pain and gain

  • War Dogs (2016) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Wanneer je de poster bekijkt van War Dogs (2016) van Todd Phillips zou je denken dat het gaat om een spoof Scarface (1983), maar dat is het helemaal niet. Eén van de twee hoofdpersonages is wel een grote Tony Montana fan en de verwijzingen naar de film van Brian De Palma zijn wel degelijk aanwezig in quotes, rekwisieten en zelfs een beetje in de plot. Maar de film waar het me meer deed aan denken was Pain & Gain (2013).

    war_dogs_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: War Dogs is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en volgt twee bevriende twintigers, David Packouz (Miles Teller) en Efraim Diveroli (Jonah Hill), die in Miami wonen tijdens de oorlog in Irak. Ze proberen winst te maken met een onbekend initiatief van de Amerikaanse overheid waarbij kleine ondernemingen zich kunnen inschrijven op aanbestedingen van het Amerikaanse leger. Ze beginnen klein, maar al snel lopen de bedragen op en krijgt het duo het heet onder de voeten wanneer ze op het punt staan een deal van 300 miljoen dollar te sluiten om het Afghaanse leger te bewapenen. Een deal die ze in contact brengt met een paar zeer verdachte Albanese partijen en de wat obscure figuur Henry Girard (Bradley Cooper).

    Waarom Pain & Gain? Wel het zijn beide biopics die een poging ondernemen om met sarcasme de film grappig te maken, geregisseerd door filmmakers die een beetje uit hun comfortzone treden met een biopic met hoofdpersonages waar je niet meteen sympathie voor gaat voelen. De ene is een gefrustreerde schurk die zichzelf veel te belangrijk vindt en de andere is een volger die zijn bloedmooie vrouw, gespeeld door de Knock Knock (2015) actrice Ana de Armas. De twee films spelen zich ook af in Miami, wisselen beide geweld af met shots van strippers en humor met drama. Het enige grote verschil is dat de regisseur van War Dogs Todd Phillips, net iets meer talent heeft in het vertellen van een verhaal dan de Pain & Gain regisseur Michael Bay.

    De echt geslaagde biopics kan je op één hand tellen, en dat heeft meestal te maken met het feit dat het echte leven niet altijd even dramatisch is als de filmwereld, de nevenpersonages even interessant of het einde even pakkend. Scenaristen en regisseurs willen dan vaak de gebeurtenissen dramatiseren - soms teveel, soms te weinig of soms niet goed genoeg - en daar ligt vaak het probleem. Bij War Dogs hebben Todd Phillips en scenaristen Stephen Chin en Jason Smilovic wel een loopje genomen met de feiten. De echte Diveroli is een gymrat en trekt nog maar weinig om de gezette figuur van Jonah Hill die moet betalen als hij aan een vrouw wil geraken en een Scarface-geek is.

    war_dogs_2016_pic01.jpgwar_dogs_2016_pic02.jpgwar_dogs_2016_pic03.jpg
    war_dogs_2016_pic04.jpgwar_dogs_2016_pic05.jpgwar_dogs_2016_pic06.jpg

    Todd zet dan ook al zijn energie in het zorgen dat we als kijker alle Scarface hints begrijpen, inclusief tot tweemaal toe Diveroli laten zien met een AK-47. Misschien had Todd meer tijd kunnen investeren in wat het verhaal boeiender zou maken in plaats van cooler voor een jonge generatie. Persoonlijk heb ik het zowat gehad met die Hollywood-formule van films die uitblinken in zelfspot met karakters die grof geld verdienen op obscure manieren, gladgestreken met voice-over commentaren zoals Scorsese ons dat had aangeleerd met zijn Goodfellas (1990) en sedert dan ontelbare keren gekopieerd.

    Maar het verschil met een film als bijvoorbeeld The Wolf of Wall Street (2013) is dat in War Dogs doden vallen, ook al proberen de makers dat zoveel mogelijk te verdoezelen. En bijgevolg heeft het geheel wel wat een wrange smaak - net zoals bij Pain & Gain. Todd begint de film met de kostprijs van de 'war on terror' (generaal David Petraeus spendeerde 20 miljard dollar enkel en alleen aan airco op één jaar tijd), en lijkt op dit pad verder te willen gaan, maar gaandeweg verliest hij focus en blijft het bij "war is the economy" grapjes in een stripclub waar in de achtergrond de kijker wordt afgeleid door twee strippers. Diepgaand is de film nooit voor een volwaardig drama te zijn, en er zijn te weinig grappen om er een geslaagde zwarte komedie van te maken. Maar War Dogs heeft ook zijn goede momenten. Teller en Hill geweldige acteurs en het is een plezier om ze bezig te zien, ondanks de filterdunne personages die ze vertolken. De rest van de nevenpersonages zijn zo onderontwikkeld dat ze nauwelijks memorabel zijn. Het beste van de film zijn die kleine onthutsende feiten over de prijs van oorlog, maar misschien zou dit beter uitgewerkt kunnen worden in een documentaire in plaats van een actie-komedie-drama.

    Deze geflipte American Dream is ondertussen al bij ons uit op Blu-ray, 4K UHD, DVD en Video on Demand. Er is geen audio-commentaar van de regisseur te bespeuren, maar wel 3 making-of filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 30 december 2016

     

    *** War Dogs trailer ***

  • Top 20 Meest Memorabele Strippers & GoGo Dancers in Films

    Pin it!

    Met de release van de Blu-ray van Sin City 2: A Dame to Kill For (2014) hadden we het idee om onze Top 10 van de meest memorabele en bekende film-strippers uit te breiden naar een Top 20. Toch leek dat niet meteen een gemakkelijke klus. Met enige vertraging is hieronder onze Top 20 Movie Strippers & Go-Go Dancers. Want ja, er is een verschil. Strippers zwieren hun kleren af terwijl Go-Go dansers enkel verleidelijk gaan dansen op een podium. Het onderscheid is vaak niet duidelijk in films en bijgevolg hebben we ze in één lijstje samengebracht.

    Top 20 Movie Strippers & Go-Go Dancers

    20. Bar Paly in Pain & Gain (2013)

    De scène op zich stelt niet zo heel veel voor, maar het enige waar Michael Bay klaarblijkelijk talent voor heeft is het in beeld brengen van halfnaakte babes op hoge hakken. En hier hebben we een mooi voorbeeldje met de adembenemende Bar Paly (pics) die in een glitterend pakje haar wulpse vormen laat kronkelen op de beats van de muziek.

    pain_and_gain_2013_poster2.jpgBar Paly,No Pain No Gain,stripper pain_and_gain_2013_poster3.jpg

    19. Lindsay Lohan in I Know Who Killed Me (2007)

    Het goede nieuws is dat je de volledige film niet hoeft te bekijken om de uitdagende strip-act van Lindsay Lohan (pics) te kunnen aanschouwen. Want op het moment dat je denkt het ergste al gezien te hebben, duikt de film met elke scène nog verder de dieperik in. Maar op zich was de brave 'Mean Girl' / 'Maggie Peyton' aan de paal te zien slingeren wel een leuk moment, voldoende voor een 19de plaats.

    i_know_who_killed_me_2007_poster.jpglindsay lohan,i know who killed me,stripper i_know_who_killed_me_2007_poster2.jpg

    18. Jennifer Aniston in We're the Millers (2013)

    Inderdaad, de film is niet om aan te zien, maar deze 45-jarige Jennifer Aniston (pics) heeft toch nog steeds een strak lichaam, en haar strip-act mocht er wel zijn. En dan heb ik het enkel over deze scène, want haar vertolking van een stripper was al even onwaarschijnlijk als de vertolking van een hoertje door Julia Roberts in Pretty Woman (1990).

    We're the Millers posterJennifer Aniston,We're the Millers,stripper We're the Millers poster

    17. Penelope Ann Miller in Carlito's Way (1993)

    De relatie tussen Pacino en Penelope Ann Miller sloeg in de film nergens op, maar er zat wel een leuke strip-act in. Misschien wel de enige reden waarom dit personage niet uit het verhaal werd geschreven. Penelope Ann Miller is allesbehalve overtuigend als stripper. Ze komt zelfs behoorlijk houterig over (bekijk dan been die even de lucht in vliegt! Priceless!). Maar de manier hoe De Palma de gehele scène in beeld bracht, verdiende toch een plekje in deze lijst, en moest hiervoor Sheri Moon Zombie wijken met haar strip-act in Halloween. Sorry, Sheri :s

     Road House,stripper Julie Michaels,Road House,stripper Road House,stripper

    16. Julie Michaels in Road House (1989)

    Julie Michaels is een bezig bijtje. De dame was niet alleen te zien als blonde stoot in Road House maar tevens als een rondborstige vechtersbazin in Point Break, in een onvergetelijke scène waarin ze met de borsten bloot Keanu Reeves te lijf gaat. Wat weinigen weten is dat Michaels een ervaren stuntvrouw is geworden net na haar ontdekking in Road House. Ze heeft zelf "Jason" vermoord in Jason Goes to Hell: The Final Friday en Dwayne Johnson te lijf gegaan in The Scorpion King. Een paar jaar na Road House ging deze dame zelfs volledig uit de kleren voor A Time to Revenge (1997). Deze blondine moest gewoon in deze Top 20 verschijnen.

     Road House,stripper  Julie Michaels,Road House,stripper Road House,stripper

    15. Jessica Alba in Sin City 2: A Dame to Kill For (2014)

    In vergelijking met de eerste Sin City, die en stuk beter scoort in dit klassement, lijkt deze stripact van Nancy een stuk meer aangekleed, maar daarom niet minder suggestief. Toch hadden we er iets meer van verwacht, en moeten we met enige verstomming concluderen dat niet Jessica Alba (pics ) maar Eva Green de show steelt, en dat zonder flashy strip-act. Maar de act op zich verdiende hier wel een plaats in deze Top 20.

     Jessica Alba,Sin City 2,stripper Jessica Alba,Sin City 2,stripper rosario dawson,Sin City 2,stripper

    14. Pamela Anderson in Barb Wire (1996)

    Ook al moet dit waarschijnlijk één van de slechtste comic-adaptaties zijn, kan je niet omheen de strip-act van de rondborstige Pamela Anderson (pics) die zich voor de gelegenheid in een lederen pakje stak die net iets te strak bleek aan de decolleté. Bedenk daarbij nog een watervaldouche en een naaldhak die in het publiek wordt gesmeten, en de toon van de film is meteen gezet. Spijtig genoeg ging alles snel bergaf vanaf dit punt.

    Barb Wire posterPamela Anderson,Barb WireBarb Wire poster

    13. Roselyn Sanchez in Yellow (2006)

    Er zijn weinig mensen die deze halve independent film hebben gezien, maar zij die wel hebben geproefd Yellow zullen waarschijnlijk de strip-act van Roselyn Sanchez (pics) herinneren ... is tevens het enige memorabele aan deze prent. De film is één reuze cliché van de stripper met het gouden hart die in bescherming wordt genomen door de club-eigenaar, geschreven en geproduceerd door Sanchez zelf. Als jullie echter een betere film willen zien met Roselyn, kan ik The Game Plan (2007) aanraden. Dwayne Johnson moet je er dan wel bij nemen.

    yellow_2006_poster.jpgRoselyn Sanchez,Yellow,stripper yellow_2006_poster2.jpg

    12. Olivia Wilde in Butter (2011)

    Als je de geruchten mag geloven is Olivia Wilde (pics) een vrij verlegen meisje. In Butter merk je daar niet echt veel van. Olivia is tevens behoorlijk lenig en die kleine strip-act moest gewoon in deze lijst. Spijtig dat ook deze prent zelfs de prijs van een pakje boter niet waard is.

    butter_2011_poster.jpgElisabeth Berkley,Olivia Wilde,stripper butter_2011_poster2.jpg

    11. Rebecca Romijn in Femme Fatale (2002)

    Rebecca Romijn (pics) is misschien niet dé beste actrice en haar carrière is nooit echt van de grond gekomen, maar die ene scène uit Femme Fatale zal niemand vergeten. Je hebt de indruk dat ze volledig uit de kleren gaat, maar uiteindelijk zie je bitter weinig, en toch is alles zo aanstekelijk. Spijtig dat het niet op een podium was, maar deze strip-act mocht hier ook niet ontbreken. En ja, het is opnieuw een Brian De Palma prent, hoe kon het ook anders.

    Femme Fatale posterRebecca Romijn,femme fatale,stripper Femme Fatale poster

    10. Natalie Portman in Closer (2004)

    Dat Natalie Portman (pics) kon acteren wisten we ondertussen allemaal, maar dat ze ook nog eens kon strippen was met deze Closer meteen duidelijk. In deze film maakt ze het hof aan Clive Owen en hij kreeg wel een exclusieve inkijk in de intieme delen van de dame.

    Closer posterNatalie Portman,close,stripper Closer poster

    9. Demi Moore in Striptease (1996)

    Het is niet meteen een geslaagde film maar de strip-acts in G-string van Demi Moore (pics) mogen wel gezien zijn, al was het maar om nog eens de nummers te horen van Eurythmics. Het vreemde aan deze prent, in vergelijking met bijvoorbeeld een Showgirls is dat er bitter weinig echte erotiek te bespeuren valt. Bij momenten is het een soort vreemde komediefilm waar niemand echt opgewekt van wordt. Maar als je aan een stripper denkt in een Hollywoodprent, kan je moeilijk om Demi heen.

    striptease_1996_poster.jpgDemi Moore,Striptease,stripper striptease_1996_poster2.jpg

    8. Amy Smart in Crank: High Voltage (2009)
    Amy Smart (pics) was niet al te verlegen om voor de camera te gaan strippen in een vrij idiote actie thriller met Jason Statham. De scènes waren zelfs niet enorm flatterend voor de actrice en het heeft in ieder geval haar carrière geen boost gegeven. Maar de act op zich kon niet aan deze lijst ontbreken.

     Crank: High Voltage posterAmy Smart,Crank: High Voltage,stripper  Crank: High Voltage poster

    7. Jamie Lee Curtis in True Lies (1994)
    De 80'ties babe bij uitstek is toch wel Jamie Lee Curtis (pics) en in deze 90'ties film voert ze op iets oudere leeftijd wel een behoorlijk heet dansje op voor de ogen van Schwarzenegger. De erotische geladenheid van scène wordt even doorprikt met een beetje humor, wanneer Jamie haar "paal" mist en even op de grond dondert, maar de scène moet niet onderdoen voor haar aanstekelijke aerobic-moves in Perfect (1985).

    True Lies posterJamie Lee Curtis,True Lies,stripper True Lies poster

    6. Kim Basinger in Nine 1/2 Weeks (1986)
    Regisseur Adrian Lyne heeft wel wat ervaring met erotische scènes en deze strip-act van Kim Basinger (pics) is ondertussen de geschiedenisboeken ingegaan, naast die fameuze ondervragingsscène met Sharon Stone in Basis Instinct.

     Nine 1/2 Weeks posterKim Basinger,Nine 1/2 Weeks,stripper  Nine 1/2 Weeks poster

    5. Elizabeth Berkley in Showgirls (1995)
    Elizabeth Berkley (Pics) is ook zo goed al verdwenen van het witte doek, maar we zullen haar allen nog herinneren - niet voor haar debuut in de serie "Saved by the Bell", maar wel van deze Paul Verhoeven film. Met haar lange benen en ideale maten kon je nauwelijks nog letten op het filterdunne verhaaltje of het buitengewoon slecht acteerwerk.

    showgirls_1995_poster.jpgElisabeth Berkley,showgirls,stripper showgirls_1995_poster2.jpg

    4. Rose McGowan in Planet Terror (2007)
    Regisseur Robert Rodriguez is een meester in het verfilmen van strip-acts, en ook zijn voormalige vriendin weet hij bijzonder goed in beeld te brengen in deze exploitation prent. Rose McGowan (pics ) mag dan nog niet hebben doorgebroken als een acteertalent, we gaan haar allemaal nog wel herinneren als stripper met één been in deze Planet Terror.

    Planet Terror posterrose mcgowan,planet terror,stripper Planet Terror poster

    3. Jessica Alba in Sin City (2005) Dat Jessica Alba (pics ) een echt danstalent was, dat wisten we al ,na het zien van Honey (2003), maar dat ze ook nog eens een opwindende stripact kon opvoeren werd meteen duidelijk in deze prent. Jessica lijkt een heel braaf meisje, maar hier heeft Robert Rodriguez haar omgedoopt tot femme fatale met een sexy lederen cowgirl outfit. En uiteraard mocht de zweep niet ontbreken om alles nog een stukje pikanter te maken.

    Sin City posterjessica_alba,sin city,stripper Sin City poster

    2. Jessica Biel in Powder Blue (2009)
    Dit is echt wel een hete stripper-scène waar Jessica Biel voluit gaat in haar rol, met aanstekelijke dans-acts al dan niet met kaarsvet of ingewikkeld in lakens. Jessica heeft ook het perfecte maten en is ook bijzonder overtuigend in haar rol. Qua verhaal is het een minder geslaagde kopie van Paul Thomas Anderson's briljante Magnolia. Deze film had dan ook een rotslechte regisseur aan het roer (Timothy Linh Bui) die eigenlijk iets te vertellen had. Jessica koos spijtig genoeg de verkeerde film om uit de kleren te gaan, maar ze verdient hoe dan ook deze tweede plaats.

    Powder Blue posterjessica biel,powder blue,stripper Powder Blue poster

    1. Salma Hayek in From Dusk Till Dawn (1996)

    En hoe kon het ook anders dan Salma Hayek (pics) als de vampieren koningin Santanico Pandemonium te katapulteren naar de eerste plaats van de Beste Strip-acts. Haar slachtoffers werden getrakteerd op een sexy dansje, en mochten drinken van een rankje die ze over haar been goot, voordat de bar in een slachthuis werd omgedoopt. Maar ook de cinematografie en de zalige muziek van After Dark door Tito & Tarantula.

    from_dusk_till_dawn_1996_poster.jpgSalma Hayek,From Dusk Till Dawn,stripper from_dusk_till_dawn_1996_poster2.jpg

  • Transformers: Age of Extinction (2014) *½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik ben wat met verstomming geslagen na het zien van Transformers: Age of Extinction (2014) en weet zo niet wat ik moet vertellen over deze showreel van Industrial Light & Magic - het visuele-effecten huis van George Lucas die in handen kwam van Disney in 2012. Misschien dat het wel iets korter mocht. De expositie van hun kunnen, opgenomen met echte 3D technologie, duurt nu 2u45 minuten!! Ook al waren de Transformer-dino's wel indrukwekkend - het is me allemaal wat mij betreft 2u en 30 minuten teveel van het goede. Voor mij volstond zelfs de trailer! Je zou denken dat ze ook nog eens een verhaal proberen op te bouwen met hun cgi-creaties, ook al was dat naar alle waarschijnlijkheid puur toeval.

    transformers_age_of_extinction_2014_poster_review.jpg

    Korte inhoud: Terwijl de mensheid zich herstelt van de grote schade die aangericht werd in Transformers: Dark of the Moon, zijn de Autobots en Decepticons nagenoeg van de Aarde verdwenen. Maar een kleine en machtige groep zakenmannen onder leiding van Harold Attinger (Kelsey Grammer) en een team van wetenschappers onder begeleiding van Joshua Joyce (Stanley Tucci) en Su Yueming (Bingbing Li), proberen de grenzen van de menselijke technologie verder te verleggen dan ooit te voren, na de ontdekking van het buitenaardse element 'transformium'. Verder zelfs dan ze kunnen beheersen. Daarnaast dient zich een oeroude, krachtige vloek voor de Transformers aan op Aarde. Een episch avontuur en gevecht tussen goed en kwaad, vrijheid en slavernij, breekt los.

    Niet Shia LaBeouf, maar wel Mark Wahlberg, in de rol van Cade Yeager, vult de rol van de vertegenwoordiger van het mensenras. En toeval wil dat hij tijdens een bezoek aan een verlaten bioscoop - waar ze tussendoor een grapje maken over het pijnlijke Hollywood-syndroom van sequels en remakes (hahaha.) - stoot op een truck. - "Een truck in een bioscoop?" - Ja, een truck in een bioscoop die bovendien nog eens Optimus Prime blijkt te zijn. Wacht! Dit is niet alles! Blijkt nu dat die Yeager ook nog een amateur uitvinder van beroep is en in zijn vrije tijd robots in mekaar knutselt die kunnen spreken. Hij heeft dan ook een enorme schuur ergens op een afgelegen stuk grond op het platteland, verre weg van de glurende blik van de overheid. Dus kon het huwelijk tussen hem en Optimus niet beter verlopen.

    Yeager heeft ook nog een dwaze knecht Lucas Flannery (T.J. Miller) die voor wat comic-relief moet zorgen - want in tegenstelling met Shia kan je met Marky Mark nauwelijks lachen. Als je hieraan twijfelt, bekijk Pain & Gain (2013). Hij heeft ook nog een blonde All-American teenage dochter genaamd Tessa (Nicola Peltz) en met haar loopt ook haar vriendje Shane Dyson (Jack Reynor), die ook al goed met motorvoertuigen overweg kan. Het kan allemaal wel van pas komen. Maar op geen enkel moment ben je als kijker nog maar een seconde betrokken met deze personages, of wat had je gedacht? In de vorige fiml deden de makers nog beroep op echt acteertalent, zoals Frances McDormand, John Malkovich en John Turturro, om zo deze cgi schroothoop wat meer prestige te geven (zonder succes), hier lijkt Bay geen excuses meer te zoeken.

    Oh ja, de film zou geregisseerd zijn door Michael Bay. En bij wijze van practical joke hebben ze ook een naam van een scenarist op de credits gezet, niemand minder dan Ehren Kruger (Transformers 2 & 3, The Skeleton Key, The Ring 1 & 2 en Scream 3). Een kerel die nog geen deftig verhaal zou kunnen neerpennen mocht Frank Darabont zijn hand vasthouden. En toch denk ik dat de meeste schunnigheden - naast het constante cgi geweld en de low angle travelling shots - wel van Bay afkomstig zijn. Neem nu de grapjes over het seksueel misbruik van een minderjarige ('statutory rape') die Yeager in het gezicht werpt van het 3 jaar oudere vriendje van zijn 17-jarige dochter. Enkel Bay kan lachen met dit onverholen seksisme! We gaan maar niet vragen hoeveel minderjarigen hij heeft binnen gedraaid tijdens de productie van deze franchise. Een regisseur die elke vrouw laat opdraven als een stoeipoes met teenage-looks - al dan niet op hoge hakken - heeft toch wel een probleem. Maar zijn doelpubliek is toch te jong en/of naïef om zich hieraan te storen en slikt wat Bay hen geeft om te slikken (tiens, heb ik die zin niet ergens gehoord in een Darabont film...?).

    Wereldwijd lijken journalisten eindelijk tot het inzicht te komen dat het rommel is die veel geld heeft gekost en nog meer zal opbrengen, maar dat wist ik al bij het zien van de sequel op Transformers (2007), het migraineverwekkende Transformers 2: Revenge of the Fallen (2009), om nog maar te zwijgen over Transformers: Dark of the Moon (2011). Zelfs de aanwezigheid van Rosie Huntington-Whiteley (pics) of Megan Fox (pics) kon deze twee draken niet opfleuren. Volgens de makers begrijpen de journalisten de film niet. Producent Lorenzo di Bonaventura zei tegen MTV het volgende: "Het is elke keer hetzelfde liedje. Ze verwachten steeds een film als van Martin Scorsese in de jaren zeventig en dat is dit natuurlijk niet."

    transformers_age_of_extinction_2014_review_mark_wahlberg.jpgtransformers_age_of_extinction_2014_review_pic01.jpgtransformers_age_of_extinction_2014_review_nicola_peltz.jpg
    transformers_age_of_extinction_2014_review_pic02.jpgtransformers_age_of_extinction_2014_review_stanley_tucci_bingbing_li.jpgtransformers_age_of_extinction_2014_review_michael_bay.jpg

    En hij deed er zelfs nog een schepje bovenop: "Die verzuurde critici durven volgens mij ook niet te genieten. Kom op jongens, we hebben het hier over een film met reusachtige robots. Daarnaast deugt de huidige manier van films keuren lang niet altijd. Als je alleen maar een duimpje omhoog of omlaag kunt geven, komt bijna geen enkele film er goed vanaf." Als belangrijkste tip denkt Di Bonaventura dat critici de film moeten aanschouwen in de beslotenheid van een bioscoopzaal mét het publiek. "Dan zouden ze zien wat goed valt bij het publiek, welke grappen werken en voor wie we die film nu werkelijk hebben gemaakt." Zal het hem worst wezen dat wij (de filmrecensenten) wél degelijk weten welk publiek ze hiervoor aanspreken en met welke methoden. Maar er is nu eenmaal geslaagde entertainment voor jong en oud, en dit soort opgefokte kermis die een normale teenager - met een verstandelijk niveau dat hoger ligt dan dat van een mossel - onmogelijk echt goed kan vinden. De films zijn een tijdelijke hype en daarna is iedereen deze afstompende 3D heksenketel al vergeten.

    Michael Bay was duidelijk van plan een "epische" film te maken. Maar hoe ga je iets nog groter en nog luider maken als je vorige films al op niveau 10 stonden? Je kan ze toch moeilijk 'nog luider' gaan maken en nog meer over-the-top dan Dark of the Moon. En toen kwam de grote liefhebber van Victoria Secret (zie productplacement in de film) op een lumineus idee. "Ik ga de film langer maken!" Niet de 2 uur durende lengte maar 2u45 minuten. Zie die mensen kijken hoe lang mijn film wel is. Ik vermoed dat Bay zijn eerste "epische" film nog moet ontdekken, maar klassiekers als Lawrence of Arabia (1962) of Ben Hur (1959) zijn spijtig genoeg niet aan hem besteed. Te weinig kortgerokte strippers weet je wel. En dat is spijtig, want dan zou hij ingezien hebben dat 'episch' eigenlijk minder te maken heeft met tijd of uitgestrekte landschappen, dan wel met bovenmenselijke dramatische conflicten en karakters van wie je hun reis volledig wil gaan volgen. Age of Extinction is al even episch als de McBaguette Bearnaise bij McDonalds. Zelfs de muziekscore van Steve Jablonsky is een aanval op de goede smaak.

    Maar recensenten hebben zo goed als geen invloed op de box-office (enkel op de prestige en misschien op de latere DVD/Blu-ray verkoop) en dus voorspel ik wel dat deze film zijn geld zal verdubbelen. En dat de makers daar ook vast van overtuigd in zijn, getuige hun voorbereidingen van Transformers 5: The Ultimate Statutory Rape Joke (201?). Maar zie, ik heb het hier weer mooi voor mekaar gespeeld om reclame te maken voor dit dolgedraaid pandemonium van explosies en cgi-vuurwerk. En mochten jullie zich afvragen naar waar die sterren van komen in mijn review; wel, één voor ILM en een halve ster voor de leuke vondst van deze uitzinnige Hong Kong locatie waar ze een achtervolging hebben uitgewerkt. Het heeft niet dezelfde clever als in Minority Report maar de locatie is wel leuk.

    Op de Blu-ray en Blu-ray 3D wordt uitgebracht op 26 november 2014. En daarop vinden jullie maar liefst 3 uur extra beeldmateriaal! Dus als de film niet meevalt kan je nog altijd met volle teugen genieten van de making-off filmpjes. Er was geen audio-commentaar te bespeuren van de regisseur, maar wel een diepte-interview met Bay en een karrenvracht aan making-off filmpjes over alle facetten van de productie. Ik heb er in ieder geval meer van genoten dan van de film zelf.

    rating

    Beoordeling: 1,5 / 5
    Recensie door op 7 november 2014

     

    *** Transformers: Age of Extinction trailer ***

  • Pain & Gain (2013) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het is effectief Pain & Gain (2013) om deze nieuwe Michael Bay te zien, hoewel het iets meer "pain" is dan "gain". Enerzijds is het een waar gebeurd en knettergek verhaal, anderzijds moet je de Bay-touch meer dan 2 uur lang gaan verdragen. Maar het meest pijnlijke aan deze prent is het scenario van Christopher Markus en Stephen McFeely die net zoals in Casino (1995) van Martin Scorsese probeert te werken met een mix van monologen van verschillende personages. Maar de film mist structuur en de techniek om hiermee weg te komen, en bij gevolg voelt Pain & Gain aan als een aaneenschakeling van losse sketches. Dit had een satirische film moeten worden, maar wie satire zegt, zegt 'gevoel voor humor hebben'. En dat is nu net iets wat Michael Bay niet heeft.

    pain and gain,michael bay,mark wahlberg,dwayne johnson,bar paly,anthony mackie,ed harris,ken jeong,tony scott,rebel wilson,tony shalhoub,yolanthe cabau,christopher markus,stephen mcfeely,boogie nights,ted,casino,rob corddry

    Korte inhoud: Korte inhoud: Het verhaal volgt drie bodybuilders, Daniel (Mark Wahlberg), Paul (Dwayne Johnson) en Adrian (Anthony Mackie), die zwaar aan de steroïden zitten. Ze kiezen het pad van de misdaad te bewandelen en raken betrokken bij een afpersingszaak en een ontvoering van een rijke jood (Tony Shalhoub) die helemaal uit de hand loopt en in moord eindigt. Detective Ed Du Bois (Ed Harris) krijgt de taak om de zaak op te lossen wanneer de politie van Miami hier niet in slaagt.

    De stijl van de film heeft wel iets weg van het werk van Tony Scott, maar Michael Bay is een verheven porno-regisseur die minder geïnteresseerd is in karakters dan wel in looks, iets wat tevens heel wat kwaad bloed heeft gezet bij nabestaanden van de slachtoffers. Mocht Michael Bay zijn zin krijgen dat zouden we 2 uur lang naar zonovergoten landschappen met overvliegende vliegtuigen kijken, camera-bewegingen in slow motion rond personages en uiteraard strippers die zich in allerhande bochten kronkelen met hun slanke lichaam op 7 inch stiletto hakken. Ik ken geen andere regisseur die seks zo kan commercialiseren als Michael Bay. De man probeert zijn camera zo laag mogelijk bij de grond te houden om de string van een jonge model te kunnen aanschouwen, terwijl ze in de lucht wordt gehesen door een gespierde kolos. Je zou denken dat Bay met deze prent, gebaseerd op een waar gebeurd verhaal, zijn filmstijl zou aanpassen. Niet dus.

    Veel verschil met Bad Boys (1995) is er uiteindelijk niet. Bay heeft van Pain & Gain een komediefilm gemaakt voor een volwassen publiek, maar veel humor zit er niet in, tenzij je kunt lachen met dildo’s en plofkoffers. Hoe meer je in staat bent het verstand op nul te zetten en jouw ethische en morele bekommernissen achterwege te laten, hoe meer je hiervan zal kunnen genieten. En toegegeven, ik heb hier meer van genoten dan van de Transformers films, maar ik heb dan ook een gloeiende hekel aan dat meccano speelgoed. En ik had er nog meer van kunnen genieten mocht het allemaal véél korter zijn.

    En toch vond ik Mark Wahlberg in deze film veel beter dan in zijn vorige Broken City (2013). Marky Mark is het best in rollen waarin hij de niet zo intelligente slungel kan uithangen, ik denk dan aan films als Ted (2012) of Boogie Nights (1997). Er zit een schitterende scène in waarin hij basketbal leert aan een paar pubers, op een gespierde en ongecensureerde manier, gewoon zalig! Ook Dwayne Johnson kan in dit register van domme spierbundel echt wel overtuigen. Maar de acteur die mij het meest kon bekoren was Tony Shalhoub als hatelijke onmens die hier, ondanks wat hem allemaal wordt aangedaan, zijn strijdlustige zelve blijft. Ook Anthony Mackie maakt een sterke indruk. Hij is tevens het enige personage uit het trio met een duidelijk motivatie, ook al vinden we hem niet terug op de poster. Het Barbie-popje van dienst wordt gespeeld door de Israëlische Elite model Bar Paly, en streling voor het oog (pic01, pic02, pic03, pic04, pic05, pic06 en pic07). Er was bij onze Noorderburen ook veel te doen rond troela Yolanthe Cabau (zie pic), maar die komt uiteindelijk amper in de film aan bod en speelt in die paar seconden ook beschamend slecht. Het personage kan haar in het begin van de film niet krijgen en je zou denken dat er nog iets zou groeien tussen die twee op het einde, maar Bay heeft er wijselijk aan gedaan haar interventies tot een minimum te beperken.

    Pain & Gain animated picturePain & Gain animated picturePain & Gain animated picture
    mark wahlberg, dwayne_johnson en anthony mackie in Pain & Gainmark wahlberg en bar paly in Pain & Gainmark wahlberg, dwayne johnson en tony shalhoub in pain & gain

    De film begint met de waarschuwing dat 'deze film spijtig genoeg gebaseerd is op waar gebeurde feiten'. Ik zou er nog aan toevoegen, 'spijtig genoeg ook verfilmd door Michael Bay'. Dit had zo veel meer kunnen zijn in de handen van een filmmaker met iets meer gevoel voor timing en die de kijker iets minder weet af te leiden met paaldanseressen en sex-toys (ik denk dan meteen aan de Coen Brothers of zelfs Todd Phillips). Ook al zit die verzadigde, kleurrijke en hyper-kinetische, in Dutch-angle gedraaide Tony Scott sfeer van filmen geheel in de geest van dit met testosteron opgeblazen bodybuilders verhaal, slaagt de regisseur er niet om zijn personages op een meer interessante manier uit te werken, en alles begint heel snel te vervelen. De komedie in de film is er uiteindelijk ook alleen maar bij gratie van een aantal bekende koppen (Tony Shalhoub, Rob Corddry, Ken Jeong en Rebel Wilson) die een typetje neerzetten, in plaats van het resultaat van een slim script. Zelfs een acteur als Ed Harris slaagt er niet in om het tij te keren en blijft het allemaal bij een onevenwichtig samenraapsel van halfgrappige sketches die aan elkaar geplakt zijn met voice-overs. Mochten ze Pain & Gain willen verknippen tot 15 minuten, dat zouden ze er een knappe kortfilm van kunnen maken.

    De Blu-ray van Pain & Gain ligt vanaf 15 januari 2014 in de winkelrekken met heel wat docu's over het maken van de film en over de echte karakters die nu nog steeds achter de tralies zitten, wachtend op hun executie. Spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 02 januari 2014

    ***Related Post***
    05/04/2013: Pain & Gain zet kwaad bloed bij nabestaanden van de slachtoffers

     

    *** Pain & Gain trailer ***

  • Het visitekaartje van go-go danser Vika Konsivar voor Michael Bay

    Pin it!

    Tijdens deze hete zomerdagen vonden we het op De FilmBlog een leuk idee om wat stoom af te blazen met een wel heel aanstekelijke en sexy videoclip / demo-reel van de Oekraïense danseres en choreografe Vika Konsivar. We hebben hier al eens sexy clips van Eric Prydz en Kylie Minogue laten zien, maar deze mocht er ook wel bij. Ik denk niet dat haar bedoeling was om GoGo Danser te worden, maar als actrice zou ze meteen aan de slag kunnen bij Michael Bay die hierop verzot is, getuige zijn nieuwe film Pain & Gain (2013). Ze heeft alvast een mooi visitekaartje.

     Vika Konvisar animated picture Vika Konvisar animated picture

    De verwachtingen voor Pain & Gain waren hoog gespannen, maar het was opnieuw één grote teleurstelling. Bay is een beeldjesmakers met een voorliefde voor hero-shots en slanke babes op hoge hakken, al dan niet dansend rond een paal. Het waar gebeurde verhaal over de een drie-koppige crew van domme bodybuilders die een rijke man kidnappen voor zijn geld, lijkt wel een leuk gegeven voor een actieprent. Pain & Gain loopt sinds 7 augustus in onze zalen.

    Categories: Clip 2 comments
  • Pain & Gain van Michael Bay met Yolanthe Cabau en Bar Paly

    Pin it!

    Toen ik de trailer zag van de nieuwe Michael Bay film Pain & Gain (2013) dacht ik meteen dat de regisseur met iets heel anders wou uitpakken dan met zijn Transformers vehikels. Een beetje terug naar de roots van de Bad Boys periode, en deze keer zijn de 'bad boys' een trio van bodybuilders. Komt daar nog eens bij dat de film gebaseerd is op waar gebeurde feiten, wat alles nog intenser maakt. Dit is met zijn 25 miljoen dollar productiebudget één van de goedkoopste Bay films en tevens één van zijn weinige R-rated films.

    pain and gain,michael bay,mark wahlberg,dwayne johnson,anthony mackie,ed harris,ken jeong,tony scott,rebel wilson,tony shalhoub,yolanthe cabau,wladimir klitschko,the hangover

    Korte inhoud: Het verhaal volgt drie bodybuilders, Daniel (Mark Wahlberg), Paul (Dwayne Johnson) en Adrian (Anthony Mackie), die zwaar aan de steroïden zitten. Ze kiezen het pad van de misdaad te bewandelen en raken betrokken bij een afpersingszaak en een ontvoering die helemaal uit de hand loopt en in moord eindigt. Detective Ed Du Bois (Ed Harris) krijgt de taak om de zaak op te lossen wanneer de politie van Miami hier niet in slaagt.

    Ook al is de filmstijl krak hetzelfde, ziet deze Pain & Gain er minder gewelddadig en serieus uit zoals we eerder gewend waren van een Tony Scott. En net omdat Michael Bay er voor gekozen heeft om er een meer lichtvoetige Hangover look aan te geven – zeker met de casting van Ken Jeong en Rebel Wilson, heeft hij nu ook heel veel kritiek ontvangen, met name van de zus van één van de dodelijke slachtoffers van de Sun Gym-bende. Mocht je hier bij ons een film maken over de 'bende Haemers' en deze jongens net iets te sympathiek in beeld zou brengen, zou het kot ook wel te klein zijn bij ons.

    Zsuzsanna Griga is boos over de manier waarop de moordenaars van haar broer Frank en zijn vriendin Krisztina Furton in beeld worden gebracht. "Ik wil niet dat het Amerikaanse publiek de moordenaars sympathiek gaat vinden", verklaarde Griga tegen de krant The Miami Herald. "Het is afschuwelijk wat er met ze is gebeurd."

    Daniel Lugo, gespeeld door Wahlberg, is het brein achter de bende. Hij kreeg in 1998 de doodstraf voor het ontvoeren en vermoorden van de twee. Hij wacht nog steeds op de uitvoering van zijn straf. "Dit gaat over onschuldige slachtoffers van moord", zegt de gepensioneerde politiebaas Felix Jimenez, die destijds op de zaak zat. "We hebben het hier over echte mensen."

    Pain & Gain gaat over de periode voor de moord, toen de bende diverse mislukte pogingen onderging om de rijke zakenman Marc Schiller, gespeeld door Tony Shalhoub, te ontvoeren. Uiteindelijk slaagde de bende erin Schiller te ontvoeren en hem geld af te persen. De bende probeerde Schiller na zijn vrijlating te vermoorden. Lungo reed twee keer met zijn auto over hem heen, maar de zakenman overleefde de moordpogingen. Hij nam privédetective Ed du Bois in de arm, in de film gespeeld door Ed Harris. Du Bois heeft zelf meegewerkt aan de film en speelt een klein rolletje.

    pain and gain,michael bay,mark wahlberg,dwayne johnson,anthony mackie,ed harris,ken jeong,tony scott,rebel wilson,tony shalhoub,yolanthe cabau,wladimir klitschko,the hangoverpain and gain,michael bay,mark wahlberg,dwayne johnson,anthony mackie,ed harris,ken jeong,tony scott,rebel wilson,tony shalhoub,yolanthe cabau,wladimir klitschko,the hangover

    En het zou Michael Bay niet zijn mochten er geen bikini-babes en modellen in zijn film zitten. Zo zien we ondermeer de Hollandse WAG en fashonista Yolanthe Cabau (pic 1, 2, 3, 4, 5, 6 en 7) haar Hollywood debuut maken, en de blonde bimbo Mindy Robinson en de Russische babe Bar Paly. Zelfs de bokskampioen Wladimir Klitschko heeft een rolletje, naar analogie van Mike Tyson in The Hangover. Het is een filmstijl die Michael Bay wel ligt, maar toch verwacht ik er niet zo heel veel van. De humor in de trailer werkt ook niet altijd even goed, en er zijn betere regisseurs op de markt die zo’n opmerkelijk verhaal in beeld konden brengen, maar het wordt afwachten tot 21 augustus tot deze film in de bioscoop draait.

    *** Pain & Gain red band trailer ***

    ***Related Post***
    22/08/2013: Pain & Gain review