De FilmBlog

Het wordt uitkijken naar de nieuwe film van regisseur Paul Haggis (Crash, In the Valley of Elah), de thriller The Next Three Days (2010) met Russell Crowe in de hoofdrol. Het is een remake van de Franse film Pour Elle (2008) met Vincent Lindon en de aantrekkelijke Diane Kruger, die in deze film vervangen wordt door de al even aantrekkelijke Elizabeth Banks.

Korte inhoud: Het leven lijkt perfect voor John Brennan (Russell Crowe). Totdat zijn vrouw Lara (Elizabeth Banks) opgepakt wordt voor een gruwelijke moord die ze niet heeft gepleegd. Drie jaar later doet John er alles aan om zijn gezin bij elkaar te houden. Hij voedt hun zoon op, geeft les op school en doet er alles aan om haar onschuld te bewijzen. Als ook het laatste beroep wordt afgewezen en Lara suïcidaal wordt besluit John dat er maar één oplossing mogelijk is; hij moet zijn vrouw uit de gevangenis bevrijden. Hij bedenkt een gedetailleerd vluchtplan en stort zich in een gevaarlijke en onbekende wereld. Uiteindelijk alles op het spel zettend voor de liefde van zijn leven.

Haggis hoopt het in ieder geval beter te doen dan het origineel die nauwelijks volk over de vloer kreeg. Zo wil hij zijn success van Crash (2005) herhalen, zeker nadat geen kat kwam opdagen tijdens de release van zijn vorige film In the Valley of Elah (2007). Het is één zaak om een Oscar te winnen, een andere zaak is om ook talentvol genoeg te zijn om bezoekers naar uw film te lokken en vertrouwen te wekken bij de studiobonzen.

Maar één ding staat als een paal boven water: het scenario van Fred Cavayé, die uiteindelijk de film zelf heeft geregisseerd, is de moeite waard om verfilmd te worden door een "echte regisseur". Ik weet, het is een regel dat je maar pas aan een remake mag denken als de film ouder is dan pakwek 20 jaar, maar in dit geval denk ik dat we een onderscheid kunnen maken. Het origineel is geen slechte film, maar het kon allemaal véél beter in beeld gebracht worden. Door de verkeerde regie-keuzes voelt het zooitje ook veel te melodramatisch aan en bij momenten voorspelbaar. Bepaalde zaken zijn ook nauwelijks uitgewerkt en het voelt allemaal iets te gratuit en ongeloofwaardig aan. Maar anderzijds houdt het verhaal en de vertolkingen de film recht, en is het zelfs één van de betere Franse thrillers van de laatste 10 jaar.

Laat jullie niet misleiden door de standaard actie-trailer die ze hebben gemaakt, deze prent heeft heel wat meer te bieden dan wat op het eerste zicht lijkt. Alle ingrediënten zitten in het script voor een bloedstollende thriller, met kletterende actie, hartstochtelijke romantiek en adembenemende vluchtsequenties. Voor een keertje zou ik zeggen, en het gebeurt niet vaak, ga naar de remake kijken in plaats van het origineel. Daar, ik heb het gezegd! Ik geef nog even mee dat de remake meer dan 2 uur duurt en dat er ook een rol is weggelegd voor de knappe House M.D. actrice Olivia Wilde. Ook de muziek van Danny Elfman en Alberto Iglesias - reeds te verkrijgen in de betere muziekwinkels - is al vast een enorm pluspunt. Nu nog maar wachten op de film die op 17 november 2010 in onze bioscoop zal draaien.

De meningen liggen verdeeld over de nieuwe weg die 007 heeft genomen, maar blijkbaar liggen de meningen iets minder uiteen wanneer het over Quantum of Solace (2008) gaat: de film was een teleurstelling, en daar lijkt het gros van de filmkenners het mee eens te zijn.

En dat heeft volgens mij ook niets te maken met Daniel Craig als Bond, want velen vonden Casino Royale (2006) van Martin Campbell een verademing. Craig is een godsgeschenk voor de franchise die na Die Another Day (2002) uitblonk in mediocriteit en kitsch.

Het probleem bij Quantum of Solace lag voornamelijk bij de regisseur Marc Forster die zich even waande over het talent van Paul Greengrass (The Bourne Ultimatum, United 93) te beschikken. Maar daar waar de actie-sequenties in The Bourne Ultimatum heel vakkundig in beeld waren gebracht met een efficiënte montage, waren hier de actie-sequenties een bron van ergernis. Je wist nauwelijks wat er aan het gebeuren was.

Maar er waren nog meer problemen met de film. Daar waar het pokerspel in Casino Royale boeiend werd verfilmd, blijft alles behoorlijk saai met een weinig indrukwekkend verhaaltje over wraak, met één van de zwakste Bond-villains sinds Dr. Kananga in Live and Let Die (1973). Misschien hadden ze toch maar beter de duurdere Sean Connery als Bond-villain gekozen, in compensatie voor wat minder Aston Martin's die ze toch in de prak reden.

Het scenario van Paul Haggis en Neal Purvis hangt met haken en ogen aaneen en is ontdaan van elke vorm van karakter-ontwikkeling of emotionele diepte. Met deze prent is in ieder geval het bewijs geleverd dat James Bond niet Jason Bourne is, en dat dit twee totaal verschillende films zijn met een totaal verschillende dynamiek. Ik herinner me nog Bond die in Casino Royale de barman afsnauwde omdat die hem vroeg welke martini hij wou drinken ("Do I look like I care?"), maar ook die donkere humor is zo goed als verdwenen. Als actiefilm is hij nog wel 'ok', maar als Bondfilm is hij blurred not stirred.

En de cijfers liegen er niet om. Casino Royale kostte 150 miljoen dollar om te maken maar bracht bijna 600 miljoen dollar op aan de box-office wereldwijd. Quantum of Solace met zijn productiekost van 200 miljoen dollar (de duurste Bondfilm ooit) moest zich tevreden stellen met 537 miljoen. Quantum zit trouwens ver onder zijn productiebudget in de States met nauwelijks 164 miljoen dollar. Laten we hopen dat Skyfall (2012) zijn lessen hieruit zal trekken.

***Related Posts***
04/11/2011: In Skyfall moet James Bond MI6 redden van de ondergang
12/07/2011: Javier Bardem en Ralph Fiennes in Bond 23
12/01/2011: Vakantie voor James Bond zit erop
03/11/2010: Bond 23 in de problemen
21/03/2010: Freida Pinto mogelijk nieuwe bondgirl
28/09/2009: MGM op de rand van het faillissement
30/12/2008: Casino Royale deed het beter dan Quantum of Solace
03/11/2008: Quantum of Solace review
30/09/2008: Quantum of Solace is en directe sequel op Casino Royale
23/11/2006: Casino Royale review

Het laatste nieuws over de Quantum of Solace (2008) (de werktitels waren : Risico of Property of a Lady die zou verwijzen naar een terugkeer van de Faberge Egg uit de Bondfilm Octopussy ) is dat acteur Jesper Christensen zonet bevestigd heeft dat hij opnieuw de rol zal vertolken van Mr. White. In Casino Royale (2006) was Mr. White de contactpersoon tussen de schurk Le Chiffre (gespeeld door de Deen Mads Mikkelsen) en een niet nader bij naam genoemde criminele organisatie. Niet meteen een moment van extase – gezien de acteur eigenlijk een vrij bescheiden rol had, maar het wijst er in ieder geval op dat de nieuwe 007-film de nieuw ingeslagen weg zal voortzetten.

In december beginnen trouwens de opnames in Spanje met Daniel Craig als de Britse spion. En hoewel er nog vrijwel niets over het verhaal bekend is, hebben de producenten al wel laten weten dat Bond 22 effectief zal oppikken waar Casino Royale ophield. Het lijkt dan ook logisch dat personages "die nog in leven zijn" zullen terugkeren, zoals de mysterieuze Mr. White. De Deense acteur Jesper Chirstensen heeft dit inmiddels dan ook bevestigd op de Deense televisie. Christensen zei zelfs dat hij aan een stevige ondervraging van James Bond onderworpen wordt, nadat Bond hem voor zijn kasteel neerschoot. Dat de producenten zeggen dat Bond 22 begint waar Bond 21 ophield is dus niet gelogen. Of Mr. White de nieuwe Malboro Man wordt (cf. The X-Files), of zal hij van in het begin worden afgemaakt – wie zal het zeggen? Ook Giancarlo Giannini keert terug in de rol van Rene Mathis en uiteraard Judi Dench als M. Bij de nieuwe gezichten zien we o.a. Goran Visnjic die waarschijnlijk de rol van een schurk zal vertolken.

Tot spijt van wie het benijdt zal regisseur Martin Campbell niet terugkeren voor deze Bond, maar hij laat de eer aan Marc Forster (Monster’s Ball, Stay) die eigenlijk niet zoveel actie-ervaring heeft maar wel degelijk een verhaal kan vertellen en ook zijn eigen verhaal wil vertellen. Hij zal hierin zeker de hulp krijgen van scenarist Paul Haggis die eerder in een interview zei dat deze Bond niet gebaseerd is op een bestaand werk van Ian Fleming, maar wel op een paar van zijn ideeën en van zijn nieuw aangestelde production designer Dennis Gassner die de eeuwenoude Peter Lamont zal vervangen. Voor de actie-scenes zal hij volgens de Hollywood Reporter gesteund worden door de Bourne-stuntcoordinator Dan Bradley, wat ook mooi is meegenomen. Over de deelname van de Olson Twins of Shilpa Shetty wordt vooralsnog gezwegen. We weten dus nog niet met zekerheid wie de nieuwe Bondgirls zullen worden. Op 7 november 2008 zal de film wereldwijd in première gaan.

***Related Posts***
03/11/2008: Quantum of Solace review
03/10/2008: Quantum of Solace videoclip Another Way to Die
30/09/2008: Quantum of Solace in voetsporen van Casino Royale
30/06/2008: Quantum of Solace trailer
14/02/2008: Al Pacino als Bond-villain in Quantum of Solace?
09/01/2008: Bondgirls Gemma Arterton en Olga Kurylenko
10/12/2007: Mathieu Amalric wordt nieuwe Bondschurk
20/11/2007: Bondgirl casting
25/05/2007: Worden de Olson Twins gecast in Bond 22?

Op deze zonnige maandag (uhmm) laat ik 3 nieuwe posters op jullie los. De eerste komt van Flags of Our Fathers (2006), de nieuwe film van Clint Eastwood, naar een scenario van Paul Haggis (Crash, Million Dollar Baby) en William Broyles Jr. (Jarhead, Apollo 13) met Steven Spielberg als producer van de film. Flags of Our Fathers vertelt het aangrijpende verhaal van de zes Amerikaanse soldaten die de vlag hijsen tijdens de grote slag begin 1945 op het eiland Iwo Jima. De foto en het standbeeld dat hiervan gemaakt zijn, verbeeldt het mythische verhaal van de zes strijders. Eastwood vertelt het verhaal achter de mythe. De enige van de zes die de verschrikkelijke slag kan navertellen is marinier John Bradley. Hij heeft zijn hele leven gezwegen over de oorlog en pas na zijn dood in 1994 ontdekt zijn zoon James zijn vaders verzwegen verleden. Tijdens de zware slag vielen aan Amerikaanse kant 26.000 soldaten en aan Japanse kant 22.000. Hiervan is wel reeds een trailer beschikbaar.

*** klik op afbeelding voor groot formaat ***

De tweede poster komt van The Good Night (2006), een film geschreven en geregisseerd door Jake Paltrow, de broer van Gwyneth Paltrow, die eveneens een hoofdrol vertolkt in deze film. Naast Gwyneth zien we ook Martin Freeman (The Hitchhiker's Guide to the Galaxy, Shaun of the Dead), Penélope Cruz en Danny DeVito. De film gaat over een popster (Freeman) die nu jingles maakt voor publiciteit spotjes en een mid-life crisis ondergaat. Er is helaas nog geen trailer beschikbaar.

De laatste in het rijtje is de nieuwe James Bond poster, Casino Royale (2006), met Daniel Craig wiens kille blauwe ogen een dodelijke 007 voorspellen. Op de trappen van het Casino zien we de mooie verschijning van Eva Green. De poster heeft een serieuze kleurcorrecte ondergaan, waarbij zijn hoofd iets te lang onder de zonnebank heeft gelegen en de rest iets te lang in de frigo. Hoe dan ook, het werkt. De vlinderdas en het openstaande hemd in contrast met de ijskoude blik en het wapen maken een mooie synthese van wat we mogen verwachten. Hier vinden jullie trouwens de trailer.

***Related Post***
30/10/2006: Flags of Our Fathers ontgoochelt aan de box-office

***Related Poster Posts***
27/09/2006: Hurricane on the Bayou en Casino Royale poster
30/08/2006: The Departed, Texas Chainsaw Massacre: The Beginning, The Illusionist poster
18/08/2006: Saw III posters
11/08/2006: Grind House posters
01/06/2006: Superman Returns & Apocalypto posters
24/01/2006: Silent Hill posters

Paul Haggis, maker van de kersvers Oscarwinnaar Crash gaat naar alle waarschijnlijkheid Against All Enemies (2008) verfilmen, althans volgens de Hollywood Reporter. Dat is een boek van Richard A. Clarke, een voormalig adviseur van presidenten Reagan, de oude Bush, Clinton en George W. Bush, waarin een onthutsend beeld wordt geschetst van het veiligheidsbeleid van de V.S. Opvallend is vooral dat de Regan en de Bushjes het gevaar van Al Qaida stelselmatig hebben onderschat.

Het zal nog wel even duren voordat de film in de bioscopen draait: voorlopig werkt Haggis als schrijver en producent nog aan Death And Dishonor (2007), ook al zo'n politiek geladen drama, over een officier (Clint Eastwood) wiens zoon verdwijnt terwijl hij vanuit Baghdad onderweg is naar huis.

Het boek staat in Amerika al een tijdje in het middelpunt van de belangstelling omwille van de controversie rond het onthullende boek. Of het ook materiaal oplevert voor een drama is nog maar de vraag. Als ik zelf aan Bush denk, ga ik spontaan slapstick komediefilms zien.

Het heeft een tijdje geduurd maar het moment is aangebroken voor de lancering van een nieuwe BlogTalk, samen met Sine, Karen en de mensen van Kinofreunde. Voor de gelegenheid buigen we ons over de Beste Films die in het jaar 2005 zijn uitgekomen.

We hadden eerst een top 10 willen samenstelling met de films uit 2007, maar wegens een paar technische problemen kregen we daarover geen consensus.

Gezien ik zelf het voorbije jaar een hoop rotzooi heb gezien, krijgen jullie van mij ook een Top 10 van de Meest Walgelijke Kl#te Films die zonder veel schroom in 2005 werden losgelaten op een argeloos bioscooppubliek waar mening een trauma hebben aan overgehouden. Gelukkig is er deze Ultieme FilmBlog die af en toe mensen kan waarschuwen voor dergelijk schadelijk afval. Ja, iemand moet het doen.

Let wel, ook al zien we wekelijks een pak nieuwe films, blijven er heel wat films over die we nog niet hebben gezien. Het zou fysisch zelfs onmogelijk zijn om alle nieuwe films te bekijken. Ooit geprobeerd in 1994 met een dubbele infuus en luciferstokjes in de ogen. Maar met al die seniele musicals uit Bollywood kwam ik zelfs niet in december van dit jaar aan de Aziatische horror-markt toe. Het was een hachelijke onderneming maar ben blij met mijn conclusie: ER ZIJN TEVEEL FILMS …verdomme. (Dit laatste was een subjectieve interpretatie van mijn conclusie). Maar alle onzin ‘in een lijstje’, hier volgt het Beste & Slechtste uit 2005. Jullie zijn uiteraard vrij om jullie lijstjes kenbaar te maken in de commentaarbox en/of uw mening te geven over de vernoemde films.

De Beste Films uit 2005

1. Batman Begins van Christopher Nolan – Net als Spider-Man, een absolute revelatie, of hoe je bekende ingrediënten kan samenbrengen tot een overheerlijke combinatie. Scherpe dialogen, een knap plot, uitstekende regie en een ijzersterke cast.

2. Sin City van Frank Miller & Robert Rodriguez – Een comic-book-noir meesterwerkje. Vernieuwend, verrassend, briljant en gedoopt in gitzwarte gal.

3. Cinderella Man van Ron Howard – er was veel kritiek op Russell Crowe, maar hij is de Roger Federer van het acteren in Hollywood. En Ron Howard levert hier een van zijn knapste films, zoniet zijn beste film.

4. King Kong van Peter Jackson - Jacksons film lost de verwachtingen volledig in. Toch een beetje te lang, maar dat is slechts een detail vergeleken met de denderende actietaferelen.

5. Sideways van Alexander Payne – verfrissend om zoveel talent bezig te zien in een film over wijn. Al even genietbaar als een Château Latour.

6. Match Point van Woody Allen – en wel een nieuwe Woody Allen die met deze verfrissende prent kan overtuigen. Ik ga niet zeggen dat het één van zijn beste film is, maar het is in de buurt. In ieder geval zijn beste film uit het laatste decennium.

7. Nochnoy Dozor (Night Watch) van Timur Bekmambetov – te vergelijken met Harry Potter en The Matrix, maar dan voor volwassenen. Een uiterst verfrissende filmervaring.

8. Wedding Crashers van David Dobkin – als er een komedie-film een award moest krijgen dit jaar, dan moet het deze wel worden. Zonder enige twijfel de grappigste film uit 2005.

9. Serenity van Joss Whedon – een zalige spinoff van de na amper elf afleveringen afgevoerde Amerikaanse cultserie Firefly, met verrassend goed uitgetekende personages, visueel verbluffende ruimtegevechten en fijne dialogen én one-liners

10. Crash van Paul Haggis – Ontegensprekelijk het beste filmdebuut en één van de beste scenario's uit 2005.

De Slechtste Films uit 2005

1. Aeon Flux van Karyn Kusama – Om er niet veel woorden aan vuil te maken: Aeon Sucks ! En geen beetje. De film had de grootste potentieel een succes te worden, maar faalt op alle gebied.

2. Alone in the Dark van niemand minder dan Dr. Crap himself, Uwe Boll. Ik had getwijfeld om deze op '1' te zetten, maar ik had er ook niet veel van verwacht. De film kreeg een Hollywood budget om nog niet het niveau te halen van de kortfilmpjes van eerstejaars filmstudenten. Een samenraapsel van alles wat je best vermijdt in een film.

3. Dirty Love van John Mallory Asher – zelden nog zo’n inspiratieloze spuug gezien als deze film met een afschuwelijk slecht acterende Jenny McCarthy. Deze Dirty Love was bedoeld om haar carrière nieuw leven in te blazen. Wel, ze zal binnenkort samen met Charlize Theron, in de spotlights staan van de Razzie Awards.

4. The Dukes of Hazzard van Jay Chandrasekhar – de eerste keer dat je plaatsvervangende schaamte krijgt voor diegene die betrokken zijn bij deze onzin. 2 minuten Jessica in korte broekjes en uitgestoken boezem en 88 minuten fast-forward-stuff met een rondrijdende oranje wagen en een man in het wit gekleed.

5. Elektra van Rob Bowman – Nog slechter dan Daredevil en Mortal Combat samen en zwaar geplagieerd van superieure films zoals Hero.

6. Stealth van Rob Cohen. Een film op automatische piloot die men zelfs geen popcorn-film kan noemen, want popcorn heeft nog smaak.

7. Fantastic Four van Tim Story – mijn tweede grote teleurstelling in 2005. Het begon al met een mankgelopen casting en bevestigde de teneur met een zwak plot en dito dialogen. Alles blijft zo mediocre en dat is net iets wat een comic-book adaptatie NIET mag zijn. De film is allesbehalve "fantastisch" en verdient in geen geval de uit-zijn-voegen-gebarsten-media-campagne.

8. Ex equo: In the Mix met Usher, Get Rich or Die Tryin’ met 50 cent & House of Wax met Paris Hilton – dat de films op geen flapoor zouden trekken was evident, dat de pop-idolen geen acteer-talent hebben was te verwachten, maar dat ze ook nog eens zo on-charismatisch zijn, is compleet tegenstrijdig met de aandacht die door de media aan hen wordt geschonken.

9. The Fog van Rupert Wainwright – je moet het maar doen om een nog slechtere remake te maken van een al zwakke horrorprent van Carpenter. Jammer voor de carrière van Clark Kent-acteur Tom Welling. Hij ziet niet alleen de rol van Superman aan zijn neus voorbijgaan, maar speelt ook nog eens in de meest belachelijke films.

10. The Legend of Zorro van Martin Campbell – ik hou mijn hart vast voor de nieuwe James Bond, Casino Royale. Maar wat Campbell hier maakt is precies datgene wat Hollywood een slechte naam bezorgt.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Crash (2004) van Paul Haggis is een film die al een tijdje op mijn verlanglijstje stond. Dus even hoera dus voor degene die het concept filmparels heeft uitgevonden zodat er geen verre verplaatsing aan te pas kwam om deze film alsnog in de bioscoop te kunnen zien.

Korte inhoud: Verschillende verhaallijnen smelten samen gedurende twee dagen in Los Angeles: een zwarte detective met een aan drugs verslaafde moeder en een stelende broer, twee autodieven die voortdurend lopen te discussiëren over de maatschappij en racisme, een afwezige openbare aanklager met zijn irritante en rotverwende vrouw, een racistische agent met een zieke vader die door zijn jonge idealistische collega wordt gehaat, een succesvolle zwarte televisieregisseur en zijn vrouw die te maken krijgen met een racistische agent, een Perzische immigrant die een pistool koopt om zijn winkel te beveiligen, een Spaanse slotenmaker en zijn jonge dochter, enz.

In Million Dollar Baby (2004) sneed Clint Eastwood eerder dit jaar het geladen onderwerp euthanasie aan. Eastwood deed dit op een neutrale manier, zonder een standpunt voor of tegen in te nemen. In Crash doet Paul Haggis hetzelfde maar dan voor het, misschien nog delicatere, thema racisme. Leuk weetje is dat Haggis, de regisseur en scenarist van Crash, eigenlijk ook de scenarist is van Million Dollar Baby.

Op een paar televisiefilms en wat afleveringen van "Due South" en "Family Law" na, is Crash het regiedebuut van Haggis. Het is aan de ene kant jammer dat hij pas op 51-jarige leeftijd zijn eerste grote film kan maken, aan de andere kant natuurlijk beter laat dan nooit. Haggis vertelt zijn verhaal op een zeer rustige en ingetogen manier, met karig, maar wel effectief, gebruik van muziek. De regisseur laat vooral zijn acteurs het werk doen.

En Haggis kan voor zijn eerste film beschikken over een zeer interessante cast: Don Cheadle, Matt Dillon, Jennifer Esposito, Thandie Newton, Sandra Bullock, Brendan Fraser, Ludacris en Ryan Philippe. Heel de cast acteert op hoog niveau en het zou dan ook niet eerlijk zijn om bepaalde acteurs meer te bewieroken dan anderen. Maar toch, Matt Dillon toont eindelijk waarom hij in de jaren ’80 een grote belofte werd genoemd en Sandra Bullock speelt eens geen girl next door maar een echte bitch die je liever niet als buurvrouw hebt.

Crash is een zogenaamde 'mozaïekfilm' wat betekent dat een ogenschijnlijk losstaande gebeurtenis, in dit geval een auto-ongeluk, de rode draad vormt tussen de levens van de verschillende personages. Magnolia (1999) is een andere film uit dit genre, en ook 21 Grams (2003) en Amores Perros (2000) situeren zich enigszins in hetzelfde genre. In dergelijke films heb je vaak te maken met redelijk veel hoofdpersonages en het is dan ook zaak dat de kijker het verhaal kan volgen en niet verdrinkt in 35 verschillende personages. Haggis lost dat zeer goed op en het verhaal zit dan ook perfect in elkaar. Je merkt dat de regisseur ook een begaafd scenarist is en daardoor veel oog heeft voor het verhaal.

Door het onderwerp van Crash, racisme, lijkt de film misschien zo’n typische schoolfilm (American History X, Stand By Me, The Piano, Rosetta, Saving Private Ryan, we kennen ze allemaal wel). Gelukkig is Crash veel meer dan dat, het is een film die iedereen zou moeten gezien hebben. Verschillende oorzaken en nuances van racisme worden besproken zonder een belerend vingertje op te steken. Af toe mag er zelfs gelachen worden. Eén van de betere films van 2005.

We zijn ondertussen gekomen bij onze derde BlogTalk, en dit keer gaan we een Top 10 samenstellen van de films die wij 'overgewaardeerd' vinden. De oscar-uitreikingen dragen bij dergelijke lijstjes vaak wel een steentje bij. Ik denk dan meteen aan een film zoals Titanic (1997). Maar we zullen ook eens kijken naar films die door critici als uitstekend worden bevonden en die wij eigenlijk geen fluit waard vinden. We verwachten dus verhitte smaak-discussies.

De subjectiviteit van dergelijke lijstjes is dus groot, maar toch vind ik dat er zeker kan en moet gediscussieerd worden over smaken. Wie grijpt er wel eens niet naar de uitvlucht "smaken verschillen"? Maar bestaat er ook zoiets als "tekortschieten in smaak" of durven we dat niet onderkennen? Er zijn in ieder geval heel wat mensen met een uiterst conservatieve smaak of zelfs een compleet gebrek aan smaak of fantasie. Maar wat is smaak? Oscar Wilde zei het zelf treffend: "Mijn smaak is eenvoudig. Ik ben altijd tevreden met het beste."

Maar laat het duidelijk zijn, dit is geen lijstje met de Top 10 slechtste films, maar wel de films die naar onze mening iets te hoog werden gewaardeerd. Films die net uit mijn lijstje zijn gevallen: Kill Bill part 2 en de Star Wars prequels.

10. Crash (2004) Paul Haggis
Een luidruchtige debuutfilm met veel geschreeuw en gehuil, die zomaar eventjes de Oscar voor Beste Film in ontvangst mocht nemen, maar die uiteindelijk bitter weinig te vertellen heeft. Nochtans is het de bedoeling om ons en links-liberaal geweten te schoppen. Niets op tegen, maar dan gaat hij toch moeten afkomen met iets anders dan platitudes over rassenhaat en klassendiscriminatie. Het volgt dezelfde formule met korte verhaallijnen als films als Traffic en Magnolia , maar waarbij die andere twee films iets treffender hun boodschap overbrengen.

09. Easy Rider (1969) Dennis Hopper
Ik heb met heel veel moeite deze film in één ruk uitgekeken, en had toch al 14 ongedwongen en 6 gedwongen pogingen achter de rug. Maar misschien heb ik ook geen beetje voeling met de hippie cultuur. Ik weet het niet. Ik hield in ieder geval wel van de begin jaren ’70 en hou wel van Michelangelo Antonioni’s Zabrinskie Point. Het zal we de look and feel van die periode goed in kaart brengen, maar ik vind het allemaal serieus overroepen.

08. Satyricon (1969) Federico Fellini
Uit hetzelfde jaar van Easy Rider kwam ook Fellini met deze prent naar buiten. Ik hou heel veel van Fellini maar deze gehypte film is pure beeldmasturbatie en niets meer dan een montage van onsamenhangende sequenties met als enige doel plezier te beleven in nonsens.

07. Dances with Wolves (1990) Kevin Costner
Eén van de grootste Oscar-vergissingen (en er zijn er een pak geweest) was deze film aan te duiden als Beste Film, boven Goodfellas van Martin Scorsese. Je zou in principe bijna alle films van Kevin Costner in deze lijst kunnen zetten, maar deze prent is toch wel een schoolvoorbeeld van een ‘overgewaardeerde film’. Het is een saaie western die meer dan 3 uur lang aansleept, en in al die tijd nauwelijks één memorabele scène weet uit te bouwen. Fotografisch ziet het er wel mooi en landelijk uit, maar inhoudelijk komt het voornamelijk neer op ‘Ta tanka tanka’- geleuter en dito danspasjes.

06. Napoleon Dynamite (2004) Jared Hess
Een echte hype in Amerika. Waarschijnlijk de ultieme foute film. Maar het soort film die je over een paar jaar compleet bent vergeten en je je afvraagt wat er uiteindelijk zo speciaal was aan die prent. De karakters zijn excentriek, en dat is mooi, maar in tegenstelling tot een Donnie Darko hebben ze verder niets van persoonlijkheid, laat staan ook maar iets zinnigs te vertellen.

05. The 39 Steps (1935) Alfred Hitchcock
Hitchcock is een ware bron van inspiratie, maar dit vind ik één van zijn meest teleurstellende films. Toch zit hij in verschillende favoriete lijstjes. Hitchcock was in die periode nog steeds op zoek naar zijn persoonlijke touch en is allesbehalve volmaakt (overacting, zwakke scene-opbouw, …)

04. Casablanca (1942) Michael Curtiz
Vind ik niet beter of slechter dan die andere klassieke standaard Hollywood vehicels met Bogart. Maar wat is het met die hype rond Casablanca en die onnozele quotes in de stijl van “Here's looking at you kid" of "Play it again, Sam"… dan nog liever "I’ll be back".

03. Chicago (2002) Rob Marshall
Het was meer dan 30 jaar gelden dat er nog eens een musical de Oscar won voor Beste film, en wat voor één. De film deed het nog behoorlijk goed aan de box-office, maar ik snap niet wie hier van kan genieten.

02. Lost in Translation (2003) Sofia Coppola
Een film met heel veel Japanse clichés en een verhaal met dramatisch fletse personages die een relatie beginnen die al evenveel boeiend is als gras zien groeien. Maar de film kreeg veel bijval omwille van de naam van Sofia Coppola die met haar The Virgin Suicides veel indruk had gemaakt, Bill Murray kwam in the picture na zijn rol in The Royal Tenenbaums en Scarlett was de nieuwe babe. En zeggen dat deze film zelfs de oscar kreeg voor beste scenario. Priceless!

01. Eyes Wide Shut (1999) Stanley Kubrick
Mocht Kubrick nog leven had hij met deze film de volle lading gekregen van de critici, maar uit respect voor de meester-regisseur werden even "de ogen wijd dichtgeknepen."

Ik had het mij nochtans herhaaldelijk beloofd om niet meer te schrijven over de opkomende James Bond film, maar hier is een artikeltje die voor een keertje niet speculeert over een nieuwe Bond-casting. Indien het jullie enigszins toch zou zou aanbelangen, zijn ze momenteel blijven stranden bij de Brits acteur Daniel Craig. Maar niets is verloren voor de fans van Clive Owen, Ewan McGregor, Julian McMahon of Hugh Jackman, die allen nog in de running blijven voor de fel begeerde rol in Casino Royale (2006).

Wie waarschijnlijk niet zal terugkomen, ondanks de vermelding op IMDb, is John Cleese als Q. De acteur lijkt dan toch gelijk te krijgen met zijn uitspraak, een paar maanden geleden, dat zijn personage waarschijnlijk niet zal verschijnen in de nieuwe Bond-film. (cf. “If I'm told that is there is a Q, I will be Q. But unfortunately, I don't believe there's a Q in the current version of the script.")

Paul Haggis, de scriptschrijver van het Oscarwinnende Million Dollar Baby, werd onlangs aangesteld als het nieuwe schrijftalent en hij deelde in een interview met de Hollywood Reporter mee dat niet alleen Q afwezig zal zijn, de Britse geheim agent zal het ook moeten doen zonder de immer behulpzame gadgets.

"It's going to be good. We're trying to reinvent Bond. He's 28: no Q, no gadgets."

Iets vertelt mij dat de makers van de Bond-films wel degelijk de postjes en commentaren lezen op de diverse filmblogs en sites, want de overgrote meederheid van de filmfreaks wou minder dwaze effecten en stunts en MEER VERHAAL. Misschien is er dan toch nog hoop voor de franchise. In ieder geval is Paul Haggis een vernieuwende inspiratiebron. Onlangs heeft de man nog in de prijzen gevallen voor zijn film Crash. Als dit geen opluchting is voor de toekomst van 007.

***Related Casino Royale Posts***
23/11/2006: Casino Royale review
27/09/2006: Nieuwe Casino Royale poster
11/09/2006: Nieuwe Casino Royale trailer
25/07/2006: Chris Cornell van Audioslave maakt Bond-nummer
03/07/2006: Goldfrapp zou nieuwe Bond-film "hip" maken
03/05/2006: De officiële Casino Royale teaser
12/03/2006: Nieuwe James Bond laat de kritiek over zich heen waaien
17/02/2006: Bondvillain en Bondgirl Vesper Lynd bekend
28/01/2006: Thandie Newton de nieuwe bondgirl in Casino Royale?
16/01/2006: Rose Byrne misschien gecast voor de rol van Vesper Lynd
25/12/2006: Jessica Simpson en Naomi Watts bond-girls ?
17/11/2005: The Matador haalt fel uit naar 007-producers
14/10/2005: Daniel Craig wordt de nieuwe James Bond
04/10/2005: Bond-villain 'Le Chiffre' en Pierce Brosnan keert niet terug als James Bond
19/09/2005: Geen ‘Q’ in Casino Royale
25/07/2005: De zoveelste James Bond casting
28/04/2005: Dan toch Pierce Brosnan ?
07/04/2005: Daniel Craig misschien de nieuwe 007
28/03/2005: Orlando Bloom
25/02/2005: 007 aan de Box-Office
17/02/2005: Brosnan is gek
05/02/2005: Martin Campbell regisseert 21e Bond
01/11/2004: Tarantino heeft interesse in de verfilming van Casino Royale
13/09/2004: Dougray Scott

***Related Bond Posts***
20/02/2006: Daniel Craig krijgt klop en wordt geboycot
03/02/2006: Bondregisseur opgepakt voor prostitutie
16/11/2005: Aston Martin verkocht

Sandra Bullock is voor de verandering eens te zien in een dramatisch harde film. De miss congeniality is voornamelijk bekend voor het lichte genre maar hier speelt ze aan de zij van een pak andere bekende gezichten, in de film van Paul Haggis, die eerder het scenario van Clint Eastwoods Million Dollar Baby schreef. Haggis maakt met dit project zijn eerste grote film als regisseur. Crash is een provocerend, onvoorspelbaar en soms grappig Magnolia-achtig verhaal waarin de levens van een aantal inwoners van Los Angeles met elkaar in botsing komen.

Korte inhoud: Een rijke huisvrouw (Sandra Bullock) en haar echtgenoot die officier van justitie (Brendan Fraser), een Iranese winkelier, twee flikken (Matt Dillon en Ryan Phillippe), een zwarte televisieregisseur (Terrence Howard) en zijn vrouw (Thandie Newton), een Mexicaanse slotenmaker (Michael Pena), een zwart Amerikaanse detective (Don Cheadle) en zijn werk- en levenspartner Jennifer Esposito, twee autodieven (Larenz Tate en Chris ‘Ludacris’ Bridges) en een echtpaar uit Korea van middelbare leeftijd; allemaal wonen ze in Los Angeles en in de komende 36 uur zullen hun levens letterlijk en figuurlijk met elkaar in botsing komen... Zie hier de trailer.

Paul Haggis heeft vorig weekend al meteen ook de ‘Grote Prijs van de Onafhankelijke Amerikaanse film’ in de wacht gesleept tijdens het 31e filmfestival van Deauville 2005 in Frankrijk. Vorig jaar ging deze award nog naar Maria Full of Grace. De prijs van de jury ging dan weer naar twee films: On the Outs van Lori Silverbush en Michael Skolnik en Keane, van Lodge Kerrigan, die ik al op deze blog heb geprezen. Deze jury werd voorgezeten door cineast Alain Corneau.

***Related Posts***
06/03/2006: De oscarwinnaars 2006
31/01/2006: De Oscar Nominaties 2006
16/11/2004: Sandra Bullock

***Related Sites***
Imdb: Crash (2004)
Officiële site: crashfilm.com
Pics: Out Now