De FilmBlog

Er is een nieuwe spectaculaire trailer verschenen voor de Pixar en Walt Disney animatiefilm Brave (2012). Deze 3D film is geregisseerd door Mark Andrews (One Man Band, Violet) en Brenda Chapman (The Prince of Egypt).

Korte inhoud: Merida (Kelly Macdonald) is een gepassioneerde prinses, die niets liever wil dan een geweldige boogschutter worden. Wanneer Merida tijdens een meningsverschil met haar moeder Elinor (Emma Thompson) een roekeloze beslissing neemt, brengt ze het koninkrijk van haar vader Fergus (Billy Connolly) en het leven van haar moeder in groot gevaar. Merida doet er alles aan om dit alles terug te draaien en krijgt daarbij te maken met onvoorspelbare natuurkrachten, magie en een duistere, eeuwenoude vloek...

Bij mijn weten is dat de eerste Pixar film in het sprookjes-genre, en bij het zien van de trailer heb je meteen de indruk dat het meer een Pixar film is dan een Disney prent. Het ziet er donkerder uit en meer volwassen. We bevinden ons in een sprookjeswereld die ons doet denken aan de verhalen van Christian Andersen en de gebroeders Grimm. Tevens ook een unicum bij Pixar is een vrouw als regisseur. Dit zal zonder twijfel een impact hebben op het verhaal, karakterontwikkeling en de beeldvoering. Daarnaast is dat tevens ook de eerste Pixar film met een vrouwelijke hoofdrol. Een rol die eerst had moeten gaan naar Reese Witherspoon die wegens conflicten met haar planning uiteindelijk is gegaan naar de Boardwalk Empire actrice Kelly Macdonald.

De muziek in de animatiefilm komt van Patrick Doyle die zich voor de film heeft geïnspireerd van de Schotse landschappen. "I want to make it accessible but to honour the Celtic traditions if I can. It’s a real fable set in Scotland. I could possibly use the bagpipes as a drone or something that gives atmosphere, but I will resist instantly using them until I see what’s going on... they are extremely loud.". In de film is er tevens plaats voor Celtische zangpartijen, verzorgd door Julie Fowlis. Pixar is back ! Brave komt bij ons uit op 1 augustus 2012.

Neen, Rise of the Planet of the Apes (2011) is geen sequel op Planet of the Apes (2001), en het is ook geen remake van Conquest of the Planet of the Apes (1972). Maar je zou het kunnen zien als een soort reboot, gezien de film toch wel zijn inspiratie zocht in het werk van romanschrijver Pierre Boulle, de auteur van de Planet of the Apes films.

Korte inhoud: Het verhaal speelt zich af in het huidige San Francisco, waar de wetenschapper Will Rodman (James Franco) zich bezighoudt met genetische manipulatie op apen in z'n strijd tegen Alzheimer. Wanneer één van de proefdieren, Caesar (Andy Serkis), zich intellectueel snel begint te ontwikkelen ontstaat een oorlog voor de suprematie tussen mens en aap.

Wat opvalt is dat de film geen zoveelste B-film-spin-off is maar wel degelijk een ambitieuze science fiction met een indrukwekkende cast - James Franco, Freida Pinto, John Lithgow, Brian Cox, Tom Felton - en de Weta Workshop die instaat voor de visuele effecten. Niemand minder dan Andy Serkis verleent opnieuw zijn diensten voor de motion-capture. De regisseur, de Brit Rupert Wyatt, is misschien wel nog wat onervaren, maar de trailer spreekt me wel aan.

Oorspronkelijk heette de film Rise of the Apes, wat een veel betere titel zou zijn geweest, maar werd uiteindelijk vervangen om toch een link te maken met de franchise. Ik heb het niet zo voor titels waar twee keer het woordje 'the' in voorkomt. En waarom nu willen terug linken naar de franchise? Ik vond de Tim Burton film uit 2001 eigenlijk een grote mislukking, en het had compleet fout gelopen mochten ze er een sequel van gemaakt hebben. Deze film kan op eigen benen staan, ook al gebruikt hij de naam van Caesar die overeenkomt met de Planet of Apes saga. Het enige wat me een beetje zorgen maakt is dat ze iets teveel uitpakken met Weta, in plaats van de kwaliteit van de film te laten spreken voor zich. Het lijkt een beetje op die foute marketingstruuks in de stijl van 'from the producers of…'.

De film zou komt op 10 augustus 2011 bij ons in de zalen. Laten we hopen dat deze het beter zal doen als zijn voorganger Planet of the Apes van Tim Burton. De muziek-cd met de score van Patrick Doyle ligt vanaf 26 juli in de rekken, en ik heb mijn exemplaar ondertussen al besteld. Tevens, als jullie van apen houden, komt binnenkort ook de documentaire Project Nim (2011) uit over een chimp die werd opgevoed in de 70'ties als een mens.

Brian De Palma is een geniaal regisseur, die in de voetsporen van Alfred Hitchcock trad en de nieuwe ‘master of suspense’ werd. Zelfs zijn minder goede films (The Black Dahlia, Femme Fatale, The Bonfire of the Vanities, Raising Cain) zijn meer dan het bekijken waard. Universal heeft onlangs de blu-ray uitgebracht van Carlito’s Way (1993), een voortreffelijke misdaadfilm met een onderhoudende Al Pacino. Het is echter niet het meesterwerk waar vele recensenten het over hebben.

Korte inhoud: Dankzij het grote vakmanschap van zijn advocaat Kleinfeld (Sean Penn), komt de harde crimineel Carlito Brigante (Al Pacino) na een aantal jaren in de gevangenis te hebben gezeten vrij. Deze keer is Carlito vastbesloten op het rechte pad te blijven. Hij wil zich terugtrekken op de Bahama's met zijn grote liefde Gail en de kost verdienen met het verhuren van auto's. De corrupte Kleinfeld wil hem wel helpen. Hij heeft een klusje waarmee Carlito een leuk startkapitaal kan verdienen. Hij noemt het slechts een kleine gunst, uit loyaliteit voor bewezen diensten. Maar als Carlito iets geleerd heeft uit het verleden, dan is het wel dat loyaliteit dodelijker is dan een kogel.

Dat je de film spontaan wil gaan vergelijken met Scarface (1983) kan haast niet anders. Het is een nieuwe samenwerking tussen De Palma en Pacino in een gelijkaardige gangsterfilm, met dit verschil dat Pacino hier een Puerto-Ricaan speelt en geen Cubaan. Maar spijtig genoeg komt deze Carlito’s Way nog niet aan de hielen van Scarface, maar dat is dan weer te danken aan het bron-materiaal van Edwin Torres en de iets te melodramatische aanpak van scenarist David Koepp. Het scenario van Scarface, neergepend door Oliver Stone, is verhaal-technisch op zoveel vlakken superieur aan deze prent.

De laatste 25 minuten van de film is buitengewoon geniaal en moet zeker niet onderdoen voor de trappenscène uit zijn The Untouchables (1987) (die op zijn beurt een hommage levert aan Battleship Potemkin). Het valt wat tegen dat we er anderhalfuur op moeten wachten en dat de regisseur het zo nodig vond om ons de afloop van die sequentie op een belachelijke manier te spoilen in de eerste minuut van de film. Daar waar deze montage-techniek een meerwaarde voorstelt bij No Way Out (1987), wordt hier de suspense voor een groot stuk beknot.

De Palma heeft voldoende goede scènes maar weet precies niet welke toon hij moet aanhouden, en hoe hij al die kleine verhaal-elementen aan elkaar moet knopen. Bijgevolg voelen heel wat scènes wat geforceerd aan. Voor datgene wat De Palma wil vertellen duurt de film voor mij veel te lang en mocht bijvoorbeeld de halfbakken romance tussen Pacino en Penelope Ann Miller de prullenmand in. Het heeft voor mij in dit verhaal nauwelijks een toegevoegde waarde. De Palma wou zichtbaar een gelijkaardige dualiteit maken als in Scarface waarbij de gevoelige kant van de crimineel wordt ontbloot, alsook zijn wil om een geweldloos bestaan te leiden. Maar de twee acteurs passen niet bij mekaar. Er is nauwelijks een vonk te bespeuren tussen beide protagonisten, en het verhaaltje van de balletdanseres / stripper / liefje van een gangster, slaat nergens op.

Carlito’s Way is een mix van geniale actie-sequenties en banaliteiten die een Brian De Palma film onwaardig zijn. Het camerawerk (vooral de steady-cam) valt op door zijn vernuftigheid - misschien iets teveel, John Leguizamo speelt een knap bijrolletje als opkomende gangster, de muziekscore van Patrick Doyle is misplaatst, het montage-werk is over-ambitieus en dient het verhaal bij momenten helemaal niet en de production design is bijzonder knap (vooral de club die als een zinkend schip in elkaar steekt). Het voelt allemaal wel een beetje gerecycleerd aan, maar desondanks een vrij geslaagde misdaadprent die mits een kortere montage nog veel beter kan zijn. Wat betreft de extras op de blu-ray, die zijn het vermelden niet waard.