peter cushing

  • Rogue One: A Star Wars Story (2016) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    De film waar menig Star Wars fan op zat te wachten is uit op DVD en Blu-ray, en diegene die in Brussel resideerden konden de epische prent zelfs bewonderen in de gloednieuwe Kinepolis Imax zaal met zowaar hét meest performante beeld- en geluidssysteem op de markt. Deze Rogue One: A Star Wars Story (2016) is dan ook een film die jullie moeten ervaren op een 'gigantisch' scherm. In de review zitten wel een aantal spoilers, dus u weze gewaarschuwd mochten jullie de film nog niet hebben gezien.

    Rogue One,Gareth Edwards,Felicity Jones,Star Wars The Force Awakens,Greig Fraser,James Earl Jones,Daisy Ridley,Mads Mikkelsen,Ben Mendelsohn,Forest Whitaker,Riz Ahmed,Donnie Yen,Carrie Fisher,Peter Cushing

    Korte inhoud: De film speelt zich af voor Episode IV - A New Hope. Het Galactische Keizerrijk is bezig met de ontwikkeling van een Ster des Doods. Een groep rebellen zijn hiervan op de hoogte gekomen en besluiten om Jyn Erso (Felicity Jones), een beruchte criminele, in te schakelen om de plannen te stelen, voordat deze kan worden gebruikt om de heerschappij van de keizer af te dwingen.

    Laat ik meteen met de deur in huis vallen, de film 'ziet' er geweldig uit. Het heeft de look and feel van een echte Star Wars film, een beetje in de lijn van Star Wars: The Force Awakens (2015). Meer nog, ik vond de fotografie van Greig Fraser zelfs stukken beter in deze Star Wars. Het heeft een hogere graad van realisme, ook al zijn er momenten waar je de CGI pijnlijk voelt. De film leunt als geen ander dichter bij de originele trilogie dan alle andere recente Star Wars films. Ook de muziekscore is wat we verwachten van een Star Wars film.

    ***spoiler*** Een ander pluspunt van de film is dat we Darth Vader in actie zien (met de stem van James Earl Jones). En niet alleen in dialoog maar ook met zijn lightsaber (tevens het enige personage in de film met dergelijk wapen). Spijtig genoeg is zijn totale screentijd misschien 10 minuten van het 133 durende epos. Hoe dan ook, het is om van te smullen. Ook R2D2 en C3PO zijn te zien in een kleine cameorol ***end spoiler***,Mads Mikkelsen als de ingenieur van de Death Star en vader van Jyn Erso, de nieuwe hoofdfiguur die toch maar wat verbleekt in vergelijking met de smakelijke vertolking van Rey (Daisy Ridley). En dat brengt me dan tot het grootste pijnpunt van deze Rogue One ...

    Iedereen lijkt deze film te omschrijven als een soort 'spin-off', maar dat is het eigenlijk niet. Deze Rogue One is gewoon een prequel op de eerste Star Wars: A New Hope. Dus in principe zou deze film 'episode IV' moeten zijn. Maar dit even terzijde. Er zijn heel wat nieuwe personages en het in een film van 133 minuten kan niet elk personage even uitgediept worden. En dat is misschien het enige minpuntje. In de tweede helft van het verhaal missen we een beetje een emotionele band met de personages. Mochten er minder karakters zijn ben ik er zeker van dat we misschien net iets meer betrokken zouden zijn met hen.

    Ik had een hekel aan de prequels maar vond de originele trilogie van meesterwerk niveau (met uitzondering van The Return of the Jedi) Meer nog, ik was zelfs een fan van de nieuwe episode The Force Awakens met al zijn gebreken en nostalgische copy-paste verwijzingen uit de oudere films. Maar in The Force Awakens zat ik tenminste nog op het puntje van mijn stoel. In deze Rogue One vlieg je soms van de ene locatie naar de andere en het maakt je niet veel uit wat er gebeurt, want de personages hebben (1) niks te doen en (2) elkaar weinig te vertellen. De plot vat zich samen in één zin. De Empire heeft een Death Star ontwikkelt die planeten kan wegblazen en de Rebels proberen de plannen van deze ster te vinden met mogelijks een manier om het schip te vernietigen. Om die 133 minuten te vullen krijg je een resem scènes met ontmoetingen links en rechts waarvan je je eigenlijk afvraagt wat de uiteindelijke bedoeling was - hopelijk niet om nog meer Star Wars merchandise te verkopen. En dat is uiteraard de moeilijkheid om een spannend verhaal te vertellen wanneer het begin en het einde al vast liggen en je binnen de lijntjes moet gaan kleuren.

    rogue_one_2016_banner01.jpgrogue_one_2016_banner02.jpg

    Een tweede pijnpunt vond ik het acteerwerk dat soms op het randje van de overacting was. Misschien niet meteen van het George Lucas/Darth Vader "Nooooooooooo"- gehalte, maar voor een film die 200 miljoen dollar heeft gekost, toch wat ondermaats. Neem nu het karakter van Orson Krennic (Ben Mendelsohn), een kartonnen bord die een Britse versie speelt van een wit geklede gestapo-ridder. Bij momenten zit hij echt sterk in zijn rol, bij andere momenten zit hij er los over, en dat bracht mij soms uit het verhaal. Idem voor het personage van Saw Gerrera (Forest Whitaker), die bij momenten echt wel de emo-toer opging en je nooit echt goed wist wat zijn motivatie was. En vreemd genoeg was het één van die karakters die echt indruk had kunnen maken mits meer screentijd. Ook het karakter van Bodhi Rook (Riz Ahmed) is een gemiste kans. Het was een karakter die wat comic-relief had moeten brengen, wel, ik heb welgeteld 3 keer moeten glimlachen. De meeste comic relief kwam nog van de Imperial robot die wel heel cynisch was. Ook de side-kick/rebel spy en Oscar Isaac stand-in, Cassian Andor (Diego Luna), mist overtuiging en flair. Met zijn baardje en lange haren zou je heb tevens op geen enkel moment kunnen verwarren met een Imperial officer, ook al draagt hij het kostuum. Maar daar ligt deze film niet echt wakker van.

    Het personages dat beter presteerde en misschien wat meer acties kon gebruiken was de blinde strijder Chirrut Îmwe (Donnie Yen). Anderzijds hebben ze ook twee CGI personages uit A New Hope gebruikt; ik spreek dan van Princess Leia Organa (Carrie Fisher) en Grand Moff Tarkin (Peter Cushing). Het resultaat is wel indrukwekkend, maar je vraagt je soms of het uiteindelijk wel opportuun was om menselijke CGI gezichten te mengen met echte. Je kan nog steeds het verschil merken. Ik ben geen Madame Tussaud fan en heb mijn acteurs toch liever van vlees en bloed, maar meningen kunnen in deze verschillen.

    rogue_one_2016_blu-ray_pic01.jpgrogue_one_2016_blu-ray_pic03.jpgrogue_one_2016_blu-ray_pic02.jpg
    rogue_one_2016_blu-ray_pic04.jpgrogue_one_2016_blu-ray_pic05.jpgrogue_one_2016_blu-ray_pic06.jpg
    © Lucasfilm Ltd. & The Walt Disney Company Benelux. All Rights Reserved

    Producer Kathleen Kennedy - die nieuw aan boord was - was toch niet helemaal overtuigd door de eerste cut van Edwards, dat ze besloot om hem te bedanken voor bewezen diensten en een nieuwe regisseur liet aandraven voor uitgebreide reshoots, met name Tony Gilroy (The Bourne Legacy), met de bedoeling om eerst een aantal extra scène te schrijven en deze nadien ook te regisseren. Gilroy kreeg hiervoor geen 'regisseurs-credit' maar wel een scenaristen-credit alsook een cheque van 5 miljoen dollar.

    Kortom, Rogue One is een bijzonder knappe prent maar regisseur Gareth Edwards heeft toch heel wat steken laten vallen en ik ben benieuwd in hoeverre de reshoots van regisseur Tony Gilroy de film hebben verbeterd of niet. En toch kan ik niet anders dan deze film een 3,5 sterren op 5 te geven. Het was geen evidente zaak een film te maken die zich moest nestelen tussen twee andere films, waarvan één aanzien wordt als een meesterwerk. Visueel is Rogue One een verbluffend schouwspel! Zeker de aanval aan de rand van de zee tussenin de palmbomen is van het mooiste wat een Star Wars film heeft voortgebracht. Qua verhaal en karakters laat deze Star Wars film soms steken vallen om echt memorabel te zijn. Toch staat deze prent met kop en schouder boven de prequels.

    Alle fans van Star Wars zullen uiteraard deze Blu-ray Combo Pack moeten aanschaffen, al was het maar om te genieten van een volledige Blu-ray bonus-disc met making of filmpjes (K2SO: The Droid, Baze & Chirrut: Guardians of the Whills, Bodhi & Saw: The Pilot & the Revolutionary, The Empire Visions of Hope: The Look of ROGUE ONE, The Princess & the Governor, Epilogue: The Story Continues en Rogue Connections).

    ***Related Posts***
    13/09/2017: Is J.J. Abrams wel de juiste keuze voor Star Wars episode IX?
    12/09/2017: Kathleen Kennedy ontslaat Colin Trevorrow
    23/06/2017: Kathleen Kennedy ontslaat Phil Lord en Christopher Miller

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 6 mei 2016

     

    *** Rogue One: A Star Wars Story trailer ***

  • The Creeping Flesh (1973) ** recensie

    Pin it!

    Gisteren nog een leuk filmpje gezien, op een van mijn video-tapes, waarvan de kwaliteit zo stilaan van versleten naar compleet bedorven begint te worden. Ha, leve het digitale tijdperk (ook al hebben die schijven ook een vervaldatum...zucht). De film had ik eigenlijk nog nooit gezien, en toen de credits op het scherm verschenen trok ik grote ogen. Zowaar een Freddie Francis film. You must to be kidding me!

    review,filmbespreking,the creeping flesh,1973,christopher lee,peter cushing,lorna heilbron,freddie francis,cult,hammer

    Voor de Lynch fans onder jullie zal die naam wellicht bekend in de oren klinken. *fluisterend* hij was de DOP van The Elephant Man en Dune (beetje té groen naar mijn goesting, maar bon), alsook op Scorsese’s remake van Cape Fear*/fluisterend*. De titel van de film The Creeping Flesh (1973), zeker niet zijn beste film maar was wel met niemand minder dan Peter Cushing en Christopher Lee. Doet me trouwens denken dat Tim Burton misschien even moet nadenken om een film te maken geïnspireerd op de horror-iconen van de jaren 60 en 70. Horror is nu toch al een tijdje bezig met een nieuwe revival (Freddy vs Jason binnenkort vs Ash, Texas chainsaw Massacre, Dawn of the Dead,…).

    De film is zo verschrikkelijk slecht dat hij heel ontspannend en genietbaar wordt. Het is een soort horror, science-fiction, weirdo – cocktail en speelt zich af in het Victoriaanse Londen. Of course! Wetenschapper Emmanuel Hildern (gespeeld door Cushing) komt van zijn lange reis in New Guinea terug met een ontdekking: een groot prehistorisch skelet. TATATAAAAA ! Voel je het al komen? Wanneer de wetenschapper het skelet wou wassen zag hij dat met het contact van water stukken vlees aan het bot groeiden. Emmanuel zag dat de hand meer en meer vorm begon te krijgen. Hij hakte uit voorzorg de hand af en begon het te onderzoeken. Uit een analyse over de oorsprong van zijn ontdekking, maakte hij een serum als een soort antidote tegen het kwade, gezien hij ervan bewust is dat het beendergestel voor hem puur kwaad voorstelt. BWOEHAHAHAHAAA ! Zonder het zorgvuldig te testen injecteert hij het serum in zijn dochter Penelope (schitterende naam, niet?) Gezien de moeder van Penelope gestoord was, dacht Emmanuel dat dit haar kon redden van een gelijkaardig lot. OR SO HE THOUGHT.

    Korte inhoud: De halfbroer van Emmanuel is James Hildren (zoals gewoonlijk briljant in iedere rol, Christopher Lee), is een rivaliserende wetenschapper die er op uit is op een soort Nobelprijs te halen voor geneeskunde (of zoiets, was niet duidelijk in de film). Als hoofd van het locale asiel voor geestesgestoorde (schitterende locaties voor horrorfilms) maakt hij de dood van Emmanuel’s vrouw mee, alsook van zijn dochter die niet werd gered door het serum. Maar James kwam zo op de hoogte van de ontdekking van zijn broer, en toen begon hij zijn ware gedaante te tonen. Een koude en berekende wetenschapper die niemand zou sparen in zijn zoektocht naar grootsheid. Zonder teveel vertellen, (niet dat er nog zoveel is), zal het prehistorische gedrocht uiteindelijk uitgelaten worden tijdens een regenachtige nacht. The evil will once again walks the earth.

    Wat kan ik nog meer zeggen dan dat Christopher Lee en Peter Cushing een schitterend duo vormen op het scherm, al is het maar voor heel even. Het is een must voor het oog om de twee sterren met elkaar en tegen elkaar te zien. Knappe rol van Penelope (Lorna Heilbron) die van een lief meisje, in een door de stoppen geslagen truttenbel wordt. Ik sta steeds versteld van het niveau van acteren in dergelijke films, die vandaag zeker als cult mogen aanzien en gerespecteerd worden.

    Het is uiteraard ook een zuivere gotische film van hetzelfde hout gesneden als de Hammer films (vooral bekend voor hun subtiele mix van seks en horror). The man to blame in deze film zou voor mij de scenarist zijn, met zijn filterdun verhaaltje die eigenlijk te doorzichtig en voorspelbaar is. En neen, dit is zeker niet altijd het geval bij dergelijke films. Maar als je dus niet alleen kan genieten van de charmes van de acteurs en de sfeer van de film, raad ik deze film niet onmiddellijk aan. Francis probeert op zijn manier de film te redden, maar tevergeefs. Ik heb wel geen spijt dat ik hem gezien heb...

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 25 augustus 2004