De FilmBlog

En hier is dan uiteindelijk onze Top 10 Box-Office Flops uit 2010. En in vergelijking met 2009 waren de verliezen van 2010 een stuk minder, ook al heeft dat niet meteen iets te maken met mogelijke besparen. Intendeel. Er werd in 2010 gemiddeld meer geïnvesteerd dan in 2009. Zo zie je maar dat een economie met veel besparingen niet altijd meer winsten oplevert. Eén film ontbreekt aan dit lijst, en dat is Dylan Dog: Dead of Night die met zijn productiebudget van 20 miljoen dollar nauwelijks 4 miljoen zou hebben opgebracht. Maar gezien dat ik productiebudget niet kon verifiëren heb ik deze uit de lijst gelaten.

10. The Last Station (2010) Michael Hoffman
Productioncost: $18 million - Worldwide Gross: $13,55 million (Sony)

Niet alle films die een Oscar-nominatie op zak hebben (in dit geval voor beste mannelijke bijrol en beste vrouwelijke hoofdrol) kunnen scoren aan de box-office. Nochtans waren ze goed voorbereid door de release van hun film op de vooravond van de oscar-selectie te plannen. Mocht The Last Station in de prijzen vallen dat zouden ze nog kunnen genieten van de extra publiciteit. Maar niet dus, ook al is deze prent uiteindelijk nog zo slecht niet, maar de gemiddelde bioscoopbezoeker is niet meteen geïnteresseerd in de laatste levensjaren van Leo Tolstoy. Op het acteerwerk van Christopher Plummer en Helen Mirren valt uiteraard niets op aan te merken, maar sexy is de film in geen geval.

9. My Soul to Take (2010) Wes Craven
Productioncost: $25 million - Worldwide Gross: $20,97 million (Universal Pictures)

Wes Craven (Scream, A Nightmare on Elm Street) is een 'hit-and-miss' regisseur geworden. Soms is er een ware stormloop van bezoekers voor zijn films, op andere keren horen we krekels in de bioscoopzaal. En My Soul to Take behoort tot die tweede categorie. De reden waarom de film zo slecht werd ontvangen hoef je ook niet ver te gaan zoeken; het was gewoon een slechte film en misschien ook wel de zwakste horrorprent uit zijn gehele oeuvre. Ja, zelfs nog slechter dan Cursed (2005). De film begint over-the-top en blijft erover.

8. Green zone (2010) Paul Greengrass
Productioncost: $100 million - Worldwide Gross: $94,88 million (Universal Pictures)

Het probleem met Green Zone is dat hij te weinig vuurwerk levert voor een mainstream actiefilm en te weinig diepgaand voor een politiek drama, en dit is wel spijtig want er valt anders heel wat te zeggen over de Amerikaanse zoektocht naar hun massa vernietigingswapens. Er zijn zowat anderhalf miljoen Irakezen gesneuveld met 17 zelfmoorden per dag, naast 30'000 Amerikaanse soldaten die in bodybags terug kwamen. Ook al had de film de bedoeling de aanwezigheid van de Amerikanen in Irak te bekritiseren, is het meer een pamflet voor links-liberalen, die er uiteindelijk zelf niet gediend mee zullen zijn gezien alles veel te ongenuanceerd overkomt. Het duo Matt Damon/Paul Greengrass werkt beter in een Jason Bourne context.

7. The Wolfman (2010) Joe Johnston
Productioncost: $150 million - Worldwide Gross: $139,79 million (Universal Pictures)

Visueel is The Wolfman dik in orde, maar voor de rest is deze remake nauwelijks angstaanjagend. Regisseur Joe Johnston slaagt er tevens is om een film over een weerwolf, met een script van Andrew Kevin Walker (Se7en, The Game) en acteurs als Benicio Del Toro en Anthony Hopkins, al zo saai te maken als gras zien groeien. Daar waar An American Werewolf in London ons naar de keel greep met het menselijk drama achter de transformatie, verliest Johnston zijn focus en verdwaalt hij in de goedkope gothic-horror referenties van uit de jaren stillekes en de platvloerse camp.

6. Scott Pilgrim vs. the World (2010) Edgar Wright
Productioncost: $60 million - Worldwide Gross: $47,66 million (Universal Pictures)

Deze film staat in mijn Top 10 Favoriete Films uit 2010 ook al werd Scott Pilgrim vs. the World een flop. De reden waarom deze film verlies heeft geleden is voornamelijk te wijten aan zijn onderwerp die besteed was voor een select publiek van comic-book geeks. Een dergelijke film die zich richt op een bepaalde niche in de filmmarkt scoort zelden hoog aan de box-office, en 60 miljoen als productie-budget is misschien wat overschat. Maar ik heb er van genoten. Je dompelt onder in de echte comic-book wereld zoals je nog nooit eerder ervaren hebt.

5. Repo Men (2010) Miguel Sapochnik
Productioncost: $32 million - Worldwide Gross: $18,41 million (Universal Pictures)

Daar waar science-fiction actiefilms (Transformers, The Island, Total Recall) goed in de markt liggen, zijn science-fiction thrillers (Sunshine, Splice, The Invasion) een moeilijk genre om aan een breed publiek te verkopen. En nochtans had deze film alles om te scoren: sterke cast, beperkt budget maar voldoende om het script te verfilmen, een talentvolle Director of Photography. Het enige wat de film niet had was een intelligent scenario. Van alle debiele eindes in de filmgeschiedenis haalt Repo Men zeker de Top 10 lijst. Het weet ook niet precies in welk genre het wil uitblinken: komedie, actie of thriller. Wat ik zou voorstellen in de oorspronkelijke cast terug te halen met een andere regisseur en de film opnieuw te maken vanaf het moment dat Jude Law een electro-shock krijgt (zo halfweg de film).

4. Extraordinary Measures (2010) Tom Vaughan
Productioncost: $31 million - Worldwide Gross: $15,13 million (CBS Films)

De mediocriteit in Extraordinary Measures is stuitend. Smaakloos vertier met Harrison Ford en een schaamteloos scenario dat ook nog eens gebaseerd was op waar gebeurde feiten. Samen met Desperate Measures (1998) zijn het twee measures die een maat voor niets waren. Maar de reden waarom het volk weg bleef is deels ook te danken aan de mislukte media-campagne die zelf niet wist hoe de film verkocht moest worden. Enerzijds werd de film gepromoot als een medische thriller, anderzijds als een emotioneel drama. De trailers waren ook onevenwichtig en hadden met hun afschuwelijke titels ook een troosteloos tv-film ondertoontje.

3. The Warrior's Way (2010) Sngmoo Lee
Productioncost: $42 million - Worldwide Gross: $11,09 million (Relativity)

Kate Bosworth en Geoffrey Rush in één en dezelfde film was voor mij iets van een verrassing. De opeenstapeling van het ene martial-art en western cliché na het andere, was voor mij een andere verrassing. Maar de verschrikkelijk slechte dialogen en het afschuwelijke camerawerk in The Warrior's Way hebben waarschijnlijk heel wat bioscoopbezoekers verrast. Maar dit is het zoveelste bewijs dat het martial art/western genre gewoon niet werkt.

2. Jonah Hex (2010) Jimmy Hayward
Productioncost: $47 million - Worldwide Gross: $10,90 million (Warner Bros)

Ook die andere western, Jonah Hex, deed het slecht en dat zal waarschijnlijk voor een groot stuk te danken zijn aan de onnatuurlijke mix tussen het comic book genre en de western. Ook Cowboy’s & Aliens zal met veel moeite zijn productiebudget kunnen terugwinnen tijdens zijn bioscoop-release. Daarnaast werd er iets teveel gehoopt op de Megan Fox factor in alle trailers. Niemand geeft een moer om Fox, dus hadden ze misschien beter de focus gezet op Josh Brolin. Maar goed, de film is het zwakste van wat er in de aanbieding was in 2010.

1. How Do You Know (2010) James L. Brooks
Productioncost: $120 million - Worldwide Gross: $48,67 million (Columbia Pictures)

Maar de grootste flop van 2010 stond op rekening van How Do You Know. De nieuwe romantische komedie van As Good as It Gets (2004) regisseur James L. Brooks, die na zijn andere fiasco Spanglish (2004) waarschijnlijk zijn carrière als regisseur wel kan vergeten. Wanneer een romcom niet grappig is en niet romantisch, dan heb je een probleem. En wanneer Columbia Pictures zo dwaas is om tegen dit script zomaar eventjes 120 miljoen dollar tegen te smijten, dan heb je ook nog eens af te rekenen met een financiële kater. En wie heeft die idiote titel bedacht?

***Related Posts***
16/08/2011: Top Flop 2010
08/08/2011: Top Flop 2009
21/04/2009: Top Flop 2008
07/04/2009: Top Flop 2007
27/12/2006: Top Flop 2006

Er komt dus wel degelijk een Bourne 4 film, genaamd The Bourne Legacy (2012), maar in tegenstelling tot eerdere berichten zal het niet met Matt Damon zijn, noch met regisseur Paul Greengrass.

De nieuwe regisseur van dienst is Tony Gilroy, de scenarist van de vorige 3 Bourne films. De man heeft ook al wat regie ervaring met het uitstekende Michael Clayton (2007) en de ietwat teleurstellende Duplicity (2009). Of hij ook talent heeft om een actiefilm te regisseren zal binnenkort wel duidelijk worden.

De hoofdrol zou vertolkt worden door Jeremy Renner die een agent speelt die van dezelfde opleiding heeft genoten als Jason Bourne. Volgens de laatste berichten zou Oscar Isaac de rol spelen van Number 3, een gehersenspoelde moordenaar. Ook Rachel Weisz zou van de partij zijn in een nog onbekende rol. De villain in de film zou dan weer vertolkt worden door niemand minder dan Edward Norton. Het zou me tevens niet verbazen dat Matt Damon effectief op een gegeven moment in de film opduikt.

Ik blijft het in ieder geval vreemd vinden dat er een nieuwe Bourne film komt, ZONDER Jason Bourne. De reden hiervoor was dat Universal kost wat kost een film moest maken anders zouden ze de rechten verloren hebben. Een beetje een belachelijke situatie, maar zoiets viel ook al te beurt aan Superman. Anderzijds ben ik wel tevreden dat het gemaakt wordt door diegene die de vorige Bourne-films schreef en dat ze niet van plan waren een reboot te maken. Eigenlijk zou je het kunnen omschrijven als een soort spin-off. Of deze film evenveel succes zal hebben als een Matt Damon/Jason Bourne film zou me echter flink verbazen. Wie wil nu een James Bond film zien, zonder James Bond maar wel met 008? Misschien hadden ze deze film wel een andere titel moeten geven…

***Related Posts***
01/03/2009: The Bourne Ultimatum review
26/02/2008: Bourne 4 met Matt Damon en Paul Greengrass ?
01/04/2007: The Bourne Ultimatum van Paul Greengrass
15/03/2006: Greengrass regisseert The Bourne Ultimatum
20/02/2006: Nog meer Bourne films na de trilogie ?
16/03/2005: Matt Damon opnieuw in The Bourne Ultimatum
16/03/2005: The Bourne Supremacy review

Regisseur Paul Greengrass (The Bourne Supremacy, The Bourne Ultimatum) en acteur Matt Damon bundelen opnieuw de krachten voor een kick-ass-actieprent. Het gaat niet over Jason Bourne 4 (2011), maar wel over een gelijkaardig verhaal van een cia-agent die in Bagdad het fijne wil weten over mogelijke massavernietigingswapens.

Hoewel het om twee talentvolle filmmakers gaat hoop ik dat Damon en Greengrass niet vervallen in een soort copy-paste van de Bourne films. Green Zone (2010) is gebaseerd op het boek van The Washington Post journalist Rajiv Chandrasekaran, en het scenario is van de hand van Brian Helgeland (Robin Hood, The Taking of Pelham 1 2 3, Man on Fire, Payback).

Korte inhoud: Enkele Amerikaanse CIA-agenten onder leiding van Roy Miller (Matt Damon) gaan in de Irakese woestijn op zoek naar massavernietigingswapens. Ze krijgen daarbij het gezelschap van een buitenlandse correspondente, Lawrie Dayne (Amy Ryan). Terwijl ze van het ene gevaar in het andere tuimelen, komt er heel wat geheime informatie aan het licht. Miller bekijkt de situatie nu vanuit een andere ooghoek en beseft dat het doel van de missie op de helling staat.

De titel van de film verwijst naar de Groene Zone of Internationale Zone. Dit is een gebied van zo'n 10km² in het centrum van Baghdad. Het gebied er rond staat bekend als de Rode Zone (Red Zone) en wordt als minder veilig beschouwd. Voor de Irakoorlog van start ging, bevonden zich in de Green Zone enkele paleizen van Saddam Hoessein, enkele ministeries en militaire bases. Na de invasie van de Amerikanen werd een groot deel van de gebouwen vernield, andere gebouwen kwamen leeg te staan. Het gebied wordt hevig bewaakt en is afgezet met prikkeldraad en andere barrières.

Bij het bekijken van de trailer heb je heel wat moeite om niet te denken aan de Bourne films. Het lijkt bij momenten of Jason Bourne zich heeft ingelijst bij het leger. En of het nog niet genoeg was horen we ook de muziek van Moby op de klankband. Greengrass heeft voor deze film in ieder geval beroep gedaan op een Director of Photography die niets te maken heeft van de Bourne-franchise. Barry Ackroyd heeft eeder gewerkt voor Greengrass op United 93 (2006) en heeft voor Point Break regisseuse Kathryn Bigelow ook al in Irak gefilmd voor The Hurt Locker (2008).

In Green Zone zien we ook nog Jason Isaacs, Greg Kinnear en Brendan Gleeson opduiken. Op 23 juni 2010 zou de film in onze zalen moeten draaien.

Ook al zullen de meningen uiteen liggen, één ding moet men toegeven, regisseur Zack Snyder heeft opnieuw een buitengewoon inspirerende film gemaakt. De man is erin geslaagd om de "onverfilmbare" comic van Alan Moore en David Gibbon, op een overtuigende manier naar het witte doek te brengen. Watchmen (2009) bewijst nog maar eens dat Hollywood – ondanks de reboot/remake/sequel –rage, een nieuwe adem heeft gevonden met de comic-adaptaties want elk jaar worden we opnieuw omver geblazen door geniale cinema.

Snyder heeft meer dan een adaptatie gemaakt. Het is niet zomaar een consecutieve reproductie van de prentjes in de comic, maar een vertaling van de geest en de emotie van Watchmen in een cinematografische context. Niet alleen de karakters maar ook de thematiek en de intenties van Alan Moore zijn op een slimme manier aangepakt. De creatieve en intelligente aanpak van deze Watchmen overstijgt zelfs op vele vlakken The Dark Knight (2008) en hebben we hier ontegensprekelijk te maken met een meesterwerkje. En misschien zelfs het eerste (echte) meesterwerk uit de comic-adaptatie wereld. Of je al dan niet van graphic novels houdt speelt geen enkele rol. Als je een echte filmfanaat bent is dit het neusje van de zalm. Uiteraard is er een drempel die je moet zetten, maar dit geldt voor heel wat meesterwerken. Maar eenmaal de stap gezet, kom je terecht in een fascinerende wereld, waar je niet bij het handje wordt gehouden. De film maakt ook geen compromis, zowel niet op vlak van verhaal als op vlak van duurtijd (163 minuten) en tijdsgeest. Na de rit kan je onmogelijk onberoerd blijven. Je zult het verafschuwen of er verzot op zijn. Iets wat typisch is voor baanbrekende cinema.

Het is niet mijn bedoeling om mensen te willen bekeren tot het geloof in de comic, maar me hebben hier te maken met een buitengewoon werk van dezelfde orde als films als The Godfather (ik kom hier nog op terug). Het zijn films die een stempel zullen zetten op de filmgeschiedenis en waar men nog veel zal over praten. En zeggen dat deze Watchmen door heel wat studio’s werd verworpen en het uiteindelijke meesterwerkje maandenlang gegijzeld werd door een bende advocaten in een rechten-dispuut tussen Warner en Fox. Moore zelf had trouwens geen beetje vertrouwen in de verschillende filmadaptatie-voorstellen van Darren Aronofsky, Paul Greengrass of zelfs Snyder. Het liefst zag hij de verfilming er helemaal niet komen.

Korte inhoud: De koude oorlog staat op nucleair springen, gemaskerde helden zijn vanwege een reeks schandalen verboden en de toekomst ziet er wel heel grauw uit. De groep van de Watchmen, die ooit het geboefte te lijf gingen, is uit elkaar gevallen. Dr. Manhattan/Jon Osterman (Billy Crudup), in een wetenschappelijk ongeluk getransformeerd tot supermens, werkt nu voor de overheid en Nite Owl II/Dan Dreiberg (Patrick Wilson), Ozymandias/Adrian Veidt (Matthew Goode) en Silk Spectre/Laurie Jupiter (Malin Akerman) hebben het bijltje er bij neergelegd. De geharde Rorschach/Walter Kovacs (Jackie Earle Haley) weigert echter van opgeven en ziet met de moord op een andere voormalige Watchman, de Comedian/Edward Blake (Jeffrey Dean Morgan), een complot tegen zichzelf en zijn oude maten. Iemand is bezig met het afslachten van alle superhelden. De Watchmen moeten het krachten bundelen wat de moorden zijn maar het tipje van de ijsberg.

Het eerste halfuur is van het beste van wat ik de laatste 10 jaar heb gezien. Na het eerste plotpunt valt de film wel in een méér klassieke narratieve structuur, maar Snyder onderschat zijn publiek niet. Integendeel, hij verheft de comic naar een hoger intellectueel niveau. De kijker krijgt heel wat informatie te verwerker en moet in het begin wel iets meer moeite doen dan de doorsnee film. Het zal me dus niet verbazen dat heel wat mensen Watchmen een tweede keer in de bioscoop zullen bekijken. Het is in ieder geval een prent die een tweede visie waard is. Maar ook al mis je wat details bij een eerste visie, kan je nog steeds het verhaal volgen. Vooral aan mensen die de graphic novel niet kennen geef ik de raad de vele details gewoon even over zich heen te laten waaien. De essentie van de film ligt elders. Maar als deze film je aanzet de comic ter hand te nemen, zal je nog meer onder de indruk zijn van de virtuositeit van deze adaptatie. En we moeten nog altijd de director's cut van de film zien, want ik had af en toe zelfs het gevoel dat bepaalde stukken nog iets meer speelduur nodig hadden.

Net zoals het meesterwerk van Francis Ford Coppola gaat deze film in tegen de stroming. Het vertelt een intelligent verhaal met stijl en lef die het comic-genre overstijgt, net zoals The Godfather dat deed met het misdaad-genre. We krijgen een eigenzinnig portret van het na-oorlogse machtsspel in Amerika. Deze keer gaat het niet over het bekomen van de macht (cf. The Godfather) dan wel hoe je ermee omgaat. Bij sommige trailers had je echt de indruk een speciale-effecten-spektakel te zien, maar niets is dus minder waar. Het script van David Hayter en Alex Tse overheerst het visuele vertier. De personages zijn niet de overbekende en uitgesproken superhelden, maar wél kwetsbare individuen met menselijke zwaktes en tekortkomingen. Maar wat belangrijker is, het verhaal blijft overeind. De actie wordt bijzonder knap in beeld gebracht, maar de visuele beeldkracht wordt nergens zo overheersend als in 300 (2006). Alles blijft in zijn context heel geloofwaardig, al moet je in het begin de drempel wel oversteken. Het is een comic-adaptatie waar je je even schrap moet voor zetten. De ideeën en de emoties komen hier op de voorgrond en op het einde van de rit besef je dat de beste momenten niet die scènes zijn waar individuen elkaar klappen verkopen, de één of andere explosieve stunt en vernuftige cgi-beelden.

Eén van de meest indrukwekkende scènes uit Watchmen vond ik de inleiding op het personage van Dr. Manhattan. Hij was geboren als een mens maar werd na een wetenschappelijk ongeluk getransformeerd in een Goddelijk wezen en begon de wereld rondom hem te ervaren op manieren waar wij niet mee vertrouwd zijn. Het geeft niet alleen een fascinerend beeld weer van het karakter maar zet meteen de toon en atmosfeer van de film. Elk shot zit vol van ideeën, gaande van kleine details die de comicbook-fan zal prikkelen tot grote plot-elementen die het verhaal onderbouwen. En boven dit horen we de stem van Billy Crudup die ons op een subtiele manier wegwijs brengt in de wereld van Watchmen. Manhattan denkt dat hij zijn menselijke emoties heeft verloren maar die zijn er nog altijd, verborgen achter een koud blauw harnas. Hij is dus niet zomaar een blauw mannetje. Het is het verhaal van een mens die heeft vergeten hoe hij zich als mens moet gedragen. Snyder heeft elk element uit de strip op een harmonieuze manier vertaald in meeslepende scènes.

Zack Snyder is één van die zeldzame visionaire cineasten in Hollywood. Ik was al onder de indruk van zijn eerste films, maar hier overtreft hij gewoon elke verwachting. Hij brengt geen actieprent of een overgestileerde pretentieuze adaptatie zoals The Spirit (2008) van Frank Miller, maar wel een emotioneel geladen film met echte karakters en een confronterend verhaal. Zoals ik al zei in het begin van mijn review probeert Snyder de comic niet beeld voor beeld te verwerken, maar beseft dat er wel degelijk een onderscheid bestaat tussen de twee media, die van de strip- en de filmwereld. En het was geen koud kunstje, want ambivalente en flamboyante superhelden in een realistisch kader onderbrengen en ze ook nog esthetisch-psychologisch uitkleden over hun kwelgeesten en seksleven is toch wel andere koek. Zack's gestileerde, grafisch-surrealistische aanpak doet ons duizelen, net als de verzorgde digitale hoogstandjes, de vele cinema-knipoogjes uit filmklassieker, de gitzwarte humor of het gore geweld.

Snyder snuift de overgestileerde sfeer van de comic op, de verschillende lagen van het verhaal en de karakters; en maakt een eigenzinnige, niet-commercieel, niet-mainstream, cinematografisch meesterwerk waar de verbluffende inhoud primeert op de impressionante vorm. Het is een triomf van de comic-adaptatie die sinds Spider-Man 2 (2004) de 7de Kunst nieuw leven inblaast op een visionaire en intellectuele manier. Watchmen serveert geen hapklare entertainment en brengt zelfs niet meteen datgene wat we verwachten. Het is zelfs confronterend. En is dat nu net de essentie van wat Kunst vertegenwoordigt.

Ik denk dat ik nog uren over de buitengewone karakters kan uitweiden of de confronterende seksualiteit die het het fetisjisme aan het heruitvinden is, maar ik veronderstel dat niemand dit allemaal nog zal lezen. Ga de film gewoon zien en trek je niet veel aan van die ongenuanceerde negatieve commentaren die je hier en daar wel zal aantreffen. Ik heb een paar dagen gewacht alvorens deze review te schrijven om een beetje afstand te nemen van mijn eerste indrukken. Deze Watchmen kan je gewoon niet ongenuanceerd benaderen. Tot slot: Duurt de film te lang? Neen, de film mocht wat mij betreft zelfs nog iets langer zijn.

Update 17/03/2009: Ik heb me niet willen mengen in de onderstaande discussie over de film gezien ik al eerder mijn mening in het lang en het breed heb uitgesmeerd. Maar onlangs vond ik een hilarische grafiek die de verschillende topics van de Watchmen-discussie in kaart bracht. Voor de mensen die de film hebben gezien zullen hier wel mee moeten lachen :)

***Related Posts***
18/01/2009: Warner gaat door de knieën in Watchmen-proces!
31/12/2008: Watchmen één van de meest verwachte films van 2009
29/12/2008: WB verliest Watchmen-proces van Fox
03/09/2008: Watchmen verbannen naar 2010 ?!
19/07/2008: Watchmen trailer
08/03/2008: Watchmen personages

Wat de Bourne films zo goed maakt is dat het een uitstekende balans weet te vinden tussen een Hollywood blockbuster en een independent filmproductie. Uiteraard wordt de franchise met zijn immens succes steeds minder independent. Maar toch weet regisseur Paul Greengrass zijn inspiratie te halen uit klassiekers als The French Connection (1971) en The Battle of Algiers (1966), en mengt dit op efficiënte manier met hedendaagse actie. Deze Bourne film gaat over angst en paranoia, en probeert minder dan een doorsnee James Bond film de formule achterna te zitten. Maar, het moet gezegd worden, is de productie gezegend door een talentvolle crew, op gebied van scenario (Tony Gilroy, Scott Z. Burns en George Nolfi) als op gebied van fotografie (Oliver Wood), muziek (John Powell), montage (Christopher Rouse) en stunt coördinatie (Dan Bradley). The Bourne Ultimatum (2007) is onversneden escapisme met een beetje substantie maar zo grandioos gecomponeerd dat het nog lange tijd zal blijven nazinderen.

Korte inhoud: De film begint meteen na de autoachtervolging in Moskou vlak voor het einde van The Bourne Supremacy (2004), met een gewonde Jason Bourne (Matt Damon) die de politie van Moskou probeert te ontwijken. Zes weken later reist Bourne naar Parijs. Onderweg leest hij in een artikel in The Guardian waarin journalist Simon Ross (Paddy Considine) hem omschrijft als een CIA-agent. Bourne besluit Ross uit te nodigen op Station Waterloo in Londen. Ross blijkt echter zonder het te weten onder toezicht te staan van de CIA omdat hij in een telefoongesprek met zijn editor het woord "Blackbriar" noemde, waardoor de CIA gewaarschuwd wordt. Plaatsvervangend directeur Pamela Landy (Joan Allen) wordt gevraagd om mee te helpen met het vangen van Bourne. Bourne zelf wil weten wat Blackbriar is en zo komt hij in het visier van Noah Vossen (David Strathairn), die hoofd was van de topgeheime Operatie Blackbriar.

Bourne kan je eigenlijk beter vergelijken met de Die Hard franchise, meer dan met de Bond franchise. Het zijn films die harde actie-sequenties brengen waar de slagen niet worden ingehouden en waar de cgi op de achtergrond komt en enkel gebruikt wanneer alle andere opties zijn opgebruikt. Maar de actie is niet het hoofddoel, maar slechts een middel om de karakters gestalte te geven. De macho-achtieheld wordt vervangen door een intelligente en berekende man met een hart en ziel. Een moreel karakter met een gevoel van verlies. En dit zorgt meteen voor een grotere identificatie met het personage. Dit is trouwens ook de reden waarom het personage iets relevanter aanvoelt dan vele andere actie-helden.

Matt Damon speelt Bourne opnieuw met perfectie. Bourne wil geen moordmachine zijn, maar hij wordt in een spiraal van geweld gezogen en moet zich noodgedwongen verdedigen. Het moment waar Bourne zijn tegenstander Desh (Joey Ansah) vermoord in de badkamer is zo een scène waar je ziet dat Bourne zo snel mogelijk van dit leventje af wil. In tegenstelling tot een James Bond is er geen genot in zijn tegenstander te vermoorden en dus ook geen grappige one-liner op het einde. Maar ook de andere vertolkingen in de film zijn van hoog niveau. David Strathairn is perfect gecast als de slechterik die Bourne wil klissen. Hij is diegene die intellectueel in staat is om met Bourne een partijtje schaken. Joan Allen en Julia Stiles brengen dan enige vrouwelijke zachtmoedigheid in deze harde wereld. Eigenaardig genoeg zijn er geen femmes fatales te bespeuren in de gehele trilogie. Een zoveelste tegenstelling met de 007 franchise.

Het uiterst complex verhaal wordt tot zijn puurste (en misschien ook wel meest 'simpele') vorm herleid, en dat zorgt meteen voor het hoge adrenaline gehalte. En waarbij een doorsnee actiefilm gewoon door de mand zou vallen en vervallen in een soort B-actie thriller-verhaal, blijft deze prent gewoon fascinerend tot op het eind. Je zit bijna geen minuut stil. De film begint met actie en eindigt ermee. Tussenin is er wel ruimte voor wat emotionele intermezzo's met Nicky Parsons (Julia Stiles), maar deze momenten duren vaak niet lang. De kinetische energie in deze prent blijft vrijwel constant. En dit in tegenstelling tot de eerste film waar iets meer emotionaliteit in zat met vriendin Marie (Franka Potente). Maar uiteraard steekt in Ultimatum heel wat drama in, maar deze zit voornamelijk in de confrontatie met zijn verleden. Bourne is op zoek naar zijn eigen identiteit en in deze prent kan hij de eindjes eindelijk aan elkaar knopen. Alle elementen van Bourne's verleden en heden komen samen in een ultieme confrontatie. En deze climax met Dr. Albert Hirsch, de man die van David Webb de moordmachine Jason Bourne heeft gemaakt, (Albert Finney) wordt op schitterende wijze gecomponeerd met een briljante montage. Een montage die eindigt met Jason Bourne in het water, dezelfde plaats waar de Bourne franchise mee begon. Alles komt in deze prent full circle zoals we dat noemen.

Als je de Trilogy Meter bekijkt zie je meteen dat er heel weinig trilogies zijn die hun kwaliteit op peil kunnen houden. De Bourne films doen dit wel. Het zijn drie uitstekende thrillers waarbij het laatste deel werkelijk de kers op de taart is, qua energie en qua actie en qua verhaal. Ik heb soms moeite met de ietwat overdreven camera-bewegingen in Supremacy, maar het is een stijl die na verloop van tijd eigen wordt aan de Bourne-films en die perfect samenlopen met de ingenieuze achtervolgings- en gevechts-mise-en-scenes. Paul Greengrass heeft Robert Ludlum boeken gelezen maar heeft toch zijn eigen Bourne geschapen en zijn creatie is om van te smullen. Twee scènes zullen op het netvlies blijven hangen, de scene in het Waterloo station en de achtervolging op de daken van Tangier. De film kreeg 3 Academy Award nominaties (beste montage, beste klank en beste klankmix) die hij alledrie verzilverde in Oscars. Kortom, er bestaat geen betere entertainment als deze Bourne Ultimatum.

***Related Posts***
25/07/2011: The Bourne Legacy zonder Jason Bourne
01/03/2009: The Bourne Ultimatum review
26/02/2008: Bourne 4 met Matt Damon en Paul Greengrass ?
01/04/2007: The Bourne Ultimatum van Paul Greengrass
15/03/2006: Greengrass regisseert The Bourne Ultimatum
20/02/2006: Nog meer Bourne films na de trilogie ?
16/03/2005: Matt Damon opnieuw in The Bourne Ultimatum
16/03/2005: The Bourne Supremacy review

De meningen liggen verdeeld over de nieuwe weg die 007 heeft genomen, maar blijkbaar liggen de meningen iets minder uiteen wanneer het over Quantum of Solace (2008) gaat: de film was een teleurstelling, en daar lijkt het gros van de filmkenners het mee eens te zijn.

En dat heeft volgens mij ook niets te maken met Daniel Craig als Bond, want velen vonden Casino Royale (2006) van Martin Campbell een verademing. Craig is een godsgeschenk voor de franchise die na Die Another Day (2002) uitblonk in mediocriteit en kitsch.

Het probleem bij Quantum of Solace lag voornamelijk bij de regisseur Marc Forster die zich even waande over het talent van Paul Greengrass (The Bourne Ultimatum, United 93) te beschikken. Maar daar waar de actie-sequenties in The Bourne Ultimatum heel vakkundig in beeld waren gebracht met een efficiënte montage, waren hier de actie-sequenties een bron van ergernis. Je wist nauwelijks wat er aan het gebeuren was.

Maar er waren nog meer problemen met de film. Daar waar het pokerspel in Casino Royale boeiend werd verfilmd, blijft alles behoorlijk saai met een weinig indrukwekkend verhaaltje over wraak, met één van de zwakste Bond-villains sinds Dr. Kananga in Live and Let Die (1973). Misschien hadden ze toch maar beter de duurdere Sean Connery als Bond-villain gekozen, in compensatie voor wat minder Aston Martin's die ze toch in de prak reden.

Het scenario van Paul Haggis en Neal Purvis hangt met haken en ogen aaneen en is ontdaan van elke vorm van karakter-ontwikkeling of emotionele diepte. Met deze prent is in ieder geval het bewijs geleverd dat James Bond niet Jason Bourne is, en dat dit twee totaal verschillende films zijn met een totaal verschillende dynamiek. Ik herinner me nog Bond die in Casino Royale de barman afsnauwde omdat die hem vroeg welke martini hij wou drinken ("Do I look like I care?"), maar ook die donkere humor is zo goed als verdwenen. Als actiefilm is hij nog wel 'ok', maar als Bondfilm is hij blurred not stirred.

En de cijfers liegen er niet om. Casino Royale kostte 150 miljoen dollar om te maken maar bracht bijna 600 miljoen dollar op aan de box-office wereldwijd. Quantum of Solace met zijn productiekost van 200 miljoen dollar (de duurste Bondfilm ooit) moest zich tevreden stellen met 537 miljoen. Quantum zit trouwens ver onder zijn productiebudget in de States met nauwelijks 164 miljoen dollar. Laten we hopen dat Skyfall (2012) zijn lessen hieruit zal trekken.

***Related Posts***
04/11/2011: In Skyfall moet James Bond MI6 redden van de ondergang
12/07/2011: Javier Bardem en Ralph Fiennes in Bond 23
12/01/2011: Vakantie voor James Bond zit erop
03/11/2010: Bond 23 in de problemen
21/03/2010: Freida Pinto mogelijk nieuwe bondgirl
28/09/2009: MGM op de rand van het faillissement
30/12/2008: Casino Royale deed het beter dan Quantum of Solace
03/11/2008: Quantum of Solace review
30/09/2008: Quantum of Solace is en directe sequel op Casino Royale
23/11/2006: Casino Royale review

Er is een periode geweest waarin James Bond een charmeur was, tegenwoordig is hij een ware killer. De tijd van de kitsch en de megalomane villains met witte poezen lijkt voor goed vervangen door corporate villains, brutaal geweld en onderdrukte gevoelens. Je kunt voor of tegen zijn, maar ik heb zelf lange tijd op m'n honger gezeten en sinds Casino Royale (2006), die ik toch wel beter vind dan deze Quantum of Solace (2008). Le Chiffre had van mijn part de vorige bondfilm best mogen overleven (kwam een beetje lullig aan zijn einde). De nieuwe villain vertolkt door acteur Mathieu Amalric is gewoon een maatje te klein (in figuurlijke zin).

Maar het grootste probleem met deze film is dat regisseur Marc Forster GEEN actie-regisseur is. Uiteraard kan hij wel rekenen op genoeg budget (225'000'000 dollar) en samenwerking met talentvolle speciale effect artists en stunt coördinators, maar dit is zichtbaar niet zijn ding. Hij probeert hopeloos Paul Greengrass (Bourne-films) achterna te zitten, maar het lukt hem niet. Met een betere regisseurs keuze had de actie niet alleen beter geweest, maar had het scenario misschien ook wat rijper geweest.

Daniel Craig heeft dan weer zijn eigen Bond gestalte gegeven, en is dus geen kloon van Connery, Moore of Brosnan. Een geheim agent wiens hart is gebroken en een koelbloedig zijn woede onderdrukt. Bond gaat liever zij eigen weg en schrikt er niet voor terug om orders naast zich neer te leggen. Dit is een echte Bond-film met veel actie, weinig one-lines, op exotische en glamour locaties en bijna geheel gezuiverd van al te flagrante product-placement.

Korte inhoud: Na het verraad van Vesper Lynd moet James Bond (Daniel Craig) moeite doen om zijn gevoelens buiten zijn missie te houden. Samen met M (Judi Dench) ondervraagt hij Mr White (Jesper Christensen), wiens bekentenissen tot meer inzicht leiden wat betreft de complexe afperspraktijken waar Lynd mee te maken had. Een nieuwe ontdekking brengt Bond naar Haïti, waar hij de even mooie als mysterieuze Camille (Olga Kurylenko) ontmoet.

Onder de regie van Marc Forster lijkt de actie de spuigaten uit te lopen, je vraagt je soms af "waarom eigenlijk". Quantum of Solace brengt ons een adrenaline stoot met auto-achtervolgingen, vluigtuig-crashes en speedboat botsingen. Alles wat een motor heeft en pieksnelheden kan halen op water, land of in de lucht, al dan niet vergezeld van een knappe babe, dan zit het in deze prent. Er zijn ook wat knipoogjes naar de Bond-franchise, zo denk ik aan de gevaarlijke skydive-scène uit The Spy Who Loved Me, het dumpen van lijkkisten in Haïti die ons doet denken aan de doodskisten voodoo uit Live and Let Die, en er zit zelfs een knipoogje in naar Goldfinger met een vrouw wiens lichaam net niet wordt bedekt met goud. Daarnaast blijft het 'luxe hotel' de locatie bij uitstek voor James Bond, waar we snelle wagens kunnen aantreffen, gevaarlijke vrouwen in gala kledij, moordenaars in de kamers, het mooie uitzicht, bars met martini’s en berichtjes aan de lobby.

Mensen die zitten te wachten op de Bond-tune van John Barry zullen net zoals in Casino Royale ook moeten wachten tot op het einde van de film. Misschien een beetje spijtig, maar ik begrijp volkomen de strategie die hierachter steekt. Dit ruikt duidelijk naar een beslissing van producer Barbara Broccoli. De muziek van David Arnold daarentegen is wel omnipresent.

Mijn grootste teleurstelling bij het zien van deze film was vreemd genoeg het gebrek aan dialoog en karakter-ontwikkeling. Het had er alle schijn van dat Forster en zijn schrijvers-team Paul Haggis, Neal Purvis en Robert Wade van mening waren dat de Bondfans enkel maar tevreden zijn als er iets ontploft. Spijtig geldt dit niet voor elke fan (zoals mij bijvoorbeeld). Zo’n spervuur van actie-scènes had ik van de makers van Crash (2005) eigenlijk niet verwacht. Maar Forster heeft niet hetzelfde gewicht als een Martin Campbell (regisseur van Casino Royale), dus misschien liet hij zich iets teveel onderdrukken door de producers met dictatoriale trekjes. En zoals ik al eerder had aangegeven laat de uitwerking van de villain te wensen over, en hij had toch een spilfiguur moeten zijn.

Maar al bij al verveelt deze Quantum of Solace niet, en dat heeft wederom te maken met de aanwezigheid van Daniel Craig die Martin Campbell uitkoos als de nieuwe Bondfiguur. De sluwe blik in de ogen en de lippen die wrijvend op elkaar hunkeren naar de valstrik die zijn tegenstander voor hem in petto heeft en nog meer genietend van het antwoord die hij hierop zal brengen. In tegenstelling tot eerdere geruchten zit er geen homo-seksualiteit in deze prent (dus ook geen Bond die in spannend blauw zwembroekje uit het water stapt), maar is de actie zeker wel 'fysiek' te noemen. Qua intelligentie en elegantie komt Casino Royale beter uit de verf, maar deze brengt zeker meer kinetische energie naar het witte doek. Het eindresultaat is spijtig genoeg veel te conventioneel, maar de prestatie van Martin Campbell was moeilijk te overtreffen dus moeten we ook de twee films niet al teveel gaan vergelijken met elkaar.

Wat betekent die rare titel? Quantum staat voor de misdaadsorganisatie (cf. Spectre) en de titel Quantum of Solace komt van een kortverhaal van Ian Fleming waar deze film verder niets mee te maken heeft. De titel betekent letterlijk 'een kleine hoeveelheid van troost' wat dan weer aansluit op het verdriet die James Bond heeft na de dood van zijn geliefde Vesper Lynd. Daarentegen sluit het nauw aan bij Casino Royale (een echte sequel dus) met misschien een paar minuten verschil tussen de twee films.

Gelukkig draagt Daniel Craig de film en ik had zo een beetje de indruk dat Marc Forster gemakkelijk uitwisselbaar was. Op naar Skyfall (2012), hopelijk met een andere regisseur en … al dan niet met Craig die eerder te kennen gaf dat twee Bondfilms voor hem misschien wel voldoende was. Vanaf 5 november 2008 bij ons in de bioscoop.

***Related Posts***
04/11/2011: In Skyfall moet James Bond MI6 redden van de ondergang
12/07/2011: Javier Bardem en Ralph Fiennes in Bond 23
12/01/2011: Vakantie voor James Bond zit erop
03/11/2010: Bond 23 in de problemen
21/03/2010: Freida Pinto mogelijk nieuwe bondgirl
28/09/2009: MGM op de rand van het faillissement
30/12/2008: Casino Royale deed het beter dan Quantum of Solace
03/11/2008: Quantum of Solace review
30/09/2008: Quantum of Solace is en directe sequel op Casino Royale
23/11/2006: Casino Royale review

Laat ik deze review beginnen met de bewering dat Heath Ledger hier één van de beste villains neerzet die ik in de laatste 10 jaar heb gezien. Zijn briljante dramatische vertolking van de excentrieke psychopaat eist alle aandacht op en blijft hangen ook lang nadat je uit de filmzaal bent. De scène aan het ziekenbed van Harvey Dent, of zijn clash met Batman in het detentiecentrum zijn om van te smullen. Ok, zijn tong die langs zijn beschadigde mondhoeken wrijft, heeft een andere acteur al voorgedaan, but who cares. Je moet het volledige palet bekijken en een acteur moet alles bij elkaar brengen om zijn vertolking kracht bij te zetten. En net zoals Anthony Hopkins de Oscar kreeg voor beste acteur voor zijn vertolking van Hannibal Lecter, moet ook Heath Ledger de Oscar krijgen, of toch op z’n minst een nominatie voor beste hoofdrol. Ik kan me niet inbeelden dat een andere acteur beter zou kunnen, en ik heb nog geen acteerprestaties gezien dit jaar die zo naar de keel grijpen als deze. Voilà, nu mogen alle pubers en Heath Ledger-fans stoppen met lezen en nog wat accounts aanmaken op Imdb om The Dark Knight (2008) van Warner Bros een 10 op 10 te geven.

Korte inhoud: Met de hulp van luitenant James Gordon (Gary Oldman) en officier van justitie Harvey Dent (Aaron Eckhart) probeert Batman (Christian Bale), in het dagelijks leven beter bekend als Bruce Wayne, af te rekenen met de maffia in Gotham City, met name Salvatore Marconi (Eric Roberts). Deze samenwerking blijkt effectief, totdat ze geconfronteerd worden met een reeks chaotische taferelen, veroorzaakt door een levensgevaarlijke en eigenzinnige crimineel. Hij noemt zichzelf The Joker (Heath Ledger) en heeft een buitengewoon eigenaardig gevoel voor humor. Terwijl deze gestoorde maniak de stad op zijn kop zet, beseft Batman dat hij The Joker moet stoppen...

Deze Batman sequel van Christopher Nolan behoort bij de beste comic-verfilmingen ooit, maar is zeker niet het ‘meesterwerk’ waar iedereen over praat. En wat meer, ik vond Batman Begins (2005) niet beter of slechter dan TDK. Ze krijgen van mij allebei 4 sterren op 5, weliswaar voor compleet andere redenen. De hype die er momenteel bezig is zowel bij publiek als pers, en zichzelf versterk door de box-office resulaten, vind ik veel weg hebben van massahysterie, zoals ik al had voorspeld. Een meesterwerk zou in principe weinig tot geen zwaktes mogen vertonen, en deze film heeft meer dan één zwakte. Er is trouwens ook geen correlatie tussen een meesterwerk en een box-office record houder, of dacht je dat Spider-Man 3 of Shrek the Third meesterwerkjes zijn?!? Get real! Nog eens, ik vond het een buitengewoon knappe comic adaptatie, maar geen meesterwerk, hoewel Cristopher Nolan de ALLE kaarten in handen had om deze comic op te trekken tot een mijlpaal in de filmgeschiedenis.

Maar het zou on-fair zijn van mij om enkel maar die zwaktes aan te stippen zonder ook de grootsheid van bepaalde scènes in de verf te zetten, maar gezien de overvloed aan positieve reviews ga ik hier toch een aantal minpuntjes bespreken, in een zoveel mogelijk "evenwichtige uiteenzetting", zonder teveel van het plot te verklappen – hoewel; je leest best geen review voor je de film zelf hebt gezien. Er zal altijd wel een beetje ge-spoiled worden en je beoordeling van de film zal minder "objectief" zijn. The Dark Knight is voor mij de beste film van het jaar tot nu toe, maar dat zegt meer iets over de kwaliteit van de andere films dan over deze. Het is tevens ook de meest teleurstellende film van het jaar, want het had een meesterwerk kunnen zijn.

Zoals ik al in het begin heb gezegd; het beste van de film is Heath Ledger als The Joker. Al zijn scènes zijn quasi perfect, buiten misschien die ene scène in de penthouse van Bruce Wayne die verschrikkelijk slecht gemonteerd werd en waarbij nooit wordt verklaard 'wat' er precies gebeurt met The Joker eenmaal Rachel en Batman naar beneden zijn getuimeld. Het shot van The Joker met zijn hoofd uit het raam van een gestolen politiewagen, de wind in de haren, genietend van zijn intellectuele superioriteit en zijn gestoorde geest, was misschien wel het beste shot uit de gehele prent. De muziek, de fotografie, de timing, de vertolking van Heath, had alles weg van een grandioos meesterstuk. Spijtig genoeg waren dat momenten van grootsheid die dan weer werden teniet gedaan door een zinloze expositie-babbel-scène. The joker brengt ook humor in een anders droge sfeer en zijn zwartgallige humor werkt dan ook voortreffelijk. De scène met de grote verdwijntruc met de potlood is magnifiek. Ook de scènes waar hij in hechtenis zat, waren om van te smullen, maar kan iemand mij trouwens uitleggen waarom Detective Stephens (Keith Szarabajka) zo nodig in de cel van The Joker voor de deur moest post nemen. Was er iets mis met het slot of waren de doorkijkramen aangedampt?

De vertolking van Christian Bale kan niet opboksen tegen het krankzinnige geweld die Heath Ledger neerzet, maar in alle eerlijkheid had Batman ook de scènes en dialogen er niet voor. En dat is een beetje spijtig voor een prent die ‘The Dark Knight’ heet. Je zou verwachten dat Batman iets beter uit de verf zou komen. Er zitten een paar hoogtepunten in zoals de over-the-top scène met het vliegtuig (moet kunnen!) en de scène waar hij met zijn Bat Pod door de straten scheurt. Maar er zitten bitter weinig hoogtepunten in zijn vertolking. Het stemgebrul, eenmaal hij het masker opzet, is iets heel tricky. Je vraagt je soms af waarom Batman zijn zwarte stem gebruikt wanneer hij aan het praten is met mensen die weten dat hij Bruce Wayne is. Een stemvervormer, ingebouwd in zijn suit, had dit probleem gemakkelijk kunnen opvangen.

Zou dit een probleem geweest zijn in een filmversie van Tim Burton, ik denk van niet. Maar Nolan heeft een meer "realistische" setting, iets waar ik hem volledig in volg. Maar dat impliceert dat hij met iets minder fantasie de scènes moet onderbouwen. Het plots verdwijnen van de Batman werkt eigenlijk maar half zo goed in deze context, en wanneer hij dat meermaals doet begint dit vervelend te worden, tot zelfs belachelijk. We weten allemaal dat hij die ninja-skills heeft geleerd, maar laten we ernstig blijven. "He does that sometimes." zegt Goron. – He shouldn’t, it’s stupid.

Christopher Nolan is geen Paul Greengrass (The Bourne Ultimatum) en de vecht-sequenties werken niet altijd even goed. Kijk nu naar die begin-scène met de presentatie van Batman en die fake-Batmans. Alweer een slecht gemonteerde sequentie die nooit van de grond komt. Batman mag dan wel verdwijnen als een ninja, wanneer hij vecht lijkt hij eerder op een George Foreman. Dan krijg je een set-up waarin Wayne aan Lucius Fox (Morgan Freeman) vraagt om hem een lichter pak te maken die hem meer bewegingsvrijheid geeft. Zalig! Enkel spijtig dat we vrijwel geen verandering zien. Alles blijft heel lomp en nogmaals slecht gemonteerd.

De technologie in deze Batman film is van de bovenste plank. De gsm-radars vind ik de beste uitvinding in een film sinds de shockwave gun in Minority Report. Batman die met gloeiende ogen doorheen een gebouw kijkt was opnieuw één van die geniale scènes die meteen de gehele actie naar een hoger niveau tilt. Dit waren de momenten waar de film naar een hoogtepunt kwam. De sfeer had veel weg van de psychotische wereld van Scarecrow (Cillian Murphy), maar dat vond ik niet erg, integendeel.

Ik had moeite met de montage, maar het script had op dit niveau nog iets beter uitgewerkt mogen zijn en zeker 15 minuten korter gemaakt. De scène met de explosie van het hospitaal was op zich wel leuk, maar in een realistische context niet echt plausibel als je er van uitgaat dat een ziekenhuis waar Harvey Dent ligt toch op z’n minst door flikken wordt bewaakt, en zeker bij klaarlichte dag. De scène met de twee ferrieboten is ook niet bijzonder geslaagd. Het is mij een groot mysterie waarom de gevangenen bij de eersten waren om geëvacueerd te worden. Maar het grootste probleem met het script van TDK is dat het teveel overbodige babbel-scènes bevat waar personages ons met de paplepel het plot willen uitleggen. Ik had zoiets van "Shut the f@ck up!" In plaats van ons te laten zien wat er gebeurde, kreeg je talkin’ heads, en dat is iets waar ik een hekel aan heb. En bepaalde plot-twists waren dan weer niet goed uitgewerkt. Batman wordt beschuldigd van de moord op 5 onschuldige slachtoffers – vermoord door Two-Face - en moet zichzelf aan de ordediensten uitleveren. Wel, we hebben hooguit 4 slechtoffers gezien, we moeten er vanuit gaan dat er ook een vijfde is gevallen. Ik ga geen namen noemen, maar dit had visueel opgevangen kunnen worden. Nu ontstaat er onduidelijkheid. Het script springt ook van de hak op de tak en dat zorgt dat bepaalde relaties niet uit de verf komen.

Neem nu Rachel Dawes, de zwakke schakel in de film. Ze was vrijwel onzichtbaar, en nochtans staat Rachel centraal in de transformatie van Harvey Dent in Two-Face. Veel passie heb ik niet gezien tussen die twee en ik had echt het gevoel naar het einde toe dat alles opgefokt werd. Ook haar relatie met Bruce Wayne loopt mank. Maggie Gyllenhaal heeft acteertalent, maar hier kreeg ze een 5de rangs bijrol van geen belang, en eigenlijk evenwaardig met de Butler Alfred (Michael Caine). En wie heeft haar make-up en belichting verzorgd?? Op bepaalde momenten zag The Joker er veel knapper uit dan Maggie. Dat kan je toch niet maken in een film van een dergelijk niveau.

Harvey "Two Face" Dent daarentegen vond ik zalig, hoewel ik achteraf vond dat zijn transformatie misschien niet in deze film had moeten uitgewerkt worden. Twee charismatische villains in één film is vragen om problemen. Batman wordt al voorbijgestoken door The Joker en dan krijgen we Two-Face. Harvey had op het einde kunnen veranderen, maar nu kreeg hij 30 minuten en nadien een idiote afwikkeling (ik spoil niet), en toen had ik zoiets van "noooooooooooo".

Kortom, het had gemakkelijk een meesterwerk kunnen zijn mits een aantal cruciale script-aanpassingen. Wat deze film bijzonder maakt – los van The Joker – waren voornamelijk vondsten die in de eerste film aan bod kwamen. Zelfs de muziek was voor 75% dezelfde als in de eerste film, met nog toevoegsels van muziek van oa. Unbreakable (2000) van componist James Newton Howard. The Dark Knight kon veel vernieuwender zijn in zijn aanpak. Bepaalde scènes steken meesterlijk in elkaar en de acteerprestatie van Heath tilt de film naar een hoger niveau. Spijtig genoeg overtuigt de film niet altijd op cruciale momenten (de begin-scenes, de Hong Kong tower-sequentie, de relatie met Dawes, …) maar overbluft ons dan weer met andere (quasi alles met The Joker). Tot nu toe blijft het desondanks de minpunten voor mij de beste film van het jaar, maar dat zou wel eens kunnen veranderen in november van dit jaar. The Dark Knight zal in ieder geval bij menig kijker een brede Joker-smile op het gezicht toveren, en nu op naar de volgende Batman met ... Johnny Depp als The Riddler (hoewel, ik zou dit gerucht niet al teveel gewicht geven). Comic-Book Movies Rule!

***Related Posts***
25/11/2008: Heath Ledger voor Best Supporting Actor
30/04/2008: The Dark Knight banners en posters
25/04/2008: Brandend Batman logo
23/01/2008: Heath Ledger dood
12/12/2007: Eerste teaser poster The Dark Knight
13/11/2007: The Dark Knight in Hong Kong
11/09/2007: Catwoman in Batman 3
04/04/2007: Sarah Michelle Gellar als Harley Quinn?
26/01/2007: De rol van Rachel Dawes is niet meer voor Katie Holmes
12/01/2007: Jamie Foxx als Harvey "Two Face" Dent?
01/08/2006: The Dark Knight casting nieuws
21/07/2006: Heath Ledger getipt voor de rol van The Joker
08/07/2006: Batman vs Superman opnieuw op tafel
08/01/2006: Batman rivaal Harvey "Two-Face" Dent
29/10/2005: Michael Keaton of Sean Penn als The Joker ?
22/06/2005: Geen Batman vervolg voor Katie Holmes
17/06/2005: Batman Begins filmbespreking

Er waren pakweg 4 grote verrassingen tijdens de 80e Academy Awards ceremonie, te beginnen met de Oscar voor Marion Cotillard, de derde Française die een Oscar won (hoewel ze met kop en schouders boven de andere kandidaten uitstak). De tweede verrassing was de Oscar voor Tilda Swinton. De derde schok, of Oscar-dwaling, was toen Transformers zijn Oscar voor visuele effecten verloor aan de kinderfilm The Golden Compass.

Maar de grootste verrassing was dat The Bourne Ultimatum erkend werd met maar liefst 3 (weliswaar "technische") oscars en hiermee de tweede grote winnaar van de avond werd. En met dit heugelijke nieuws zit Bourne 4 er aan te komen. Empire komt met het nieuws:

And now it looks like that may be the case, after Universal rather casually and sneakily announced plans for a fourth Bourne movie, with the director and star on board.

The announcement is tucked away in an article about Universal and its upcoming slate on Variety. 'More recently, [Universal's chairman, Marc] Shmuger and [co-chairman, David] Linde landed Paul Greengrass and Matt Damon for a fourth "Bourne" movie, even though the director and star seemed ready to wrap it up after three pics,' reads the sentence in question. And after that, nothing. No more news, or any indication of where a fourth Bourne might take us – or, crucially, when.

De vraag blijft of de vierde Bourne-film origineel en vernieuwend kan blijven. Ik herinner me bij het zien van The Bourne Ultimatum dat ik toch een aantal déjà-vu gevoel had bij bepaalde scènes. Dat is trouwens de reden waarom James Bond-films constant veranderen van regisseur. En een franchise zoals 007 is niet zoveel verschillend als die van Jason Bourne. Maar als we de eerste nieuwsberichten mogen geloven – in tegenstelling tot de fantasieën van MGM baas Harry Sloan over de 4 nieuwe Daniel Craig Bondfilms - zouden Matt Damon en Paul Greengrass terug van de partij zijn. Er zijn twee Bourne-boeken die klaar staan om verfilmd te worden, dus is er zeker genoeg bron-materiaal beschikbaar. Maar er is op dit ogenblik nog niets zeker of de filmmaker al dan niet zijn film wil baseren op een Ludlum boek.

Ondertussen werkt de tandem Greengrass-Damon lustig verder met Green Zone (2009), een spionage drama die zich afspeelt tijdens de Irak oorlog. Daarna zal Damon te zien zijn Steven Soderbergh’s The Informant (2009) en misschien ook The Human Factor (2009) van Clint Eastwood. Ook Greengrass heeft het druk met een Vietnam-drama They Marched into Sunlight (2008). Het zou dus best kunnen dat Bourne 4 pas in pre-productie zal gaan vanaf 2009.

***Related Posts***
25/07/2011: The Bourne Legacy zonder Jason Bourne
26/02/2008: Bourne 4 met Matt Damon en Paul Greengrass ?
01/04/2007: The Bourne Ultimatum van Paul Greengrass
15/03/2006: Greengrass regisseert The Bourne Ultimatum
20/02/2006: Nog meer Bourne films na de trilogie ?
16/03/2005: Matt Damon opnieuw in The Bourne Ultimatum
16/03/2005: The Bourne Supremacy review

Er waren dit jaar heel wat films die noch super slecht nog super goed waren en die dus niet werden opgenomen in deze lijst. Ik denk dan maar aan films als My Blueberry Nights, The Hoax, Transformers, Spider-Man 3, The Host, Grindhouse, Live Free or Die Hard, Paranoid Park, Fracture, Ocean's Thirteen, I Am Not There, Beowulf, The Kingdom, A Mighty Heart, …

Veel films die echter genomineerd zullen worden voor de oscars zullen echter niet in deze lijst zitten, gezien veel van die films bij ons simpelweg nog geen release hebben gehad (Into the Wild, The Savages, No Country for Old Men, Juno, Charlie Wilson's War, Before the Devil Knows You're Dead, Atonement, There Will Be Blood,…).

Ik moet tevens bekennen dat ik Letters From Iwo Jima, Away From Her, We Own the Night en Le Scaphandre et le papillon nog steeds moet zien, dus vergeef me moest ik deze films over het hoofd hebben gezien in de Top 10 van Beste Films. Maar dit was zeker wel het jaar van de thrillers.

Deze BlogTalk wordt ook samengesteld door Timothy, Kenneth, Tagoean, Karen en een aantal andere filmbloggers (van zodra deze hun lijst on-line zetten, zal ik hier ook naar hun lijstjes linken). Ga dus ook maar even een kijkje nemen bij deze filmblogs en hun respectievelijke top 10. Hier is mijn Top 10, reacties zijn welkom in de commentaren:

10. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007) Andrew Dominik
The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford is niet meteen een titel waar je het grote publiek mee kan verleiden, maar misschien maar goed ook, want deze 160 minuten lange western is een beetje zoals luisteren naar muziek van Liszt of Chopin. Het voelt even lang als de titel. Maar als je in de mood geraakt, ga je meteen op in deze langzame en knap geregisseerde ballade met ingetogen acteurs die zich voortbewegen in prachtig uitgestrekte landschappen. Op narratief vlak laat de film voor mij zo af en toe een steek vallen. Het blijft vaak iets teveel op de vlakte dobberen alsof de makers het verwachtbare einde voor de kijker iets meer willen vermommen. Maar erg diep wordt er toch niet echt gegraven. Toch zeker een vermelding waard in de Top 10 Beste films van 2007.

9. Sunshine (2007) Danny Boyle
Het gebeurt niet vaak dat ik zo onder de indruk was van de spectaculaire en verblindende production design in een film. Het zou me niet verbazen dat we binnenkort horen: … and the Oscar goes to Mark Tildesley for Sunshine. Het is niet zozeer een vernieuwende science-fiction thriller, maar Sunshine deed mijn hart hevig kloppen, mijn trommelvlies trillen en mijn ademhaling stokken. De vertolkingen (Cillian Murphy, Cliff Curtis, Michelle Yeoh) en het intelligente, spirituele en metafysische plot van Alex Garland waren om van te smullen. Spijtig dat Danny Boyle iets teveel "pulp" gesnoven had bij de laatste 20 minuten, maar het bleef hoe dan ook fun om naar te kijken. Het was tevens ook een zuivere bioscoopfilm (om niet te zeggen een Imax-film), vooral omwille van de impact van die gigantische zon, de soms claustrofobische momenten en het oorverdovende geluid. Het is misschien een prent die slechts een kleine minderheid zal bekoren (vooral de SF-fans), maar het is voor mij nu al een classic.

8. American Gangster (2007) Ridley Scott
American Gangster heeft één zwakte; zo mocht het personage van Russell Crowe iets meer op de voorgrond treden. Maar de vertolking van Denzel Washinton deed ons dat gemis vaak vergeten. Het is een voortreffelijke vertelling over gangsters in een kapitalistische wereld, verfilmd door een meesterstilist. Scott neemt de tijd om zijn karakters uit te diepen, waardoor het conflict tussen 'goed en kwaad' niet wordt herleid tot een clichématige zwart-wit principes. Met deze film heeft Ridley dan ook zijn eerste maffia-film op zijn curriculum staan. Het is niet van het kaliber van The Godfather, maar het is zeker in de buurt van Goodfellas. De film zal in ieder geval de geschiedenis ingaan voor de chinchillabontjas van Denzel. Priceless! Meteen voor mij een contender voor de Oscar van Best Picture.

7. 300 (2007) Zack Snyder
En ja, ook dit jaar zit een comic-adaptatie in mijn top 10, en spijtig genoeg was dat dus niet Spider-Man 3, maar wel 300, naar een strip van Frank Miller. De verbluffende en vernieuwende visuele stijl laten bijna de Shakespeariaanse kwaliteiten vergeten in het verhaal. Het conflict is niet enkel extern, maar ook intern aanwezig, met op de voorgrond een koning die gedreven wordt door eer, liefde voor zijn land en nog meer door de liefde van zijn vrouw. Hoogmoed, egoïsme, arrogantie, schaamte, wreedheid en heldenmoed zijn de ingrediënten van dit epos - vol plotgaten die met genoeg testosteron worden opgevuld - maar in volledige overeenstemming met de verwachtingen na het zien van de trailer. Het moet trouwens de eerste geweldfilm zijn waar menig vrouwelijk schoon zich op heeft zitten vergapen. Zeg dat het niet zo is!

6. Michael Clayton (2007) Tony Gilroy
Het mag dan misschien een formulefilm zijn, maar deze Michael Clayton maakt de politieke-thriller-formule staalhard met een uitstekende downbeat vertolkingen en een aangrijpend verhaal. Je hebt wat tijd nodig om met de intrige mee te zijn, maar eenmaal zover ben je volledig gegrepen door de ingenieuze regie en de dramatische paranoïde. Ik denk niet dat Clooney dit jaar opnieuw een Oscar voor deze rol op zak zal steken hoezeer het verdiend zou zijn, maar mijn geld staat op de nevenrollen Tilda Swinton en Tom Wilkinson.

5. Das Leben Der Anderen (2006) Florian Henckel von Donnersmarck
De beklemmende spionage-thriller Das Leben Der Anderen is ongetwijfeld de sterkste Duitse film sinds Der Untergang (2004), en dat is voor een regiedebuut toch wel indrukwekkend. De regisseur distantieert zich van al te gemakkelijke karikaturen van totalitaire regimes, maar geeft toch op een indringende manier een beeld van een donkere bladzijde uit de Duitse geschiedenis. Er wordt veel geconverseerd, en er is bitter weinig fysieke actie – en dit in tegenstelling tot een film zoals Verhoeven’s Zwartboek (2006). Maar de acteurs zijn dermate sterk dat je bij aanvang van de film volledig in het verhaal wordt gezogen op de atmosferische muziek van Gabriel Yared en de efficiënte groen/grijze scope fotografie van Hagen Bogdanski.

4. Eastern Promises (2007) David Cronenberg
Eastern Promises is verre van de beste Cronenberg-film, ik vroeg me zelfs af of Cronenberg wel achter het verhaal stond, maar het resultaat mag er best wezen en bij nader inzien zit er toch heel wat Cronenberg-materiaal in verwerkt, zoals de homo-erotische spanningen en de voorliefde voor het vlees. Al van bij de eerste minuten wordt iemand’s keel overgesneden op een gruwelijk onhandige manier en de rest is al van een gelijkaardig allooi. Spijtig dat het scenario niet altijd waterdicht was, maar het zou niet de eerste keer zijn dat deze prent zijn geheimen pas prijsgeeft na een drietal kijkbeurten. Het is geen klassieke gangsterflick zoals American Gangster, maar een diep verontrustende beschouwing over de morele grenzen tussen 'goed' en 'kwaad', alsook over de lust naar agressie en seks.

3. The Bourne Ultimatum (2007) Paul Greengrass
The Bourne Ultimatum maakt de Bourne trilogie tot één van de beste trilogies ooit. Het sluitstuk is opnieuw een snelle en brutale prent met genoeg actie-sequenties om uw adrenalyne-te voelen pompen in uw aderen. Paul Greengrass heeft niet zomaar een sequel gecomponeerd maar eventjes de mood-board opgemaakt voor alle Bond, John McClane en Jack Ryan-films die nog mogen volgen. Dit is hands-off dé beste actiefilm van de laatste jaren. Als er nog sequels moeten volgen zal het haast onmogelijk zijn deze drie te overtreffen.

2. Ratatouille (2007) Brad Bird & Jan Pinkava
Dit zou wel eens Pixar’s beste film ooit zijn. Ratatouille is in ieder geval de meest indrukwekkende en postmoderne animatiefilms van de laatste jaren die voor een Disney-achtige animatieprent toch verbluffend realistisch is. Vreemd genoeg was John Lasseter niet tevreden met het werk van de Tsjech Jan Pinkava dat hij de regisseur na 3 jaar zwoegen de laan instuurde. De regisseur werd vervangen door Brad 'The Incredibles' Bird. Maar hoe dan ook is deze animatieprent veel beter dan The Incredibles. Je zit met wijd opengesperde mond en ogen te kijken naar geniale en superieur mooie animatie en een verhaal die veel rijker is dan bearnaise sause en verfrissender dan een Italiaanse sorbet met vers zomerfruit. Het stemmenwerk is voortreffelijk, het script is slim, de conflicten tussen de karakters en de achtervolging-scènes zijn om van te smullen. Misschien wordt het eens tijd om een animatieprent te nomineren voor Best Picture.

1. Zodiac (2007) David Fincher
Maar de film die voor mij het meeste indruk heeft gemaakt - waarschijnlijk ook omdat ik dit nooit had zien aankomen - is toch wel Zodiac. Na het zien van de film was de impact dermate groot dat ik toch even niet meer zo goed wist waar de uitgang van de cinema was. David Fincher brengt ons opnieuw een onversneden thriller, deze keer over één van de meest intrigerende en onopgeloste moordzaken van de VS, vertolkt door een stel talentvolle acteurs (Jake Gyllenhaal, Robert Downey jr., Mark Ruffalo). Fincher brengt met deze film niet alleen sfeer en ethetiek, maar bovenal een zeer intrigerende en existentiële thriller die geen portrettering wil maken van een gestoorde freak maar wel op het lijf zit van een detective en cartoonist en hun aartsmoeilijke speurtocht naar die kille serie-moordenaar. De 158 minuten lange film was trouwens essentieel om het gevoel van jarenlange frustratie van de speurders over te brengen. In Zodiac is er geen plaats voor achtervolgingen of shootouts, maar ligt de nadruk op het falende methodologische werkmethode van het politiewerk. Geen film over het monster, dan wel onze fascinatie ervoor. Laat het aan Fincher om de serial-killer-movie heruit te vinden.

10. Ghost Rider (2007) Mark Steven Johnson
Laten we de lat laag leggen voor deze worst movies Top 10, te beginnen met de comic Ghost Rider. Dat Nicolas Cage nog slechter kon presteren dan The Wicker Man (2006) had niemand durven denken. Nog meer over-acting van Cage zou zijn hoofd in vuur en vlam zetten, en kijk, we kunnen de vuurexplosie aanschouwen in Ghost Rider. Bij het zien van de trailer dacht ik nog een leuke rollercoaster comic te zien, maar de teleurstelling was groot toen ik deze troep voorgeschoteld kreeg. Voor de zoveelste keer een prent die maar geen keuze kan maken tussen thriller/horror en komedie, en dit heeft als gevolg dat je meestal lacht wanneer je niet hoort te lachen. Maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de comic eigenlijk ook al niet zo goed was.

9. 4: Rise of the Silver Surfer (2007) Tim Story
Fantastic Four 2 is zo slecht dat je zou denken dat de studio nu wel door zouden hebben dat ze best de franchise stop zetten of de gehele filmploeg en cast ontslaan en nieuwe mensen aan het werk laten voor een REBOOT. Ik heb er niets op tegen dat een film is onderbouwd met simpele conflictjes tussen personages, maar dat deze geen enkele emotie uitstralen is onvergeeflijk. Voor een film die verondersteld is om rollercoaster-fun te brengen heb ik mij mateloos verveeld en geïrriteerd. Het scheelde niet veel of ik had net als 'The Thing' mijn zakdoek genomen om in tranen uit te barsten. Ik ben er zeker van dat er een veel betere film kan gemaakt worden met enkel en alleen de 'Silver Surfer'.

8. Balls of Fury (2007) Robert Ben Garant
Idiote komische films kunnen vaak heel goed bevallen, ik denk dan aan The ‘burbs (1989) of de films van de Farrelly Brothers of zelfs het verrukkelijke Hot Fuzz (2007). Maar te dwaas trekt ook op de ballen, en deze Balls of Fury spant op het gebied van flauwe en onnozele grappen toch wel de kroon. Was het niet voor Christopher Walken en Maggie Q had ik de film zelfs nooit uitgezien. De Razzies zullen voor deze ping-pong-slapstick niet uitblijven.

7. Rush Hour 3 (2007) Brett Ratner
Rush Hour 3, bestaande uit gerecycleerd materiaal van de twee vorige films, is de zoveelste aanslag op de goede smaak. En de zichtbaar verdikte Chris Tucker mocht dan nog 25 miljoen dollar gekregen hebben, zijn performance blijft op maat van een debutant die zijn typetje niet weet te overstijgen. Rush Hour mag dan nog een formule zijn die geld in het laatje brengt, dit derde luik is en blijft oersaaie en domme cinema. Ik hoop gewoon dat de makers met deze prent genoeg geld hebben verdiend om nooit meer terug te komen met een 4de deel. Waarom Roman Polanski zich voor deze vermoeiende buddy-movie heeft laten strikken blijft voor mij één groot raadsel.

6. I Know Who Killed Me (2007) Chris Sivertson
Torture porn blijkt 'in' te zijn. Terwijl Hostel II (2007) uiteindelijk nog meeviel, is I Know Who Killed Me gewoon veel te dom dat het bijna bezwaarlijk wordt. Dat Lindsay Lohan niet kon acteren wisten we al (ook voor haar zal dit jaar wel een Razzie klaar liggen), maar dat de makers met deze film de 'infantiele kitsch' in het leven hebben geroepen, tart alle verbeelding. Was de film nog maar een beetje spannend of schrikwekkend, maar zelfs dat kon er niet van af. Deze film is de reden waarom mensen oogleden hebben.

5. In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale (2007) Uwe Boll
Oh ja, de film is slecht. Schrikwekkend slecht. Maar wat had je anders verwacht van 'The King of Bad Taste' Uwe Boll. In the Name of the King verscheen bij ons op het Bifff en zal nadien straight-to-dvd in de videotheek belanden. Neen, ik heb niet betaald om deze te zien, en maar goed ook. Ik had me anders op de koop toe nog slecht hebben gevoeld voor deze geldverspilling en voor de kleine financiële bijdrage aan een bedorven cinema.

4. Captivity (2007) Roland Joffé
Roland Joffé was ooit een beloftevolle filmmaker. Tegenwoordig staat hij garant voor ordinaire en vaak vulgaire platvloersheid, en met Captivity maakt hij geen uitzondering. Het is trouwens de zoveelste torture porn film uit 2007 die niet kan overtuigen. Als "24" fan keek ik vooral uit naar Elisha Cuthbert, maar het is allemaal zo saai en niet-plausibel dat zelfs dat niet meer kan bekoren. Het is in het beste geval een slechte Saw rip-off.

3. Epic Movie (2007) Jason Friedman & Aaron Seltzer
Inderdaad, er zijn twee regisseurs nodig geweest om deze drek te produceren. Het enige punt die de film maakt is dat een parodie maken van een parodie (Snakes On A Plane, Borat, Jack Sparrow) NIET WERKT. De film is allesbehalve een epische film, maar eerder een samenraapsel van grappen uit B-films die er tijdens de montage werden uitgeknipt omdat ze niet leuk waren. Kortom, er zit meer talent in de uitwerpselen van een straatkat, dan in deze Epic Movie.

2. Evan Almighty (2007) Tom Shadyac
Naast The Golden Compass (2007) zal Evan Almighty de geschiedenis ingaan als de grootste flops van 2007. Daar waar die eerste film nog min of meer indrukwekkende scènes kon afleveren alsook een paar leuke grappen, faalt de tweede film grandioos. Men kan zich zelfs afvragen waar die 175 miljoen dollar naar toe is. Evan Almighty is niets meer dan een oersaaie sitcom. Nochtans was er met de premisse veel meer mee aan te vangen, maar dan met een ander scenario, andere regisseur, andere acteur, andere … en trouwens met veel minder geld. Dat alle acteurs op het einde van de rit "Everybody Dance Now" staan te zingen en dansen, staat garant voor het puberale niveau van de prent.

1. Pirates of the Caribbean: At World's End (2007) Gore Verbinski
Vorig jaar stond The Da Vinci Code op nummer één van de Slechte Films uit 2006, dit jaar geef ik alle eer aan het zeemonster At World's End. Voor mij was het tevens dé grootste ontgoocheling, want de film had zich gemakkelijk bij de beste trilogies kunnen nestelen uit de filmgeschiedenis. Maar de regisseur verlaagde zijn niveau aan dat van Jack Sparrow en het aapje van Captain Barbossa met een onsamenhangend of onbestaand verhaal (maak uw keuze). Er werden in At World's End trouwens zoveel pacten gesloten en verbroken, onderhandeld over akkoorden en voorwaarden of nog van kamp verwisseld, dat het meer dan eens leek alsof wij naar een overkill-versie aan het kijken waren van onze regeringsonderhandelingen. Buiten de hallucinerende belevenissen van Jack Sparrow in Davy Jones' Locker en het scheeps-treffen in een woedende draaikolk, is het oeverloos staren naar zwaardgevechten tussen 'half-dode mannen', die niet eens van een zwaard kunnen sterven en lustig het plot proberen uit te leggen aan elkander. Na dit sluitstuk is het misschien tijd om de zeilen op te plooien, de luiken te schalmen en het anker uit te gooien, want ik betwijfel dat Jack Sparrow een betere scenarist en/of regisseur zal vinden nabij The Fountain of Youth.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005