paul thomas anderson

  • Magnolia (1999) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Een film die we hier nog niet besproken hadden was deze Magnolia (1999) van Paul Thomas Anderson. Een mozaïek verhaal waarin verschillende personages op zoek zijn naar de zin van hun leven, de ware liefde of hun verlangen naar vergiffenis. De film kreeg drie Oscar-nominaties maar kon er geen enkele verzilveren.

    magnolia_1999_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Een willekeurige, regenachtige dag in San Fernando Valley (Los Angeles). De levens van een stervende vader (Jason Robards), zijn jonge vrouw (Julianne Moore), een verpleger (Philip Seymour Hoffman), een beroemde verloren zoon (Tom Cruise), een man (William H. Macy) die vroeger bekend was als Quiz Kid Donnie Smith en nu hopeloos verliefd draait op een bartender, een politieagent (John C. Reilly) die wanhopig op zoek is naar liefde, een nieuw en een voormalig wonderkind (Jeremy Blackman), een tv-presentator (Philip Baker Hall) en zijn aan cocaïne verslaafde dochter (Melora Walters) komen samen in een web van verwikkelingen. Door de speling van het lot, toeval en menselijke interactie kruisen alle paden, een dag om nooit te vergeten.

    Los van een Martin Scorsese of Steven Soderbergh zijn er niet zo heel veel regisseur die in een tijdsspanne van drie uur tientallen personages kunnen opvoeren zonder de kijker te verliezen. Magnolia is een visueel spectaculaire film maar een aangrijpende inhoud. De film doet enerzijds wat denken aan zijn andere film, Boogie Nights (1997), ook al is deze net iets meer ernstig van toon. De film wordt ook geleid door de heel aanwezige muziek score van Aimee Mann. Daarnaast hebben we ook briljante fotografie van Robert Elswit.

    Magnolia begint met een indrukwekkend proloog over toeval, het noodlot en de dood, als een soort handleiding voor de film. De dingen die van het leven maken wat het is. Toeval lijkt alles aan elkaar te binden, en ook in deze film zal toeval een belangrijke rol spelen in de ontmoeting van de verschillende karakters. Het karakter die het meest in het oog springt is toch wel deze van Tom Cruise, die als een soort guru de mannen een dosis testosteron in hun gat pompt met slogans als 'Respect the cock, tame the cunt'. Donald Trump had één van zijn discipelen kunnen geweest zijn. Maar ook hij zal door de loop van omstandigheden zichzelf verzoenen met zijn stervende vader, één van de meest pakkende scènes uit de film.

    Maar niet elk personage is even geslaagd en misschien had deze film wel één of twee figuren kunnen missen. Maar Anderson blijft zijn kijkers verbazen en middenweg de film krijgen we zelfs een Bijbels tafereel te zien die ons allemaal met verstomming slaat. Anderson is duidelijk in datgene wat hij wil vertellen. Het leven is misschien kommer en kwel, maar op een dag kan de wind keren en loopt alles naar wens. Kortom, een film met een lach maar vooral een traan, die ons niet onberoerd zal laten, gevuld met Oscar-waardige vertolkingen en een meeslepende soundtrack, in een strakke regie van een geniale filmmaker.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 3 januari 2017

     

    *** Magnolia trailer ***

  • Pompeii is Vulgaire Auteurscinema !

    Pin it!

    Met de release van Pompeii (2014) van Paul W.S. Anderson, die door filmcritici de grond wordt ingeboord en door de massa zelfs links wordt gelaten – de box-office van de film blijft op 10 miljoen haperen tijdens zijn openingsweekend wat te weinig is voor een 100 miljoen dollar film – gaan opnieuw stemmen op om deze prent alsnog een plaats te gunnen in het rijk van de Vulgar Auteurism (Vulgaire Auteurscinema). Een select lijstje van Amerikaanse films die door een kleine minderheid van jonge cinefielen wordt geprezen.

    Het is allemaal begonnen bij een groep van jonge ervaren filmcritici die geïnspireerd waren door de idealen van auteurfilms, en zich opwierpen voor de verdediging van een bepaald soort cinema dat door de traditionele media vaak bestempeld wordt als commercieel wegwerpproduct. Het gaat dat in het bijzonder over Amerikaanse actiefilms die wel degelijk een stempel dragen van een regisseur, al is deze meestal van vormelijke aard en minder van inhoudelijke. Het zijn films die meestal beoordeeld worden door het publiek voor hun prestaties aan de box-office dan wel voor hun artistieke merites of voor hun auteurs-kwaliteiten.

    pompeii pictureresident evil retribution

    De term zelf werd dan weer gelanceerd in een essay getiteld vulgar auteurism gepubliceerd in het najaar van 2009 in Cinema Scope, en meer bepaald rond de figuur van regisseur Michael Mann (Heat, Miami Vice, Public Enemies, The Insider). Een essay dat eigenlijk zijn inspiratie haalde in het invloedrijke boek, Vulgair Modernisme van J. Hoberman uit 1991, een verzameling van kritische bedenkingen, die stellen (ik parafraseer) dat een aantal populaire werken die weinig gewaardeerd worden door de culturele elite, desondanks een cultureel modernistische sensibiliteit vertonen (een dominante ironiserende toon, zelfreflectie, ludiek formalisme). Bijgevolg moeten deze werken dan met dezelfde nauwkeurigheid benaderd worden als het zogenaamde meer prestigieuze werkt.

    De website Mubi is zowat de spreekbuis geworden voor deze beweging, met regelmatige updates en besprekingen van films die volledig beantwoorden aan de karakteristieken van het vulgaire auteurschap. Hun definitie komt erop neer dat een filmmaker die werkt in de populaire cultuur en de massa-entertainment (zoals genre cinema, geweld, pulp, enz..), maar nog steeds een thematische en esthetische continuïteit in hun oeuvre handhaven, en die vaak (niet altijd) ten onrechte afgewimpeld worden voor het zogenaamd "vulgaire" in hun werk (lees: gebrek aan verfijning of goede smaak), zijn filmmakers wiens films beschouwd kan worden als vulgar auteurism. Gezien Europa minder een doorgedreven cultuur heeft van commerciële cinema (dit is ondertussen aan het veranderen met de grotere dominantie van populaire Franse cinema), gaat het in hoofdzaak over Amerikaanse films (weliswaar in de meeste gevallen geregisseerd door niet-Amerikanen).

    fast & furious 6pain & gain

    Namen van regisseurs en films die regelmatig terug komen zijn deze van Paul W.S. Anderson (Resident Evil: Retribution 3D), Nimród Antal (Armored), Michael Bay (Pain & Gain), Joe Carnahan (The Grey), John Carpenter (In the Mouth of Madness), Jon M. Chu (Step Up 3D), Bobby & Peter Farrelly (Stuck on You), Isaac Florentine (Ninja), Walter Hill (Driver), John Hyams (Universal Soldier 4), Justin Lin (Fast & Furious 6), John McTiernan (Die Hard 3), Pierre Morel (The Transporter 2), Russell Mulcahy (The Shadow), Mark Neveldine & Brian Taylor (Crank 2: High Voltage), Roel Reiné (The Marine 2), Tony Scott (Déjà Vu), M. Night Shyamalan (The Happening), Sylvester Stallone (The Expendables), Paul Verhoeven (Starship Troopers) en Rob Zombie (Halloween II).

    Dat er een immens verschil is tussen The Master (2013) van Paul Thomas Anderson en Resident Evil: Retribution (2012) van Paul W.S. Anderson zal niemand kunnen ontkennen. Het ene is een quasi meesterwerkje, het andere is ontspanning van de meest verwerpelijke soort. En ook al kan ik begrijpen waarom films van W.S. Anderson een bepaald publiek kunnen bekoren (zijn films hebben een eigen dominante visuele stijl die de inhoud en thematiek ondergeschikt maakt) krijg ik ze zelf niet verteerd, idem voor Michael Bay films. Daarentegen kan ik wel heel wat verdienstelijke zaken zien in het werk van Rob Zombie, Paul Verhoeven, Tony Scott, Justin Lin of John Carpenter (ook al zou ik Carpenter eerder omschrijven als een cult-regisseur, meer dan een vulgair auteur). Maar zo heb je bij deze vulgar auteurism ook wel gradaties.

    the_expendables_pic01.jpgcrank_2_high_voltage_pic01.jpg

    Maar bij deze zullen een aantal onder jullie wel blij zijn dat ze vandaag ook met argumenten voor de dag kunnen komen betreffende de zoveelste sequel van een B-actiefilm, zonder zich hiervoor te moeten schamen. Vulgar Auteurism zijn ook vaak films die niet verstoken zijn van enig cynisme. Het is voer voor het oog, of nog, entertainment voor de toeschouwer die kijkt in plaats van diegene die zich waant een filmkenner met goede smaak te zijn. Toch zou ik zelf niet al teveel gewicht willen geven aan deze stroming die enkel uit is op de uiterlijke kenmerken, maar de discussie kan nu wel gevoerd worden en wij hebben hier met De FilmBlog zeker geholpen aan de erkenning van heel wat populaire films die misschien niet met dezelfde gevoeligheid werden benaderd door de traditionele media.

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2013

    Pin it!

    Zoals gewoonlijk zit het beste van het jaar alweer in de staart, zo is er de hilarische Wall Street prent The Wolf of Wall Street (2013) van Martin Scorsese, die reeds in persvisie was maar pas voor het publiek te zien is vanaf 8 januari 2014, maar ook American Hustle (2013) van David O. Russell, die opnieuw indruk weet te maken met zijn overheerlijke karakters. Maar zeker ook 12 Years a Slave (2013), de nieuwe film van Steve McQueen (Hunger, Shame) zal binnenkort heel wat awards in de wacht slepen. Drie Oscar-waardige films die spijtig genoeg gezien hun late release net uit de boot vallen voor de Top 10 lijst, maar grote kandidaten zijn voor 2014.

    Het was Iron Man 3 (2013) van Shane Black die de grootste box-office recette op zijn naam kan zetten, met iets meer dan 1,2 miljard dollar wereldwijd, en hiermee The Hobbit: The Desolation of Smaug (2013) van Peter Jackson ver weg achter zich zal laten, ook al moet deze laatste nog een tijdje in de bioscoop draaien. Aan de andere kant van het spectrum stond de Johnny Depp film The Lone Ranger (2013) met een put van meer dan 150 miljoen dollar.

    Als films die net uit de Top 10 vielen maar zeker het vermelden waard zijn, moet ik zeker Wadjda (2012) vermelden, de Saoedisch-Arabische film van Haifaa Al-Mansour. Een regisseuse die vanuit een ingepakt tentje deze film moest regisseren, maar een onthutsend en eerlijk beeld schetste van een meisje die opgroeit in een vrouwonvriendelijk regime. Anderzijds was er La Grande Bellezza (2013) die Italiaanse cinema uit de periode van Fellini opnieuw op de kaart heeft gezet. En uiteraard ook de Chinese Drug War (2012), een zeer intelligente, spannende en uitermate ontspannende misdaad thriller voor volwassenen, die bij ons zijn bioscoop-release heeft gemist.

    The Best Movies of 2012

    10. Captain Phillips (2013) Paul Greengrass

    Dat Tom Hanks een briljant acteur is, dat wist iedereen al. Maar in Captain Phillips ontbloot hij een nieuw facet van zijn acterend vermogen. Zelfs de leider van de piraten, Barkhad Abdi, die hier zijn filmdebuut maakt, zet een indrukwekkende vertolking neer. We komen amper tot adem en de spanning is vaak ondraaglijk en dat is uiteraard ook deels te danken aan de slimme aanpak van de regisseur, die geheel in docu-stijl deze productie heeft aangepakt met handheld-camera.

    Captain Phillips

    9. La Vie d'Adèle (2013) Abdellatif Kechiche

    Wat mij betreft de beste Franstalige film van het jaar was deze La Vie d'Adèle (Blue is the Warmest Color) van de Tunesische regisseur Abdellatif Kechiche. Het is een intimistisch en complex liefdesverhaal. Een ode aan de grillen van het hart met explosies van lust, verdriet, woede en hoop, briljant gespeeld door Léa Seydoux en Adèle Exarchopoulos. Er was heel wat om te doen rond deze prent, maar de controverse zal nooit de menselijke integriteit van deze prent kunnen aantasten.

    La Vie d'Adèle

    8. The Conjuring (2013) James Wan

    The Conjuring is een old-school-haunted-house horrorfilm die in schril contrast staat met die stortvloed aan goedkope gore horrors die ons de laatste jaren hadden overstelpt. Met een sterke cast en een beangstigende sfeer dat ondanks de catalogus van onmiddellijk herkenbare scare tactics, er in slaagt meer te zijn dan zijn individuele spook-in-de-kast-en-in-de-spiegel-momenten. Misschien niet meteen bestemd aan die hard horrorfans, maar in ieder geval voor een publiek die de meer subtiele horrorfilms kan smaken.

    The Conjuring

    7. The World's End (2013) Edgar Wright

    Het duo Edgar Wright en Simon Pegg zijn weer samen en hebben met The World's End dé komediefilm van 2013 in elkaar gestoken van hetzelfde niveau als hun overheerlijke Shaun of the Dead (2004). Het is meteen ook één van de meest inventieve komedies van het jaar, gekruid met zalige actie-scènes en als kers op de taart een bijzonder slim uitgewerkt science-fiction verhaal.

    The World's End

    6. The Broken Circle Breakdown (2013) Felix Van Groeningen

    Om eerlijk te zijn was ik geen al te grote fan van het verhaal en vond ik het einde van The Broken Circle Breakdown wat voorspelbaar, maar de acteurs in deze prent sleuren je mee in het verhaal en alle krediet moet gaan naar scenarist en acteur Johan Heldenbergh en actrice Veerle Baetens, naast uiteraard de muziek die hier ook wel op de voorgrond treedt. Het is misschien ook wel de meest Amerikaanse film van Felix, ook al is dit wel een heel vertrouwelijk verhaal uit eigen bodem. Je wordt er niet vrolijk van, maar het is een drama die blijft plakken en je niet zo snel zal vergeten.

    The Broken Circle Breakdown

    5. Before Midnight (2013) Richard Linklater

    Na Before Sunrise en Before Sunset is dit derde deel uit de trilogie misschien wel het beste. Het probleem met die eerste twee films lag bij hun vederlichte scenario's ... Hier worden de zaken op een veel sappigere manier uitgewerkt met thema's als ontrouw, echtscheiding, wrok en alle andere ziel-ontmoedigende dingen waarmee we als 40'er geconfronteerd worden. Een andere reden waarom Before Midnight zo genietbaar is, is omwille van de vlotte dialogen tussen Ethan Hawke en Julie Delpy.

    Before Midnight

    4. The Master (2013) Paul Thomas Anderson

    Voor wie er mocht aan twijfelen, Amerikaanse filmmakers zijn zeker in staat zijn te schilderen met nuances? En het mooiste voorbeeld hiervan is The Master, een psychologisch diepgaand portret van een man die in een crisis verzeilt nadat hij geconfronteerd wordt met zijn eigen tekortkomingen. Het is de innerlijke kracht en de schoonheid van het verhaal die hier van tel zijn. De film is een onthutsende en fragiele zoektocht naar het lot van een man, een onzekere lot, maar wel een vrij lot, briljant geacteerd door een Joaquin Phoenix en meesterlijk in beeld gezet door Paul Thomas Anderson.

    The Master

    3. Lore (2013) Cate Shortland

    Toch weer geen nazi-film? Jazeker, maar Lore is nu één die verteld wordt via het standpunt van een Duits meisje die met haar nazi-gezin na de oorlog op de vlucht is, en dit alles op briljante en aangrijpende manier verfilmd door de Australische cineaste Cate Shortland. Actrice Saskia Rosendahl brengt hier een indrukwekkend vertolking, gespleten tussen de intentie om haar overgebleven familieleden te beschermen en haar groeiende afkeer voor waar haar ouders voor staan. Het is geen gemakkelijk onderwerp, maar de filmmakers hebben dit project met bijzonder veel gevoel voor nuance en authenticiteit in elkaar gestoken en is wat mij betreft één van de meest opmerkelijke films van 2013.

    Lore

    2. Inside Llewyn Davis (2013) Ethan Coen & Joel Coen

    Ik blijf een grote fan van het werk van de Coen Brothers en ook deze Inside Llewyn Davis is alweer een serieus schot in de roos. Veel films voeren artiesten op, maar weinige prenten handelen over artiesten die hebben gefaald. Het is uiteindelijk een scherpzinnige en intieme karakterstudie die meerdere viewings nodig heeft om ten volle gewaardeerd te worden. De film had in ieder geval niet zo knap geweest zonder de opmerkelijke vertolking van Oscar Isaac als een dwalende folkzanger.

    Inside Llewyn Davis

    1. Gravity (2013) Alfonso Cuarón

    Dat Alfonso Cuarón een regisseur is om te volgen, was al duidelijk na zijn Children of Men (2006). Met Gravity bevestigt hij zijn status als één van de meest talentvolle cineasten in Hollywood. Zeldzaam zijn de films die een perfect evenwicht vinden tussen computer-animaties en emotionaliteit. Het acteerwerk van George Clooney, maar vooral van Sandra Bullock zorgt ervoor dat we met hen meeleven, op het puntje van onze stoel, van begin tot eind. En dat allemaal met een plot die op een bierkaartje geschreven kan worden en met een minimum aan acteurs en locaties, én zonder ook maar één alien of vuurwapen.

    Gravity

    The Worst Movies of 2013

    10. The Counselor (2013) Ridley Scott

    Een film waar ik naar uitkeek was The Counselor, zeker met zijn overweldigende cast (Bardem, Pitt, Diaz, Cruz en Fassbender), zijn talentvolle regisseur en zijn talentvolle scenarist, Cormac McCarthy. Maar het resultaat was behoorlijk teleurstellend, tot zelfs ronduit bespottelijk. En gezien het aanwezige talent, was er geen enkel excuus om deze prent niet in de bottom 10 te zetten. De op tilt geslagen scenarist was zo verliefd op zijn eigen dialogen dat hij vergeten was om een coherent of zelfs nog maar een boeiende verhaal te vertellen. Ik heb een flauw vermoeden dat de cast en crew overtuigd waren aan een verheven intellectuele prent te werken, zo overtuigd dat ze het script nauwelijks in vraag durfden stellen. Gelukkig was er nog Cameron Diaz die nog maar eens over de motorkap van een voertuig mocht kronkelen.

    The Counselor

    9. The Family (2013) Luc Besson

    Ik moet toegeven, op de casting van The Family kan je niet veel op aanmerken. Zelfs de 27 jarige Dianna Agron leek perfect gecast als de high school girl met een femme fatale temperament. Maar het script van Besson slaat nergens op en blinkt uit in clichés en luiheid. De film is voor geen seconde geloofwaardig, de personages zijn lachwekkend en de brutaliteit van de geweldscènes zijn erover. The Family vermomt zich als een lichtvoetige zwarte komedie, maar wil al zo brutaal zijn als Taken (2008) en zo geslepen als Goodfellas (1990). Het wil zowel inspelen op de binnenlandse markt als op de Amerikaanse markt. Maar uiteindelijk is het een platte wegwerp-sitcom die snel vergeten zal worden.

    The Family

    8. The Internship (2013) Shawn Levy

    Normaal hadden The Hangover part III en Kick-Ass 2 hier moeten staan, maar toen kwamen er films als The Internship en dat bracht de lat nog een stuk lager. Wat een soort Google Crasher (cf. Wedding Crashers) had moeten zijn werd een zeemzoet en humorloze reclamespotje voor Google, met wat gratuite blote borsten-scènes en karakters met het intellectueel niveau van een kikkervisje. Het bedrijf zou zich zelfs schuldig moeten voelen dat mensen hier nog voor moeten betalen.

    The Internship

    7. G.I. Joe: Retaliation (2013) Jon M. Chu

    Ik heb geen flauw idee wat ik zonet heb gezien. Op de cover stond G.I. Joe: Retaliation, ik heb wat heen en weer geschiet gezien, een paar ninja shurikens, ook Bruce Willis stak even zijn kale knikker in beeld, maar voor de rest ben ik waarschijnlijk ingedommeld door het geluid van zinderende onzin. Ik had echt de indruk dat de lat niet hoger kwam dan de leeftijd van 8 tot 10 jarigen, hoewel ik vermoed dat de verhaaltjes die zij in gedachten hadden terwijl ze met hun G.I. Joe toys speelden van een iets hoger niveau waren. Misschien hadden de scenaristen zich beter hierop gebaseerd. Alles was beter dan wat ze hier bijeen hebben geschreven.

    G.I. Joe: Retaliation

    6. After Earth (2013) M. Night Shyamalan

    De regisseur, die ooit werd omschreven als de nieuwe Spielberg met films als Unbreakable, The Sixth Sense, Signs, is nog maar een schim van wat hij ooit geweest zou kunnen zijn. Tegenwoordig weet hij niet meer hoe hij een verhaal moet vertellen. Zelfs de karakters uit After Earth (2012) zijn levenloze figuren waar we als toeschouwer nauwelijks om geven. De structuur van de film is zo’n een puinhoop dan je op een gegeven moment zelfs verlangt naar een onnozele M. Night Shyamalan twist om alles wat leven in te blazen. Dat papa Smith de carrière van zoontje Smith wil lanceren is overduidelijk. Hopelijk heeft hij het met deze film niet voor eens en altijd bezegeld.

    After Earth

    5. Olympus Has Fallen / White House Down (2013) Antoine Fuqua / Roland Emmerich

    De ene is al dommer dan de andere maar zowel White House Down als Olympus Has Fallen zijn twee schijtfilms die ons doen verlangen naar de goede oude tijd van pretentieloze, geslaagde actievehikels als Die Hard, Point Break of Lethal Weapon. Beide films zijn veel luidruchtiger dan de geciteerde voorbeelden, maar omwille van hun getelefoneerde formule-script zijn ze al zo saai als slechte horrorfilms waar de slachtoffers er alles aan doen om zichzelf in gevaar te brengen. Je hebt zelfs de indruk dat de acteurs hun scènes niet au serieus nemen. Echte spanning resulteert uit een geloofwaardige opzet met sterke karakters, in plaats van een absurd spektakel waarbij de visuele effecten de karakterloze pulp moeten maskeren.

    White House Down & Olympus Has Fallen

    4. A Good Day to Die Hard (2013) John Moore

    En wanneer je dacht dat het niet slechter kon, zien we een films als A Good Day to Die Hard verschijnen. In een ver verleden nog een steengoeie actiefilm is doorheen de verschillende sequels verwaterd tot de meest platvloerse parodie, en bij deze misschien wel de laatste nagel in de kist van John McClane die nu echt wel DOOD is. De film heeft zelfs niets meer te maken met datgene wat de franchise zo knap maakte. Het kon evengoed een soort straight-to-dvd B-film zijn met Steven Seagal in de hoofdrol. Ondanks zijn productiebudget van bijna 100 miljoen dollar ziet de film er spuuglelijk uit en is het script niet meer dan een aaneenschakeling van slecht geregisseerde actiescènes om schaamrode wangen van te krijgen, om nog maar te zwijgen van plaatsvervangende schaamte voor de mensen die hier aan hebben meegewerkt.

    A Good Day to Die Hard

    3. Grown Ups 2 (2013) Dennis Dugan

    De eerste Grow Ups fim zat al in onze Top 10 Worst Movies of 2010 en ook deze Grown Ups 2 mag hier niet ontbreken. Adam Sandler is tevens een vaste waarde in dergelijke lijstjes. De film vervalt van de ene groteske scène naar de andere, zonder zich ook maar te bekommeren over enige logica of continuïteit. Bij momenten had je de indruk dat de film compleet geïmproviseerd werd op het moment zelf, en als ze geen flauwe grappen meer hadden, gewoon naar een andere locatie trokken. Ik heb geen idee voor wie deze film uiteindelijk bestemd is, maar in ieder geval niet voor mensen die beschikken over 'hersenen', laat staan 'smaak'.

    Grown Ups 2

    2. Texas Chainsaw (2013) John Luessenhop

    Er is geen enkele bestaansreden voor Texas Chainsaw 3D, los van de onwetende bezoekers 12 euro af te persen voor een flauw excuus van een TCM sequel. Dommer dan deze komen ze niet en het is een aanfluiting voor de originele cultfilm waarop deze franchise is gebaseerd. Al de beste zaken zaken in deze Texas Chainsaw komen uit de originele film van Tobe Hooper, de rest is zelfs een ordinaire tv-film onwaardig. Dit hadden ze beter Texas Roadkill genoemd. Niets in deze prent maakt zin, tot zelfs de 3D die los van een idioot kettingzaag shot geen enkele toegevoegde waarde heeft. Het enige positieve aan deze bespottelijk slechte 3D misschien zal meehelpen om 3D volledig te bannen uit de bioscoop. Leatherface is hier zelfs een loser, how fucked-up is that?!

    Texas Chainsaw

    1. Movie 43 (2013) Peter Farrelly en co.

    Het absolute dieptepunt van 2013 werd toch bereikt door Movie 43, een samenraapsel van de meest platte vulgariteiten wat een mensenbrein kan bedenken. En of een scrotum als strottenhoofd of strontseks nog niet plat genoeg was, zouden de makers een scène met necrofilie hebben geknipt uit de finale versie. Je vraagt je af waarom ze niet de volledige film hebben geknipt. Ik denk dat een 12-jarige hier nog wel plezier aan kan beleven, of iemand onder invloed van alcohol.

    Movie 43

    ***Related Posts***
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • The Master (2012) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Voor diegene die verlangen naar een film over Scientology moet ik hen teleurstellen. Ook al heeft The Master (2012) duidelijk zijn inspiratie gezocht in het leven van de oprichter van de sekte, L. Ron Hubbard, is deze prent veel meer dan dat. De zesde film van Paul Thomas Anderson (Magnolia, Punch Drunk Love, There Will Be Blood) vertelt het verhaal van twee mannen die hun plaats niet vinden in een vijandige maatschappij.

    the_master_2012_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: We verplaatsen we ons naar het Amerika net na de 2de WO. Freddie Quell (Joaquin Phoenix) is een ex-marinier wiens diensttijd erop zit. Opgezadeld met post-traumatische emoties door de oorlog moet Freddie weer proberen zijn draai te vinden in de maatschappij. Maar als een seksueel gefrustreerde alcoholist loopt dit niet van een leien dakje. Al snel gaat het bergafwaarts met Freddie en raakt hij van de ene mislukking in de andere. Tijdens één van zijn zovele vluchtpogingen verzeilt hij op het schip van 'The Master' Lancester Dodd (Philip Seymour Hoffman), een leider van de sekte genaamd The Cause. Dodd ontfermt zich over Freddie, in wie hij zijn gedroomde zoon ziet en probeert hem met zijn kennis weer op het rechte pad te zetten.

    Het acteerwerk van Joaquin Phoenix is buitengewoon. De briljante vertolking die hij neerzet overstijgt het gevoel van vervreemding tot deze volledig te belichamen. We zien hem als man die letterlijk en figuurlijk getekend werd door het leven, vaak met een kromming in zijn rug en een ongemakkelijke, nonchalante houding. De ontmoeting met Dodd lijkt als een laatste, reddende strohalm. Maar de regisseur kiest niet voor de evidente plotwendingen en we krijgen een apart verhaal van iemand die in niets meer gelooft en een andere die zijn geloof met iedereen wil delen. En ook al krijgen we deze tegenstelling in het begin van de film, tussen de rijke, charismatische sekteleider en de aan lager wal geraakte militair, zien we dat er gaandeweg steeds meer overeenkomsten zijn tussen deze twee vreemde snuiters. Ze hebben met mekaar veel meer gemeen dan enkel maar een voorliefde voor sterke drank.

    Maar de kracht van de film zit hem niet in het ontwaken van een in slaap gedommelde ziel, dan wel de crisis waarin een man verzeilt na de confrontatie met de tekortkomingen van zijn theorieën. De film vertelt ook een verhaal over het leven en de eenzaamheid die zo kenmerkend is in ons menselijk bestaan, en vermijdt al te evidente filosofische conclusies. Het is de innerlijke kracht en de schoonheid van het verhaal die hier van tel zijn. The Master is een onthutsende en fragiele zoektocht naar het lot van een man, een onzekere lot, maar wel een vrij lot.

    the master,Paul Thomas Anderson,scientology,Joaquin Phoenix,Philip Seymour Hoffman,Laura Dern,Jesse Plemons,Amy Adams,Ambyr Childers,Jonny Greenwood,Mihai Malaimare Jr,academy awardsthe master,Paul Thomas Anderson,scientology,Joaquin Phoenix,Philip Seymour Hoffman,Laura Dern,Jesse Plemons,Amy Adams,Ambyr Childers,Jonny Greenwood,Mihai Malaimare Jr,academy awardsthe master,Paul Thomas Anderson,scientology,Joaquin Phoenix,Philip Seymour Hoffman,Laura Dern,Jesse Plemons,Amy Adams,Ambyr Childers,Jonny Greenwood,Mihai Malaimare Jr,academy awards

    Neemt de regisseur een standpunt in tegen deze sekte, en indirect ook tegen de Scientology Kerk? Eigenlijk wel, ook al wordt dit heel subtiel aangebracht. De kritiek wordt eerst aangewend door een arrogante kerel die zich sceptisch opstelt tegenover hypnose met een discussie die eindigt in scheldwoorden. We krijgen meteen de indruk dat Dodd niet alle kritiek kan weerleggen als een bevlogen orator. Maar gaandeweg komt de kritiek ook van binnenin het systeem, via een trouwe volgeling gespeeld door Laura Dern, maar ook door zijn zoon Val Dodd (Jesse Plemons) die voor het eerst de gehele theorie van zijn vader onderuit haalt "He's making all of this up as he goes along. You don't see that? ". En dit is een beetje een kantelmoment in het verhaal. Terwijl zijn vrouw Peggy Amy Adams en zijn dochter Elizabeth Ambyr Childers aan geloofwaardigheid moeten inboeten, zien we de verloren zoon Freddie Quell afrekenen met zijn verleden en zijn verloren liefde, om dan uiteindelijk terug te keren naar de vader-figuur waarmee hij duidelijk is verbonden.

    Niet alleen de fotografie van de film, door de Roemeense Director of Photography Mihai Malaimare Jr., is om van weg te dromen, maar ook de meeslepende muziek van Jonny Greenwood vervoert ons naar de jaren 50. Ik zou niet durven zeggen dat de film beter is dan There Will Be Blood (2007), maar het behoort zeker tot de betere films van de cineast. Gezien de film heel open blijft en geen conclusie maakt of zich bezig houdt met elke plotlijn te gaan afronden, is hij misschien wel minder toegankelijk voor een groter publiek. Maar dat deze prent niet genomineerd werd als Beste Film bij de oscars is en blijft onbegrijpelijk. Het is het soort moeilijk te doorgronden prent die met de jaren en met de verschillende visies enkel maar beter en rijker kan worden. Het is een explosie van passie en liefde voor de cinema, bestemd voor mensen die nog met volle teugen van het leven kunnen genieten. Ook al moet ik Lincoln (2012) nog zien, mag van mijn part Joaquin Phoenix alvast de erkenning voor Beste acteur krijgen. The Master komt bij ons pas op 6 maart 2013 in de bioscoop, God weet waarom zo laat.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 31 januari 2013

    ***Related Posts***
    11/01/2013: De 10 grootste missers van de Oscarnominaties van 2013
    19/12/2012: Controversiële The Master wint Beste Film prijs in Toronto

     

    *** The Master (2012) trailer ***

  • Controversiële The Master wint Beste Film prijs in Toronto

    Pin it!

    Net zoals elk jaar worden de betere films in december van stal gehaald, om zo fris in het geheugen te zitten van The Academy die binnenkort hun stem moeten uitbrengen voor de Oscars. En een film die indruk heeft gemaakt op het filmfestival van Toronto is The Master (2010) van Paul Thomas Anderson, de regisseur van ondermeer There Will Be Blood, Magnolia, Boogie Nights. De prent werd ondertussen uitgeroepen tot Beste Film.

    the master,Paul Thomas Anderson,Philip Seymour Hoffman,Joaquin Phoenix,scientology,Denis Lavant,holy motors,Rachel Weisz,The Deep Blue Sea,Killer Joe,Gina Gershon,Zero Dark Thirty,argo,amour,L Ron Hubbard

    Korte inhoud: We bevinden ons in de jaren '50. Na de oorlog is Lancaster Dodd (Philip Seymour Hoffman) terug naar huis gekeerd. Nog steeds onder invloed van de gruweldaden die hij heeft meegemaakt probeert hij eenmaal terug in de Verenigde Staten te ontdekken wie hij werkelijk is. Hiervoor sticht hij een eigen religie op die al snel doorbreekt in de Verenigde Staten. Deze charismatische figuur werd aangesproken als 'the Master'. Hij wordt gesteund door Freddie Quell (Joaquin Phoenix), een gedrogeerde zwerver die uitgroeit tot Dodd's belangrijkste discipel. Peggy (Amy Adams), de vrouw van Dodd, is bezorgd over de toestand van Freddie.

    Naast de hoofdprijs kreeg Anderson ook nog eens de award voor Beste Regisseur alsook het Beste Scenario en Philip Seymour Hoffman viel eveneens in de prijzen met die van Beste Mannelijke Bijrol. Een andere prijswinnaar was Denis Lavant die gelauwerd werd als Beste Acteur voor Holy Motors (2012), een film die in mijn Top 10 van 2012 stond. Rachel Weisz won dan weer Beste Actrice voor The Deep Blue Sea (2011) en Gina Gershon won Beste Vrouwelijke Bijrol voor Killer Joe (2012).

    Uiteraard wil dit nog niet zeggen dat The Master de grote slokop zal zijn bij de eerstvolgende Oscaruitreiking. Er zijn heel wat filmfestivals en films als Zero Dark Thirty (2012), Amour (2012) en Argo (2012) vielen ook al in de prijzen.

    "The Cause" is het nieuwe geloof die The Master heeft gesticht, en gelijkenissen met Scientology stoken al meteen de kop op in diverse opiniestukken. Enerzijds werden de gelijkenissen aangestipt tussen het hoofdpersonage dat Hoffman vertolkt en de gelijkenissen met Scientology leider L. Ron Hubbard (pic), die nota bene ook deelnam aan de 2de W.O. en nadien een geloof had opgericht in 1950. Maar de makers ontkennen wel in alle talen, waarschijnlijk om gespaard te blijven van mogelijke vervolgingen of dat de Kerk misschien de productie van de film zou kunnen boycotten. Anderson heeft de film laten zien aan Tom Cruise, die een prominent figuur is van de Scientology Kerk en tevens acteerde in Magnolia. Cruise had een probleem met het feit dat het hoofdpersonage zijn geloof ter plekke uitvond. Anderson had een goed gesprek met Cruise, maar veranderde niets aan zijn film. The Master komt bij ons in de bioscoop vanaf 6 maart 2013.

    *** The Master trailer ***

  • You Don't Mess with the Zohan met Adam Sandler

    Pin it!

    Zohan

    Er is nog een periode geweest waar ik echt wel hield van de humor van Adam Sandler. Die 80’ties komedie The Wedding Singer van Frank Coraci is zo een voorbeeld van een hilarische prent waar ik me kreupel heb zitten lachen. Maar dan waren er ook die tientallen flauwe afkooksel waarin Adam Sandler op automatische piloot zijn typetje kwam brengen (Airheads, Little Nicky, I Now Pronounce You Chuck & Larry,…). De trailer van de nieuwe Adam Sandler film, You Don't Mess with the Zohan (2008) van Dennis Dugan, laat hoe dan ook vermoeden dat dit best wel een leuke film zou kunnen worden

    Korte inhoud: Zohan (Adam Sandler), een agent van de Israëlische geheime dienst Mossad, besluit zijn eigen dood in scéne te zetten en vervolgens een carrièreswitch in New York te maken als haarstilist. Niet lang daarna raakt hij steeds dieper in de problemen wanneer zijn ware identiteit dreigt bekend gemaakt te worden.

    Adam Sandler is een stand-up comedy artist, geen acteur. Hij heeft even geproefd van het acteurs-wezen in de geschifte Punch-Drunk Love (2002) van Paul Thomas Anderson en Reign Over Me (2007), maar er zijn voor zover ik weet geen nieuwe plannen in die richting. Het ging hem ook niet echt goed af dat acteren, zowel op het scherm als in de box-office. Maar dit belet niet dat we af en toe kunnen genieten van zijn fratsen en zijn woede-uitbarstingen in het soort komediefilms die van hem een ster hebben gemaakt.

    Zoals ik al zei is de trailer van deze Zohan best wel grappig. Het heeft bijna iets weg van een dans-film. Hoewel, het blijft een Sandler vehikel en we moeten naar goede gewoonte onze verwachtingen een beetje temperen. Hoewel, het is geschreven door de komedie-revelatie van de laatste jaren, Judd Apatow. In de film zijn ook wat rollen weggelegd voor Rob Schneider, Mariah Carey, Henry Winkler, Donna Feldman en Emmanuelle Chriqui. De film komt op 20 augustus 2008 bij ons in de zalen.

    *** You Don't Mess with the Zohan trailer ***