patricia highsmith

  • Spring (2014) *** recensie

    Pin it!

    Het Filmfestival van de Fantastische Film in Brussel is gisteren van start gegaan en vanavond om 21u30 kunnen jullie genieten van Spring (2014), een horrorfilm met een Italiaans smaakje van Justin Benson en Aaron Moorhead (pic). Eigenlijk is het meer van een romance, dan een horrorfilm die ons de stuipen op het lijf jaagt, maar het is wel een film waar je gaat meeleven met je twee hoofdpersonages, net zoals dat al het geval was bij hun eerste langspeelfilm Resolution (2012).

    spring_2014_poster.jpg

    Korte inhoud: Wanneer zijn zieke moeder sterft realiseert Evan (Lou Taylor Pucci) dat zijn leven nergens toe leidt. Met zijn laatste salaris besluit hij naar Europa te gaan. Hij kiest een willekeurige bestemming en belandt in Italië, waar hij rondtrekt en optrekt met andere toeristen. Maar alles verandert wanneer hij aankomt in een idyllisch stadje in het zuiden, waar hij Louise (Nadia Hilker) ontmoet. Een tedere romance begint op te bloeien, maar Louise herbergt een duister geheim wat het geluk kan vernietigen.

    In tegenstelling tot de films geschreven door Patricia Highsmith (zoals The Talented Mr. Ripley en The Two Faces of January) waar we echt die typische Italiaanse atmosfeer opsnuiven, bekijken we nu Italië door de bril van een Amerikaanse toerist wiens ervaring zich beperkt tot het jeugdhostel, tabakswinkeltjes met rare kwieten achter de toonbank, oude mannen aan terrastafeltjes op een binnenplein, luidruchtige Britse toeristen en al even onbeschofte en halfdronken Amerikaanse toeristen die beiden maar één ding willen: seks met lokale Italiaanse meisjes die ze sowieso allemaal beschouwen als hoeren. Ja het niveau komt niet hoger dan de broeksriem.

    Ook de accenten gaan alle kanten uit, en wordt de Italiaanse vrouwelijke hoofdpersonage gespeeld door een Duitse actrice met een raar Amerikaans accent. Maar dit laatste kan nog wel gemotiveerd worden met de verwikkelingen in het verhaal. Verwikkelingen die uiteindelijk meer vragen oproept dan antwoorden biedt. Maar het acteerwerk van de twee acteurs zit goed, en dan vooral deze van Nadia Hilker. Je gelooft wel voor geen seconde in de aantrekking van de mooie brunette met de wat mager uitgevallen en slecht geklede adolescent met het kortgewiekte kopje. Maar de acteur heeft wel iets weg van scenarist en regisseur Justin Benson (pic), en dat zou misschien een verklaring kunnen zijn. Maar gelukkig weet Lou Taylor Pucci zijn rol met veel overtuiging neer te zetten.

    En dat maakt dat we niet stil staan bij het fysieke aspect, en worden we snel overwonnen door de natuurlijke dialogen tussen deze twee individuen en het ongedwongen acteerwerk. We geloven in deze karakters, omwille van het ongedwongen spel. Het kwetsbare wezens met herkenbare gevoelens, dat help allemaal om de horror des te aangrijpender te maken. En dat is meteen ook één van de sterke kantjes van deze Spring. In het verhaal zit ook een nevenplot in van de jongen die werkzaam is op een afgelegen boerderijtje, waar we als kijker opgezadeld worden met suggestieve close-up shots van rupsen en salamanders wat iets te nadrukkelijke verwijzingen van wat komen zal. Dat vond ik dan weer de mindere kantjes.

    spring_2014_pic01.jpgspring_2014_pic02.jpg
    spring_2014_pic03.jpgspring_2014_pic04.jpg

    Het is waarschijnlijk gemaakt het strikte minimum aan middelen en het resultaat mag er best wezen. De visuele effecten - want ja, we hebben hier uiteindelijk te maken met een rasechte monsterfilm - zijn al zo indrukwekkend als schrikwekkend en worden vakkundig aan ons geserveerd. Ook de sfeer zit goed en al begint het verhaal te wankelen naar het einde toe, wil je toch weten hoe alles zal uitdraaien.

    Heel wat toeristen die ooit voor de charmes zijn gevallen van een Italiaanse schone, zullen hier meteen heel wat zaken in herkennen. En zo ben je uiteraard als kijker al veel sneller mee met het gebeuren (en ja, ik spreek hier toch ook wel een beetje uit ervaring). De intieme momenten op de rotsblokken aan de rand van de zee bij een ondergaande zon, het flirten in de oude steegjes, de flessen roséwijn, elk cliché komt hierin terug. Had de film een stuk korter geweest en de regisseurs iets meer ballen hadden vertoond naar het einde van het verhaal in plaats van in overdreven expositie te vervallen, had dit een heerlijk charmante horrorprent kunnen worden. Maar Spring is hoe dan ook een originele en frisse romcom-horror met veel liefde voor het groteske met een vette knipoog naar het werk van H.P. Lovecraft.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 8 april 2015

     

    *** Spring trailer ***

  • The Talented Mr. Ripley (1999) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Een van de betere thrillers eind jaren '90 was zonder enige twijfel The Talented Mr. Ripley (1999) van de overleden regisseur Anthony Minghella, de man die ons nog The English Patient (1996) bracht, een film die werd bekroond met 9 Oscar, waaronder deze van Beste Film.

    the_talented_mr_ripley_1999_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: In de late jaren '50 wordt de getalenteerde, maar evenzoveel getormenteerde en opportunistische wees Tom Ripley (Matt Damon) - na het dragen van een Princeton jasje dat hem niet toebehoort, en waardoor hij een piano op een tuinfeest mag bespelen - door de vader van playboy Dickie Greenleaf (Jude Law) naar Italië gestuurd om Dickie over te halen terug te keren naar Amerika. Eenmaal aangekomen, raakt de 25-jarige Tom echter innig bevriend met Dickie en diens verloofde Marge (Gwyneth Paltrow). Hij valt voor jazzmuziek, Dickie en de luxueuze levensstijl... maar stilaan zien we de onschuldige jongeman veranderen in een koele moordenaar.

    De film is gebaseerd op de roman van Patricia Highsmith, een vrouw die moederziel alleen leefde en sommige van haar boeken opdroeg aan haar kat. In haar boeken worden de protagonisten altijd opgejaagd en achtervolgd (The Cry of the Owl, Strangers On A Train). Ze slaan vaak op de vlucht van de politie en soms ook van zichzelf in een claustrofobische en misantrope wereld. Het leven is één grote valstrik die op elk moment kan toe klappen. Highsmith is een Amerikaanse, maar bracht ondermeer heel veel tijd door in Italië. En het is eraan te zien, want met deze film snuiven we echt wel die typische Mediterraanse sfeer op. Het verhaal is op zijn beurt gebaseerd op de Henry James roman The Ambassadors, waarvan er zelfs een aantal verwijzingen in de film steken.

    De auteur zou nog vier Ripley boeken hebben geschreven en er zijn bij mijn weten in totaal vijf films gemaakt, waaronder één met Alain Delon, Purple Noon (1960) van René Clément, één met Dennis Hopper, The American Friend (1977) van regisseur Wim Wenders, één met John Malkovich, Ripley's Game (2002) en uiteindelijk nog Ripley Under Ground (2005) van Roger Spottiswoode. Maar de film die er met kop en schouders boven steekt is toch wel deze van Anthony Minghella, ook al wijkt zijn filmversie in tegenstelling tot deze van René Clément, ferm af van de roman.

    In tegenstelling tot de Agatha Christie verhalen hebben we hier niet te maken met een moordmysterie. Het is al van in het begin duidelijk wie misdrijven op zijn kerfstok heeft. Het is het verhaal van een 'niemand', die een 'iemand' wil worden. Ripley is geen berekende moordenaar, maar wel iemand die door omstandigheden gedwongen wordt om een moord te plegen. De casting van Matt Damon is een voortreffelijke zet. Damon heeft zowel een onzeker en onschuldig voorkomen, als die verontrustende ondoorgrondelijkheid. Eén van de betere momenten in de film is wanneer Ripley onwennig met zijn spierwitte lichaam en zijn zwarte schoenen tussen de bruingebrande lichamen loopt op een Italiaanse badplaats voor zijn eerste ontmoeting met Dickie. Ripley is een getalenteerde man, en blinkt uit in het imiteren van mensen. En dat heeft hem al uit heel wat netelige posities gehaald.

    the_talented_mr_ripley_1999_blu-ray_pic01.jpgthe_talented_mr_ripley_1999_blu-ray_pic02.jpg

    Anderzijds is Jude Law ook perfect gecast als de playboy. Zijn personage is verzot op jazzmuziek en is zowat de tegenpool van Ripley; verfijnd, galant, charismatisch en verzot op geneugten des leven. Minghella heeft de homo-erotische spanning in het verhaal ook uitvergroot. Ripley's aantrekking tot Dickie komt niet alleen voort uit een hunker om tot zijn levensstandaard te behoren, maar er is ook een seksuele aantrekking. Dickie heeft dit nooit echt door tot op het moment het voor hem fataal zal worden. Er gaat ook iets meer aandacht naar het personage van Marge, die in het boek het product lijkt van een lichte vorm van vrouwenhaat. Het enige wat haar personage kan is martini's maken. In de bijrollen zien we nog een sterke rol van Philip Seymour Hoffman die in een geniale scène Ripley begint te ontmaskeren wanneer hij hem aantreft te midden van zijn Dickie-imitatie. En Minghella voegde er nog een vrouwelijke rol aan toe, de textielerfgename Meredith Logue, fantastisch gespeeld door een ingetogen Cate Blanchett. Een minpunt aan de film is dat de regisseur de film eigenlijk 15 minuten vroeger had moeten stoppen, maar er nog een overbodige sequentie aanplakte die nog eens die homo-seksuele drijfveren in de verf moest zetten - alsof dat al niet overduidelijk was.

    Qua sfeer bevinden we ons in een sfeervolle en hartverwarmende Federico Fellini-film, maar onderliggend hebben we te maken met een duister verhaal. Onlangs is nog een andere prent gebaseerd op een roman van Patricia Highsmith uitgekomen, eveneens een misdaadverhaal onder de Mediterrane zon. The Two Faces of January (2014) was geen slechte film, maar mist die finesse van een The Talented Mr. Ripley. Ook de muziek van Gabriel Yared (The English Patient, Cold Mountain) brengt deze prent naar een superieur niveau. Bij momenten heb je de indruk naar Bernard Herrmann te luisteren in een Alfred Hitchcock film. En ook al heb ik genoten van deze thriller, zijn we toch wel wat verwijderd van het werk van de meester van suspense.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 15 februari 2015

  • The Two Faces of January (2014) *** recensie

    Pin it!

    De naam van Hossein Amini zal jullie waarschijnlijk niet veel zeggen, maar deze Britse-Iranese filmmaker heeft zowel het scenario geschreven van Drive (2011), maar ook van Snow White and the Huntsman (2012) en Ronin 47 (2014). En met The Two Faces of January (2014) heeft hij nu ook zijn debuut als regisseur ingeblikt.

    the_two_faces_of_january_2014_poster.jpg

    Korte inhoud: We bevinden ons 1962. Een glamoureus Amerikaanse koppel, de charismatische Chester MacFarland (Viggo Mortensen) en zijn verleidelijke jonge vrouw Colette (Kirsten Dunst), komen aan in Athene met de boot via de Korinthische kanaal. Tijdens hun bezoek aan de Akropolis komen ze tegen Rydal (Oscar Isaac) tegen, een jonge, Grieks-sprekende Amerikaan die werkt als een gids, en ook wel toeristen in het zak zet. Aangetrokken door de schoonheid van Colette's en onder de indruk van de rijkdom en verfijning van Chester, aanvaardt Rydal graag de uitnodiging voor een diner. Echter, niet alles is wat het lijkt bij de MacFarlands en Chester's minzame buitenkant verbergt donkere geheimen. Wanneer Rydal het echtpaar bezoekt in hun exclusieve hotel, vraagt Chester hem te helpen met het verplaatsen van een schijnbaar bewusteloze man die hem zou aangevallen hebben. Op dat ogenblik stemt Rydal op het zoek in, maar de gebeurtenissen krijgen een meer sinistere wending wanneer hij er achter komt dat de man uiteindelijk vermoord werd door Chester.

    Als debuutfilm moet je toegeven dat Hossein een sterke beurt heeft gemaakt en zijn acteurs echt wel ruimte heeft gegeven om hun personage de nodige intimiteit te geven. Het verhaal op zich had echter niet veel om het lijf, vergeleken met meer intrigerende verhalen als dat van het gelijkaardige The Talented Mr. Ripley (1999) - die ook al was gebaseerd op een roman van Patricia Highsmith. De acties van de personages mogen dan wel onvoorspelbaar zijn – zonder dat ze met de psychologie van hun personage breken – maar er zit geen ambiguïteit in het verhaal en de personages maken ook geen al te dramatische keuzes. Je verwacht veel meer, maar uiteindelijk kabbelt het verhaal rustig verder zonder al teveel deining te veroorzaken. Het feit dat de film zich afspeelt in Griekenland, geeft alles wel een exotische touch. Maar een echt Grieks drama is het toch nooit echt geworden.

    Ik ben geen fan van Kirsten Dunst, nooit geweest trouwens, en haar rol is nu ook niet meteen het meest veeleisende dat de actrice al ooit heeft ondernomen. Haar personage werd ook nauwelijks uitgewerkt, zelfs het personage van Chester mocht iets slimmer zijn uitgewerkt, om nog laar te zwijgen van Rydal wiens motieven iets te snel wijzigen en op het einde van de rit weet je niet waar hij voor staat. En vreemd genoeg waren er maar 3 personages van belang in dit verhaal. Maar de vertolking voelt juist aan. De personages die ze neerzetten zijn meteen herkenbaar en bijzonder aantrekkelijk met al hun kleine kantjes. Alles zit tevens ook in het spel met blikken en de onderliggende gevoelens - goed als kwaad - die ze voor mekaar verbergen. En dergelijke subtiliteiten kom je niet vaak tegen in debuutfilms.

    the_two_faces_of_january_2014_oscar_isaac_pic.jpgthe two faces of january,hossein amini,viggo mortensen,kirsten dunst,oscar isaac,ronin 47,snow white and the huntsman,drive,the talented mr ripley,patricia highsmiththe_two_faces_of_january_2014_viggo_mortensen_pic.jpg
    the_two_faces_of_january_2014_pic03.jpgthe two faces of january,hossein amini,viggo mortensen,kirsten dunst,oscar isaac,ronin 47,snow white and the huntsman,drive,the talented mr ripley,patricia highsmiththe_two_faces_of_january_2014_pic01.jpg

    Toch kan ik me niet ontdoen van het gevoel dat er veel meer in zat dan datgene wat we uiteindelijk voorgeschoteld kregen. Het is misschien niet gebaseerd op het beste boek van Highsmith, maar mits een aantal kleine maar belangrijke aanpassingen in dit Mediterraanse Noir scenario had dit echt wel een topfilm kunnen worden met Hitchcock allures, het soort films waar ik naar hunker. Maar hier ontvouwt The Two Faces of January zich iets te lineair en onthoudt het zich van elke subtext of nevenplot, en bijgevolg blijf je spijtig genoeg gespaard van die rijke extase op het einde van een prent wanneer alle verhaallijnen samenkomen in een wervelende climax. Hier heb je één verhaallijn en deze eindigt eigenlijk zoals je wel verwacht dat het zou eindigen. Zelfs de dialogen komen de intrige nauwelijks ten goede, daarvoor leggen ze de zaken iets te snel bloot zonder ruimte te laten voor allerhande speculaties. Het personage van Rydal vertelt letterlijk aan Colette dat Chester hem aan zijn pas gestorven vader doet denken die hem zwaar heeft teleurgesteld. Een beetje filmkenner/romanlezer weet op dit moment al hoe laat het is.

    Kortom, het is geen slechte film maar het had in andere handen een veel betere prent kunnen worden. Armani moet nog leren dat je niet alle motivaties in dialooglijnen moet uitschrijven en dat je heus wel kan vertrouwen op je acteurs om deze onderliggende emoties tot uiting te laten komen. Met een acteur als Viggo valt er heel wat meer te doen, dan wat hij hier aangereikt kreeg. Maar voor een debuutfilm is dit veelbelovend. The Two Faces of January komt op 18 juni 2014 bij ons in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 25 april 2013

     

    *** The Two Faces of January trailer ***