orson welles

  • Shutter Island (2009) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Shutter Island (2009) van regisseur Martin Scorsese is gebaseerd op de roman van bejubeld auteur Dennis Lehane (Mystic River). Het verhaal speelt zich af in 1954 en gaat over US Federal Marshal Teddy Daniels (Leonardo DiCaprio) en zijn partner Chuck (een sterk gecaste Mark Ruffalo) die naar de psychiatrische instelling Ashcliffe Hospital varen op het geïsoleerde Shutter Island. Reden: de mysterieuze verdwijning onderzoeken van kindermoordenares Rachel Solando. Hier is de toch wel geslaagde poster.

    shutter_island_2009_blu-ray.jpg

    Mysterie en verdachtmakingen troef al blijkt dat directeur dr. Crowley (een uitstekende Ben Kingsley) geheimzinnig doet over deze verdwijning alsook wat er gaande is in 'The Lighthouse' of 'Ward C', waar alle zware psychopaten opgesloten zitten. Bovendien stijgt de spanning als Teddy een dreigende omgeving gewaar wordt, waarbij iedereen wel iets te verbergen lijkt te hebben & waar iedereen zich tegen hem lijkt te keren.

    De film heeft van het begin af een hoog Things-are-not-what-they-seem –gehalte. Hier wordt echter mooi omheen gewerkt door een orgie van duistere sfeer, spanning, actie en een solide plot. Deze film is een soort ode aan thrillers uit de jaren '50, overgoten met een sausje van stilistische grandeur die weinig gezien kan worden in de hedendaagse popcorn-cinema. Het fifties B-film gevoel blijft tevens overeind in dit emotioneel drama. Alfred Hitchcock comes to mind bij vele scènes, en Le Procès (1962) van Orson Welles diende duidelijk als inspiratie voor deze prent.

    Buiten het wat voorspelbare, uitgerokken einde is dit een sterke film en een lust voor het oog. Je wordt geprikkeld door emoties, angst en medeleven. De rauwe flashbacks van Teddy zijn overleden vrouw en zijn belevenissen in WOII maken van deze film een emotioneel geladen schouwspel dat je na een tijdje meer en meer bij de keel grijpt, eens je dieper in de verwikkeling van intriges, leugens, complottheorieën en psychoses op het eiland terecht komt. De setting en sfeer zuigt je mee in het verhaal. Je krijgt het gevoel alsof je zelf een patiënt was in de instelling.

    Martin Scorsese speelt al zijn troeven uit in Shutter Island. Karaktervolle, angstaanjagende locaties, een pakkende claustrofobische sfeer en een stevige dosis gruwel en geweld. Dit alles stijlvol, strak en met oog voor detail in beeld getoverd: de cinematografie is de drijvende kracht van de film. De dialogen zijn spits, doordacht. De casting is nagenoeg perfect en de personages krijgen allemaal mooi de tijd om zich te ontplooien. De hedendaagse klassieke muziek past perfect in deze mix en geeft een stevige boost aan de al beangstigende sfeer. De meester onderscheidt zich wederom van de mediocriteit van Hollywood-Blockbuster-regisseurs. Shutter Island is een film die hij al jaren wilde maken, zonder al te veel druk van buitenaf, puur om zijn klasse als visionair regisseur opnieuw aan de wereld te kunnen tonen. Geen film die gemaakt werd met het oog op de Oscars, maar een duistere thriller pur-sang, die puur dient om te entertainen en schokken.

    shutter_island_001shutter_island_002

    Het is Di Caprio’s beste acteerprestatie tot nu toe. Dit is de ultieme bevestiging voor Leonardo "babyface" Di Caprio die de criticasters het nakijken geeft. De karaktervolle, met vuur en passie gespeelde vertolking van Leo als Teddy Daniels was buitengewoon sterk. Zijn personage is zo diepzinnig en emotioneel geladen in beeld gezet dat dit bij momenten angstaanjagend wordt. Zoveel emotie en diepgang... Met elke film die hij met beschermengel Scorsese draait groeit zijn talent en kunnen. Mensen moeten gaan begrijpen waarom Marty steeds voor deze knaap kiest en niet voor gevestigde/oudere karakteracteurs. Hoe ouder Leo wordt, hoe meer karakter en zelfzekerheid hij begint te vertonen in gelaatsuitdrukkingen en fysieke handelingen. De babyface opmerkingen kunnen niet meer gelden als een excuus om hem af te breken.

    Kortom, deze prent hoort niet thuis in het rijtje van klassiekers als Goodfellas, Raging Bull of Mean Streets, maar Scorsese vestigt zich toch weer bij de top in de hedendaagse cinema. Deze film kan hoger geplaatst worden dan The Departed (2006) en zou probleemloos bij de Oscars de concurrentie aan kunnen gaan met films als Up in the Air , The Hurt Locker of Crazy Heart. Spijtig dat Paramount er voor koos om de film nà de selectie van de Oscarnominaties uit te brengen. Maar dit is een ijzersterke thriller die de gemiddelde cinemabezoeker absoluut niet over het hoofd mag zien. Deze film blijft je achtervolgen, zo hoort het ook.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 4 maart 2010

    ***Related Post***
    31/07/2009: Leonardo DiCaprio op Shutter Island van Martin Scorsese

     

    *** Shutter Island trailer ***

  • Ingmar Bergman, Michelangelo Antonioni en Michel Serrault overleden

    Pin it!

    Gisteren hebben twee iconen van de cinema ons verlaten; de Zweedse regisseur Ernst Ingmar Bergman en de Franse acteur Michel Serrault, maar zullen ze via hun films een eeuwig bestaan mogen kennen. Hoe kan het dan ook anders om ze even te vermelden op deze blog. Beiden zijn overleden op vrij late leeftijd. Michel Serrault is op 79-jarige leeftijd in Honfleur aan kanker overleden. Bergman is thuis op het Zweedse eiland Farö in zijn slaap overleden op 89jarige leeftijd.

    De meesten onder jullie zullen waarschijnlijk de acteur niet meteen kennen, nochtans heeft Serrault zomaar eventjes 135 films op zijn naam staan en stak hij 3 Césars op zak. Hij blonk uit als acteur in zowel serieuze rollen, zoals de Mathieu Kassovitz thriller Assassin(s) (1997) en de award-winnende Docteur Petiot (1990), maar is door het grote publiek bekend voor zijn komische rollen, zoals zijn vertolking van één van de twee homoseksuelen in La Cage aux Folles (1978). Zijn beste film voor mij blijft in ieder geval Garde à Vue (1981) van Claude Miller met Lino Ventura.

    Regisseur Bergman maakte meer dan 40 films, 126 toneestukken en 39 hoorspelen en is een echt begrip in de filmwereld en bejubeld als 'meester van de Zweedse film'. Zijn oeuvre omvat Wild Strawberries (1957), Through a Glass Darkly (1961), Persona (1966), Cries and Whispers (1972), Scenes from a Marriage (1973), Autumn Sonata (1978) en Fanny and Alexander (1982). Als regisseur vond hij het zijn opdracht het beste uit de acteurs te halen, ook als dat betekende dat het personage compleet anders werd dan hij eerst voor ogen had. Anders zou het geheel onnatuurlijk zijn. Dankzij deze visie op acteursregie, werden vooral zijn latere films meer gekenmerkt door dialogen ontstaan uit improvisatiesessies. Bergman trok dan met uitgewerkte ideeën naar de filmcrew die zelf de dialogen tot stand bracht. Daardoor moest hij wel op zoek gaan naar talentvolle acteurs en deze kwamen voornamelijk uit Zweden.

    Hij werkte ook liefst met dezelfde mensen, van acteurs tot cameramensen. Onder andere Bibi Andersson, Harriet Andersson, Gunnar Björnstrand, Ingrid Thulin, Max von Sydow en Liv Ullmann behoorden tot zijn acteursgroep en voor het camerawerk hield Bergman vast aan Sven Nykvist, waarmee ook Woody Allen mee werkte. Bergman was voor Woody Allen altijd al een inspiratiebron geweest. Woody Allen beschreef Bergman ooit als "probably the greatest film artist ... since the invention of the motion picture camera." Ook voor Steven Spielberg was hij een groot meester: "I have always admired him, and I wish I could be a equally good filmaker as he is, but it will never happen. His love for the cinema almost gives me a guilty conscience." Maar Bergman had zijn mening over heel wat filmmakers, en die was niet altijd vleiend te noemen:

    Over Orson Welles zei Bergman het volgende: "For me he's just a hoax. It's empty. It's not interesting. It's dead. Citizen Kane (1941), which I have a copy of - is all the critics' darling, always at the top of every poll taken, but I think it's a total bore. Above all, the performances are worthless. The amount of respect that movie's got is absolutely unbelievable. I've never liked Welles as an actor, because he's not really an actor. In Hollywood you have two categories, you talk about actors and personalities. Welles was an enormous personality, but when he plays Othello, in The Tragedy of Othello: The Moor of Venice (1952), everything goes down the drain, you see, that's when he's croaks. In my eyes he's an infinitely overrated filmmaker."

    Van de beruchte Franse Nouvelle Vague cineast Jean-Luc Godard en de gerenommeerde Michelangelo Antonioni had hij ook niet veel goeds te zeggen: "I've never gotten anything out of his [Godard] movies. They have felt constructed, faux intellectual and completely dead. Cinematographically uninteresting and infinitely boring. Godard is a fucking bore. He's made his films for the critics. One of the movies, Masculin, Féminin (1966), was shot here in Sweden. It was mind-numbingly boring. Michelangelo Antonioni has done two masterpieces, you don't have to bother with the rest. One is Blowup (1966), which I've seen many times, and the other is La Notte (1961), also a wonderful film, although that's mostly because of the young Jeanne Moreau. In my collection I have a copy of Il Grido (1957), and damn what a boring movie it is. So devilishly sad, I mean. You know, Antonioni never really learned the trade. He concentrated on single images, never realising that film is a rhythmic flow of images, a movement. Sure, there are brilliant moments in his films. But I don't feel anything for L'Avventura (1960), for example. Only indifference. I never understood why Antonioni was so incredibly applauded. And I thought his muse Monica Vitti was a terrible actress."

    Maar Bergman was wel geboeid door het werk van een aantal hedendaagse cineasten: "Among today's directors I'm of course impressed by Steven Spielberg and Martin Scorsese, and Francis Ford Coppola, even if he seems to have ceased making films, and Steven Soderbergh - they all have something to say, they're passionate, they have an idealistic attitude to the filmmaking process. Soderbergh's Traffic (2000) is amazing. Another great couple of examples of the strength of American cinema is American Beauty (1999) and Magnolia (1999)."

    Bergman werd negen keer genomineerd voor een Oscar voor Beste Regisseur, maar won nooit. Wel kreeg hij in 1971 een ere-Oscar voor zijn gehele oeuvre. Een soort troostprijs die ook Alfred Hitchcock mocht in ontvangst nemen nadat hij ook werd gepasseerd zonder één beeldje voor beste regisseur. In 1997 ontving hij wel de 'Gouden Palm der Gouden Palmen' op het filmfestival van Cannes. Regisseurs als Martin Scorsese, Woody Allen, Robert Altman, Francis Ford Coppola, Akura Kurosawa en Wim Wenders eerden hem toen als de beste regisseur aller tijden.

    Update 31/07/2007: Nadat gisteren bekend werd dat Ingmar Bergman en Michel Serrault niet meer onder ons zijn, komt vandaag het bericht dat ook regisseur Michelangelo Antonioni is overleden. De Italiaan stierf maandagavond op vredige wijze in zijn stoel, in bijzijn van zijn vrouw. Antonioni, die al tijdens de Tweede Wereldoorlog als filmmaker actief was, werd beroemd met films als La Signora Senza Camelie (1953), Identificazione di una Donna (1953) en de Gouden Palm film BlowUp. Antonioni is de oudste van de drie geworden, 94 jaar.

    Hij werd genomineerd voor een oscar voor BlowUp, maar verloor deze aan Fred Zinnemann voor A Man For All Seasons (1966). Hij kreeg wel een Honorary Award Oscar voor zijn oeuvre - zoals dat gewoonlijk gaat binnen de Academy - en dit beeldje werd dan nog eens gestolen in zijn huis tijdens het kerstverlof.

  • Top 10 Meest Invloedrijke Films

    Pin it!

    Een tijd geleden ging Cinema ZED te rade bij de Vlaamse filmcritici en –journalisten (van de Patrick Duynslaegher tot om een lijst samen te stellen van de 10 meest invloedrijke films aller tijden. De mensen die deelnamen aan de poll waren Namen deel aan de poll waren o.a.

    Erik Stockman (Humo), Marc Bussens (Zone 02, 03,...), Ronnie Pede (Film & Televisie), Jan Ruysbergh (Het Nieuwsblad / Het Volk), Dave Mestdach (Deng), Ward Verrijken (Het Laatste Nieuws), Bernard Van De Popeliere (P-Magazine, Ché), Linda Crivits (Film, Bo, Medevents), Jan Temmerman (De Morgen), Roel Van Bambost (TV1), Erik Engelen (Film3001), Nic Balthazar (Canvas), Ruben Nollet (De Tijd, StuBru), Ben Van Alboom (Klara), Hans Dewijngaert (Moviegids), Steven de Foer (De Standaard), Kurt Vandemaele (King Kong, Humo, WTV), Chris Craps (Belang Van Limburg / Gazet Van Antwerpen), Jan Sulmont (FM Brussel), Freddy Sartor (Cinemagie), Patrick Duynslaegher (Focus Knack). Het lijstje zag er alsvolgt uit:

    1. Citizen Kane (Orson Welles - 1941)
    2. The Godfather (Francis Ford Coppola -1972)
    3. 2001: A Space Odyssey (Stanley Kubrick - 1968)
    4. The Seven Samurai (Akira Kurosawa -1954)
    5. Pantserkruiser Potemkin (Sergei M. Eisenstein - 1925)
    6. Psycho (Alfred Hitchcock - 1960)
    7. Apocalypse Now (Francis Ford Coppola - 1979)
    8. Metropolis (Fritz Lang - 1927)
    9. Andrei Rublev (Andrei Tarkovsky - 1969)
    10. Sunset Boulevard (Billy Wilder - 1950)

    Ik was niet meteen geschrokken van de voorgekauwde cliché-antwoorden. Maar ze hadden misschien beter kunnen vragen welke 10 films een grote indruk in hun leven hebben nagelaten. Het lijstje trekt immers een beetje teveel op het bidprentje aan de schouw van mijn bomma. Maar natuurlijk zit de gemiddelde leeftijd van de heren waarschijnlijk ver boven de 30. (uhum…)

    Ik heb de 10 films gezien, en het zijn stuk voor stuk films die hun stempel hebben gezet op de filmgeschiedenis. Maar het zijn allemaal films die waarschijnlijk de nieuwe garde filmmakers niet meteen zal inspireren. Maar zoals gezegd, had de vraag iets relevanter kunnen zijn. Trouwens ontbrak er volgens mij één belangrijke film; nl. Star Wars. Ik ken anders geen andere films die jarenlang zo een publiek in de Darth Vader en de Jedi-hype kon meesleuren. Misschien was Star Wars: The Return of the Jedi nu misschien niet meteen een film om waar je uw serieus bij kon houden, maar het zijn en blijven films die hun stempel hebben gezet op de filmgeschiedenis. En George Lucas zal niet alleen de geschiedenis ingaan van de oprichter van het non-lineaire en revolutionaire montage-systeem, later bekend onder de naam Avid (de grondlegger van Final Cut), maar vooral als stichter van Skywalker Sound (later THX), Industrial Light & Magic en maker van tal van geniale films, waaronder Star Wars en Indiana Jones. Hoewel moet je hem het regisseren van films misschien wel blijven afraden. Hij is op de eerste plaats een verhalenverteller. Het is niet voor niets dat Steven Spielberg en Ron Howard "The single greatest filmmaker of our time" noemden. En ik geef ze gelijk, … al mag je hem niet laten regisseren.

    En dat nog mensen zijn invloed hoog inschatten zal getuigen in de ontvangst van de 33ste Lifetime Achievement award door het Amerikaanse Film Instituut, in juni 2005. Dit valt namelijk te lezen op Coming Soon

    "George Lucas has been selected by the American Film Institute's (AFI) Board of Trustees to receive the 33rd AFI Life Achievement Award, the highest honour for a career in film, it was announced today by Sir Howard Stringer, chair of the AFI Board of Trustees. George Lucas is a master storyteller, but he is first and foremost a moving image pioneer," said Stringer. "He has advanced the art of the moving image like few others, and in the process has inspired a new generation of filmmakers around the world. AFI is proud to present him with its Life Achievement Award."

    Een welverdiende prijs voor iemand die onze kijk op films op verschillende vlakken drastisch heeft gewijzigd. Je kan van science-fiction walgen, je kan Star Wars onzin vinden, maar niemand kan ontkennen wat hij voor de filmindustrie heeft verwezenlijkt. Voor wie in de wonderwereld van Lucas wil betreden, raad ik de volgende site aan. May the Force be with you.