paddy considine

  • The Girl with All the Gifts (2016) **** recensie

    Pin it!

    zonet ging het BIFFF (Brussels International Fantastic Film Festival) van start in Bozar met als openingsfilm The Girl with All the Gifts (2016) van Colm McCarthy, een zombiefilm geschreven door Mike Carey. Het was meteen een schot in de roos en hopelijk zet deze film de toon voor alle films.

    the girl with all the gifts,colm mccarthy,gemma arterton,sennia nanua,the last of us,28 weeks later,glenn close,anamaria marinca,paddy considine,lobna futers

    Korte inhoud: In een zwaar bewaakt complex wordt een kleine groep kinderen bestudeerd om een remedie te vinden tegen een virus dat de hele wereld heeft verwoest. Ze zijn de laatste hoop voor de mensheid. De tienjarige Melanie (Sennia Nanua) gaat elke dag naar school. Zoals elk normaal meisje heeft ze een favoriete lerares, Helen Justineau (Gemma Arterton), en een favoriet vak. Ze wordt echter naar school gebracht in een soort dwangbuis met Hannibal-Lecter-maskertjes en wanneer ze haar komen halen is het steeds met getrokken wapens... en met een goede reden, want Melanie en haar klasgenootjes zijn zombies die bij mensengeur compleet beserk gaan.

    Op het eerste gezicht zag het eruit als een Brits postapocalyptisch drama, maar hier hebben we effectief te maken met zombies die in toom worden gehouden in hun rolstoel. De mensengeur wordt ook gecamoufleerd met een gel. Voor de wetenschappers die hen bestuderen, kunnen deze 'afwijkingen' (zombies die terug mens worden) de oplossing zijn om de wereld te redden. De film deed in ieder geval fel denken aan "The Last of Us" (2013) waarvan de filmversie maar op zich laat wachten. Intussentijd worden de scenes en locaties uit de game in allerhande zombie-films gebruikt.

    Ik dacht na het zien van de trailer dat deze prent iets minder character-based zou zijn maar niets is minder waar. Er zitten zelfs meer interessante karakters in dan pakweg 28 Weeks Later (2007). Het helpt ook dat de rollen vertolkt worden door allerhande acteertalenten zoals Glenn Close, die zowat de tweede surrogaatmoeder zal spelen van Melanie. Daarnaast zien ook nog Dominique Tipper, Anamaria Marinca, Paddy Considine en Lobna Futers. De film was gemaakt met het minuscuul budget van 4 miljoen pond en werd deels gedraaid in het afgelegen gebied van Chernobyl, alsook op de RAF base in Bedfordshire. Deze The Girl with All the Gifts voelt wel niet aan als een low budget film. Er steken zelfs indrukwekkende-cgi scènes in het verhaal! Gelukkig lag het accent wel op de karakters en in het bijzonder de kleine Melanie, de debuutrol van Sennia Nanua die hier echt wel indruk maakt.

    the_girl_with_all_the_gifts_2016_pic01.jpgthe_girl_with_all_the_gifts_2016_pic02.jpgthe_girl_with_all_the_gifts_2016_pic03.jpg
    the_girl_with_all_the_gifts_2016_pic04.jpgthe_girl_with_all_the_gifts_2016_pic05.jpgthe_girl_with_all_the_gifts_2016_pic06.jpg
    © 2016 Altitude Film Entertainment

    Wij hebben zelf het boek niet gelezen maar blijkbaar zouden er wat kleur-wijzigingen geweest en zo is Melanie niet meer het blonde meisje met blauwe ogen, maar wel een zwart meisje. Daarnaast is de lerares niet meer zwart in haar 40ste maar wel een blanke dertiger. Voor de rest zal het wachten worden op de Blu-ray release.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 4 april 2017

     

    *** The Girl with All the Gifts trailer ***

  • The World's End (2013) *** op Blu-ray en boxset trilogy

    Pin it!

    Universal heeft deze maand uitgepakt met de Blood & Ice Cream trilogie, ook wel omschreven als de Three Flavours Cornetto Trilogy, een boxset met de drie films die regisseur Edgar Wright draaide met het duo Simon Pegg en Nick Frost. We hadden hier al Shaun of the Dead (2004) besproken, de film waarmee het allemaal is begonnen, en Hot Fuzz (2007). Nu is het de beurt aan The World's End (2013).

    the worlds end,hot fuzz,shaun of the dead,Edgar Wright,simon pegg,Nick Frost,Eddie Marsan,Paddy Considine,Martin Freeman,The Invasion of the Body Snatchers,pierce brosnan,Rosamund Pike,This is the End

    Korte inhoud: 20 jaar na een poging een epische kroegentocht af te leggen, beslissen vijf jeugdvrienden om een nieuwe poging te ondernemen met de bedoeling deze keer de laatste kroeg te bereiken, de legendarische pub The World's End. Het brein achter de alcohol-marathon is de 40-jarige Gary (Simon Pegg) en hij heeft Andy (Nick Frost), Steven (Paddy Considine), Peter (Eddie Marsan) en Oliver (Martin Freeman) over de streep kunnen halen. Tijdens hun tocht ontmoeten ze oude kennissen zoals de mooie Sam Chamberlain (Rosamund Pike), maar wat ze lopen ook iets heel verontrustend tegen het lijf die van deze kroegentocht een ware helletocht maken, een strijd voor het voorbehoud van de mensheid. Het bereiken van The World's End is het minste van hun zorgen.

    Verder dan het consumeren van een cornetto ijsje en de parodie op de genre film, zie ik niet als link tussen de drie films. De personages zijn telkens verschillend, alsook de situatie. Deze keer leveren ze geen strijd tegen zombies of geflipte dorpbewoners, maar wel robot-achtige aliens de wereld aan het veroveren zijn. Maar het is een bijzonder geslaagd marketing-experiment die drie dolkomische films heeft afgeleverd. Toch denk ik dat ze er nu een punt zullen achter zetten, want deze laatste film deed het niet zo goed in de bioscoop en haalde slechts de helft op (40 miljoen dollar) van wat de vorige film had opgebracht. Desondanks is het een bijzonder leuke prent met een vette knipoog naar The Invasion of the Body Snatchers (1956).

    De kracht van de film zit hem in zijn komische spanningsboog, het gevoel voor timing van de acteurs en de chemie tussen Frost en Pegg. Het verhaal op zich verliest gaandeweg wel veel van zijn bevlogenheid maar eindigt dan weer met een knal. Maar de sterke momenten overwegen veruit de zwakkere momenten. De titel is wel een beetje ongelukkig, het is geen apocalyptische prent maar wel degelijk een science-fiction komedie, en kwam zelfs op een gelijktijdig moment uit als die andere komedie This is the End (2013). De twee films hebben weinig overeenkomsten, met dit verschil dat ze beide niet verlegen zijn van het gebruikt van schunnig taalgebruik.

    the worlds end picture01the worlds end picture02the worlds end picture03

    In Hot Fuzz hadden de makers beroep gedaan op een ex-James Bond acteur, met name Timothy Dalton. Hier hebben ze een andere Bond-acteur van stal gehaald. Niemand minder dan Pierce Brosnan zal het pad kruisen van onze helden, en zijn tussenkomst is gewoon hilarisch.

    Op de Blu-ray staan heel wat deleted scenes en een making-off film. Maar wat me bijzonder pleziert is dat ze net zoals bij Shaun of the Dead opnieuw een audio-commentaar hebben gebruikt over de gehele film. De Blu-ray en de box liggen al vanaf 5 maart 2014 in de winkelrekken.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 12 maart 2014

    ***Related Posts***
    27/10/2009: Shaun of the Dead Blu-ray recensie
    04/12/2006: Hot Fuzz Blu-ray recensie

     

    *** The World's End trailer ***

  • Brits sociaal drama in Tyrannosaur

    Pin it!

    Debuutfilms zijn altijd iets om naar uit te kijken. Neem nu Tyrannosaur (2011) van Paddy Considine, een grimmig verhaal over een eenzame, gewelddadige alcoholist die verlossing vindt bij een christelijke winkelbediende. Wat dat dan weer te maken heeft met 'Tyrannosaur' intrigeert mij, en bijgevolg ben ik meteen benieuwd naar deze prent.

    Tyrannosaur,Paddy Considine,Olivia Colman,debuut,luc dardenne,jean-pierre dardenne

    Korte inhoud: Joseph (Peter Mullan) wordt geplaagd door zijn drang naar geweld en eindeloze woede, zelfdestructie lijkt het enige doel te zijn. Tot hij op een dag de liefdadigheidswinkel van de christelijke Hannah (Olivia Colman) binnenvlucht. Terwijl de twee nader tot elkaar komen, blijkt dat Hannah zelf ook een geheim met zich meedraagt. Een geheim dat verwoestende gevolgen op beide levens zal hebben.

    Je zou de film kunnen omschrijven als een sociaal drama, een beetje als een film van de gebroeders Dardenne maar dan in een Brits kleedje. Het is dan ook niet te verwonderen dat deze prent al in verschillende Europese filmfestivals in de prijzen is gevallen, alsook de award voor beste regie en de juryprijs op het filmfestival van Sundance.

    We bevinden ons aan de onderkant van de sociale ladder in een grijze, industriestad, een beetje zoals Charleroi, waar werkeloosheid een alledaags feit is. Aan elke hoek van de straat lonkt er gevaar, en alcoholisme, drugsmisbruik en geweld is er schering en inslag. Het hoofdpersonage grijpt na de dood van zijn vrouw naar de fles en groeit al snel uit tot een agressieveling waar iedereen liever uit de buurt van blijft. Iedereen, met uitzondering van Hannah. Een extravert type die rust vind bij een stille, brave vrouw, het lijk een filmcliché te zijn (cf. Rocky), maar iets dat werkt.

    Of de film zo sterk zal zijn als een Dardenne-drama, valt nog te bezien, maar de trailer lijkt in ieder geval sterk genoeg om mij aan te sporen Tyrannosaur te gaan bekijken. Ik denk niet dat deze film een boodschap heeft, buiten de grauwheid van het bestaan van de twee personages. Ik voorspel wel dat je er niet vrolijk zal worden, maar het zal je des te meer in verroering brengen. Er is op dit moment nog geen releasedatum bekend voor België.

    *** Tyrannosaur trailer ***

  • The Bourne Ultimatum (2007) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Wat de Bourne films zo goed maakt is dat het een uitstekende balans weet te vinden tussen een Hollywood blockbuster en een independent filmproductie. Uiteraard wordt de franchise met zijn immens succes steeds minder independent. Maar toch weet regisseur Paul Greengrass zijn inspiratie te halen uit klassiekers als The French Connection (1971) en The Battle of Algiers (1966), en mengt dit op efficiënte manier met hedendaagse actie. Deze Bourne film gaat over angst en paranoia, en probeert minder dan een doorsnee James Bond film de formule achterna te zitten.

    the_bourne_ultimatum_2007_blu-ray.jpg

    Maar, het moet gezegd worden, is de productie gezegend door een talentvolle crew, op gebied van scenario (Tony Gilroy, Scott Z. Burns en George Nolfi) als op gebied van fotografie (Oliver Wood), muziek (John Powell), montage (Christopher Rouse) en stunt coördinatie (Dan Bradley). The Bourne Ultimatum (2007) is onversneden escapisme met een beetje substantie maar zo grandioos gecomponeerd dat het nog lange tijd zal blijven nazinderen.

    Korte inhoud: De film begint meteen na de autoachtervolging in Moskou vlak voor het einde van The Bourne Supremacy (2004), met een gewonde Jason Bourne (Matt Damon) die de politie van Moskou probeert te ontwijken. Zes weken later reist Bourne naar Parijs. Onderweg leest hij in een artikel in The Guardian waarin journalist Simon Ross (Paddy Considine) hem omschrijft als een CIA-agent. Bourne besluit Ross uit te nodigen op Station Waterloo in Londen. Ross blijkt echter zonder het te weten onder toezicht te staan van de CIA omdat hij in een telefoongesprek met zijn editor het woord "Blackbriar" noemde, waardoor de CIA gewaarschuwd wordt. Plaatsvervangend directeur Pamela Landy (Joan Allen) wordt gevraagd om mee te helpen met het vangen van Bourne. Bourne zelf wil weten wat Blackbriar is en zo komt hij in het visier van Noah Vossen (David Strathairn), die hoofd was van de topgeheime Operatie Blackbriar.

    Bourne kan je eigenlijk beter vergelijken met de Die Hard franchise, meer dan met de Bond franchise. Het zijn films die harde actie-sequenties brengen waar de slagen niet worden ingehouden en waar de cgi op de achtergrond komt en enkel gebruikt wanneer alle andere opties zijn opgebruikt. Maar de actie is niet het hoofddoel, maar slechts een middel om de karakters gestalte te geven. De macho-achtieheld wordt vervangen door een intelligente en berekende man met een hart en ziel. Een moreel karakter met een gevoel van verlies. En dit zorgt meteen voor een grotere identificatie met het personage. Dit is trouwens ook de reden waarom het personage iets relevanter aanvoelt dan vele andere actie-helden.

    Matt Damon speelt Bourne opnieuw met perfectie. Bourne wil geen moordmachine zijn, maar hij wordt in een spiraal van geweld gezogen en moet zich noodgedwongen verdedigen. Het moment waar Bourne zijn tegenstander Desh (Joey Ansah) vermoord in de badkamer is zo een scène waar je ziet dat Bourne zo snel mogelijk van dit leventje af wil. In tegenstelling tot een James Bond is er geen genot in zijn tegenstander te vermoorden en dus ook geen grappige one-liner op het einde. Maar ook de andere vertolkingen in de film zijn van hoog niveau. David Strathairn is perfect gecast als de slechterik die Bourne wil klissen. Hij is diegene die intellectueel in staat is om met Bourne een partijtje schaken. Joan Allen en Julia Stiles brengen dan enige vrouwelijke zachtmoedigheid in deze harde wereld. Eigenaardig genoeg zijn er geen femmes fatales te bespeuren in de gehele trilogie. Een zoveelste tegenstelling met de 007 franchise.

    Het uiterst complex verhaal wordt tot zijn puurste (en misschien ook wel meest 'simpele') vorm herleid, en dat zorgt meteen voor het hoge adrenaline gehalte. En waarbij een doorsnee actiefilm gewoon door de mand zou vallen en vervallen in een soort B-actie thriller-verhaal, blijft deze prent gewoon fascinerend tot op het eind. Je zit bijna geen minuut stil. De film begint met actie en eindigt ermee. Tussenin is er wel ruimte voor wat emotionele intermezzo's met Nicky Parsons (Julia Stiles), maar deze momenten duren vaak niet lang. De kinetische energie in deze prent blijft vrijwel constant. En dit in tegenstelling tot de eerste film waar iets meer emotionaliteit in zat met vriendin Marie (Franka Potente). Maar uiteraard steekt in Ultimatum heel wat drama in, maar deze zit voornamelijk in de confrontatie met zijn verleden. Bourne is op zoek naar zijn eigen identiteit en in deze prent kan hij de eindjes eindelijk aan elkaar knopen. Alle elementen van Bourne's verleden en heden komen samen in een ultieme confrontatie. En deze climax met Dr. Albert Hirsch, de man die van David Webb de moordmachine Jason Bourne heeft gemaakt, (Albert Finney) wordt op schitterende wijze gecomponeerd met een briljante montage. Een montage die eindigt met Jason Bourne in het water, dezelfde plaats waar de Bourne franchise mee begon. Alles komt in deze prent full circle zoals we dat noemen.

    Bourne 01Bourne 02
    © Universal Pictures International

    Als je de Trilogy Meter bekijkt zie je meteen dat er heel weinig trilogies zijn die hun kwaliteit op peil kunnen houden. De Bourne films doen dit wel. Het zijn drie uitstekende thrillers waarbij het laatste deel werkelijk de kers op de taart is, qua energie en qua actie en qua verhaal. Ik heb soms moeite met de ietwat overdreven camera-bewegingen in Supremacy, maar het is een stijl die na verloop van tijd eigen wordt aan de Bourne-films en die perfect samenlopen met de ingenieuze achtervolgings- en gevechts-mise-en-scenes. Paul Greengrass heeft Robert Ludlum boeken gelezen maar heeft toch zijn eigen Bourne geschapen en zijn creatie is om van te smullen. Twee scènes zullen op het netvlies blijven hangen, de scene in het Waterloo station en de achtervolging op de daken van Tangier. De film kreeg 3 Academy Award nominaties (beste montage, beste klank en beste klankmix) die hij alledrie verzilverde in Oscars. Kortom, er bestaat geen betere entertainment als deze Bourne Ultimatum.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 1 maart 2009

    ***Related Posts***
    25/07/2011: The Bourne Legacy zonder Jason Bourne
    01/03/2009: The Bourne Ultimatum review
    26/02/2008: Bourne 4 met Matt Damon en Paul Greengrass ?
    01/04/2007: The Bourne Ultimatum van Paul Greengrass
    15/03/2006: Greengrass regisseert The Bourne Ultimatum
    20/02/2006: Nog meer Bourne films na de trilogie ?
    16/03/2005: Matt Damon opnieuw in The Bourne Ultimatum
    16/03/2005: The Bourne Supremacy review

     

    *** The Bourne Ultimatum traier ***

  • The BackWoods (2006) ** recensie

    Pin it!

    Na de Zuid-Koreanen en de Japanners zijn het tegenwoordig de Spanjaarden die uitpakken met thrillers. van The BackWoods (2006) (El Bosque de las Sombras), is een Spaans/Engelse psychologische thriller met een opmerkelijke cast en een àa-va verhaaltje. Toch denk ik niet dat het veel potten zal breken, gezien de karakters uiteindelijk niet dikker zijn dan kartonnen borden en de suspense eigenlijk ver te zoeken is. Maar een film met Gary Oldman is altijd wel een beetje de moeite, ook al trekt de film zelf op de botten. Denk maar aan Tiptoes (2003), misschien wel zijn meest beschamende filmavontuur.

    el_bosque_de_las_sombras_the_backwoods_2006_poster.jpg

    Korte inhoud: In de zomer van 1978 besluit een Engelss echtpaar om de zomer door te brengen in een huisje dat hun vrienden Paul (Gary Oldman) en Isabelle (Aitana Sánchez-Gijón, ) hebben gekocht in het noorden van Spanje. Lucy (Virginie Ledoyen) en Norman (Paddy Considine) hebben problemen in hun relatie en een zomervakantie in dit huis, dat diep verstopt ligt in het bos en ver van de verharde wegen, lijkt de ideale plek om tot rust te komen. Maar de rust wordt snel verbroken wanneer ze een meisje vinden met gruwelijk misvormde handen, opgesloten in een hut in het bos. Het meisje is vuil, niet in staat tot spreken en duidelijk doodsbang voor iets...

    De film werd gemaakt met een relatief klein budget van €3,600,000, en is de debuut-langspeelfilm van regisseur Koldo Serra. Maar ik heb zo het gevoel dat hij eerder zou passen in het tv-circuit in plaats van de filmsector. Als regisseur weet hij niet echt hoe hij een interessant verhaal moet vertellen en als Spaanse regisseur voelt hij ook niet meteen aan hoe een dialoog moet klinken. Gary Oldman spreekt wel een vlot mondje Spaanse en zijn vertolking zit wel goed. Maar dan cast hij een Franse actrice (Ledoyen) in een Engelse rol, en haar Engels is bij momenten niet te begrijpen zonder ondertitels.

    De film komt heel traag op gang en vindt nooit echt zijn ritme. Op het einde van het verhaal lijkt de regisseur de western-toer te willen opgaan, maar de logica van de cameravoering is al zo arbitrair als de keuze om het verhaal in de jaren '70 te laten afspelen. Hoewel, dit laatste zorgt er wel voor dat de gsm geen spelbederver kan zijn op de spanning. De regisseur probeert ook diepgang te willen forceren met gebruik van muziek van Leonard Cohen, maar het is uiteindelijk een maat voor niets.

    In het genre 'blanke mannen die zichzelf willen ontplooien in de wilde natuur' is Deliverance (1972) wel een veel betere film. Of nog, de Roman Polanski film The Knife in the Water (1962). Toch heb ik me niet verveeld met The Backwoods, al zou ik deze nu niet meteen gaan aanraden. Spijtig genoeg komt de film bij ons niet in de bioscoop (elders overigens ook niet) en hebben we hier te maken met een straight-to-dvd film.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 18 november 2005

     

    *** The Backwoods trailer ***