hoofdthema draait rond de dynamiek tussen 'vrije wil' en 'het lot'. Zijn mensen in controle van hun eigen bestaan of werd hun levensweg al in kaart gebracht door een hogere macht en is vrije wil slechts een illusie. En ik kan me geen andere film voor de geest halen waar paranoïde zo mooi in beeld werd gebracht. Het idee op zich is niet nieuw (cf. The Matrix) maar de uitwerking ervan is wel anders. Enkel spijtig van het overhaaste en veel te evidente einde, maar daar kijk je wel overheen…hoewel, het is eigenlijk wel een zonde om een film zo af te sluiten.

Anderzijds is me de knappe fotografie van John Toll opgevallen, alsook de sfeervolle muziekscore van Thomas Newman. Als fan van The Daily Show was het ook even genieten van de leuke cameo van Jon Stewart, die uiteindelijk zichzelf speelt als host van zijn show. Hij maakt in de film wel een klein foutje door 'Kevin Norris' te zeggen in plaats van 'David Norris', maar dat vergeven we hem wel (... of misschien was het opzettelijk, maar dan heb ik de referentie toch niet meteen door). Leuk detail, het telefoonnummer die Emily aan Damon geeft is (212) 664-7665, wat het nummer is van Universal Studio's. Het nummer komt geregeld voor in films (als alternatief op de 555...). - Wie krijg je dan aan de lijn? - Niemand. De telefoon blijft gewoon rinkelen.

Op de blu-ray vinden jullie de essentiële audio-commentaar van de regisseur, alsook heel wat deleted scenes en making-off reportages. Dat een film staat of valt met acteurs, wordt met The Adjustment Bureau nog maar eens bevestigd. Het zijn de acteurs die ons over de schreef trekken en ons de kleine foutjes en iets te lange achtervolgingen vergeven. Het is in ieder geval een film die verrassend uit de hoek komt, en als het aan mij lag mogen ze nog meer van dergelijke films maken, in plaats van nog maar eens een prequel,sequel of remake.

Terwijl bijna elke min-of-meer geslaagde film een facelift heeft gekregen - zij het een remake, prequel of sequel - zien we dat een paar prenten gespaard blijven van deze nevenwerking. Zo is er Blade Runner (1982) van Ridley Scott, gebaseerd op de roman van Philip K. Dick. Niet meteen een eenvoudig en goedkoop vehikel, dat je zomaar niet kan heruitvinden. Komt daar nog bij dat deze science-fiction thriller in de bioscoop alles behalve een goede beurt heeft gemaakt, maar pas veel later werd aanzien als een meesterwerkje.

Korte inhoud: Los Angeles, 2019: Rick Deckard (Harrison Ford) is een 'Blade Runner': een politieagent die ingezet wordt om 'replicants' uit te schakelen, omdat onze planeet na een gewelddadige opstand verboden terrein is voor hen. Hij wil eigenlijk stoppen, maar moet z'n baantje weer oppakken wanneer vijf replicants een ruimteschip kapen en terugkeren naar de Aarde.

De donkere 'cyberpunk' stijl was van grote invloed op heel wat sciencefictionfilms (gaande van The Matrix tot Artificial Intelligence), maar Blade Runner heeft op zijn beurt zijn inspiratie gezocht in de 'film noir'. Dat nieuwe film noir genre wordt ook wel neo noir genoemd. Ik raad trouwens aan elke filmgeek het boek aan over de making off van de film, geschreven door Paul M. Sammon. Een kleine bijbel die de productie van een film volledig uit de doeken doet, met de leuke en minder leuke kantjes.

Maar ook deze film zal misschien nog een staartje krijgen in de vorm van een prequel of sequel. De mensen van Alcon Entertainment hebben volgens Variety hebben de tv- en filmrechten van Blade Runner gekocht. Ze mogen er alleen maar geen remake van maken… misschien maar goed ook. De science-fiction heeft trouwens een aantal versies en ik ben zelf niet zeker of ik nu uiteindelijk de 'director’s cut' heb gezien of de 'final cut' of nog de 'international cut'.

Alcon topmensen Andrew Kosove en Broderick Johnson hebben tegen Variety gezegd dat ze nog niet precies weten hoe ze het project zullen aanpakken en of Ridley Scott al dan niet betrokken zal worden: "We're at a very preliminary stage where we're still formulating strategy as to whether we'll hire a filmmaker or a writer first and whether we'll do a prequel or a sequel," zei Kosove. "The one thing for sure is that neither Broderick nor I will direct."

Ik vond het een geweldig boek en een uitstekende verfilming. Dat ze nu van plan zijn om er een vervolg aan te breien of een soort prequel, vind ik op zich wel interessant. Veel interessanter trouwens dan de alien prequels die ondertussen naar de prullenmand zijn verwezen. De wereld is zo complex dat je er alle kanten mee uit kan. De film verschilt wel wat van het boek, dus weet ik niet precies of ze zullen terugkeren naar het bron-materiaal of gewoon zullen freewheelen op het materiaal die reeds beschikbaar is in de film. In het boek is er immers sprake van een grote kernramp die de genetische code van de mensen heeft gewijzigd. Er wordt ook meer ingegaan op het personage van Deckard, enz…

Persoonlijk zou ik iets meer willen zien over de 'replicants' en of zij nu werkelijk in opstand zullen komen (…dus eerder een soort sequel in plaats van prequel). Er is voldoende informatie aanwezig om een boeiend en fascinerend verhaal te vertellen. Ik hoop alleen dat ze niet in de val zullen trappen van veel andere sequels, die eigenlijk een soort remake zijn met een paar kleine wijzigingen. Ze moeten afstappen van het plot van Blade Runner en nieuwe paden bewandelen. Een tweede mogelijke vergissing is dat ze er een domme science-fiction actiefilm van maken. De fan-base van Blade Runner zijn mensen die zowel filmgeeks als mensen die af en toe eens een science-fiction boek lezen (of op z’n minst interesse hebben in het genre). Als ze een sequel of prequel in gedachten hebben, zal het er één moeten zijn van het niveau van Philip K. Dick…

***Related Posts***
28/02/2006: Top 10 Favoriete 80’ties Film
27/08/2004: Top 10 Beste Science Fiction Film volgens wetenschappers

Terwijl we om de oren worden geslagen met 3D-animatiefilms, en Pixar elk jaar opnieuw de grenzen verlegt, komt deze verrassende Metropia (2009) van de Egyptisch-Zweedse Tarik Saleh. Ik wist dat het een animatiefilm was, meer niet. En ik was echt wel onder de indruk, niet alleen van de animatie-techniek waarbij gephotoshopte foto’s van acteurs geanimeerd worden, maar tevens ook van dit duistere Kafkaiaanse Big-Brother-is-Watching-You verhaaltje. De Zweedse animariefilm-sector heeft zich meteen op de kaart gezet, en neen, het is niet meteen voor kinderen.

Korte inhoud: Metropia speelt zich af In een Europa over niet al te lange tijd. De wereld zit zonder olie en de metrolijnen van Europa zijn met elkaar verbonden, waardoor een groot ondergronds web is ontstaan. Roger (Vincent Gallo), een onopvallende en saaie call-center medewerker, probeert weg te blijven uit The Metro, het ondergrondse netwerk van Trexx van Ivan Bahn (Udo Kier). Hij heeft een stagnerend seksleven met Anna (Sofia Helin), en rijdt geregeld met zijn fiets bovengronds in het verlaten terrein. Hij vindt het vervelend en hoort soms stemmen in zijn hoofd. Op een dag ontdekt Roger dat zijn leven tot in de kleinste details gecontroleerd wordt en hij probeert te ontsnappen uit dit systeem. Daarvoor krijgt hij de hulp van supermodel Nina (Juliette Lewis).

Over prachtige vertolkingen kan je hier niet spreken, maar de acteurs zijn wel degelijk present met hun stem en de emotie zit hem volledig in de After Effects geanimeerde oogbollen en het blanke gelaat. Het is zo fascinerend om die karakters te zien. De gezichten zijn iets groter dan hun lichaam en tevens ook scherpen zodat je bijna de acteurs niet meer herkent. En dat zorgt meteen ook dat je volledig gaat meeleven met die "poppetjes" die veel weg hebben van actrice Tila Nguyen. Het deed me even denken aan die geanimeerde Duitse taalprogramma’s voor kinderen van zoveel jaar geleden, waar figuurtjes met grote platte gezichtjes in verschenen. Maar dit moet de eerste keer zijn dat deze techniek op een filmische manier tot in de perfectie wordt uitgewerkt en heel doeltreffend blijkt te zijn.

Metropia is uiteindelijk een soort neo-noir-science-fiction-thriller, met een buitengewoon verleidelijke femme fatale en donkere schaduwscènes waar bij momenten we enkel nog maar delen van het gezicht zien. Ook de slechteriken zijn heel knap uitgewerkt, de casting van Udo Kier heeft met zijn Duitse tongval meteen dictatoriale trekjes en zijn veiligheidsadviseur, Ralph Parker (Stellan Skarsgård), is buitengewoon angstwekkend met zijn grote gestalte, kale kop, en zijn ongemakkelijke rustige stem. Eén van de betere scènes uit de film is een scène waarin Ralph informatie wil hebben van Stefan (Alexander Skarsgård), de stem van Roger. Dit gebeurt in een leeg en bedreigend metrostation. De dreiging die van de veiligheids-expert uitgaat is tastbaar maar tevens onvoorspelbaar. De man heeft een ongedwongen gesprek en rookt rustig zijn sigaretje.

Met een duurtijd van 86 minuten is het heel moeilijk om in de diepte te werken. Het verhaal mist her en der nog wat spanning en de climax naar het einde toe mocht iets grootser hebben uitgepakt – of wel net heel kort en krachtig, maar nu is het een beetje van een teleurstelling. Maar dat heb ik wel vaker bij films, en beschouw dit zeker niet meer als determinerende waarde-factor. Het zijn keuzes die een regisseur maakt en die keuzes komen nu eenmaal niet altijd overeen met je eigen keuzes. Maar de regisseur is hier wel in geslaagd mij op het puntje van mijn stoel te brengen. Zeker met een scène naar het einde toe waar ons hoofdpersonage op Hitchcockiaanse wijze ziet hoe zijn meisje verkracht zal worden en hier niets kan aan doen. De scène wordt zelfs nog beter wanneer hij noodgedwongen de ogen moet sluiten. Ik blijf hier wat cryptisch, om niet teveel te spoilen, maar zij die de film zullen zien, weten meteen waarover ik het heb. Dit zijn meesterlijke scènes.

Mocht Franz Kafka een filmregisseur zijn, dan had hij waarschijnlijk deze animatieprent gemaakt. Het zit vol met surreële, absurde scènes en het hoofdpersonage lijkt spreken op een personage uit zijn romans. He verhaal van Frederik Edin schetst op treffende wijze de onderdrukking van de consumerende mens en roept echo’s op van het deprimerende, dystopische toekomstbeeld van Ray Bradbury, Philip K. Dick, George Orwell en Aldous Huxley. En dat laat je uiteraard niet geheel onberoerd. Metropia past trouwens volledig in het kader van het nieuwe post-apocalyptische genre die zich al sinds een paar jaartjes manifesteert in het filmlandschap. Het zijn films die een aannemelijk visioen voorleggen van een onverbiddelijke toekomst waar de macht bij de corporaties ligt. Deze film zullen jullie binnenkort kunnen bewonderen op het filmfestival van de Fantastische Film in Brussel (Bifff) van 8 tot 20 maart 2010.

Het kon niet uitblijven en het is vandaag een feit geworden. Total Recall (1990) van Paul Verhoeven, gebaseerd op het werk van Philip K. Dick, zal binnenkort ook een remake ondergaan. De science-fiction prent blijft trouwens één van de betere films van Arnold Schwarzenegger met voldoende actie, leuke visuele effecten, knappe dialogen en een valse Sharon Stone.

Het haalt niet het niveau van een Blade Runner (1982) maar deze prent behoort zeker tot de betere Sci-Fi uit recente filmgeschiedenis. Verder was de film genomineerd voor de Oscars voor beste effecten en voor beste klank en kreeg hij de Special Achievement Award voor speciale effecten. De film bracht ook een slordige 261 miljoen dollar op wereldwijd met een productiebudget van 60 miljoen. FirstShowing komt met het nieuws.

Power producer Neal H. Moritz is currently developing a "contemporary version" of Total Recall at Columbia Pictures.

Total Recall is one of only a handful of films (Blade Runner being another) based on a short story by sci-fi author Philip K. Dick. "We Can Remember It for You Wholesale" follows a man haunted by a recurring dream of journeying to Mars who buys a literal dream vacation from a company called Rekall Inc., which sells implanted memories.

Met een dergelijke producer aan boord kan je meteen aannemen dat dit in geen geval een straight-to-dvd-remake zal worden, maar wel degelijk een blockbuster film, dus verwacht ik ook "grote" namen in de cast en in de regiestoel. Deze supergewelddadige roller-coaster was toen R-rated en ik ben benieuwd of ze het even gortig zullen houden als het origineel. Ik herinner me nog scènes met hoertjes met 3 borsten van Eroticon 7, mutanten met levende embryonale wezens die uit de bui steken, en een neustang die een chip uit de hersenen kon halen en als puber hebben die beelden echt wel indruk op me gemaakt.

Korte inhoud: De bouwvakker Douglas Quaid (Arnold Schwarzenegger), die hem geen reis kan betalen naar Mars, besluit een 'fictieve reis' te kopen van het bedrijf Rekall; een reis die niet echt is doordat enkel de herinnering eraan geïmplanteerd wordt in de hersenen. Nadat deze herinnering is geïmplanteerd, lijkt er iets mis te gaan. Hij is als het ware een ander persoon geworden en infiltreert in een rebellenkolonie op Mars. Of zijn avontuur echt is of gewoon het product van 'Rekall', wordt aan de toeschouwer overgelaten.

Is deze film wel rijp genoeg voor een remake? Wel (1) Het origineel is goed genoeg voor een remake - CHECK, (2) het is ook geen meesterwerk waar je best met je pollen vanaf blijft - CHECK, (3) het origineel zal op het moment dat de nieuwe in de zalen draait ouder zijn dan 20 jaar - CHECK, (4) de film moet geregisseerd worden door een bekwaam iemand – dat valt nog af te wachten maar het ziet er goed uit (5) de film moet de ambitie hebben met de nieuwe technieken een betere film te maken - CHECK. Ik heb er dus niet echt iets op tegen. Ik bedoel, mocht ik hier elke remake afbreken dan zou ik consequent moeten zijn en ook de nieuwe Batman films moeten afbreken. Er zijn heel was slechte remakes, maar af en toe kunnen ze het oorspronkelijke werk nog pittiger maken en wie kan daar nu tegen zijn.

Welke acteur zou in aanmerking komen voor de rol van Douglas Quaid, wel, na het zien van Taken (2008) zou ik er niets op tegen hebben mocht Liam Neeson in aanmerking komen voor de rol. Hij bezit over alle dramatische en fysieke mogelijkheden om de film in goede banen te leiden. Maar wat denken jullie? Zien jullie een Total Recall wel zitten? En wie zou voor jullie een geschikte acteur zijn voor de hoofdrol? …en komt niet af met Nicolas Cage!

***Related Posts***
18/09/2008: Paul Verhoeven laat zijn oog vallen op Jeanne d’Arc
22/06/2007: Tanya Van Graan in Starship Troopers 3
30/05/2006: Hollow Man 2 straight-to-dvd
22/01/2006: Basic Instinct 2 pics
19/11/2005: Robocop krijgt misschien een remake
03/07/2005: Geruchten over Showgirls 2

Pixar is een animatiehuis dat zijn lat steeds hoger wil leggen en daar verdomd goed in slaagt. Het resultaat is dan ook geen Disney-achtige tekenfilmpjes die voornamelijk bestemd zijn voor de allerjongsten, maar tevens ook voor volwassenen. Niet enkel de verhaaltjes, maar zeker ook de kwaliteit van de animaties wordt met de jaren beter. Na hun opmerkelijke rijtje van Finding Nemo, The Incredibles tot Cars wist Pixar ons weer te verrassen in 2007 met de leuke culinaire-komedie Ratatouille (2007). Deze film wou Disney niet maken, maar de mensen van Pixar laten zich niet zomaar van de wijs brengen, en maar goed ook.

Het antwoord op de muis is een roestig robotje en een aantrekkelijke een glanswitte robottin met attitute die wel uit de Apple-design factory lijkt te komen. Zij zijn de hoofdpersonen van WALL•E (2008), een animatiefilm die mijlenver afstaat van alles wat tot dusver op animatiegebied is verschenen, voorgaande Pixars inbegrepen. Met Wall-E brengt Pixar een volwassen, maatschappij-kritische film, die bovendien oogverblindend mooi is geanimeerd.

Korte inhoud: WALL•E is een eenzame opruimrobot die al eeuwenlang probeert de verwoeste aarde weer schoon te krijgen. De laatste mensen hebben 700 jaar geleden de planeet verlaten en hebben WALL•E en zijn collega's achtergelaten. Als laatste functionerende opruimrobot veegt hij de straten schoon en verzamelt allerlei interessante prulletjes. Als op een dag de glanzende zoekrobot Eve arriveert raakt WALL•E in alle staten. Wanneer Eve ontdekt dat WALL•E de sleutel naar de toekomst van de aarde bezit, keert zij terug naar het moederschip Axiom (~ axioma= iets wat je dus niet meer in vraag stelt). Daar wachten de nakomelingen van de gevluchte mensheid op bericht van de aarde. De tot over zijn robot-oren verliefde WALL•E reist Eve achterna.

We komen terecht in een post-apocalyptische wereld, een immense grauwe stortplaats, waar de mensen zijn vertrokken en de enig overlevende machine op aarde een ijverige opruimrobot Wall•E is. De gecreëerde wereld leunt dicht tegen het fotorealisme en is bij vlagen van een onwerkelijke schoonheid. Het contrast tussen de stortplaats en het spierwitte en reflecterende ruimteschip is al zo treffend als het desolate landschap en de energieke, plichtsgetrouwe robotje. Omdat we door de ogen van robots de menselijke verwoesting bekijken, is dit deel meteen het meest confronterend. Waar Finding Nemo de ecologische tragedie in de verf zette, drukt Wall•E je met de neus in de verf. Zonder dialogen maar met beelden die dubbel zo hard aankomen.

Het tweede deel van het verhaal speelt zich af op een gigantisch ruimteschip waar de nazaten van weggetrokken aardbewoners hun dagen slijten met eten, slapen en luieren. Als Wall•E hier terechtkomt, is het snel over met de rust. Terwijl dit deel verdrinkt in leuke vondsten. Neem nu dat Kubrickiaans ruimteballet door twee robots en een brandblusser of het alziend rode oog die veel weg heeft van HAL-9000. Wat een Pixar-film bijzonder maakt is in ieder geval zijn gezonde dosis aan (intelligente) humor, zijn onuitputtelijke bron aan originaliteit, zijn talloze referenties en zijn vrijwel feilloze techniek. De scène met de dikke mensen is buitengewoon en de kapitein van het schip die kennis maakt met de wereld is grandioos en doet wel wat denken aan de wereld van Aldous Huxley en Philip K. Dick. In de film zit ook een stukje live-action is (via een tv-scherm) en dat is bij mijn weten tich de eerste keer dat Pixar live-action gebruikt.

De referenties in de film zijn omnipresent. Niet alleen naamverwijzingen, of knipoogjes naar films, maar ook referenties naar invloedrijke merken waar de makers waarschijnlijk verzot op zijn. Ik denk dan aan de oude spelconsole Atari of zelfs de Apple-computer. Telkens Wall•E zijn energie heeft opgeladen horen we het bekende Apple-opstart geluidje. De film is dus bedoelt voor de allerkleinsten die aangetrokken zullen worden door de visuele schoonheid en de mooie kleuren, de jeugd zal opkijken van de actie, de jonge adolescenten zullen lachen met de vele referenties, de volwassenen zullen de iets oudere referenties opmerken (zoals de Russische Sputnik I of de film Hello, Dolly!), alsook de boodschap van 'overconsumptie' en dat 'de liefde' het enige waardevolle is in het leven en dat je iemand graag kan zien zonder te weten hoe je dit moet zeggen. De oudjes zullen dan weer aangetrokken worden door de visuele schoonheid en de mooie kleuren.

Wall•E van Andrew Stanton is een efficiënte "stille film", en dit in tegenstelling tot een film als The Dark Knight die maar geen minuut zijn bek kan houden. De afwisseling van slapstick, intelligente grapjes en culturele associaties werkt opperbest. De vertederende karakters van Wall•E (Waste Allocation Load Lifter-Earth-class) en EVE (Extraterrestial Vegetation Evaluator)zijn goed uitgewerkt, en hebben zelfs meer persoonlijkheid dan de mensen, en de toon is hoopvol ondanks de deplorabele staat van de mensheid. Met het ambitieuze Wall•E wordt de lat voor animatie opnieuw hoger gelegd waarna de vraag rest wie dit nu nog kan evenaren. Iedereen met een hart zal verliefd worden op deze film. Wie weet zal Wall•E ook een paar hartloze zielen bekeren. Voor mij zeker een contender voor de Top 10 Beste films van 2008.

***Related Post***
04/01/2008: WALL-E, de Pixar versie van Johnny Five

Hier zijn de eerste 25 minuten van A Scanner Darkly (2006) van Richard Linklater. Het is niet meteen my cup of thee, maar ik ben wel een grote fan van het werk van Philip K. Dick. Dus ga ik waarschijnlijk de film ooit wel zien…weliswaar op DVD. Ik vind het verhaal over drugs wel boeiend en de acteurs zien er geweldig uit (Robert Downey Jr., Woody Harrelson, Keanu Reeves, Winona Ryder en vooral CSI-acteur Rory Cochrane), maar daarom moet ik die film nog niet bekijken alsof ik zelf aan de drugs heb gezeten. De rotoscopie is een cool effectje, maar misschien nog maar net vol te houden voor 25 minuten. Maar wie weet, trekt het wel de aandacht weg van de opeenstapeling van de ene zittende dialoogscène na de andere. Enfin, geniet ervan, en binnenkort (als ik nog even de tijd heb in het weekend) mogen jullie hier mijn review verwachten van Superman Returns.

***Related Posts***
08/03/2006: A Scanner Darkly posters
23/02/2005: A Scanner Darkly trailer
12/01/2005: A Scanner Darkly pics

De film mag dan wel lijken op een geanimeerd storyboard van The Matrix waarop een zware After Effects-filter is gezet, A Scanner Darkly (2006) blijft de aandacht trekken. Zelf ben ik nieuwsgierig naar de comeback van de winkeldievegge Winona Ryder die al een aantal jaren opzoek is naar een belangrijke filmrol. Ik denk toch niet dat het met deze film zal gebeuren. Vooral dan omdat we ze quasi niet herkennen met deze beeldmanipulatie. Het is trouwens Robert Downey Jr. die er volledig de show zal stelen.

Korte inhoud: In de nabije toekomst heeft Amerika de strijd tegen drugs verloren en laten geheimagenten naast hun identiteit ook hun gezicht veranderen. Fred (Keanu Reeves) is zo’n undercoveragent, die een probleem krijgt wanneer hij teveel drugs (het populaire Substance D.) gebruikt, waardoor hij schizofreen wordt. Hierdoor ontstaat Fred's alter ego Bob, een meedogenloze drugsdealer. A Scanner Darkly is geregisseerd door Richard Linklater (Before Sunset, Before Sunrise). Hier is de trailer.

De film kostte een kleine 8 miljoen dollar om te maken en zal volgens mij wel zijn productiebudget verdubbelen, maar ook niet meer dan dat. Er is nog geen bioscoop releasedatum bekend voor België. Hier kunnen jullie genieten van de 5 knappe filmposters.

***Related Posts***
15/07/2005: De eerste 25 minuten van A Scanner Darkly
23/02/2005: A Scanner Darkly trailer
12/01/2005: A Scanner Darkly pics

Zoals eerder vermeld, heeft Constantine, niet meteen een goede indruk gelaten bij de pers. Misschien zal die andere film van Keanu Reeves misschien wel in goede aarde vallen bij de critici en het publiek. Hoewel, het is niet meteen een mainstream project. Ik heb het over A Scanner Darkly (zie link voor korte inhoud en production stills). Een film die een nieuwe animatie techniek toepast en gebaseerd is op het werk van Philip K. Dick. Bekijk snel even de trailer en laat me weten wat jullie ervan vonden. Mijn enige bezwaren zijn dat ze met de casting van Keanu misschien iets teveel gaan lijken op The Matrix. Het hoofdpersonage is gewoon Neo in een ander kleedje. Soms voelt de animatie ook iets te geforceerd, maar net zoals bij alle nieuwe technieken moet je er even aan wennen. In de film worden de andere personages vertolkt door Winona Ryder, Robert Downey Jr., Woody Harrelson en Rory Cochran.

De regisseur Richard Linklater heeft een paar jaar geleden de zalige animatiefilm Walking Life gemaakt, en op basis van deze film geef ik hem het voordeel van de twijfel. Maar dat hij ook wel goed overweg kan met acteurs bewees hij met Before Sunset. Afwachten…tot eind 2005 (nog geen release voor België bekend).

***Related Posts***
15/07/2005: De eerste 25 minuten van A Scanner Darkly
08/03/2006: A Scanner Darkly posters
12/01/2005: A Scanner Darkly pics