De FilmBlog

Nu dat de beurzen opnieuw in de rode cijfers duiken komt deze Margin Call (2011) als geroepen, een spannende en originele beurs-thriller gebaseerd op waar gebeurde feiten op de vooravond van de financiële crisis. Het is de debuutfilm van J.C. Chandor die de film ook heeft geschreven, en bij het zien van de eerste beelden lijkt hij geslaagd te zijn in zijn ambitieuze omzet. Uiteraard kreeg hij wel de hulp van een karrenvracht aan talentvolle en charismatische acteurs.

Korte inhoud: Een grote verzekeringsbank verkoopt, ondanks de grote risico's en de vele waarschuwingen, investeringspakketten aan hun cliënten. Op een late avond ontdekken twee jonge advocaten, Peter (Zachary Quinto) en Seth (Penn Badgley) dat de veiligheidsbarrière doorbroken is en dat het bedrijf haar gehele portfolio bezittingen op een grote ramp afstevent. Terwijl Wall Street van die vergiftigde investeringen probeert af te komen, realiseren ze met grote afgunst dat de markt op het punt staat in te storten. Een nachtelijke meeting wordt georganiseerd met het management, waarbij twee opties doorgenomen moeten worden. Ze kunnen het 107 jaar oude bedrijf ten onder zien gaan, of ze kunnen met de kennis die ze hebben proberen hun gevaarlijke bezittingen te verkopen over de gehele wereld. Hun cliënten zullen worden geruïneerd, maar zij kunnen blijven bestaan. Als de nacht vordert wordt het pijnlijk duidelijk dat hun beslissing een domino-effect kan veroorzaken dat consequenties heeft voor de hele wereldeconomie.

Heel wat acteer-talent in deze prent. Opnieuw een glansrol voor Kevin Spacey die hier tegenover de meedogenloze Jeremy Irons staat (en zeggen dat ze voor deze rol eerst aan Ben Kingsley hadden gedacht). Daarnaast zien we ook de mentalist Simon Baker opduiken en de Engelse Paul Bettany. Ook Stanley Tucci heeft een belangerijke rol in deze film, en de vrouwelijke hoofdrol wordt gespeeld door Demi Moore. Maar de hoofdrol lijkt toch voor Zachary Quinto te zijn, die tevens een producer-credit heeft op deze film.

Dus ja, dit wordt dus een hit? Wel, dat valt nog af te wachten. De film had niet het budget van een Wall Street 2: Money Never Sleeps (2010), maar moest het stellen met 7 miljoen dollar, en heeft dus heel wat concessies moeten doen. Zo werd (1) het aantal draaidagen gelimiteerd tot 17 ! Iets wat behoorlijk scherp is voor een langspeelfilm van 109 minuten (ligt normaal iets boven de 35 dagen). Maar er zijn nog meer twijfels, naast (2) het gebrek aan ervaring van de regisseur (3) is de film maar lauwtjes ontvangen op het Sundance festival. En wat dacht je van die sterrencast? Wel blijkbaar (4) waren alle grote acteurs slechts 2 dagen op de set en (5) speelt het gehele verhaal zich op slechts één locatie.

Het is in ieder geval een groot risico om met grote acteurs te willen starten, want de toeschouwers en recensenten verwachten dan ook kwaliteit en houden geen rekening met het feit dat dit jouw debuutfilm is. Nu ziet de trailer eruit als een grote Hollywoodprent. Maar trailers kunnen nu éénmaal de toeschouwers in de maling nemen. Margin Call komt pas in 2012 in onze zalen.

De comicbook fans kunnen weer uitkijken naar een nieuwe verfilming van een geweldig album over strijdende engelen. Volgend jaar komt Legion (2010) van Scott Stewart naar ons toe, en de eerste beelden laten een duistere en demonische indruk achter. Voor diegene die niet vertrouwd zijn met de comic zal binnenkort ook een prequel-miniserie worden uitgebracht, als voorbereiding op dit apocalyptisch epos.

Korte inhoud: Een groep mensen stopt ergens in het zuiden, om wat te eten in een truckersrestaurant. Ze komen er echter al snel achter dat ze hier geen tijd hebben om gewoon wat te eten, maar dat ze moeten vechten voor hun leven en zichzelf moeten verdedigen tegen engelen, gestuurd door God om de mensheid uit te roeien. Wat de groep niet weet, is dat deze bijbelse Apocalyps er voor zorgt dat zij misschien wel eens de laatste hoop van de mensheid kunnen zijn, omdat één van de serveersters zwanger is, van de Messias...

En de film maakt niet alleen indruk met zijn intrigerende plot, maar tevens ook met zijn cast. Zo zien we ondermeer Dennis Quaid, Kate Walsh, Paul Bettany, Lucas Black, Doug Jones en Tyrese Gibson opduiken. Dat Paul Bettany iets heeft met het Christendom mag in ieder geval duidelijk zijn. Eerder was hij nog te zien aan zelfkastijdende broeder in The Da Vinci Code, binnenkort is hij te zien in die andere film van Scott Stewart, genaamd Priest (2010). Wie is trouwens Scott Stewart? Wel, iemand die komt van de visuele effecten afdeling en met Legion zijn debuut zal maken. Gezien zijn achtergrond vrees ik wederom voor een overgewicht aan visueel verbluffende scènes die een inhoudelijke voor een groot stuk zullen overschaduwen. Wij moeten in ieder geval nog wachten tot 19 mei 2010 alvorens deze prent in de bioscoop is.

Hieronder vinden jullie de Red Band trailer. Nu niet liegen over jullie leeftijd, want God ziet alles!

Ron Howard heeft de kritieken in de pers op zijn 125 miljoen dollar kostende rolprent The Da Vinci Code (2006) willen relativeren. Hij beklemtoonde dat het om ontspanning gaat en "niet om een theologisch werk. "Ik heb geen enkele kritiek gelezen. Misschien staan er in andere kritieken andere, meer positieve adjectieven", zei de filmmaker op een persconferentie.

"Het is een ontspannende film, een product van de commerciële industrie. Hij zal niet het standpunt van een individu omtrent zijn spiritueel erfgoed veranderen", zei hoofdacteur Tom Hanks. Hanks vertolkt de rol van professor Langdon die in een queeste naar de Heilige Graal wordt gegooid.

Wel, ik had zelf geen probleem met de controversiële inhoud, maar wat een langdradig en saai gedoe! De verfilming van het populaire, niet al te slimme pulpromannetje van Dan Brown ziet er zelfs een tikkeltje amateuristisch uit, en dat met een budget van 120 miljoen dollar, een topcast en een bekwaam Hollywood regisseur. Het zal je maar overkomen. Ik wil hier niet in het cliché vallen dat 'een boek altijd beter is dan de film', maar in dit geval is het echt wel zo. Je vindt in de verfilming niets meer terug van de fun die je had kunnen hebben bij het lezen van het boek. Maar misschien het grootste knelpunt is dat Ron Howard te trouw is geweest aan het boek. Ook al heb je te maken met een roman van de kwaliteit van Umberto Eco of Tolkien, ben ik van mening dat een regisseur MOET bewerken. Ron dacht dat hij kon teren op het succes van de bestseller door zo dicht mogelijk bij de source material te blijven. Fout ! Bepaalde scènes zijn dramatisch heel zwak en mijn oren werden van mijn kop gezaagd met veel te lange verklaringen, analyses en speculaties over codes, symbolen, geheime ordes, christelijke historie en verborgen boodschappen in kunstwerken. De acteurs lopen van de ene aanwijzing naar de andere, en na een uur heb je zoiets van "I couldn’t care less", en het erge was dat er nog anderhalf uur te gaan was. Toen ik de film zag begon ik mezelf af te vragen of de studio ooit 120 miljoen op tafel zou hebben gelegd voor DIT scenario indien het boek niet zou hebben bestaan. Volgens mij had de film zelfs nooit een 'groen licht' van de studio verkregen.

De actiesequenties in de film zijn ook schaars en als die er al zijn, werken ze niet. Dit had een thriller moeten zijn, maar het enige thriller-moment die je in de film vindt is wanneer iemand een vuurwapen richt op iemand anders. Er zit bijvoorbeeld ook een scène in de film waar een monnik in twee tellen Langdon kan uitschakelen, maar nadien wordt deze zelfde monnik uitgeschakeld in twee tellen door een oude kreupele man. Dit was allemaal al even logisch als het plot die ons wou doen geloven dat het grootste geheim zou worden beschermd achter raadseltjes die een kleuter had weten op te lossen. Neen, in The Da Vinci Code komt er niet veel intelligente code-breaking aan de pas.

Het enige wat boeit in deze film zijn de controversiële standpunten en visies, maar voor de mensen die het boek hebben gelezen is deze film absoluut geen meerwaarde. Integendeel. Ik wil hier niet spoilen over die controversiële inhoud – dat heeft het Vaticaan voor ons al genoeg gedaan – maar het is ironisch dat het filmische boek zo weinig dramatisch is op het witte doek. In de roman is alles onderverdeeld in korte maar krachtige scènes. De scenaristen hebben er zich dus vrij gemakkelijk vanaf gemaakt door iets te letterlijk het boek te volgen al was het een soort "draaiboek". Het resultaat is nogal onbevredigend, om niet te zeggen vervelend en irritant.

Dit is een Hollywood prent, dus zitten er uiteraard een aantal adembenemende scenes in, waaronder een aantal virtuele shots waarbij de camera doorheen een piramide travelt, of knappe 8mm flash-backs. Ik ga ook niet verbergen dat ik eigenlijk meer geïntrigeerd was door de flash-backs, die in essentie niets van doen hadden met de film, dan door de scènes uit het heden. Deze scènes van de vroegere christenen, de tempeliers, de inquisitie en de ketterverbranding waren dramatisch en visueel heel knap, maar tezelfdertijd vrij zinloos. Maar wanneer we terug in het heden stapten, had ik net gevoel opnieuw in handen te zijn van een te weinig ambitieuze regisseur die op safe wou spelen en iets teveel hoopte op het intellectueel lage niveau van de fans. Op een bepaald moment gaat Ron Howard ons zelfs uitleggen met een flash back hoe Langdon en Neveu zijn ontsnapt uit een vliegtuig en in een auto zijn gestapt, alsof het publiek te dom zou zijn om de ontbrekende frames aan te vullen. Ronduit beschamend.

Als je met een dergelijke top-cast kan werken zoals deze, Tom Hanks, Ian McKellen, Alfred Molina en Paul Bettany, dan zou je in principe niet mogen falen. Maar quasi alle dialoog-scènes in de film laten ons koud en krijg je de indruk dat de acteurs hier verkeerd zijn gecast. De film begint al met een scène met Sophie Neveu (Audrey Tautou) die Langdon (Hanks) wil waarschuwen dat Bezu Fache (Jean Reno), de agent van dienst, hem wil beschuldigen van de moord op Saunière (Jean-Pierre Marielle). En reeds vanaf dit eerste gesprek raken we de interesse kwijt in de personages. Velen zullen dan in de komende dagen waarschijnlijk de steen willen werpen op Audrey Tautou, die bij momenten vreselijk stond te acteren. Voor mij ligt de fout bij Ron Howard, die iets te weinig met zijn acteurs had gewerkt of zijn casting iets te overhaast had willen doen. Audrey is een fantastische actrice (kijk maar naar Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain of Dirty Pretty Things), maar heeft in deze film echt moeite met haar Engels. En daar wringt voor een groot stuk het schoentje, en niet enkel voor haar maar ook voor een pak andere Franse acteurs. Een acteur die in een taal moeten acteren die niet de zijne is, levert vaak een zwakke acteerprestatie op. Fransen zijn zowiezo al niet zo handig met de Engelse taal, en Audrey werd gezet tegenover de beste acteurs die we kennen. Het contrast was uiteraard veel te groot.

Maar ook de acteursregie was bij momenten vrij zinloos en weinig efficiënt. Talking heads in een film van Quentin Tarantino werken omwille van die vaak knettergekke dialogen die heel veel vertellen over de personages. Hier moesten de acteurs uitleggen en nog eens uitleggen, en hadden ze verder niet veel anders te doen. Ron Howard heeft nooit gedacht om de chemie tussen Hanks en Audrey op te zoeken, met als gevolg dat ze twee onbekenden blijven voor elkaar gedurende de ganse film. En dit is, voor wie het werk van Ron Howard kent, zeer ongewoon. Er zit geen menselijkheid in hun vertolking. Er is nauwelijks een moment te bespeuren van vermoeidheid na hun lange zoektocht of zeggen nauwelijks iets wat niet relevant is tot het basis-plot. En dit is dan weer een beetje de schuld van de wisselvallige Oscar-winnende scenarist Akiva Goldsman, die zowel in staat is van het beste (Cinderelle Man) als van het afschuwelijk slechte (Batman Forever, A Time to Kill, Batman & Robin, Lost in Space). Het scenario is zo geladen met plot-informatie dat er geen plaats meer is voor menselijke emoties of stilistische escapades.

Ian McKellen is het beste wat de film te bieden heeft. Hij heeft de meest fascinerende rol en steelt gewoon de show. Hij lijkt het meest op zijn gemak te zijn in de film en dat is in zekere zin een beetje van een opluchting en maakt dat de 2u30 min lang durende film iets minder lang aanvoelt. Maar Ian was misschien ook de enige die dit avontuur niet zo serieus nam en wist dat Dan Browns boek eigenlijk niet meer was dan een pulproman. Hij zei eergisteren nog in een persconferentie: "Toen ik het boek las, geloofde ik het helemaal. Toen ik het opzij legde, zei ik tegen mezelf dat er veel potentiële onnozelheden in staan." Aan het adres van de kerk zei hij ironisch: "Voor de kerk die met homoseksualiteit problemen heeft, is het boek op zijn minst een absoluut bewijs dat Jezus Christus geen homo was, gezien hij met Maria Magdalena een paar vormde." Paul Bettany zet ook een knappe prestatie neer als een monnik die rechtstreeks is geplukt uit The Name of the Rose (1986). Maar ook hij krijgt iets te weinig screentijd om zijn personage echt interessant te maken. Molina is hooguit een charismatische edel-figurant. Zonde.

Het camerawerk van Salvatore Totino is – buiten de flash backs gerekend – iets te simpel en vaak irritant. Als er iets is waar ik me mateloos aan kan ergeren is het hectisch heen en weer schudden van de camera zoals bijvoorbeeld in The Bourne Supremacy. Wel, gezien de film vol met zonden zit, zondigt hij ook aan deze wet. Op bepaalde momenten is de film zelfs gewoon smaakloos gekadreerd en is de camerahoek zelden opmerkelijk of onthullend.

Kortom, een film die ondanks de middelen en de acteurs, faalt op vele vlakken en die eindigt in een platte anti-climax. De reden van deze zwakke prestatie ligt voor mij grotendeels bij de regisseur. The Godfather van Mario Puzzo was ook een pulpromannetje, maar in de juiste handen kan dit een meesterwerk opleveren. Het boek van Dan Brown is slecht en is populair geworden door een publiek die zelden of nooit een boek leest, maar het scenario en de verfilming probeert het materiaal nooit te overstijgen. Integendeel, het laat er zich helemaal door leiden. The Da Vinci Code is niets meer dan een dure tv-film van geen belang. En voor de mensen die graag beweren dat het boek altijd beter is dan de film, wel hier hebben jullie opnieuw een argument.

***Related Posts***
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
30/11/2006: Angels & Demons, The Da Vinci Code sequel
08/04/2006: The Da Vinci Code geen plagiaat
17/12/2005: The Da Vinci Code trailer
18/03/2005: Een promotiestunt ?

Sommige acteurs zijn gewoon niet weg te branden van het witte doek. En maar goed ook want veel van hen zijn gewoon zalige acteurs om van te smullen. Neem nu Harrison Ford. Ook al speelt hij in films van bedenkelijke kwaliteit, hij verhoogt er meteen het niveau. Laten we hopen dat dit ook voor de nieuwe actie-thriller, Firewall (2006), ook het geval zal zijn. Want bij het lezen van de korte inhoud ben ik niet meteen onder de indruk.

In Firewall speelt Ford het beveiligingshoofd van een grote bank wiens vrouw en kind zijn ontvoerd voor losgeld. Op deze manier hopen de kidnappers hem ervan te overtuigen zijn eigen bank te beroven voor miljoenen dollars.

Warner Bros. heeft zopas deze stevige trailer vrijgegeven van de film die eerst The Wrong Element moest noemen. Maar nadat sommige kwatongen gingen rondlopen met de titel The Long Elephant zou dan toch gekozen zijn voor de niets verbloemende titel, Firewall. In de film is ook een rol weggelegd voor Paul Bettany en Virginia Madsen. De regie is in handen van Richard Loncraine, eerder verantwoordelijk voor Richard III, Wimbledon en de tv-serie Gathering Storm. Firewall is bij ons te zien vanaf 5 april 2006.

Nog wat castingsnieuws om het weekend vorm te geven, en dan nog wel over een film waar iedereen zeker zal naar uitkijken, nl. het vervolg van Batman Begins, eveneens in een regie van Christopher Nolan. Tegen alle verwachtingen was de film niet alleen een succes bij crtici en publiek, maar dit resulteerde ook in een stevige box-office van 360 miljoen dollar wereldwijd aan bioscooptickets.

Michael Keaton, die ooit de rol van Batman speelde in de eerste twee Tim Burton films en zal misschien terugkeren naar deze gevleugelde held, maar dan als zijn vijand, Jack Napier b.k.a. The Joker. Een andere prominente kandidaat voor de rol is Sean Penn. Twee keuzes die mij perfect zouden liggen, naast die van Crispin Glover waarover helaas niet meer wordt over gepraat.

Maar er zijn nog kandidaten: Mark Hamill (a.k.a. Luke Skywalker), Steve Carell (ex-Daily Show Reporter) en Paul Bettany (Wimbledon, A Beautiful Mind) zijn allen in de running voor de rol. The Joker werd in de eerste Batman film vertolkt door Jack Nicholson. Nolan is van plan het "echte" verhaal te vertellen van dit personage, en dit wijkt toch enigszins af van de Burton versie.

***Related Posts***
01/08/2008: The Dark Knight filmbespreking
17/12/2007: 5 minuten The Dark Knight op You Tube
12/12/2007: Eerste teaser poster The Dark Knight
13/11/2007: The Dark Knight teaser
04/04/2007: Sarah Michelle Gellar als Harley Quinn
26/01/2007: De rol van Rachel Dawes is niet meer voor Katie Holmes
12/01/2007: Jamie Foxx als Harvey TwoFace Dent ?
01/08/2006: The Dark Knight casting nieuws
21/07/2006: Heath Ledger getipt voor de rol van The Joker
08/07/2006: Batman vs Superman opnieuw op tafel
08/01/2006: Batman rivaal Harvey "Two-Face" Dent
22/06/2005: Geen Batman vervolg voor Katie Holmes
17/06/2005: Batman Begins filmbespreking
10/06/2005: Batman Begins soundtrack
19/04/2005: Batman Begins pics
17/04/2005: Batman vs. Superman
19/03/2005: Batman Begins op Imax scherm + trailer en samenvatting
11/12/2004: De Promotiecampagne van Batman Begins is begonnen
27/10/2004: Katie Holmes in Batman Begins
17/09/2004: Christian Bale is Bruce Wayne/Batman

Quotering: **
Titel: Wimbledon
Regisseur: Richard Loncraine
Acteurs: Paul Bettany, Sam Neill, Bernard Hill en Kirsten Dunst
Genre: Romantische Komedie
Duur: 98 min
Land: Groot-Brittannië
Site: http://www.wimbledonmovie.com
Extra: trailer
Release in België: 10 november 2004

Wimbledon is best een aangename film. Reeds bij het zien van de trailer, was duidelijk dat deze prent alle ingrediënten had van de klassieke romantische komedie. En in tegenstelling tot andere films uit het genre heeft Wimbledon een bijzonder goede cast; met oa. Paul Bettany, Sam Neill, Bernard Hill en Kirsten Dunst.

Ik kon amper mijn enthousiasme verbergen toen ik vernam dat Hugh Grant niet beschikbaar was voor de rol. Dit had niet meteen iets te maken met zijn talent voor het licht komische genre, hoewel ik toch mijn bedenkingen had bij films als Nine Months, Mickey Blue Eyes of Two Weeks Notice, maar had alles te maken met Hugh die vaak op automatische piloot speelt. Soms heb je de indruk dat hij zijn zelfde personage meesleept van de ene film naar de andere. Maar Hugh heeft zeker ook zijn momenten van glorie, zoals in Four Weddings and a Funeral of zelfs About a Boy, waar we naast de humor en de verleiding echt kunnen meeleven met het personage. Veel vrouwen lusten hem natuurlijk rauw, maar als mannelijke filmbezoeker blijf je meestal op je honger zitten. En het scheelde niet veel, gezien Hugh Grant van ver wel iets mee heeft van prodigy child Henman. Ik ook trouwens (maar dan van nog iets verder). Gezien Tim Henman het echt wel moeilijk heeft om nog in de halve finales te komen van de All-England-Lawn-Tennis-Championships, zullen ze dan maar de klus klaren in de fictie. Verwacht u maar aan een mooie overwinning.

Het verhaaltje is vrij klassiek, Peter (Paul Bettany), een beschamend laag geklasseerde tennisser (157e plaats) krijgt een 'wild-card' voor het prestigieuze Wimbledon. Wanneer hij smoor wordt op de jonge Amerikaanse Lizzie Bradbury (Kirsten Dunst), belandt hij op een wolk van geluk van ronde naar ronde, steeds dichter bij zijn droom om de beker te winnen. Maar uiteraard, zoals het een romantisch filmgenre betaamt, zijn er verwikkelingen en complicaties bij de vleet.

Er zijn romantische komedies van het Sandra Bullock en Jennifer Lopez -type, maar Wimbledon zou van hetzelfde hout gesneden zijn als Four Weddings and a Funeral en Bridget Jones's Diary. Naar verluidt heeft oud Wimbledon-winnaar Pat Cash zijn diensten bewezen als adviseur voor de film, waardoor de makers onbeperkte toestemming kregen om te filmen tijdens Wimbledon 2004. En uiteraard, net zoals in Angry Management, mogen jullie een rolletje verwachten van John McEnroe in de commentaar box.

De muziek van de film had moeten komen van Klaus Badelt (Pirates of the Caribbean, K19, Equilibrium), maar die stuurde zijn kat, gezien hij verstrikt raakte in de reshoots van Catwoman. Dit is het tweede mislukte monster, na het afschuwelijke Vidocq, van onze moderne Frankenstein, Pitof. De muziek in de film komt van Ed Shearmur, die de indrukwekkende en rustige synthesizer score schreef bij de film K-Pax. Als je deze film mist in de bioscoop, geen erg. Deze zal ook wel vermakelijk zijn op een klein tv-schermpje.