pam grier

  • Jackie Brown (1997) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Tot onze grote verbazing hadden we op De FilmBlog nog geen review geschreven over Jackie Brown (1997) van Quentin Tarantino. Het was geen mega-succes zoals Pulp Fiction (1994), Django Unchained (2012) of Inglourious Basterds (2009). De carrière van 48-jarige 'Queen of Blaxploitation' Pam Grier zou niet op dezelfde manier gelanceerd zijn na jarenlange afwezigheid uit de spotlight, zoals die van John Travolta die in de vergetelheid geraakte en meteen weer een A-List acteur werd na zijn rol als Vincent Vega.

    jackie_brown_1997_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Jackie Brown (Pam Grier) is een sexy stewardess die haar schamele inkomen probeert aan te vullen door zwart geld het land in te smokkelen voor de wapenhandelaar Ordell Robbie (Samuel L. Jackson). Wanneer Brown op het vliegveld wordt geklist door de FBI hangt haar een forse gevangenisstraf boven het hoofd, tenzij ze bereid is de politie te helpen om Ordell achter de tralies te krijgen. Jackie is niet achterlijk en beseft dat Ordell op dit ogenblik vreest dat zij zal praten met FBI agenten Ray (Michael Keaton) en Mark (Michael Bowen), en hij haar het zwijgen zal opleggen op één of andere manier. Samen met de sympathieke Max Cherry (Robert Forster) smeedt Brown een plan. Daarbij wil ze de politie en Ordell tegen elkaar uitspelen om zelf met een half miljoen dollar aan de haal te kunnen gaan. Ordells medeplichtigen Louis Gara (Robert De Niro) en Melanie Ralston (Bridget Fonda) hebben andere plannen en zorgen voor complicaties.

    Robert Forster is tevens ook zo een acteur, bekend van televisie en minder bekende films, die Tarantino uit de schaduw haalde. Zelfs het aantreden van Michael Keaton, die ook al een tijdje van het witte doek was verdwenen, had een leuk klein bijrolletje. Jackie Brown is losjes gebaseerd op de misdaadroman Rum Punch van Elmore Leonard (3:10 to Yuma, Out of Sight), waar Tarantino alle omwegen en flash backs heeft uitgehaald en een rechtlijnig verhaal geschreven.

    Hoewel Jackie Brown misschien de minst charismatische Tarantino film is uit zijn oeuvre zonder een John Travolta die aan het dansen is of een Michael Madsen die een oor afsnijdt, is dit toch een absolute aanrader voor wie van Tarantineske humor houden, geweld en sarcasme houdt. Toch lijkt het een meer zelfbewuste film te zijn van de cineast. Komt daar nog bij dat we een zalige soundtrack hebben met nummers uit de jaren '70 van ondermeer The Supremes, Randy Crawford en Bill Withers.

    jackie_brown_1997_blu-ray_poster01.jpgjackie_brown_1997_banner.jpgjackie_brown_1997_blu-ray_poster03.jpg

    De film is een duidelijke hommage naar het werk van Elmore Leonard, maar tevens naar het blaxploitation genre. En het is meteen duidelijk dat er veel liefde is voor deze zaken van Tarantino. Hij benadert zijn personages met zoveel respect, dat elk van hen eigenlijk een held is binnen het verhaal. Maar de belangrijkste figuur is en blijft Pam Grier die met haar donkere kijkers en haar sexy attitude het verhaal vooruit stuwt. Ze jongleert haar street smarts en charme-offensief om te bekomen wat ze wil. Grier met haar personage van Jackie Brown, behoort met deze film tot één van de sterke vrouwen uit de films van Tarantino, naast Mia Wallace, The Bride (Uma Thurman) en Shosanna (Mélanie Laurent).

    In de openingsscène, volgt de camera haar minutenlang op de voet terwijl ze door de luchthaventerminal wandelt, op een verloren Bobby Womack lied 'Across 110th Street, met zijn ghetto klaagzang over 'doen wat moet gebeuren om te overleven.' En hiermee zet de film meteen de toon met een dubbele boodschap: de tocht van een jonge vrouw in een mannenwereld, en de tocht van een zwarte vrouw in Amerika.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 9 augustus 2015

     

    *** Jackie Brown trailer ***

  • Expendabelles is het vrouwelijke antwoord op The Expendables

    Pin it!

    Je houdt het niet voor mogelijk, maar The Expendables krijgt gezelschap van een vrouwelijke versie, met name Expendabelles (2014). Het lijkt dat de film er wel is gekomen na een leuke woordspeling, maar ondertussen legt het duo Kirsten Smith en Karen McCullah (Legally Blond, The Ugly Truth, 10 Things I Hate About You) de laatste hand aan het script!

    Dit actie-vehikel zou verfilmd worden door comedy regisseur Robert Luketic (Legally Blond, The Ugly Truth, 21, Killers) die blijkbaar goed overeen komt met de scenaristen waarvan hij al een aantal scripts heeft verfilmd. Dat de regisseur uiteindelijk nog geen enkele film heeft gemaakt die het vernoemen waard is, valt het te betwijfelen dat ze het niet al te hoge niveau van de Sylvester Stallone franchise zal, kunnen overstijgen. Nu ja, je kan discussiëren of "niveau" uiteindelijk wel nodig is bij dergelijke explosieve guilty pleasure films.

    Expendabelles,The Expendables,sylvester stallone,Kirsten Smith,Karen McCullah,Robert Luketic,charlies angels,Minka Kelly,Rachael Taylor,Annie Ilonzeh,Brilliant,Paranoia,Antonio Banderas,Wesley Snipes,Mel Gibson,Harrison Ford,Brigitte Nielsen,Pam Grier,Sigourney Weaver
    Photographer: Richie dela Merced - Model: Alodia Gosiengfiao

    Anderzijds kijk ik wel uit naar een geslaagde actieprent met vrouwen, maar dan met zijn roots in de jaren '80 in plaats van die afgelikte Charlie's Angels troep. Heeft trouwens iemand die "Charlie's Angels" (2011) serie gezien (poster)? Ondanks het oogverblindende trio Minka Kelly (pic), Rachael Taylor (pic) en Annie Ilonzeh (pic) werd de serie al na één seizoen afgevoerd. Heftige actie die zichzelf au serieus neemt en niet meteen alles in de parodie trekt, daar wil ik nog voor tekenen. Spijtig genoeg hebben ze hiervoor de verkeerde mensen aangesteld.

    Luketic zou snel zijn casting willen organiseren om zo nog deze zomer in productie te gaan. Dit komt er nadat zijn andere project Brilliant (2013), over een grote diamanten-heist, voor onbekende reden maar niet van de grond komt. Zou het mogelijk zijn dat de studio heeft ingezien dat de regisseur in kwestie de ene flop na de andere maakt. Zijn laatste film Paranoia (2013) - met wereldsterren als Gary Oldman, Richard Dreyfuss en Harrison Ford, naast de golden boy Liam Hemsworth en golden girl Amber Heard - heeft slechts 13 miljoen opbracht wereldwijd en zo een gat geslagen van een kleine 60 miljoen dollar in de kassa van de studio (in dit geval het Franse Gaumont Film Company). Dat de regisseur in kwestie nog films maakt blijft me verbazen, maar zo zijn er nog wel regisseurs met bedenkelijke reputatie, die waarschijnlijk uitblinken in ass-kissing. Het verhaal draait rond vrouwelijke agenten die zich als callgirls voordoen om zo een nucleaire wetenschapper te bevrijden die gegijzeld wordt.

    The Expendables posterThe Expendables 2 posterThe Expendables 3 poster

    En ja, Sylvester Stallone zal de film produceren, naast uiteraard The Expendables 3 (2014) waarin deze keer Antonio Banderas, Wesley Snipes, Mel Gibson en Harrison Ford in actie komen. Echter geen Bruce Willis, nadat deze voor 4 dagen werk zomaar eventjes 4 miljoen dollar vroeg en dit iets te hebzuchtig was voor Stallone. Maar ook geen Jackie Chan of Steven Seagal op de voorlopige casting-sheet, maar 13 augustus is nog redelijk ver weg. De eerste twee Expendables hebben samen zo'n 579,9 miljoen dollar opgebracht, en dit met een gezamenlijk productiebudget van 180 miljoen dollar. Benieuwd of de vrouwelijke versie ook potten zal breken met mature actie-heldinnen zoals Brigitte Nielsen, Pam Grier en Sigourney Weaver?

  • The Man with the Iron Fists (2012) **½ review

    Pin it!

    Er is een nieuwe geflipte exploitation martial-arts prent op de markt. The Man with the Iron Fists (2011) is het regiedebuut van het hip hop fenomeen RZA. En opmerkelijk is dat we hierin heel wat bekende koppen aantreffen. Nochtans was het niet meteen voor het geld te doen, zo blijkt. Deze productie heeft hooguit 15 miljoen dollar gekost, en gezien de speciale effecten denk ik niet dat er heel veel is overgebleven voor de cast.

    the man with the iron fists,rza,daniel wu,eli roth,russell crowe,lucy liu,jamie chung,chia hui liu,pam grier,zhu zhu,exploitation,celina jade,grace huang,tokyo gore police,the machine girl

    Korte inhoud: Het verhaal draait rond een zwarte smid (RZA), die wapens smeed voor de bewoners van een afgelegen dorpje in feodaal China in de 19de eeuw. Wanneer een transport met goud in de buurt van het dorpje wordt ontdekt, wil iedereen vechten om ook maar wat van deze buit mee te pikken, zo ook de Europese Jackknife (Russell Crowe). Het is aan de 'Lion Clan' om deze buit van de keizer te beschermen. Dit met alle gewelddadige gevolgen vandien.

    De film heeft iets weg van Kill Bill waar RZA ook muziek heeft voor verschaft. De man is in ieder geval bezeten door het genre. Hij is tevens oprichter van de East-Coast hiphopformatie Wu-Tang Clan. The Man with the Iron Fists is een uitbundige mengeling van actie-genres met een jaren 70 en begin jaren 80 ondertoontje.

    De film werd geschreven door Eli Roth (Hostel I & II). Ik hoef er dus niet bij te vertellen dat er geen rem zal staan op de hoeveelheid bloed die we op het scherm zullen aantreffen. Roth heeft tot in de kleinste details de film uitgeschreven, tot zelfs de designs van alle wapens.

    In de film zien we ook Sucker Punch actrice Jamie Chung, martial-art-legende Chia Hui Liu, een terugkeer van Lucy Liu en Pam Grier, naast nieuwkomers als Zhu Zhu, Grace Huang en Celina Jade. Er is ook een rol weggelegd voor Daniel Wu die reeds een pak martial art films op zijn naam heeft staan, maar bij ons nog onbekend is.

    Het grote wapen-arsenaal wordt ingezet en het bloed spat alle kanten uit, maar de film komt met moeite van de grond. Het is allemaal wat amateuristisch in elkaar gestoken, maar het is net deze naïviteit die deze prent zo leuk maakt. Ook al ontbreekt er heel wat, zullen de fans van de slaughterhouse en cross-cultural exploitation films hier veel plezier aan beleven. Maar het is verre van een Tarantino film, die jeugdobsessies en intense passies tot iets heel persoonlijk heeft weten te maken. RZA is net iets teveel bezig met effecten en vecht-choreografieën.

     The Man with the Iron Fists review animated picture The Man with the Iron Fists review animated picture The Man with the Iron Fists review animated picture
     The Man with the Iron Fists review animated picture The Man with the Iron Fists review animated picture The Man with the Iron Fists review animated picture

    De Blu-ray ligt in de winkelrekken vanaf 29 mei 2013 en had effectief ook een bioscoop release gekregen, ook al dachten velen dat het een direct-to-dvd film zou worden. Ik heb er de eerste 30 minuten toch goed van genoten maar nadien werd is misselijk van het overdadig gebruik van cgi. Tevens ben ik niet zeker dat RZA de film had moeten regisseren én erin ook nog eens acteren. Je kunt je moeilijk investeren voor de volle 100% in de regie én het acteerwerk, tenzij je Woody Allen, Clint Eastwood of Ben Affleck heet. Ook de promotiecampagne vond ik wat troosteloos. Met een naam als Russell Crowe hebben ze nog net hun 15 miljoen dollar productiebudget teruggewonnen, maar niet veel meer. De film bleef immers stranden op een recette van 19,7 miljoen. Als het op exploitation aankomt heb ik zelf liever films als The Machine Girl (2008) of Tokyo Gore Police (2008). /span>

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 14 mei 2013

     

    *** The Man with the Iron Fists trailer ***

  • Women in Chains met Rose McGowan

    Pin it!

    Het botert niet tussen Universal en Robert Rodriguez die zijn nieuwe vlam Rose McGowan maar niet verkocht krijgt voor de titelrol van Barbarella (2009). De studio is niet van plan om 100 miljoen dollar te pompen in een filmproject met een nog onbekende actrice. Daarom probeert Rodriguez haar te lanceren in een ander project in de hoop ze zo meer in de kijker zou komen. En om te bewijzen dat de actrice het nieuwe seks-symbool, werkt hij aan een exploitation-achtige tv-serie met vrouwen in de gevangenis, een beetje als reactie op Prison Break. Dit nieuws stond te lezen bij de collega’s van Coming Soon.

    Director Robert Rodriguez is shopping around "Women in Chains!" a violent drama set at a woman’s prison starring his fiancee, Rose McGowan. The spec script, written by Josh Miller and Mark Fortin, has been sent to a number of networks, including NBC and FX.

    McGowan is set play one of five chained women at the center of the show, which Rodriguez is expected to direct. The two first worked together on last year’s Planet Terror, Rodriguez’s homage to 1970s exploitation flicks.

    big_bird_cage_xlgbig_doll_househouse_of_whipcord

    Er zijn in de jaren '70 heel wat exploitation films op de markt gekomen met jonge, rondborstige vrouwen achter de tralies die het aan de stok kregen met mede-gevangenen en cipiers. Het was trouwens het begin van de torture porn films die inspiratie gaf aan films als Hostel. Een paar bekende uit het genre waren The Big Doll House (1971) en The Big Bird Cage (1972) met Pam Grier in de hoofdrol en House of Whipcord (1974) van Peter Walker.

    Mocht dit er ooit van komen zou ik er wel naar uitkijken. Rodriguez heeft eerder bewezen dat hij zich behoorlijk thuis voelt met dit filmgenre en niet nodeloos met kennersknipogen en filmverwijzingen wilde rondsproeien. Een hommage brengen is één ding, een opwindende film maken is soms een ander. McGowan is niet onaardig om naar te kijken. Hopelijk wordt deze women in chains beter dan die Black Snake Moan (2006) met Christina Ricci. Mocht dit bij ons op de buis komen zou ik er zeker tijd voor vrijmaken, of wat had je gedacht. De kans bestaat er trouwens is dat hier een film van gemaakt kan worden. Afwachten. Ondertussen kijk ik ook uit naar de twee Sin City-sequels, én naar Machete (2008), de uitgewerkte versie van de neptrailer die Planet Terror mét Danny Trejo, de man met de meest verweerde tronie ter wereld.

    ***Related Post***
    03/07/2008: Rose McGowan en Robert Rodriguez break-up!

  • Flashdance (1983) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik beken, ik geef toe, ik pleit schuldig. Voor gisteren had ik nog nooit gekeken naar Grease, Saturday Night Fever, Fame, Footloose of godbetert Dirty Dancing. Gisteren echter heb ik dus een deel van dit serieuze gat in mijn cultuur opgevuld met Flashdance (1983) van Adrian Lyne. Waarom heb ik zo krampachtig alle dans- en musical-achtige films gemeden in mijn leven?

    flashdance,Adrian Lyne,West Side Story,Jennifer Beals,Pam Grier,Billy Elliot,Dirty Dancing,musical

    Wel, ik heb tijdens de lessen esthetica in de middelbare school zo’n schrik gepakt van de meligheid en saaiheid van West Side Story (1961) (hoewel achteraf gezien een pubercrisis hier ook wel voor iets tussen zat) dat ik sindsdien alle films waarin ook maar één danspasje teveel wordt gepleegd of één liedje teveel in wordt gezongen, klasseer onder de noemer "te mijden". Maar ach, een mens wordt al wat milder met de jaren en sinds Baz Luhrmanns Moulin Rouge! (2001) kan een dansfilm en musical zowaar ook hip zijn.

    Korte inhoud: Alex Owens (Jennifer Beals) verdient overdag de kost als lasser op een bouwwerf. ’s Nachts werkt ze echter als danseres in een plaatselijke bar. Alex’ droom is toegelaten te worden tot het Pittsburgh Conservatory of Dance en dus spendeert ze al haar vrije momenten aan haar dansoefeningen.

    En zo bevond ik mij gisterenavond in een tijdelijke vlaag van zinsverbijstering toen ik besloot om naar Flashdance te kijken. Jennifer Beals speelt in Flashdance de "Maniac on the Dancefloor." Beals is het levende bewijs dat a) je door de jaren heen léért te acteren. In Flashdance is haar prestatie niet echt om euforisch over te worden, in televisieserie "The L Word" (2004-) speelt ze de rest van haar medecast vlotjes van het scherm (okee, ere wie ere toekomt behalve dan Pam Grier). En b) dat je er op je 40ste beter kan uitzien dan op je 20ste. (Voor de geïnteresseerden Jennifer Beals ziet er tegenwoordig zo uit: pic 1, pic 2, pic 3)

    Het verhaal van Flasdance is flinterdun: meisje heeft een grote droom, alles zit haar tegen in het begin van de film en alles zit haar mee op het einde van de film. En tussendoor wordt ze natuurlijk ook nog verliefd. Het lijkt een beetje op Billy Elliot (2000) maar dan in een vrouwelijke en een lightversie. Alles in Flashdance ademt de sfeer van de jaren ’80, de jaren van 'Let’s Get Physical', de beenverwarmers, Irene Cara, de opgang van MTV en de totaal foute kleren. Zoals gezegd is Flashdance een muziekfilm en iedereen zal ‘What A Feeling’ van Irene Cara en 'Maniac' van Michael Sembello die op de soundtrack staan wel kunnen meezingen. Op het einde van de film begon ik zelfs spontaan 'It's Raining Men' te zingen toen ik ineens besefte dat Geri Halliwell niet alleen haar nummer (van The Weather Girls), maar ook haar clipje (uit Flashdance dus) heeft gepikt.

    Het valt mij zwaar om te moeten toegeven dat ik Flashdance niet eens zo’n slechte film vond en, wacht het wordt nog erger, ik heb zelfs de soundtrack. Maar voor Dirty Dancing ben ik nog lang niet klaar want daarvoor moet ik eerst mijn Patrick Swayze-trauma nog overwinnen. Maar dat is voor een andere keer …

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 14 mei 2005

     

    *** Flashdance trailer ***