pedro almodovar

  • The Paperboy met een verrassende Zac Efron en Nicole Kidman

    Pin it!

    Het is even wennen om Zac Efron te zien in een film die mijlenver verwijderd is van High School Musical (2006). In de opkomende The Paperboy (2012) van Lee Daniels duikt hij in de huid van een toy boy.

    Korte inhoud: Een verslaggever keert (Matthew McConaughey) terug naar zijn thuishaven in Florida om onderzoek te verrichten naar de mogelijk onterechte veroordeling van een man (John Cusack) in de dodencel. Zijn doelloze jongere broer (Zac Efron) helpt hem hierbij, maar tijdens het proces wordt hij verliefd op de vrouw (Nicole Kidman) waar de veroordeelde een romantische correspondentie mee onderhoudt.

    the paperboy,zac efron,nicole kidman,Matthew McConaughey,john cusack,lee daniels,precious,the butler,Alex Pettyfer,Tobey Maguire,Peter Dexter,pedro almodovarthe paperboy,zac efron,nicole kidman,Matthew McConaughey,john cusack,lee daniels,precious,the butler,Alex Pettyfer,Tobey Maguire,Peter Dexter,pedro almodovarthe paperboy,zac efron,nicole kidman,Matthew McConaughey,john cusack,lee daniels,precious,the butler,Alex Pettyfer,Tobey Maguire,Peter Dexter,pedro almodovarthe paperboy,zac efron,nicole kidman,Matthew McConaughey,john cusack,lee daniels,precious,the butler,Alex Pettyfer,Tobey Maguire,Peter Dexter,pedro almodovar

    Efron ontpopt zich hier blijkbaar stilletjes tot een volwaardige acteur. Hij heeft de ‘looks’ maar het dramatische vermogen bleef in het verleden toch wat beperkt. Hier laat hij zien dat hij niet zomaar een coverboy is van een teenage musical,… ook al wordt hij hier opgevoerd als een jonge, aantrekkelijke Tom Cruise die veel vrouwenhartjes zal stelen. Toch was hij niet de eerste keuze van de regisseur. Zowel Tobey Maguire als Alex Pettyfer kwamen eerst in aanmerking. Anderzijds zit er heel wat acteertalent in de film, met name de nog steeds knappe Kidman die onlangs nog in schaars geklede promo-pics opdook. De 45-jarige actrice ziet in ieder geval opvallend anders uit, van haar drama rollen in The Others, Rabbit Hole of zelfs Australia. Ze heeft, mijn inziens, misschien wel iets te lang in de zon gelegen voor de rol en staat zichtbaar op springen.

    De zwarte regisseur Lee Daniels heeft eerder indruk gemaakt met Precious (2009), een film die twee oscars opleverde voor beste scenario en beste actrice. En net zoals Precious heeft ook deze film een beperkte release in de States. Dit wil uiteraard niets zeggen over de kwaliteit. The Paperboy met zijn retro-strijl en zijn onconventionele aanpak werd in ieder geval al genomineerd in Cannes, wat op zich al een goed voorteken is. Eerder werd Pedro Almodóvar aangesproken, zodat hij zijn eerste Engelstalige prent kon maken, maar hij wees uiteindelijk het project af. Toch heeft hij zijn invloed gehad op het eerste stadium van het script gebaseerd op de roman van Peter Dexter. The Paperboy komt bij ons uit op 17 oktober 2012. Kidman en Cusack duikten tevens op in de nieuwe Lee Daniels film The Butler (2013), over de butler van het Witte Huis die 8 Amerikaanse presidenten heeft bediend.

    *** The Paperboy trailer ***

  • The Skin I Live In (2011) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Pedro Almodovar levert zijn zoveelste werkstuk af. Pedro Almodóvar doet wat we van hem gewend zijn. Correctie. Pedro Almodóvar is terug en brengt zichzelf tot het hoogste niveau sinds jaren. Vrij indrukwekkend hoe hij zijn nieuwste meesterwerk opbouwt en verschillende thema's op boeiende wijze weet te combineren.

    pedro almodovar,elena anaya,la piel que habito,antonio banderas,The Skin I Live in,Hable con Ella,Los Abrazos Rotos

    La Piel Que Habito of The Skin I Live In (2011) bevat alle klassieke elementen zoals we van hem gewoon zijn: we hebben karaktervolle personages met een flinke psychologische deuk in hun hersenpan, we hebben de betoverende femme fatale, we hebben de obsessieve protagonist.

    Wat we dit keer nog meer hebben, is een soort van extreem pervers uitgangspunt dat je zo in Aziatische horrorfilms terugvindt. Compleet geschift en toch vertrouwd, ijzingwekkend en toch warm bij momenten.

    Niet alleen Almodóvar is terug, ook Antonio Banderas spettert als de fanatieke plastische chirurg. The beast wordt dankbaar geflankeerd door de adembenemende Elena Anaya. De wisselwerking tussen deze twee personages is ronduit subliem. Odi et amo en al hetgeen daartussen ligt, waardoor de dingen niet zijn zoals ze lijken.

    Korte inhoud: Antonio Banderas speelt de succesvolle onderzoekschirurg Robert Ledgard. Hij is gespecialiseerd in het herstellen van zwaar beschadigde huid. Langzaam aan leren we dat zijn vrouw ooit levend verbrand werd en dat hij sindsdien onderzoek verricht naar het herstellen en verbeteren van de menselijke huid.

    In zijn huis observeert Robert via een enorm televisiescherm zijn patiënte Vera, die zich ledig houdt met lezen, yoga en het vol krabbelen van muren. Wie zij is en hoe zij daar belandde, weten we niet. Toch wordt algauw duidelijk dat Vera en Robert een complexe relatie met mekaar hebben. Naarmate de film vordert en Almodóvar de stukjes van de puzzel langzaam aan in de juiste volgorde plaatst, krijgen we een film die ons bij de keel grijpt, die ons afstoot maar tegelijkertijd meezuigt in de obsessie van Robert voor Vera.

    pedro almodovar,elena anaya,la piel que habito,antonio banderas,The Skin I Live in,Hable con Ella,Los Abrazos Rotospedro almodovar,elena anaya,la piel que habito,antonio banderas,The Skin I Live in,Hable con Ella,Los Abrazos Rotospedro almodovar,elena anaya,la piel que habito,antonio banderas,The Skin I Live in,Hable con Ella,Los Abrazos Rotos
    pedro almodovar,elena anaya,la piel que habito,antonio banderas,The Skin I Live in,Hable con Ella,Los Abrazos Rotospedro almodovar,elena anaya,la piel que habito,antonio banderas,The Skin I Live in,Hable con Ella,Los Abrazos Rotospedro almodovar,elena anaya,la piel que habito,antonio banderas,The Skin I Live in,Hable con Ella,Los Abrazos Rotos

    De fotografie, de composities, de stills van Almodóvar zijn klassiek, Hitchcockiaans, en missen hun effect niet. Het is niet zo poëtisch arty als Hable con Ella, het doet iets meer denken aan bepaalde sequensen van Los Abrazos Rotos (2009), hoewel La Piel que habito een stuk afstandelijker en koeler overkomt dan de persoonlijke intrigerende chaos van de personages in Los Abrazos Rotos. Verder heerst de sfeer van de horror, het Frankenstein-isme, maar dan op een soort van verheven manier. Even stilistisch als de scènes in mekaar gezet zijn, is de muziek gekozen, om nog maar te zwijgen van de prachtige BMW M6 die met zijn passioneel ronkende motor bijna tipt aan het sensuele charisma van Vera. Ik kan kort zijn over deze film. Geniaal!

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 06 september 2011

     

    *** La Piel Que Habito / The Skin I Live In trailer ***

  • The Tree of Life wint Gouden Palm

    Pin it!

    Je zult het maar meemaken, je wint de Grote Prijs in Cannes en je bent een beetje teleurgesteld. Dat overkwam Jean-Pierre en Luc Dardenne, nadat ze op een 3de Gouden Palm (dé echte grote prijs) hadden gehoopt voor Le Gamin au Vélo (2011) met Cécile De France. De broers hadden met Rosetta (1999) en L’enfant (2005) wel de hoofdvogel afgeschoten.

    Korte inhoud: Het verhaal gaat over de 11-jarige Cyril (Thomas Doret) die door zijn vader (Jérémie Renier) in een internaat is geplaatst. Maar als zijn vader de belofte hem daar uit te halen niet nakomt, ontsnapt Cyril uit het tehuis en probeert tevergeefs zijn vader weer op te zoeken. Achtervolgd door mensen uit het internaat, wordt hij opgevangen door een jonge vrouw, Samantha (Cecile de France).

    cannes,gouden palm,Luc Dardenne,jean-pierre dardenne,rosetta,cecile de france,le gamin au velo,Thomas Doret,Jeremie Renier,The Tree of Life,Terrence Malick,Habemus Papam,Nanni Moretti,Melancholia,lars von trier,kirsten dunst,Pedro Almodovar,Paolo Sorrentino,Aki Kaurismaki,Jean Dujardin,Nicolas Winding Refn,drive

    De eer van de Gouden Palm ging dit jaar naar The Tree of Life (2011) van Terrence Malick, een film die nu al wordt getipt als de Oscarwonnaar van 2012. Malick maakt geniale films, maar won nog nooit een Oscar.

    Maar de broers hadden er zich al een beetje op voorbereid, gezien hun ingetogen en diep humanistische film niet meteen een topfavoriet was en er heel wat concurrenten waren, zoals Nanni Moretti met Habemus Papam (2011) en Melancholia (2011) van de verbannen Lars Von Trier met Kirsten Dunst die in Cannes gelauwerd werd als Beste actrice. Daarnaast zaten ook Pedro Almodovar (La piel que habito), Aki Kaurismaki (Le Havre) en Paolo Sorrentino (This must be the place) in competitive, naast de film van Terrence Malick natuurlijk.

    cannes,gouden palm,Luc Dardenne,jean-pierre dardenne,rosetta,cecile de france,le gamin au velo,Thomas Doret,Jeremie Renier,The Tree of Life,Terrence Malick,Habemus Papam,Nanni Moretti,Melancholia,lars von trier,kirsten dunst,Pedro Almodovar,Paolo Sorrentino,Aki Kaurismaki,Jean Dujardin,Nicolas Winding Refn,drivecannes,gouden palm,Luc Dardenne,jean-pierre dardenne,rosetta,cecile de france,le gamin au velo,Thomas Doret,Jeremie Renier,The Tree of Life,Terrence Malick,Habemus Papam,Nanni Moretti,Melancholia,lars von trier,kirsten dunst,Pedro Almodovar,Paolo Sorrentino,Aki Kaurismaki,Jean Dujardin,Nicolas Winding Refn,drive

    Toch wel vreemd dat uitgerekend deze film geen Gouden Palm kreeg. Dit moet wel de meest toegankelijke film zijn uit hun gehele minimalistische oeuvre, zeker met een actrice als Cécile De France in de hoofdrol. Let wel, het blijft mijlenver verwijderd van mainstream cinema. Verder op het filmfestival won Jean Dujardin de prijs voor de beste mannelijke vertolking en Nicolas Winding Refn de prijs voor beste regie voor Drive (2011). Le gamin au vélo is sinds woensdag te zien in de Belgische bioscoopzalen.

    ***Related Post***
    20/12/2010: The Tree of Life trailer

  • Michael Haneke wint Gouden Palm voor Das Weisse Band

    Pin it!

    Michael Haneke, de Oostenrijkse regisseur van ondermeer Funny Games (1997/2007) heeft op het 62ste Filmfestival van Cannes de Gouden Palm voor de beste film in de wacht gesleept voor zijn zwart/wit drama A White Ribbon (2009) (Das Weisse Band), een beklemmend drama over een Duits boerendorp in de aanloop naar de Eerste Wereldoorlog. De film duurt wél 150 minuten en bij afloop wordt je bediend met een open einde, hopelijk wordt dat voor veel toeschouwers geen afknapper.

    Het is de derde keer dat de 67-jarige Oostenrijker in de prijzen valt op het prestigieuze festival. Eerder gebeurde dat voor de briljante thriller Caché (2005) met Daniel Auteuil en Juliette Binoche en voor de veelgeprezen La Pianiste (2001) met Isabelle Huppert. De Grote Prijs van de Jury ging naar de Fransman Jacques Audiard voor het gevangenisdrama Un Prophète (2009). Het is zijn vijfde film in vijftien jaar tijd. Nadat hij enkele scenario's had geschreven, maakte hij in 1994 zijn regiedebuut met "Regarde les hommes tomber". Met Un Héros Très Discret kaapte hij twee jaar later in Cannes de prijs voor het beste scenario weg.

    Das Weisse Band pic Antichrist pic

    De onderscheiding voor de beste acteur ging naar de 52-jarige Oostenrijker Christoph Waltz voor zijn vertolking van een SS-officier in de film Inglourious Basterds (2009) van Quentin Tarantino. Charlotte Gainsbourg (pic) kreeg de prijs voor beste actrice voor haar rol in Antichrist (2009) van de Deense regisseur Lars Von Trier met Willem Dafoe. Tijdens haar dankwoord stond Gainsbourg even stil bij haar vader Serge. "Ik hoop dat hij trots is op mij, trots en erg geschokt, hoop ik", voegde ze er nog aan toe in een verwijzing naar de controverse die op het festival rond de film was ontstaan en de ietwat slechte kritieken.

    De Caméra d'Or voor het beste debuut was weggelegd voor Samson and Delilah (2009) van de Australiër Warwick Thornton, die daarmee Hunger (2008) van regisseur Steve McQueen opvolgt. Hij kreeg de prijs overhandigd door de Franse actrice Isabelle Adjani en voorzitter van de jury voor de Caméra d'Or Roschdy Zem. Samson and Delilah is een liefdesgeschiedenis tussen twee adolescenten in een gemeenschap van aboriginals middenin de Australische woestijn. Thornton is overigens zelf een aboriginal.

    Spring Fever pic De Helaasheid der Dingen pic

    De Prijs van de Jury ging ex aequo naar de Britse Andrea Arnold voor de prent Fish Tank (2009) en naar zijn Koreaanse collega Chan-Wook Park met de film Thirst (2009). De Chinees Lou Ye de prijs voor het beste scenario kreeg voor Spring Fever (2009). De Helaasheid der Dingen (2009) van Felix van Groeningen heeft op het Internationaal Filmfestival van Cannes de Prix Art et Essai gewonnen in de Quinzaine des Réalisateurs. Het is de derde film van Felix van Groeningen en gaat over de 13-jarige Gunther Strobbe die samenwoont met zijn vader en zijn drie nonkels bij zijn grootmoeder in het smerigste kot van Reetveerdegem. Hij wordt er dagelijks geconfronteerd met ontzaglijke volumes alcohol, vrouwen versieren en schaamteloos nietsdoen. Alles wijst er op dat Gunther hetzelfde lot beschoren is. Of kan Gunther toch ontsnappen aan de helaasheid der dingen? De film is een verfilming naar het gelijknamige boek van Dimitri Verhulst.

    Er was ook grote teleurstelling bij een aantal filmmakers. De grote favoriet van Cannes, Pedro Almodovar, mocht met lege handen naar huis. Ook actrice Penélope Cruz was de prijs van Beste Actrice niet gegund. Ook Brad Pitt of Quentin Tarantino grepen naast de erkenning, voor hun gewelddadige oorlogsprent.

    *** Antichrist van Lars Von Trier trailer ***