on the waterfront

  • The Drop (2014) ***½ recensie

    Pin it!

    Het is een plezier om iemand als Tom Hardy aan het werk te zien. Ook al zit hij in een typische Brooklyn misdaad thriller zoals we er al veel hebben gezien, weet hij ons telkens te boeien met zijn ontwapenende acteerspel. En in The Drop (2014) van Michaël R. Roskam krijgt hij de volledige ruimte om zijn personage te ontplooien. Zoveel tijd, dat het uiteindelijk minder een misdaad thriller is geworden, dan een intrigerende karakterstudie. Ik heb er in ieder geval met volle teugen van genoten.

    the drop,james gandolfini,michael r roskam,tom hardy,flying home,dominique deruddere,matthias schoenaerts,john ortiz,noomi rapace,nicolas karakatsanis,dennis lehane,neil burger,divergent

    Korte inhoud: Bob Saginowski (Tom Hardy) is een eenzame barman die werkt in de kroeg van zijn neef Marv (James Gandolfini). De zaak werd overgenomen door een Tsjetsjeense drugsbende die het nu gebruiken om het geld van de bookies te verzamelen. Deze komen op welbepaalde tijdstippen enveloppen met geld afleveren ('the drop') en deze worden dan opgehaald door een bendelid. Op een dag wordt de routine echter gebroken wanneer twee mannen de buit komen stelen. De maffiabaas Chovka (Michael Aronov) wil kost wat kost zijn geld terug zien.

    Bob redt tevens een verwaarloosde puppy ( ~ zo baasje zo hond) uit een vuilnisbak en wordt hierdoor het doelwit van de gewelddadige en mentaal onstabiele eigenaar Eric Deeds (Matthias Schoenaerts), die later ook nog eens een affaire heeft gehad met Nadia (Noomi Rapace), de vrouw waarop hij een oogje heeft. Bob wordt ook op de hielen gezeten door detective Torres (John Ortiz) die nog steeds met een onopgeloste moordzaak zit. Maar stilaan kruisen al deze verhaallijnen mekaar.

    Er gebeurt in essentie bitter weinig in de film dat ik meteen iets teveel zou spoilen mocht ik net iets teveel willen uitweiden. Het verhaal is dan ook gebaseerd op een 'kortverhaal' van de misdaad-auteur Dennis Lehane (Mystic River, Gone Baby Gone, Shutter Island), en het is een uitstekend script geworden met oog voor details. Er zit zelfs een beetje zwarte humor in, hoewel ik niet zeker weet of dit van Roskam of Lehane kwam. Is het al even aangrijpend als Roskam's Rundskop (2010)? In geen geval. Daarvoor betreedt deze misdaadprent net iets teveel platgetreden paden en gaat de film nooit echt een klap uitdelen in onze onderbuik waar we nog dagenlang van moeten bekomen. Dit is een compleet ander soort film, maar het demonstreert opnieuw het immense talent van Roskam als misschien wel dé beste Belgische acteur-regisseur. Hopelijk zien de Amerikanen dit ook en weten ze dat een goede vertolking van Gandolfini, Schoenaerts, Rapace en Hardy niet zomaar uit de lucht komt vallen. Op de volgende filmposter verwacht ik in ieder geval ook wel de naam van de regisseur in plaats van alleen maar die van de cast en de auteur.

    the_drop_2014_pic01_tom_hardy.jpgthe_drop_2014_pic02_james_gandolfini.jpg
    the_drop_2014_pic03_matthias_schoenaerts.jpgthe_drop_2014_pic04_noomi_rapace_matthias_schoenaerts.jpg

    Director of Photography Nicolas Karakatsanis, ook de "prince of darkness" genoemd, doet zijn bijnaam alle eer aan en baadt geregeld zijn personages in een gitzwarte sluimer, waarin de kleine fonkel in de ogen net iets scherper wordt. Hier voelt de cameraman zich thuis in tegenstelling tot de set van The Loft (2014) waar Erik Van Looy eerder een glossy fotografie wou. Toch zijn het de acteurs die op de voorgrond komen, en niet de intrige of zelfs de fotografie. Er zijn tevens geen afgelikte visuele effecten in de film buiten één moment waar Roskam het ritme wat ging opdrijven met een bijzondere camera-zwenking wanneer de enveloppen worden afgeleverd. The Drop is een lijnrecht drama zonder pirouettes met een personage die meer lijkt te zijn dan dat hij laat uitschijnen.

    Kortom, The Drop is geen meesterwerk, maar wel een zinderdende gangsterfilm met een geniale Tom Hardy, die de laatste tijd heel wat indrukwekkende vertolkingen laat zien in uiteenlopende filmgenres, zoals onlangs nog in het uitstekende Locke (2013). Zijn vertolking heeft zelfs iets weg van die van Terry Malloy/Marlon Brando uit On the Waterfront (1954). Dat Tom Hardy voor The Drop kans maakt op een Oscar-nominatie, zou me eigenlijk niet verbazen. Dit is tevens de eerste Engelstalige film van Roskam en het ziet er allesbehalve uit als een "debuutfilm". De film werd gezegend met een uitstekende cast van karakter-acteurs, met uiteraard een sterke James Gandolfini die hier zijn laatste filmrol heeft neergezet als een soort Soprano aan de onderkant van de maffia-ladder. Ook Matthias Schoenaerts zet zijn stempel ook al is zijn screentime toch beperkt. Ondertussen is het uitkijken naar Roskam's volgende project "Buda Bridge" (2015). The Drop komt op 24 september 2014 bij ons in de zalen.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 9 september 2014

    ***Related Posts***
    03/04/2014: The Drop van Michael R. Roskam is James Gandolfini's laatste film
    20/06/2013: James Gandolfini overleden aan hartaanval
    11/08/2012: Michael R. Roskam werkt aan HBO serie Buda Bridge
    01/03/2010: Rundskop filmbespreking

     

    *** The Drop trailer ***

  • Rear Window (1954) ***** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Rear Window (1954) is één van mijn favoriete Alfred Hitchcock films. Het is niet enkel een beangstigend en beklemmend verhaal, maar tevens een perfecte weerspiegeling van de regisseur als voyeur. Een echte filmregisseur is zonder enige twijfel een beeldendief. Iemand die met behulp van zijn verrekijker de wereld observeert en analyseert…of zelfs begluurt. De initiële motivatie is de natuurlijke drang van 'nieuwsgierigheid'. Iets waaraan het hoofdpersonage in deze film ook last van heeft.

    rear_window_1954_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Nieuwsfotograaf L.B. Jefferies (James Stewart) is door een gebroken been verplicht om zeven weken in zijn New Yorkse appartement door te brengen. Om de tijd te doden observeert hij zijn buren op de binnenplaats; met behulp van een verrekijker en een telelens dringt hij ongevraagd binnen in hun leven. Er is één appartement dat op Jefferies' speciale aandacht mag rekenen: dat van zijn directe overburen de Thorwalds, zeker wanneer mevrouw plotseling verdwijnt. Door allerlei aanwijzingen raakt hij overtuigd van de mogelijkheid dat Lars Thorwald (Raymond Burr) zijn vrouw vermoord heeft. Hij is zo zeker dat hij een bevriende rechercheur (Wendell Corey) inschakelt om de zaak te onderzoeken. De resultaten lijken te wijzen op de onschuld van Thorwald, maar 'Jeff' gaat door, geholpen door vriendin Lisa (Grace Kelly) en verpleegster Stella (Thelma Ritter).

    Moord kan overal opduiken, zelfs bij de sympathieke buren die je occasioneel ontmoet op straat en die vriendelijk naar je glimlachen. Een thema die geregeld terugkomt in het werk van Hitchcock. Ik denk dan maar aan zijn Frenzy (1972). In het begin van deze prent zijn we getuige van een gruwelijke moord. De camera deint nadien in een sequentie-shot achteruit, van de trappen tot in de inkomhal en op straat, waar de dagelijkse leven verder gaat. Moord kan overal aanwezig zijn, en dat is tevens de overtuiging van L.B. Jefferies. Dit gepaard gaande met zijn natuurlijke nieuwsgierigheid als persfotograaf, zal hem storten in troebel water.

    Rear Window zou je kunnen omschrijven als een soort zwartgallige komedie. De fotograaf heeft zijn been gebroken en zit in het gips. Hij heeft dus niets anders te doen dan naar zijn buren te kijken. Al van bij het begin plaats Hitchcock al zijn pionnen. We zien er meteen de arena waar alles zich zal afspelen, alsook verschillende bewoners en uiteraard ook een blik op ons hoofdpersonage. We krijgen heel wat informatie te zien, zonder dat er ook maar één woord valt. Via inductie veronderstellen we bijvoorbeeld dat hij zijn been heeft gebroken tijdens zijn werk. En deze aanpakt werkt, want we verplaatsen ons naar het standpunt van ons hoofdpersonage. We zien wat hij ziet, en bijgevolg worden we eveneens voyeur van het schouwspel.

    Alles in dit meesterwerk is gebaseerd op suggestie. We krijgen iets te zien en we moeten er onze conclusies uit nemen. Een hondje ligt roerloos in de binnenkoer, de nek omgewrongen. De eigenares is in alle staten en schreeuwt haar gruwel uit. Alle buren komen naar hun balkon om te zien wat er gaande is. Enkel één iemand houdt zich schuil in zijn woonkamer. Lars Thorwald zit er in het donker, roerloos en onberoerd. We zien hem nauwelijks maar we zien wel de rode gloed van het uiteinde van zijn sigaret. Waarom komt hij niet kijken? Weet hij misschien wat er gaande is? Heeft hij die hond vermoord? Waarom?...

    rear window,alfred hitchcock,james stewart,grace kelly,raymond burr,wendell corey,thelma ritter,frenzy,north by northwestrear window,alfred hitchcock,james stewart,grace kelly,raymond burr,wendell corey,thelma ritter,frenzy,north by northwestrear window,alfred hitchcock,james stewart,grace kelly,raymond burr,wendell corey,thelma ritter,frenzy,north by northwest

    Er zit geen muziek in de film, alles is diëgetisch. Er zijn enkel omgevingsgeluid en akelige stiltes die doorbroken worden door piano-geluid van één van de buren, of muziek van een radio die ergens opstaat. Maar als je er bij stil staat moet dit één van de meest ingewikkelde sounddesigns zijn die er toen was. Terwijl de camera in point-of-view perspectief van de ene kamer naar de andere gaat, verandert de ambiance geleidelijk en geeft het ons een heel specifiek gevoel (let bijvoorbeeld op het gebruik van sirenes, die zijn er niet zomaar op gezet om ambiant-sound te maken). Uiteraard zijn we dat geen seconde gewaar, maar onderbewust voelen we het wel. Uiteindelijk hebben we een heel realistisch. We worden ook meteen vertrouwd met de omgeving en worden hierdoor ook sneller meegezogen in het verhaal. Maar Rear Window staat tevens bol van subtext. Als Hitch een scène in mekaar steekt, weet je meteen dat hij hiermee verschillende dingen wil zeggen. Op een gegeven ogenblik heeft het liefje van het hoofdpersonage de trouwring gevonden van de verdwenen vrouw. Ze schuift deze ook aan haar ringvinger van haar linkerhand. Jefferies ziet de ring uiteraard als bewijsmateriaal dat de vrouw vermoord is geweest, terwijl Lisa hoopt dat Jefferies de hint begrijpt en met haar wil trouwen en zich bevrijdt van zijn bindingsangst. Het is heel subtiel, maar zo zitten er tientallen scènes in. Daarom is Rear Window een film die je meermaals moet gezien hebben.

    In tegenstelling tot een North by Northwest (1959), waar de eind-sequentie zich afspeelt in wijde velden met vliegtuigen die rakelings over het vluchtende hoofdpersonage vliegen, zitten we hier in een besloten ruimte, als het ware vast gekluisterd aan een gips. Het is geen huis clos verhaal maar het scheelt niet veel. Hitchcock liet voor deze film een New Yorkse appartementencomplex met binnenplaats nabouwen bij Paramount Studios. Het was tevens de grootste daar gebouwde overdekte set ooit. We krijgen nooit geen standpunt van in het huis van Thorwald, maar altijd vanuit het perspectief van Jefferies. En het enige wapen waarover hij beschikt is zijn fototoestel.

    Uiteraard is er ook knap acteerwerk van James Stewart en Grace Kelly die deze film kunnen voorzien van uiteenlopende emoties en gevoelens. Het voyeurisme van de toeschouwer wordt beloond met de mooiste, meest spannende, meest fijnzinnige bespeigeling 'over', en de mogelijke gevolgen 'van' het filmkijken. Rear Window werd genomineerd voor vier Academy Awards, voor die voor Beste Regisseur, Beste Scenario, Beste Fotografie en Beste Klank, maar spijtig genoeg ging On the Waterfront (1954) met alle prijzen lopen. De film werd onlangs door Universal uitgebracht in een 2-delige Special Edition met heel wat bonusmateriaal. Iets wat een filmgeek niet aan kan weerstaan. De film werd toen opgenomen in Technicolor en is dus in kleur.

    rating

    Beoordeling: 5 / 5
    Recensie door op 19 februari 2011

    ***Related Posts***
    03/11/2010: Psycho review
    04/03/2008: Vanity’s Hitchcock covers
    26/10/2007: Anthony Hopkins als Alfred Hitchcock

     

    *** Rear Window trailer ***