De FilmBlog

Debuutfilms zijn altijd iets om naar uit te kijken. Neem nu Tyrannosaur (2011) van Paddy Considine, een grimmig verhaal over een eenzame, gewelddadige alcoholist die verlossing vindt bij een christelijke winkelbediende. Wat dat dan weer te maken heeft met 'Tyrannosaur' intrigeert mij, en bijgevolg ben ik meteen benieuwd naar deze prent.

Korte inhoud: Joseph (Peter Mullan) wordt geplaagd door zijn drang naar geweld en eindeloze woede, zelfdestructie lijkt het enige doel te zijn. Tot hij op een dag de liefdadigheidswinkel van de christelijke Hannah (Olivia Colman) binnenvlucht. Terwijl de twee nader tot elkaar komen, blijkt dat Hannah zelf ook een geheim met zich meedraagt. Een geheim dat verwoestende gevolgen op beide levens zal hebben.

Je zou de film kunnen omschrijven als een sociaal drama, een beetje als een film van de gebroeders Dardenne maar dan in een Brits kleedje. Het is dan ook niet te verwonderen dat deze prent al in verschillende Europese filmfestivals in de prijzen is gevallen, alsook de award voor beste regie en de juryprijs op het filmfestival van Sundance.

We bevinden ons aan de onderkant van de sociale ladder in een grijze, industriestad, een beetje zoals Charleroi, waar werkeloosheid een alledaags feit is. Aan elke hoek van de straat lonkt er gevaar, en alcoholisme, drugsmisbruik en geweld is er schering en inslag. Het hoofdpersonage grijpt na de dood van zijn vrouw naar de fles en groeit al snel uit tot een agressieveling waar iedereen liever uit de buurt van blijft. Iedereen, met uitzondering van Hannah. Een extravert type die rust vind bij een stille, brave vrouw, het lijk een filmcliché te zijn (cf. Rocky), maar iets dat werkt.

Of de film zo sterk zal zijn als een Dardenne-drama, valt nog te bezien, maar de trailer lijkt in ieder geval sterk genoeg om mij aan te sporen Tyrannosaur te gaan bekijken. Ik denk niet dat deze film een boodschap heeft, buiten de grauwheid van het bestaan van de twee personages. Ik voorspel wel dat je er niet vrolijk zal worden, maar het zal je des te meer in verroering brengen. Er is op dit moment nog geen releasedatum bekend voor België.

Wat de Bourne films zo goed maakt is dat het een uitstekende balans weet te vinden tussen een Hollywood blockbuster en een independent filmproductie. Uiteraard wordt de franchise met zijn immens succes steeds minder independent. Maar toch weet regisseur Paul Greengrass zijn inspiratie te halen uit klassiekers als The French Connection (1971) en The Battle of Algiers (1966), en mengt dit op efficiënte manier met hedendaagse actie. Deze Bourne film gaat over angst en paranoia, en probeert minder dan een doorsnee James Bond film de formule achterna te zitten. Maar, het moet gezegd worden, is de productie gezegend door een talentvolle crew, op gebied van scenario (Tony Gilroy, Scott Z. Burns en George Nolfi) als op gebied van fotografie (Oliver Wood), muziek (John Powell), montage (Christopher Rouse) en stunt coördinatie (Dan Bradley). The Bourne Ultimatum (2007) is onversneden escapisme met een beetje substantie maar zo grandioos gecomponeerd dat het nog lange tijd zal blijven nazinderen.

Korte inhoud: De film begint meteen na de autoachtervolging in Moskou vlak voor het einde van The Bourne Supremacy (2004), met een gewonde Jason Bourne (Matt Damon) die de politie van Moskou probeert te ontwijken. Zes weken later reist Bourne naar Parijs. Onderweg leest hij in een artikel in The Guardian waarin journalist Simon Ross (Paddy Considine) hem omschrijft als een CIA-agent. Bourne besluit Ross uit te nodigen op Station Waterloo in Londen. Ross blijkt echter zonder het te weten onder toezicht te staan van de CIA omdat hij in een telefoongesprek met zijn editor het woord "Blackbriar" noemde, waardoor de CIA gewaarschuwd wordt. Plaatsvervangend directeur Pamela Landy (Joan Allen) wordt gevraagd om mee te helpen met het vangen van Bourne. Bourne zelf wil weten wat Blackbriar is en zo komt hij in het visier van Noah Vossen (David Strathairn), die hoofd was van de topgeheime Operatie Blackbriar.

Bourne kan je eigenlijk beter vergelijken met de Die Hard franchise, meer dan met de Bond franchise. Het zijn films die harde actie-sequenties brengen waar de slagen niet worden ingehouden en waar de cgi op de achtergrond komt en enkel gebruikt wanneer alle andere opties zijn opgebruikt. Maar de actie is niet het hoofddoel, maar slechts een middel om de karakters gestalte te geven. De macho-achtieheld wordt vervangen door een intelligente en berekende man met een hart en ziel. Een moreel karakter met een gevoel van verlies. En dit zorgt meteen voor een grotere identificatie met het personage. Dit is trouwens ook de reden waarom het personage iets relevanter aanvoelt dan vele andere actie-helden.

Matt Damon speelt Bourne opnieuw met perfectie. Bourne wil geen moordmachine zijn, maar hij wordt in een spiraal van geweld gezogen en moet zich noodgedwongen verdedigen. Het moment waar Bourne zijn tegenstander Desh (Joey Ansah) vermoord in de badkamer is zo een scène waar je ziet dat Bourne zo snel mogelijk van dit leventje af wil. In tegenstelling tot een James Bond is er geen genot in zijn tegenstander te vermoorden en dus ook geen grappige one-liner op het einde. Maar ook de andere vertolkingen in de film zijn van hoog niveau. David Strathairn is perfect gecast als de slechterik die Bourne wil klissen. Hij is diegene die intellectueel in staat is om met Bourne een partijtje schaken. Joan Allen en Julia Stiles brengen dan enige vrouwelijke zachtmoedigheid in deze harde wereld. Eigenaardig genoeg zijn er geen femmes fatales te bespeuren in de gehele trilogie. Een zoveelste tegenstelling met de 007 franchise.

Het uiterst complex verhaal wordt tot zijn puurste (en misschien ook wel meest 'simpele') vorm herleid, en dat zorgt meteen voor het hoge adrenaline gehalte. En waarbij een doorsnee actiefilm gewoon door de mand zou vallen en vervallen in een soort B-actie thriller-verhaal, blijft deze prent gewoon fascinerend tot op het eind. Je zit bijna geen minuut stil. De film begint met actie en eindigt ermee. Tussenin is er wel ruimte voor wat emotionele intermezzo's met Nicky Parsons (Julia Stiles), maar deze momenten duren vaak niet lang. De kinetische energie in deze prent blijft vrijwel constant. En dit in tegenstelling tot de eerste film waar iets meer emotionaliteit in zat met vriendin Marie (Franka Potente). Maar uiteraard steekt in Ultimatum heel wat drama in, maar deze zit voornamelijk in de confrontatie met zijn verleden. Bourne is op zoek naar zijn eigen identiteit en in deze prent kan hij de eindjes eindelijk aan elkaar knopen. Alle elementen van Bourne's verleden en heden komen samen in een ultieme confrontatie. En deze climax met Dr. Albert Hirsch, de man die van David Webb de moordmachine Jason Bourne heeft gemaakt, (Albert Finney) wordt op schitterende wijze gecomponeerd met een briljante montage. Een montage die eindigt met Jason Bourne in het water, dezelfde plaats waar de Bourne franchise mee begon. Alles komt in deze prent full circle zoals we dat noemen.

Als je de Trilogy Meter bekijkt zie je meteen dat er heel weinig trilogies zijn die hun kwaliteit op peil kunnen houden. De Bourne films doen dit wel. Het zijn drie uitstekende thrillers waarbij het laatste deel werkelijk de kers op de taart is, qua energie en qua actie en qua verhaal. Ik heb soms moeite met de ietwat overdreven camera-bewegingen in Supremacy, maar het is een stijl die na verloop van tijd eigen wordt aan de Bourne-films en die perfect samenlopen met de ingenieuze achtervolgings- en gevechts-mise-en-scenes. Paul Greengrass heeft Robert Ludlum boeken gelezen maar heeft toch zijn eigen Bourne geschapen en zijn creatie is om van te smullen. Twee scènes zullen op het netvlies blijven hangen, de scene in het Waterloo station en de achtervolging op de daken van Tangier. De film kreeg 3 Academy Award nominaties (beste montage, beste klank en beste klankmix) die hij alledrie verzilverde in Oscars. Kortom, er bestaat geen betere entertainment als deze Bourne Ultimatum.

***Related Posts***
25/07/2011: The Bourne Legacy zonder Jason Bourne
01/03/2009: The Bourne Ultimatum review
26/02/2008: Bourne 4 met Matt Damon en Paul Greengrass ?
01/04/2007: The Bourne Ultimatum van Paul Greengrass
15/03/2006: Greengrass regisseert The Bourne Ultimatum
20/02/2006: Nog meer Bourne films na de trilogie ?
16/03/2005: Matt Damon opnieuw in The Bourne Ultimatum
16/03/2005: The Bourne Supremacy review

In de zomer van 1978 heeft het Engelse echtpaar besloten om de zomer door te brengen in een huisje dat hun vrienden Paul (Gary Oldman) en Isabelle (Aitana Sánchez-Gijón, ) hebben gekocht in het noorden van Spanje. Lucy (Virginie Ledoyen) en Norman (Paddy Considine) hebben problemen in hun relatie en een zomervakantie in dit huis, dat diep verstopt ligt in het bos en ver van de verharde wegen, lijkt de ideale plek om tot rust te komen. Maar de rust wordt snel verbroken wanneer ze een meisje vinden met gruwelijk misvormde handen, opgesloten in een hut in het bos. Het meisje is vuil, niet in staat tot spreken en duidelijk doodsbang voor iets... Hier vinden jullie de trailer.

Dit is de korte inhoud van BackWoods (2006) (El Bosque de las Sombras), een Spaans/Engelse thriller waar ik naar uitkijk. Gemaakt met een relatief klein budget van €3,600,000 is dit de debuut-langspeelfilm van regisseur Koldo Serra (foto).

Als jullie even nieuwsgierig zijn als mij om te weten wat twee talentvolle, fel onderschatte, Engelse acteurs (Oldman en Considine), een jonge Franse actrice (Lodoyen) en een Spaanse casten filmcrew gemeen hebben, gaan jullie met mij moeten wachten tot een release van de film begin 2006. Ondertussen, voor de Spaans-sprekende bezoekers onder jullie is hier de weblog en de officiële site. Laten we hopen dat deze stukken beter is dan Wrong Turn (2004) of Cabin Fever (2004).

***Related Sites***
Imdb: BackWoods (2006)
Pics: lashorasperdidas.com