olivier marchal

  • MR 73 (2008) *** recensie

    Pin it!

    Fransen staan bekend voor hun politie-misdaadfilms. Ze brengen er dan ook elk jaar een stuk of tien uit. Daniel Auteuil had een zekere indruk gemaakt met 36 Quai des Orfèvres (2004) en nu is hij terug met een gelijkaardig personage in MR 73 (2008) (verwijzend naar een oud dienstwapen bij de Franse politie). Het zal dan ook niet verbazen dat de film geregisseerd en geschreven werd door dezelfde regisseur, Olivier Marchal, tevens ook acteur én - jawel – ex-flik. Hij kent dus wel een beetje de schimmige praktijken binnen de muren van de Franse politiedienst.

    mr_73_poster_2008.jpg

    Korte inhoud: Binnen de politie Marseille leeft een onderlinge rivaliteit tussen politieagenten. Schneider (Daniel Auteuil) is in de problemen geraakt vanwege een persoonlijk drama waardoor zijn vrouw in een vegetatieve toestand verkeert en waarbij zijn dochtertje om het leven kwam. Hij is zwaar aan de drank en staat op de rand van ontslag. Doordat hij nog enkele vrienden heeft en vanwege zijn staat van dienst wordt hem vooralsnog de hand boven het hoofd gehouden. Hij moet bij de nachtbalie aan de slag en wordt van een lopende moordzaak afgehaald. Schneider kan die zaak echter niet loslaten en gaat op eigen houtje verder met het onderzoek. Ook wordt hij benaderd door een jonge vrouw Justine (Olivia Bonamy) wiens ouders 20 jaar eerder bruut om het leven werden gebracht door een seriedoder (Philippe Nahon) die binnenkort vervroegd vrij zal komen. Schneider raakt zo betrokken bij deze twee zaken, die flink wat overeenkomsten vertonen, en moet ondertussen ook opboksen tegen vriendjespolitiek binnen de politie. Uiteindelijk hoopt hij door de zaken op te lossen in het reine te komen met zichzelf, zijn verleden en de fouten die hij heeft gemaakt zoals de affaire die hij had met Marie (Catherine Marchal).

    De film zit boordevol thema’s; over schuldgevoelens, het leven met post-traumatische stress, generatie-conflict, over het doel en de middelen om dat doel te bereiken, … Maar spijtig worden al die verschillende verhaallijnen ook maar half uitgewerkt en ben je nooit echt betrokken met al die nevenpersonages. Wanneer al die verhaallijnen op het einde samen komen, komt alles nogal geforceerd over. Het hoofdpersonage is ook nooit echt meeslepend genoeg. Hij is meestal dronken en neemt vaak de meest stupide beslissingen. Nochtans was het de bedoeling van de regisseur om het personage te vergelijken met een oud, maar nog steeds gevaarlijk vuurwapen (cf. titel), maar dat is wat mij betreft dus niet echt gelukt.

    Waar de Fransen goed in zijn is: stijl. De film heeft een bijzonder knappe fotografie die verzorgd werd door Director of Photography Denis Rouden. Soms iets teveel van het goede trouwens. We zien de seriemoordenaar alleen onder een douchekop staan in een gemeenschappelijke doucheruimte in een ondergronds gevangeniscomplex, waarbij het maanlicht door de warmtedampen schijnt en de camera over de vloer strijkt. Mooi, poëtisch, prachtig, maar het komt rechtstreeks uit tientallen andere Amerikaanse films en je vraagt je soms af of al die beeldmasturbatie eigenlijk wel het verhaal ten goede komt. Ook de kleurcorrecties zijn enorm doorgedreven. Zo heb je bij bepaalde scènes extreme desaturaties met een verhoogde helderheid. Enkel de bril van Schneider heeft een bruin-gele gloed. Het heeft wel iets, maar in een film waar je eigenlijk niet echt wordt aangetrokken door de kwaliteit van het scenario komt het allemaal een beetje geforceerd over.

    MR 001MR 002
    © Gaumont Production

    De film is brutaal maar toch kan je nooit echt spreken van gratuit geweld zoals dat bijvoorbeeld wel het geval was in films als Truands (2007) waarin Olivier Marchal één van de rollen speelde. Tel daarbij de passende muziek van Frankrijk's grootste filmcomponist van dit moment, Bruno Coulais, en je kunt zonder twijfel spreken van een intens en dramatische misdaad thriller. Marchal maakt als regisseur steeds meer vorderingen en MR 73 doorstaat moeiteloos de vergelijking met heel wat Amerikaanse equivalenten. Nu nog iets minder het accent leggen op de look en iets meer op een realistisch en aangrijpend drama en we kunnen spreken van een meesterwerkje.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 28 februari 2009

    ***Related Post***
    23/12/2004 : 36 Quai des Orfèvres review

     

    *** MR 73 trailer ***

  • 36 Quai des Orfèvres (2004) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het is al een tijdje dat er een goede Franse politie-thriller op de markt was, maar deze 36 Quai des Orfèvres (2004) is zeker een goeie poging in die richting, met in de hoofdrollen 2 sterke acteurs, Gerard Depardieu en Daniel Auteuil.

    36_quai_des_orfevres_2004_36th_precinct_blu-ray.jpg

    Toen ik voor het eerst hoorde van deze film dacht ik eerst dat het een remake was van Henri-Georges Clouzot’s Quai des Orfèvres (2004), maar nee dus. Het was wel degelijk een klassieke politie-thriller van de hand van ex-politieman Olivier Marchal, die met deze film in de voetstappen van Melville en Michael Mann treedt. Quai des Orfèvres is een beetje te vergelijken met de term Scotland Yard in Groot-Brittannië. Maar agenten onder elkaar spreken meestal over '36'.

    Korte inhoud: De premisse van de film was eenvoudig: in het Parijs van vandaag worden aan aantal gewelddadige overvallen gepleegd en de politie-instructeur Robert Mancini (gespeeld door André Dussollier die hetzelfde rolletje speelt als in Agents Secrets) wil die bende kost wat kost oprollen. Er zijn twee agenten, Léo Vrinks (Daniel Auteuil) is een nog actieve 40’er die het politiewerk heeft geleerd in de straten waar het verschil tussen crimineel en flik soms niet van elkaar te onderscheiden zijn. Zijn ere-code staat boven alles. Daartegenover staat Denis Klein (Gérard Depardieu), een agent die als het moet over lijken gaat om zijn positie te versterken en zijn macht te vergroten. De twee verschillen zo van elkaar dat ze binnen de kortste keren elkaars rivaal worden. Na een misgelopen politie interventie eisen de mannen van Vrinks het ontslag van Klein, maar deze heeft nog een verborgen kaart die zijn rivaal schaakmat kan zetten. Een film over macht, wraak, vriendschap en verraad.

    Een ding waar Fransen heel goed in zijn, moet toch wel de politie-thrillers zijn. Ik denk dat ik er honderden heb versleten. Zo herinner ik me nog Le Cercle Rouge, Le Samouraï, Dernier Domicile Connu, Garde à Vue (kreeg onlangs een remake met Bellucci, Morgan Freeman en Gene Hackman – Under Suspicion), en het lijstje is nog lang niet af. In 2004 waren er niet meteen veel hoogvliegers in Frankrijk en deze film had alle ingrediënten voor een aangrijpende film. En de film slaagt op een aantal punten om de spanning hoog te houden, maar op andere momenten ontgoochelt hij. Waar de film ingetogen zou moeten zijn, zien we nutteloos geweld en op momenten waar we een personage willen zien evolueren, verzeilen we op een zijspoor die naar niets leidt. Ik zit dus een beetje met gemengde gevoelens. De acteur/regisseur moet blijkbaar nog wat ervaring opdoen achter de camera, maar zoals hij bezig is mogen we ons in de kortste keren verwachten aan een geweldige film.

    36_quai_des_orfevres.jpg
    © Gaumont International & Canal+

    Wat toch opmerkelijk is aan deze prent, in tegenstelling tot vele Amerikaanse tegenhangers, is dat hij de politieagenten niet beschouwd als helden of als supermensen. Ze zijn ook niet goed of slecht, maar zijn gewone mensen die elk een eigen code hebben. De omgeving waarin ze leven lijkt al even melancholisch en claustrofobisch als de duistere schuilplaatsen van de criminelen. Hun gedrag en hun hunker naar geweld is als een soort verslaving die hun blijft achtervolgen en ook afrekend met hen. De film heeft ook een portie nostalgie. De politieburelen met de Venetiaanse schermpjes, de duistere steegjes die nat zijn door de regen. De gezichten van Depardieu en Auteuil spreken gewoon boekdelen. Regisseur Marchal ziet het leven pessimistisch en gewelddadig en laat zijn personages, wiens leven draait rond '36', afdalen in de hel.

    Toch heeft de film ook zijn zwaktes. Ik vind de muziek bijvoorbeeld, van Erwann Kermorvant et Axelle Lenoir, veel te nadrukkelijk aanwezig. Op bepaalde momenten leidt ze ons gewoon af van het verhaal. Ze is ook iets te zwaar voor een dergelijk soort film. Ook de mise-en-scènes zijn vaak een beetje geforceerd, en dit vooral in een film die het moet hebben van zijn realistisch karakter. Bepaalde scènes zijn dan weer compleet verzonnen en ongeloofwaardig. Zo kan een politie-agent (ik vertel niet wie om niets te verklappen) even uit de gevangenis komen om de begrafenis bij te wonen van zijn vrouw. Voor deze scène draagt hij een speciaal maatpak, dat niet eerder in de film te zien was, alsof de cipiers even snel voorbij Olivier Strelli zijn gereden. Da man vraagt dan aan de cipiers om de boeien los te maken omdat hij niet wil dat zijn dochtertje deze moet aanschouwen, maar laat ze nadien vlak voor haar neus weer om doen. Enfin, het zijn kleine dingen in de film die mij gewoon storen, en dit vind je gedurende de ganse film.

    Ook de effecten van slow en fast-motion zijn al even nutteloos als de paar brutale interventies; zoals de scene waar een man een oudere vrouw toetakelt met een boksijzer. Je merkt onmiddellijk dat zelfs in de meest gewelddadige Amerikaanse producties het geweld soms veel gestileerder in beeld komt dan in deze prent. Ja, het is het milieu waarin ze vertoeven, maar dit lijkt mij iets te gemakkelijk. Ik mis iets meer context en emotie. Ander kan ik toch gewoon een Dead Wish film gaan huren. De film heeft zich iets teveel geïnspireerd op de kinetische energie van Michael Mann’s Heat (1995), maar verwaarloosde daarmee de essentie van de film, namelijk het conflict tussen de twee mannen.

    De acteurs zijn vaste waarden van de Franse cinema en overtuigen in hun rol. Ze geven echt diepte aan hun personage en moeten zich vaak worstelen door veel te lange dialoog-scenes. Om de acteurs dan bezig te houden kwam de regisseur op het lumineuze idee…hmmm… om elke acteur om te toveren tot kettingroker. Zo blijven ze in actie en creëren ze een mysterieus rookgordijn in de donkere fotografie. Ik zou daar in principe niets op tegen hebben, maar de mensen die van nature niet roken in de film, pik je er meteen uit. En dat zijn dus allemaal dingen die afleiden. Conclusie, de film heeft zijn goede en minder goede kanten, maar uiteindelijk zijn het vooral de twee hoofdacteurs die de film nog kunnen redden uit de poel van de mediocriteit.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 23 december 2004